Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής

Χορηγίες

Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 818 επισκέπτες συνδεδεμένους

Επικοινωνία

Location: Berlin, Germany

Only send SMS +41762833777

Citizen Band Radio:

- Call-channel: 1 FM (frequency modulation)

- Call-sign: EB-1142

Καρακουζίδης Παναγιώτης

  

Push-Button People

  

Η Εστία Μου

  

Character-Assassination

  

Framing Dissidents

  

Legal Notice 166

  

Message to the Bundeswehr

  

German Government 07/11/2020

  

CIA's Child Sex Slaves

  

Πατριώτη S.O.S.

  

Greek Dissidents Political Persecution



 

A Greek Government In Exile

  

60+ Trillion Euros Dispute for Greece's Minerals



 

21/06/2020 International Protests

 

Robbed at Copenhagen

 

George Bobolas

 

Prespes-Agreement Superimposed-Reality Ruthless-Propaganda

 

 

 

 

Mielke - Chrisochoidis

 

O/L to British P/M

 

O/L to E. Macron

 

Accountability-Free Genocides

 

Militarized "psychiatry"

 

The Absolute Evil

 

Gang-stalking Greeks

 

Byzantine Atrocities

 

European Dissidents ALARM

 

Human Rights' Court

 

The used up men

 

Dissidents - USG RICO crimes

 

Open Letter to Theresa May

 

Open Letter to António Guterres UN's SG

 

Triangulation - Zersetzen

 

Open Letter to Andrew Parker, MI5

  

Πράξεις ποταπές - Despicable choices

 

 

My father's death

 

Cavitation damage

 

Burglary and vandalism

 

Dry mini submarine

 

Message to Bundeswehr 2

 

Message to Bundeswehr 1

 

“Tough” guys and TOUGH guys

 

Μοναδική λύση, το Χόλιγουντ

 

Charlatans

 

Zeppelin: Beyond Gravity

 

Foreign intervention in Greece?

 

Η ανελεύθερη Ελλάδα

 

Η Ελλάδα καταγώγιο;

 

Αν.Επ. Π. Παυλόπουλο

  

Intangible prisons

 

Plausible deniability

 

Images of German w & s

 

Crimes against Humanity

 

"Chimera" - "Bellerophon"

 

pr. Donald Trump

 

  

Legal Notice 87

 

Βδέλλες, αποικιοκρατικές

 

Being a German

 

Legal Notice 84

 

Dirty colonial methods

 

Georgi Markov, BG - KGB

 

Samples of Barbarity

 

Ελλάδα - αποκόλληση

 

Έλληνες, στο έλεος...

 

Harvester's log 16/3/17

 

 

Legal Notice 66

 

Execrable

 

Legal Notice 62

 

  

My story

 

  

Aggression?

 

  

Η Εστία μου

 

  

Why so untidy?

 

  

Αποικιοκρατία

 

  

Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;

 

  

Ζήτημα εμπιστοσύνης

 

  

Μεθοδικότητα

 

  

Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;

Βιοηθική

A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού

 

Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B

 

Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"

 

Μυστικές δίκες;

Trustworthiness

Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά

 

 

 

Honor your father...

Noise

Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Αγορά Πολιτών
Καινοτομία: Ημερήσιος Τύπος 2ης Τάξης PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

1. Εισαγωγή

H παρούσα εργασία αποσκοπεί στην επίτευξη δύο συμπληρωματικών στόχων:

  • Να παράσχει ένα αποτελεσματικό εργαλείο στρατηγικού σχεδιασμού, στις εκδοτικές επιχειρήσεις ημερήσιου τύπου (καθώς επίσης και στις υπόλοιπες επιχειρήσεις μέσων μαζικής ενημέρωσης).
  • Να παράσχει ένα υπόδειγμα (και το συναφές με το υπόδειγμα αυτό γλωσσικό πλαίσιο ανάλυσης), η μελέτη του οποίου (είτε η χρήση του οποίου) θα εγείρει μια βαθύτερη κατανόηση, όσον αφορά τους αναγνώστες ημερήσιου τύπου και τις ανάγκες τους.

Το περιεχόμενο της εργασίας αυτής θεμελιώνεται πάνω σε ένα σύνολο παραδοχών (αξιωμάτων), το οποίο της δίνει νόημα:

  • Σκοπός των κερδοσκοπικών επιχειρήσεων μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι η επίτευξη υψηλής μακροχρόνιας οικονομικής βιωσιμότητας και υψηλής μακροχρόνιας οικονομικής αποδοτικότητας, με τρόπους οι οποίοι συμβάλλουν μόνο θετικά στην ευρωστία όλων των ενδιαφερομένων μερών (μετόχων, αναγνωστών, τηλεθεατών, εργαζομένων, προμηθευτών, κοινωνικού περίγυρου, κρατικών υπηρεσιών, κ.λπ.).
  • Ευρωστία είναι η διεύρυνση της δυνατότητας αυτοσυντήρησης, υπό όρους υπαρκτικής ακεραιότητας, λογικής αναφορικότητας, προσωπικής ετερότητας και ελευθερίας.
  • Η ανθρώπινη φύση, στο βαθμό στον οποίο παραμένει ακέραιη, παρέχει τη δυνατότητα ανάπτυξης της «προσωπικής υπόστασης»1.
  • Αποτελεί ισχυρή μεθοδολογική βάση, η ασθενής εκδοχή της λεγόμενης «ανθρωπικής αρχής»: «το σύμπαν τείνει εξ αρχής οργανικά στη δημιουργία συνθηκών αυτογνωσίας του, δηλαδή λογικής ζωής»2.
  • Τα κοινωνικά ζητήματα αποκτούν πραγματική υπόσταση, κυρίως, όταν εξετάζονται ως συνάρτηση σχέσεων3.
  • Ο σημερινός (στο απόγειο του διερχόμενου κρίση «νεωτερικού υποδείγματος») μέσος αναγνώστης, υπαγόμενος σε μια αδυσώπητη δυναμική αλλοτρίωσης4, χαρακτηρίζεται από ένα, μικρότερο ή μεγαλύτερο, ανθρωπολογικό έλλειμμα.
  • Η βία (συμβολική, νοητική, ψυχολογική κ.λπ.) αναστέλλει τη δυνατότητα εκδήλωσης ανθρώπινης δημιουργικότητας.

Η προσέγγιση του αντικειμένου είναι διεπιστημονική (δημιουργική σύνθεση διαφόρων επιστημονικών θεωριών) και ολιστική (προσέγγιση η οποία διαβλέπει μια οργανικού τύπου διασύνδεση μεταξύ φαινομενικά ανεξάρτητων μορφών), ενώ η τεκμηρίωση των συμπερασμάτων βασίζεται: στην φιλοσοφική ανθρωπολογία, και στις επιστήμες: Κυβερνητική, Διοικητική, Ψυχολογία, και Κοινωνιολογία.

 

2. Βασικές έννοιες.

 

 

 

Σχέδιο 1. Υπόδειγμα φιλοσοφικής ανθρωπολογίας

 

Οι αναγνώστες του ημερήσιου τύπου – όπως και κάθε άλλη ανθρώπινη ύπαρξη – είναι προικισμένοι κατ' αρχήν με την ανθρώπινη φύση, η οποία τους εξασφαλίζει εν δυνάμει – σε όρους κλινικής ψυχολογίας (Ζακ Λακάν) - την λογική αναφορικότητα και την προσωπική ετερότητα. Εφόσον αυτοβούλως ο άνθρωπος επιλέξει, σε υπαρξιακό επίπεδο, να ζήσει στην πραγματικότητα (ως σχέση με έναν ενεργούμενο ως κλήση-σε-σχέση λόγο), τότε θα ζήσει σε μια πληρότητα προσωπικής ελευθερίας και ετερότητας. Την κατάσταση αυτή, την ονομάζουμε υπαρξιακή «ακεραιότητα» του ανθρώπινου προσώπου (Σχέδιο 1).

Η εξέλιξη αυτή όμως δεν είναι η μοναδική. Κάθε άνθρωπος είναι δυνατό να εκπέσει σε μια κατάσταση αλλοτρίωσης, δηλαδή στην έκπτωση από την πληρότητα της προσωπικής ελευθερίας και ετερότητας στην εξομοίωση και ουδετεροποίηση που επιβάλλουν οι απρόσωπες απαιτήσεις του φυσικού είδους. Στην κατάσταση αυτή, η φύση αυτονομείται, οι φυσικές λειτουργίες της ζωής γίνονται υπαρκτικός αυτοσκοπός και ως ύπαρξη λογαριάζεται η επιβίωση και όχι η σχέση. Οι τρόποι οι οποίοι οδηγούν σε αυτή την δυσμενή εξέλιξη είναι οι εξής:

  • Την ανθρώπινη φύση «ακρωτηριάζουν» άμεσα διάφορες πρακτικές του βίου, οι οποίες συμπεριλαμβάνονται στο πολιτισμικό υπόδειγμα της «νεωτερικότητας» και στις διάφορες «μόδες» συμπεριφοράς τις οποίες αυτό παράγει.
  • Ο άνθρωπος αδυνατεί να έχει πρόσβαση στον τόπο του «Άλλου» για λόγους εξωγενείς. Η έλλειψη ζωτικού χρόνου, η έλλειψη μόρφωσης (η γλωσσική πενία), η κουλτούρα (λεπτής) βίας και μαζοποίησης κ.ά., μπορεί να αποστραγγίζουν τη ζωτικότητα του ανθρώπινου βιοψυχικού οργανισμού σε βαθμό που να αναστέλλεται η εκ φύσεως δοσμένη σε αυτόν δυνατότητα πρόσβασης στον τόπο του «Άλλου».
  • Η – σε όρους φιλοσοφικής ανθρωπολογίας – άρνηση του ανθρώπου να αποδεχτεί την κλήση-σε-σχέση από τον ενεργούμενο λόγο τον ευρισκόμενο στον τόπο του «Άλλου». Με άλλους όρους, η ατομοκεντρική προτεραιότητα του ανθρώπου.

 

3. Λειτουργικό υπόδειγμα ημερήσιου τύπου 1ης τάξης.

 

 

Σχέδιο 2. Λειτουργικό Υπόδειγμα Ημερήσιου Τύπου 1ης Τάξης

 

Ορίζουμε (χρησιμοποιώντας την μεθοδολογία Checkland) ως «λειτουργικό υπόδειγμα ημερήσιου τύπου 1ης τάξης», βλέπε «Σχέδιο 2» εκείνο το υπόδειγμα το οποίο διακρίνεται από τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

  • Ιδιοκτησία: Η εκδοτική επιχείρηση ανήκει στους ιδιοκτήτες της.
  • Ενδιαφερόμενα μέρη: Οι ιδιοκτήτες, οι μέτοχοι μειοψηφίας, τα διοικητικά στελέχη, οι εργαζόμενοι, οι προμηθευτές, οι διάφορες κρατικές υπηρεσίες, οι αναγνώστες/τηλεθεατές/ακροατές κ.λπ., οι διαφημιζόμενοι, οι διαφημιστές, ο ευρύτερος κοινωνικός περίγυρος.
  • Λειτουργία/Σκοπός:
    • Η επίτευξη βραχυπρόθεσμης οικονομικής κερδοφορίας και βραχυπρόθεσμης οικονομικής βιωσιμότητας, με κάθε δυνατό τρόπο, τον οποίο ο «χρηστικός ορθολογισμός» θα προκρίνει ως αποδεκτό.
    • Η εκδοτική επιχείρηση αρχικά επιλέγει την ομάδα αναγνωστών (με κοινή κοσμοθεωρητική «απόφαση») στην οποία κυρίως θα απευθυνθεί. Στη συνέχεια ενσωματώνει δεδομένα, πληροφορίες και γνώμες (intelligence), τέτοια, που να είναι συμβατά με τις κοσμοθεωρητικές προτιμήσεις των αναγνωστών στους οποίους απευθύνεται, προκειμένου οι αναγνώστες αυτοί να κατατάσσουν την δραστηριότητα της ανάγνωσης της συγκεκριμένης εφημερίδας στα θετικά μέσα επίτασης της ισχύος τους.
    • Η κάθε εφημερίδα θεωρεί ως «εξωτερική παράμετρο» την κοσμοθεωρητική «απόφαση» των αναγνωστών και προσπαθεί να μεγιστοποιήσει την κερδοφορία και τη βιωσιμότητά της προσαρμόζοντας το περιεχόμενο και την ποιότητα της δημοσιογραφικής ύλης της, στην κοσμοεικόνα εκείνων των ομάδων αναγνωστών που θεωρεί, οικονομικώς, πιο συμφέρουσα.
    • Στην οργανωσιακή δομή της εκδοτικής επιχείρησης και μάλιστα στον άξονα: «δομή» (ιεραρχία) – «συμπεριφορά» (δημιουργικότητα, ελευθερία), το σημείο ισορροπίας είναι εγγύτερα προς το άκρο της «δομής». Αυτό σημαίνει ότι, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, η χρήση μιας ποικιλίας μορφών βίας (συμβολική, νοητική, ψυχολογική) προς όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη είναι αναγκαία για τη διατήρηση της ακεραιότητάς της.
  • Αποδέκτες: Οι αναγνώστες/τηλεθεατές/ακροατές κ.λπ., οι διαφημιζόμενοι.
  • Περιορισμοί: Διαμορφώνονται δυναμικά και σε συνάρτηση με την τρέχουσα, κάθε φορά, πληθώρα ή σπανιότητα σχέσεων αμοιβαιότητας με τα διάφορα έτερα ενδιαφερόμενα μέρη.
  • Κοσμοεικόνα: Εκείνη η οποία έχει καθιερωθεί να ονομάζεται «νεωτερικό υπόδειγμα». Συνοπτικά: θελημένη παραίτηση από την οντολογική ερμηνεία της πραγματικότητας, χρηστικός ορθολογισμός (ο ορθολογισμός είναι έγκυρος στο ποσοστό που είναι χρηστικός, λειτουργικά αποδοτικός), κανονιστικός ευδαιμονισμός, εξομοίωση/ομοιομορφοποίηση των ατόμων.

 

4. Λειτουργικό υπόδειγμα ημερήσιου τύπου 2ης τάξης.

 

 

Σχέδιο 3. Λειτουργικό Υπόδειγμα Ημερήσιου Τύπου 2ης Τάξης

 

Ορίζουμε ως «λειτουργικό υπόδειγμα ημερήσιου τύπου 2ης τάξης», βλέπε «Σχέδιο 3» εκείνο το υπόδειγμα το οποίο διακρίνεται από τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

  • Ιδιοκτησία: Τα «ίδια» κεφάλαια, η παραγόμενη οικονομική πρόσοδος από τη λειτουργία της και η ευθύνη διενέργειας πολύπλευρων ελέγχων ανήκουν στους ιδιοκτήτες και τους μετόχους μειοψηφίας της εκδοτικής επιχείρησης.
  • Ενδιαφερόμενα μέρη: Οι ιδιοκτήτες, οι μέτοχοι μειοψηφίας, τα διοικητικά στελέχη, οι εργαζόμενοι, οι προμηθευτές, οι διάφορες κρατικές υπηρεσίες, οι αναγνώστες/τηλεθεατές/ακροατές κ.λπ., οι διαφημιζόμενοι, οι διαφημιστές, ο ευρύτερος κοινωνικός περίγυρος.
  • Λειτουργία/Σκοπός:
    • Σκοπός των κερδοσκοπικών επιχειρήσεων μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι η επίτευξη υψηλής μακροχρόνιας οικονομικής βιωσιμότητας και υψηλής μακροχρόνιας οικονομικής αποδοτικότητας, με τρόπους οι οποίοι μόνο συμβάλλουν θετικά στην ευρωστία όλων των ενδιαφερομένων μερών (μετόχων, αναγνωστών, τηλεθεατών, εργαζομένων, προμηθευτών, κοινωνικού περίγυρου, κρατικών υπηρεσιών, κ.λπ.).
    • Η οργανωσιακή δομή και ο τρόπος λειτουργίας της εκδοτικής επιχείρησης:
    • αντικατοπτρίζει την άποψη ότι όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη συνδέονται και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους με σχέσεις οργανικού τύπου.
    • την καθιστούν ένα λογικό τόπο (σημαντική εμπειρικά επαληθεύσιμη).
    • κάνει εκτεταμένη (αν όχι αποκλειστική) χρήση τέτοιων πληροφοριακών συστημάτων τα οποία να συμβάλλουν στην επαύξηση της οργανωσιακής της αποδοτικότητας και βιωσιμότητας.
    • λαμβάνουν χώρα μπροστά από ένα κατάλληλο πολιτισμικό φόντο, το οποίο ενισχύει τη δυναμική τους.
    • Τα όρια που διαχωρίζουν τον «εσωτερικό» στην εκδοτική επιχείρηση χώρο, από το «εξωτερικό» της περιβάλλον, θεωρούνται, σε μεγάλο βαθμό, να μην έχουν πραγματική υπόσταση.
    • Για τη διατήρηση είτε επαύξηση της ευρωστίας, όλων των ενδιαφερομένων μερών, η εκδοτική επιχείρηση θα πρέπει να υιοθετήσει μια τέτοια οργανωσιακή δομή και τρόπο λειτουργίας ώστε, μέσω αυτών, να παρέχει σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη:
    • ολόκληρη την αναγκαία πληροφόρηση αναφορικά με εκείνο τον τρόπο του βίου ο οποίος διατηρεί ακέραιη την ανθρώπινη φύση.
    • τη πρακτική δυνατότητα ανάπτυξης προσωπικών λογικών τόπων (σημαντικές που είναι εμπειρικά επαληθεύσιμες).
    • την πρακτική δυνατότητα εγκαθίδρυσης διατηρήσιμων διαύλων επικοινωνίας μεταξύ όλων των προσωπικών λογικών τόπων.
    • ένα «ζωντανό» παράδειγμα θετικής ανταπόκρισης στην κλήση-σε-σχέση την οποία απευθύνει στην εκδοτική επιχείρηση η σημερινή κοινωνική πραγματικότητα.
    • μια «γλώσσα» που είναι αναφορική προς τη διάκριση: κατασκευασμένη (εικονική), έναντι, γνήσιας εμπειρίας.
    • ευκαιρίες εθελοντισμού ως ένα μέσο το οποίο παρέχει γνήσιες εμπειρίες και το οποίο μπορεί να στηρίξει μια πολιτισμική σφαίρα που δεν εξαρτάται από την εμπορική σφαίρα.
    • εκπαίδευση όσον αφορά την πολιτική αγωγή.
    • τις αναγκαίες υποδομές ανάπτυξης της διακριτικής ευχέρειας αναγνώρισης ποιος «τόπος» χαρακτηρίζεται από λογικότητα (συνέπεια, «αλήθεια», δημιουργικότητα κ.λπ.) και ποιος «τόπος» χαρακτηρίζεται από ενστικτώδη τάση για επιβίωση (μορφές βίας, ασυνέπεια κ.λπ.). Μία από αυτές τις υποδομές είναι η «γλώσσα» (η κοσμοεικόνα την οποία εκφράζει) εντός της οποίας δομείται η δημοσιογραφική ύλη. Άλλη, τέτοια, υποδομή είναι η κατηγοριοποίηση της δημοσιογραφικής ύλης, δηλαδή ο βαθμός στον οποίο η κατηγοριοποίηση αυτή αντικατοπτρίζει τη δομή των ανθρωπολογικών αναγκών.
    • Ισόβαθμη δυνατότητα πρόσβασης (centrality) στις διεργασίες γνωμοδότησης (εκπροσώπησης) στα κέντρα αποφάσεων της εκδοτικής επιχείρησης. Με άλλα λόγια, δίνεται σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη η θεμιτή δυνατότητα αποφυγής αδικαιολόγητης περιθωριοποίησης.
    • Στην οργανωσιακή δομή της εκδοτικής επιχείρησης και μάλιστα στον άξονα: «δομή» (ιεραρχία) – «συμπεριφορά» (δημιουργικότητα, ελευθερία), το σημείο ισορροπίας είναι εγγύτερα προς το άκρο της «συμπεριφοράς». Αυτό σημαίνει ότι εντός ενός κλίματος ανοικτής επικοινωνίας και υπό την αρχή της «μη βίας», επιδιώκεται η επίτευξη των λειτουργικών σκοπών της εκδοτικής επιχείρησης, χρησιμοποιώντας, αποκλειστικά, μέσα που δεν μειώνουν την ευρωστία των ενδιαφερομένων μερών.
  • Αποδέκτες: Οι ιδιοκτήτες, οι μέτοχοι μειοψηφίας, τα διοικητικά στελέχη, οι εργαζόμενοι, οι προμηθευτές, οι διάφορες κρατικές υπηρεσίες, οι αναγνώστες/τηλεθεατές/ακροατές κ.λπ., οι διαφημιζόμενοι, οι διαφημιστές, ο ευρύτερος κοινωνικός περίγυρος.
  • Περιορισμοί:
    • Τα χαρακτηριστικά και οι αντιφάσεις του υφιστάμενου «νεωτερικού» υποδείγματος που έχουν υιοθετήσει οι σημερινές κοινωνίες και η συναφής ανθρωπολογική αλλοίωση την οποία έχει υποστεί ένα ευρύτατο τμήμα της ανθρωπότητας (ελλείμματα: λογικής αναφορικότητας, προσωπικής ετερότητας, δημιουργικότητας, «ακρωτηριασμός» της ανθρώπινης φύσης).
    • Η ύπαρξη μιας κοινωνικής «μαγιάς» αναγνωστών, αποτελούμενης από πρόσωπα τα οποία χαρακτηρίζουν προτεραιότητες ποιότητας, αποτελεί μία αναγκαία προϋπόθεση για την ύπαρξη και λειτουργία εκδοτικών επιχειρήσεων «2ης Τάξης».
    • Η διατήρηση της ύπαρξης της μειοψηφικής κοινωνικής ομάδας που είναι προσανατολισμένη σε προτεραιότητες ποιότητας δεν είναι καθόλου δεδομένη. Είναι τόσο ισχυρή η ένταση της συμβολικής βίας – στο πλαίσιο του «νεωτερικό» τρόπου του βίου - την οποία δέχεται κάθε δημιουργικός άνθρωπος σήμερα, ώστε να μπορούμε να συμπεράνουμε ότι για τη διατήρηση και μάλιστα επαύξηση του πλήθους αυτής της κοινωνικής ομάδας να πρέπει, η εκδοτική επιχείρηση, να χρησιμοποιήσει αναλόγως τη ισχυρή συμβολική δύναμη που διαθέτει.
  • Κοσμοεικόνα: Εκείνη που θέτει ως πρώτη προτεραιότητα την ανθρώπινη υπαρκτική γνησιότητα και προβάλει το είδος του βίου που χρησιμοποιεί ως μέτρο τη σχέση και όχι την ατομική οντότητα. Που θεωρεί ότι την ύπαρξη τη συνιστά όχι ο χαρακτήρας της ως μονάδας του υπαρκτικού γεγονότος (ως οντότητας καθεαυτής), αλλά τη συνιστά η σχέση ως αγάπη [=ενότητα], δηλαδή ως ελευθερία από κάθε προκαθορισμό ή άλλη αναγκαιότητα. Η κατηγοριοποιήσεις τις οποίες περιλαμβάνει η κοσμοεικόνα αυτή, δεν αποσκοπούν στη δημιουργία οφέλους μέσω της πρόκλησης ανυπόστατων αντιθέσεων, αλλά, αντίθετα, αποσκοπούν στην ανάπτυξη της διάκρισης μεταξύ επιλογών και αποτελεσμάτων και στην ανάπτυξη ενός κοινού, δημιουργικού νοήματος για τη ζωή.

 

5. Πλεονεκτήματα υποδείγματος 2ης τάξης.

  • Η εκδοτική επιχείρηση αποκτά ένα ισχυρό συγκριτικό επιχειρηματικό πλεονέκτημα: την πρόσβαση στην ανθρώπινη δημιουργικότητα που προσπορίζουν η λογική αναφορικότητα και η προσωπική ετερότητα των εργαζομένων σε αυτή καθώς επίσης και των υπόλοιπων ενδιαφερομένων μερών.
  • Η οργανική τάση των αναγνωστών (σύμφωνα με την «ανθρωπική αρχή») προς τις συνθήκες αυτογνωσίας, θα τους παρακινεί να επιλέγουν λογικούς τόπους (καταστάσεις που χαρακτηρίζονται από συνέπεια, «αλήθεια», δημιουργικότητα, μη βία, κ.λπ.). Εφαρμόζοντας το υπόδειγμα 2ης τάξης, μία εκδοτική επιχείρηση καθίσταται ένας λογικός τόπος και για το λόγο αυτό γίνεται ένας πόλος έλξης για τους δημιουργικούς και τους εν δυνάμει δημιουργικούς ανθρώπους.
  • Οι αναγνώστες, τηλεθεατές, ακροατές αποκτούν ένα προνομιακό εταίρο ζωής, από τον οποίο μπορούν να αντλούν πόρους (πολιτισμικούς και άλλους) κατάλληλους για την υποστήριξη της υπαρξιακής τους ακεραιτότητας και προς τον οποίο έχουν κάθε λόγο να επιδεικνύουν διαχρονική πιστότητα.
  • Οι προμηθευτές αποκτούν ένα προμηθευόμενο και μαζί μια αγορά που παράγουν ζήτηση για «ποιότητα», η οποία αποτελεί ένα λόγο ικανό για την ύπαρξη αντίστοιχων διεργασιών ανάπτυξης και διατήρηση της δικής τους «ποιότητας».
  • Οι κρατικές υπηρεσίες αποκτούν ένα υπόδειγμα επιχειρηματικής συμπεριφοράς που παραπέμπει σε κοινωνική υπευθυνότητα και έναν, εν δυνάμει, θεμιτά προνομιακό συνεργάτη, κατάλληλο για την προαγωγή της «ποιότητας» στην κλίμακα της κοινωνίας συνολικά.
  • Ο κοινωνικός περίγυρος αποκτά – εν δυνάμει – ένα προμηθευτή για τα συμβολικά και χρηστικά εκείνα μέσα τα οποία είναι αναγκαία για την υιοθέτηση ενός πιο δημιουργικού τρόπου ζωής.

 

6. Διασφάλιση του συγκριτικού πλεονεκτήματος από τη χρήση του υποδείγματος 2ης τάξης.

Υποθέτουμε ότι υπάρχουν δύο πιθανοί, διαμετρικά αντίθετοι, λόγοι υιοθέτησης και πρακτικής εφαρμογής, από την εκδοτική επιχείρηση, του «λειτουργικού υποδείγματος ημερήσιου τύπου 2ης τάξης»: η προαίρεση της απλής εκτέλεσης καθήκοντος και η ατομοκεντρική επιδίωξη εκπλήρωσης αξιώσεων σχετικής επαύξησης της ισχύος. Δεν αποκλείουμε την περίπτωση της ταυτόχρονης επενέργειας – υπό κάποια σχετική αναλογία – και των δύο αυτών λόγων, όμως, για λόγους ευκρίνειας θα εξετάσουμε μόνο τις δύο ακραίες περιπτώσεις:

  • Απλή εκτέλεση καθήκοντος (θετική ανταπόκριση στην κλήση-σε-σχέση από τον τόπο του «Άλλου», ανταπόκριση στην ανάγκη της στιγμής, επενέργεια ενός «αγαθού παλμού» κ.λπ.): Η αντιγραφή του υποδείγματος 2ης τάξης από άλλες «ανταγωνιστικές» επιχειρήσεις δεν συνιστά απώλεια συγκριτικού πλεονεκτήματος, σε καμία περίπτωση. Αν η «ανταγωνίστρια» εκδοτική επιχείρηση υποκινείται από έναν ανάλογο «αγαθό παλμό», τότε η δράση της θα λειτουργήσει συνεργικά ως προς τη δράση της πρώτης εκδοτικής επιχείρησης με αποτέλεσμα τη δυσανάλογα μεγάλη επαύξηση της ζήτησης για «ποιότητα» σε σχέση με την επαύξηση που θα συντελούνταν από τη δράση μόνο της πρώτης εκδοτικής επιχείρησης. Η διάδοση του υποδείγματος 2ης τάξης επιφέρει αύξηση της ευρωστίας όλων των ενδιαφερομένων μερών που σχετίζονται με εκείνες τις εκδοτικές επιχειρήσεις οι οποίες θα το υιοθετήσουν. Από την οπτική της κοσμοεικόνας εκείνης, εντός της οποίας το υπόδειγμα 2ης τάξης αποκτά νόημα, δεν υπάρχουν «ανταγωνίστριες» εκδοτικές επιχειρήσεις, παρά μόνο «λογικοί τόποι» (εμπειρικά επαληθεύσιμες σημαντικές), οι οποίοι απευθύνουν, ο ένας προς τον άλλο [= ευγενής άμιλλα], κλήσεις-σε-σχέση, χωρίς αυτό να είναι ασυμβίβαστο με την ισχύ και την εφαρμογή των κανόνων του υγιούς αγοραίου ανταγωνισμού.
  • Ατομοκεντρική προτεραιότητα εκπλήρωσης αξιώσεων σχετικής επαύξησης της ισχύος: ο λόγος αυτός βρίσκεται σε κατάφορη παραβίαση των θεμελιακών παραδοχών του υποδείγματος 2ης τάξης. Μια προσπάθεια εφαρμογής αυτού του υποδείγματος για το λόγο που αναφέρθηκε, δεν μπορεί παρά να καταλήξει σε αποτυχία, κατασπατάληση πόρων και την αποδέσμευση ζωτικού χώρου εντός του επιχειρηματικού τοπίου των εκδοτικών επιχειρήσεων, προς όφελος εκείνων των επιχειρήσεων που ήδη εφάρμοσαν επιτυχώς αυτό το υπόδειγμα.

 

7. Συζήτηση

Θεωρούμε πιθανή την έγερση στο νου του αναγνώστη των εξής εύλογων ερωτημάτων:

  • Τι αρμοδιότητα μπορεί να έχει μια εκδοτική επιχείρηση, όσον αφορά την υπαρξιακή κατάσταση των ενδιαφερομένων μερών;
  • Μήπως αποτελεί παραβίαση της προσωπικότητας και της ελευθερίας των ενδιαφερομένων μερών η εργαλειακή επενέργεια πάνω σε παράγοντες που είναι καθοριστικοί για την υπαρξιακή κατάσταση των ενδιαφερομένων μερών;

Στις σημερινές δημοκρατικές κοινωνίες έχει καθοριστεί θεσμικά ότι οι πολίτες έχουν ίσα δικαιώματα απέναντι στο νόμο. Ανεξαρτήτως του κατά πόσο οι θεσμικοί αυτοί κανονισμοί εφαρμόζονται ή όχι, είναι δεδομένο το γεγονός ότι δεν υπάρχει κατοχύρωση ανάλογης ρύθμισης, ούτε θεσμικά αλλά ούτε και πολιτισμικά, η οποία να σχετίζεται με τη συμβολική δύναμη (εξουσία) και το συμβολικό κεφάλαιο.

Στο κοινωνικό πεδίο, εκείνο που μπορούμε να παρατηρήσουμε είναι ότι:

  • επικρατεί η αυθαιρεσία όσον αφορά την χρήση της συμβολικής δύναμης. Πολύ συχνά γίνεται κατάχρηση της εξουσίας (συμβολικής) την οποία παρέχει η συμβολική δύναμη, με τη μορφή της αδικαιολόγητης άσκησης συμβολικής βίας.
  • οι εκδοτικές επιχειρήσεις, λόγω της εγγενούς υψηλής συμβολικής αποτελεσματικότητας της γλώσσας – η οποία αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα επαγγελματικά εργαλεία των εκδοτικών επιχειρήσεων – αναπόφευκτα διαχειρίζονται, με καλύτερο, χειρότερο ή τυχαίο τρόπο, ένα ιδιαίτερα μεγάλο συμβολικό κεφάλαιο. Η ψυχολογία αναφέρει ότι «η γλώσσα είναι αφ' εαυτής η πρωταρχική πραγματικότητα στις εμπειρίες της καθημερινής μας ζωής, σε ένα μεταμοντέρνο κόσμο».

Όπως λέει η κοινωνιολογία, «σε ότι αφορά τον κοινωνικό κόσμο, είναι καθ' όλα βάσιμη η νεοκαντιανή θεωρία, που προσδίδει στη γλώσσα (langage), και γενικότερα στις παραστάσεις, μια καθαρά συμβολική αποτελεσματικότητα κατασκευής της πραγματικότητας: η ονομασία, καθώς δομεί την αντίληψη που οι κοινωνικοί δρώντες έχουν για τον κοινωνικό κόσμο, συμβάλλει στη διάπλαση της δομής του κόσμου αυτού, και μάλιστα τόσο βαθύτερα όσο ευρύτερα αναγνωρισμένη είναι, δηλαδή έγκυρη». Επομένως, ο βαθύτερος επηρεασμός της ανθρώπινης υπαρκτικής κατάστασης από τη «συμπεριφορά» των εκδοτικών επιχειρήσεων είναι δεδομένος και αναγκαστικός. Εκείνο που προσπαθεί να κάνει η παρούσα εργασία, είναι, μεταξύ άλλων, να προσδιορίσει ένα αποτελεσματικό σύστημα αναφοράς, το οποίο εφόσον χρησιμοποιηθεί να προσδίδει χαρακτηριστικά ποιότητας σε αυτό τον βαθύ επηρεασμό της ανθρώπινης ζωής.

 

8. Επίλογος

Το ιδιαίτερο μήνυμα που κομίζει στον αναγνώστη η παρούσα μελέτη – το οποίο μάλιστα αποτελεί και την ειδοποιό διαφορά μεταξύ των υποδειγμάτων 1ης και 2ης τάξης – είναι ότι η προαγωγή της ευρωστίας προϋποθέτει και συνεπάγεται την έμπρακτη υπέρβαση του λειτουργικού διαχωρισμού: εντός (εμείς) – εκτός (περιβάλλον, οι άλλοι) της εκδοτικής επιχείρησης.

Πραγματικά πιστεύουμε ότι είναι δυνατό, μια εκδοτική επιχείρηση, σήμερα, να δημιουργήσει μια διατηρήσιμη δυναμική ποιότητας, παρά τις μεγάλες αντιξοότητες οι οποίες οφείλονται στις οξύτατες αντινομίες του πολιτισμού μας. Δεν είναι δυνατό να υπάρξουν σίγουρες συνταγές επιτυχία, ενώ η προσπάθεια επίτευξης ποιότητας μοιάζει περισσότερο με άθλημα.

Η αξιοποίηση, όμως, της σημαντικής της φιλοσοφικής ανθρωπολογίας σε συνδυασμό με μια προσέγγιση η οποία αναγνωρίζει σχέσεις οργανικού τύπου, δηλαδή με μια ολιστική προσέγγιση, πιστεύουμε ότι μπορεί να παίξει αποφασιστικό ρόλο στην επιτυχία του όλου εγχειρήματος.

 

9. Γλωσσάριο.

Αλλοτρίωση του ανθρώπου: Όμως μιλάμε για «ακεραιότητα» του ανθρώπινου προσώπου, ενώ είναι εμπειρικά δεδομένη η πραγματικότητα της αλλοτρίωσης του ανθρώπου· της έκπτωσής του από την πληρότητα της προσωπικής ελευθερίας και ετερότητας στην εξομοίωση και ουδετεροποίηση που επιβάλλουν οι απρόσωπες απαιτήσεις του φυσικού είδους... Η φύση αυτονομείται, οι φυσικές λειτουργίες της ζωής γίνονται υπαρκτικός αυτοσκοπός, ως ύπαρξη λογαριάζεται η επιβίωση, όχι η σχέση.

Απόφαση: είναι η πράξη ή διαδικασία αποκοπής ή αποχωρισμού, από την οποία προκύπτει μια κοσμοεικόνα κατάλληλη να εγγυηθεί την ικανότητα προσανατολισμού την αναγκαία για την αυτοσυντήρηση.

Γέννηση του [λογικού] υποκειμένου: Το υποκείμενο, in initio, αρχίζει στον τόπο του Άλλου – το υποκείμενο γεννιέται εφ' όσον στο πεδίο του Άλλου εμφανίζεται το σημαίνον. Από την εμπειρία της Κλινικής Ψυχολογίας προκύπτει η πρόταση η οποία βεβαιώνει ότι «το [λογικό] υποκείμενο γεννιέται στον τόπο του Άλλου».

 Γλώσσα: Σε ότι αφορά τον κοινωνικό κόσμο, είναι καθ' όλα βάσιμη η νεοκαντιανή θεωρία, που προσδίδει στη γλώσσα (langage), και γενικότερα στις παραστάσεις, μια καθαρά συμβολική αποτελεσματικότητα κατασκευής της πραγματικότητας: η ονομασία, καθώς δομεί την αντίληψη που οι κοινωνικοί δρώντες έχουν για τον κοινωνικό κόσμο, συμβάλλει στη διάπλαση της δομής του κόσμου αυτού, και μάλιστα τόσο βαθύτερα όσο ευρύτερα αναγνωρισμένη είναι, δηλαδή έγκυρη.

Ελευθερία: Ονομάζουμε ελευθερία του ανθρώπου τη δυνατότητα τροπικής ανομοιότητας, υπαρκτικής-δημιουργικής ετερότητας της ανθρώπινης υπόστασης ως προς την ομοείδεια της κοινής φύσης.

Επίταση της Ισχύος και αυτοσυντήρηση: η επιτυχής αυτοσυντήρηση έχει eo ipso ως αναγκαίο μακροπρόθεσμο επακόλουθό της την αυτοεπίταση, δηλαδή την διεύρυνση της ισχύος.

Ζωή με τον τρόπο της σχέσης: Εντοπίζουμε με τη λέξη σχέση το γεγονός ότι: Μόνο στον άνθρωπο η επιθυμητική αναφορικότητα «συναντάει» στον τόπο αναφοράς της (τόπο του Άλλου) σημάδι δυνατότητας για ανταπόκριση στην επιθυμία. Και αυτό το σημάδι (σημαίνον) της δυνατότητας είναι η δυναμική αφετηρία, αλλά και η δυνητική συγκεφαλαίωση, ιδιάζοντος (σε σύγκριση με κάθε άλλο έμβιο ον) τρόπου αναφορικής αμοιβαιότητας: τρόπου να ενεργείται και να λαμβάνεται η αναφορά ως γλώσσα και νόηση συγκροτώντας αυτεπίγνωση και συνείδηση. Η σχέση διαφοροποιείται υπαρκτικά από τη φύση, συνιστά διαφορετικό τρόπο της ύπαρξης. Ο υπαρκτικός τρόπος της σχέσης, αν και ενεργείται με τις ενέργειες (δυνατότητες) της φύσης, «εμπεριέχει» δυνατότητες ελευθερίας από τους προκαθορισμούς (αναγκαιότητες) της φύσης.

Ζωή με τον τρόπο της φύσης: Η φύση αυτονομείται, οι φυσικές λειτουργίες της ζωής γίνονται υπαρκτικός αυτοσκοπός, ως ύπαρξη λογαριάζεται η επιβίωση, όχι η σχέση.

Κοσμοεικόνα: η κοσμοεικόνα in toto δεν συνιστά απλή περιγραφή του κόσμου αλλά επίσης, και προ παντός, ένα σχέδιο δράσης, μέσα του δηλαδή κρυσταλλώνονται απόψεις και προθέσεις του υποκειμένου της «απόφασης» σχετικά με τη χρήση, διάταξη και διαμόρφωση των πραγμάτων και των υπάρξεων, με τις οποίες έρχεται σε επαφή.

Κριτήριο γνησιότητας – αλλοτρίωσης: Αυτός ο τρόπος – μέτρο – κριτήριο είναι η σχέση, δεν είναι η ατομική οντότητα. Την ύπαρξη τη συνιστά όχι ο χαρακτήρας της ως μονάδας του υπαρκτικού γεγονότος (ως οντότητας καθεαυτήν), τη συνιστά η σχέση ως αγάπη, δηλαδή ως ελευθερία από κάθε προκαθορισμό ή άλλη αναγκαιότητα.

Λογικός τόπος: Σημαντική, εμπειρικά επαληθεύσιμη.

Λογικότητα: Ορίζουμε τη λογικότητα ως την προσδιορισμένη από τη γλώσσα (le dire, la parole) αναφορικότητα της πρωτογενούς επιθυμίας. Την ταυτίζουμε με τη δυνατότητα πραγματοποίησης σχέσης... Η σχέση είναι το αποτέλεσμα της λογικότητας, το δυνητικό ενδεχόμενο να πραγματοποιηθεί ή να μην κατορθωθεί ο στόχος της πρωτογενούς επιθυμίας ... Η λογικότητα προσδίδει στη σχέση δυνητικό χαρακτήρα: είναι απροκαθόριστη η πραγματοποίηση ή η αποτυχία της λογικής σχέσης.

Ορμή (αυτοσυντήρησης): Διέγερση ανάγκης (διέγερση σωματικών και ψυχικών αναγκών) με συγκεκριμένο στόχο ένα φυσικό ενέργημα (λ.χ. τη λήψη τροφής). Η ορμή της αυτοσυντήρησης αποτελεί την απόλυτη σταθερά.

Ποιότητες υπαρκτικής ελευθερίας: Η αυτοσυνείδητη λογικότητα και η δημιουργική (ποιητική ετερότητα) ικανότητα είναι οι μόνες «ποιότητες» υπαρκτικής ελευθερίας.

Πραγματικότητα: Κάθε πραγματικότητα συγκεφαλαιώνεται στη σχέση του ανθρώπου με έναν ενεργούμενο ως κλήση-σε-σχέση λόγο, που απευθύνεται μόνο στον άνθρωπο.

Προσωπική ενεργητική ετερότητα: αποτελεί την αιτία του υπαρκτικού γεγονότος της ελευθερίας.

Συμβολική βία: η καθαρά συμβολική βία, που δεν μπορεί να ασκηθεί από εκείνον που την ασκεί ούτε να την υποστεί εκείνος που την υφίσταται παρά μόνο σε μορφή τέτοια ώστε να παραγνωρίζεται ο χαρακτήρας της, δηλαδή να αναγνωρίζεται ως νόμιμη.

Συμβολική εξουσία: Η συμβολική εξουσία είναι εξουσία κατασκευής της πραγματικότητας που επιδιώκει να εγκαθιδρύσει μια γνωσιολογική τάξη: το άμεσο νόημα του κόσμου.

Συμβολικό κεφάλαιο: η θεσμοθετημένη αναγνώριση την οποία χορηγεί μια ομάδα .

Συνθήκη λογικότητας του ανθρώπινου υποκειμένου: Φύση και σχέσεις (με τη φύση και τους συνανθρώπους) συναποτελούν την αναγκαία και ικανή συνθήκη της λογικότητας του ανθρώπινου υποκειμένου. Η φύση είναι το μέσον ή όργανο (εγκέφαλος, νευρικό σύστημα), η σχέση είναι ο τρόπος ή το πώς της υποκειμενικής λογικότητας.

Σχέση: είναι καταρχήν η αναφορικότητα ως αποκλειστικός τρόπος συγκρότησης του υπαρκτικού γεγονότος – από την κβαντική σύσταση συμπεριφοράς της ύλης, ως την ενεργητική συγκρότηση του ανθρώπινου υποκειμένου μέσω του λόγου «στο πεδίο του Άλλου» - με δεδομένο τον «ορίζοντα» ή αποδέκτη της αναφοράς.

Σχέση: Εντοπίζουμε με τη λέξη σχέση το γεγονός ότι: Μόνο στον άνθρωπο η επιθυμητική αναφορικότητα «συναντάει» στον τόπο αναφοράς της (τόπο του Άλλου) σημάδι δυνατότητας για ανταπόκριση στην επιθυμία. Και αυτό το σημάδι (σημαίνον) της δυνατότητας είναι η δυναμική αφετηρία, αλλά και η δυνητική συγκεφαλαίωση, ιδιάζοντος (σε σύγκριση με κάθε άλλο έμβιο ον) τρόπου αναφορικής αμοιβαιότητας: τρόπου να ενεργείται και να λαμβάνεται η αναφορά ως γλώσσα και νόηση συγκροτώντας αυτεπίγνωση και συνείδηση.

Φύση: σημαίνει τον δεδομένο κοινό τρόπο υπάρξεως μιας ομοείδειας υπαρκτών (υπαρκτών με κοινό είδος).

Χρηστικός ορθολογισμός: Η αιτιακή αλληλεξάρτηση που προϋποθέτουν οι τρεις αυτές βασικές συντεταγμένες (επικοινωνιακή εγκυρότητα – συναίνεση – κατάφαση της ωφελιμότητας). Ο χρηστικός ορθολογισμός είναι ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό γνώρισμα της νεωτερικής εποχής.

Υ.Γ.: Ενέταξα το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή πιστεύω ότι θα μπορούσε να συμβάλλει στην καλύτερη συννενόηση μεταξύ διαφόρων ενδιαφερομένων μερών, αναφορικά με τη βελτιστοποίηση των Μ.Μ.Ε. τα οποία νομίζω ότι δυνητικά, επηρεάζουν σε δυσανάλογο βαθμό την αίσθηση της ταυτότητας, τόσο των πολιτών, όσο και της πολιτείας συνολικά.

 
Η Τέχνη της Μη [απερίσκεπτης] Αντίδρασης PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

 elephant

 couple_in_love_on_the_beach

monkey

 

«Ο άνθρωπος είναι ένας Θεός σε σπάργανα. Ο Χρόνος είναι σπάργανα. Ο Χώρος είναι σπάργανα. Η σάρκα είναι σπάργανο και όμοια όλες οι αισθήσεις και τα πράγματα που γίνονται αντιληπτά μ’ αυτές. Η μητέρα γνωρίζει καλά ότι τα σπάργανα δεν είναι το μωρό. Το μωρό, όμως, δεν το γνωρίζει.

Ο άνθρωπος ακόμη έχει μεγάλη ιδέα για τα σπάργανά του που αλλάζουν μέρα με τη μέρα κι από εποχή σε εποχή». [σ. 53, Μιχαήλ Ναϊμύ, «Το βιβλίο του Μιρδάδ», 1978, εκδ. Πύρινος Κόσμος].

«Η απόφαση [ως επιλογή Της κοσμοεικόνας] εδράζεται λοιπόν σε μια διπλή περικοπή της ολότητας του αντικειμενικά υπαρκτού: λαμβάνει χώρα σ’ ένα πεδίο εξ υπαρχής ξεχωρισμένο – γι’ αυτό και είναι, τουλάχιστον εν μέρει, απόφαση παρμένη προκαταβολικά – και επί πλέον επιτάσσει την αποβολή όσων στοιχείων ανήκουν μεν στο πεδίο αυτό, όμως δεν επιδέχονται μεταχείριση σύμφωνη με τις δικές της επιδιώξεις.

Έτσι η απόφαση σημαίνει τόσο τον άλλοτε άγριο κι άλλοτε ήπιο βιασμό της αδιευθέτητης πραγματικότητας ενός δεδομένου προκαταρκτικού κόσμου, όσο και την άλλοτε συνεκτική κι άλλοτε αποσπασματική συγκρότηση της πραγματικότητας ενός οργανωμένου κόσμου». [σ. 24, Παναγιώτη Κονδύλη, «Ισχύς και Απόφαση. Η διαμόρφωση των κοσμοεικόνων και το πρόβλημα των αξιών», 1991, εκδ. Στιγμή].

Η πολιτεία μας μαστίζεται από μια ακραία ασυμμετρία: Την πληθωρική Πρόσβαση μόνο λίγων πολιτών, σε γνώση, αγαθά και υπηρεσίες, σε αντιδιαστολή με την επιβεβλημένη ανέχεια των υπολοίπων.

Όσο περισσότερο οι πολίτες αντιδρούν [απερίσκεπτα] στην πράξη της επιβολής πάνω τους ψευδών ταυτοτήτων, μέσω της ασύμμετρης επικοινωνίας των συμβατικών Μ.Μ.Ε., τόσο περισσότερο θα εκτραχύνονται και θα διαιωνίζονται οι κοινωνικές ασυμμετρίες γνώσης και υλικού πλούτου. Για παράδειγμα, όταν θέλουμε ν αναγκάσουμε έναν ανόητο πολίτη να αγοράσει ένα αυτοκίνητο το οποίο αυτός δεν χρειάζεται, τότε, απλά σπερμολογούμε ότι δήθεν, όποιος δεν διαθέτει αυτοκίνητο είναι ένας αποτυχημένος άνθρωπος. Συμβολικά μιλώντας, όταν θέλουμε να εξουδετερώσουμε έναν ανταγωνιστή μας (η ύπαρξη του οποίου αποδομεί την κοσμοεικόνα μας) τον αναγκάζουμε να περάσει την υπόλοιπη ζωή του κάνοντας πιρουέτες προκειμένου να αποδείξει, σε όσους έπεισε η σχετική σπερμολογία μας, ότι αυτός δεν είναι ένας ελέφαντας.

Όσο ταπεινότερο είναι το επίπεδο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας της πολιτείας μας, τόσο περισσότερο ο νους των πολλών θα θυμίζει τις κινήσεις μιας παιχνιδιάρας και άτακτης μαϊμούς και τόσο περισσότερο η απληστία και ο παραλογισμός των λίγων, θα καταδυναστεύει τους υπόλοιπους πολίτες και θα καταδικάζει ολόκληρη την πολιτεία σε υπανάπτυξη.

Κλειδί για την προκοπή της πολιτείας μας είναι η αναγνώριση και η εμπέδωση της αληθινής ταυτότητας των πολιτών:

«Και ποτέ δε θα στερεωθεί η ισορροπία, αν οι άνθρωποι δε μάθουν να ζυμώνουν όλους τους πόθους τους με το ζύμωμα της Αγάπης και να ψήνουν μ’ αυτούς το ψωμί της Άγιας Κατανόησης». [σ. 263, Μιχαήλ Ναϊμύ, ό.π.].

Όταν οι πολίτες αναγνωρίσουν, επιτέλους, ότι οι ίδιοι, δεν είναι τίποτα λιγότερο από ενσαρκώσεις της Αγάπης, αποτυπωμένες πάνω στην πρώτη ύλη της Αλήθειας, τότε και μόνο τότε, θα πάψουν να είναι έρμαια της προπαγάνδας των συμβατικών «Μ.Μ.Ε.» και του κουκλοθέατρου της «Πολιτικής».

 

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει τη "γλώσσα" με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Λύκος είναι ο άνθρωπος στον άνθρωπο PDF Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση Χρήστη: / 2
ΧείριστοΆριστο 
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

motherbaby«Τρομερός πράγματι είναι ο λύκος ανάμεσα στα πρόβατα. Τρομερή και η αλεπού ανάμεσα στις όρνιθες. Αλλά πολύ τρομερότερος είναι ο άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους, γιατί στους ανθρώπους ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα λιοντάρι, λύκος και αλεπού. Όπως ένας αληθινά καλός άνθρωπος – αν μπορούσε να βρεθεί κάπου – είναι ο καλύτερος από όλα τα πλάσματα, έτσι και ο πραγματικά κακός είναι ο χειρότερος.

Φίλε μου Μπρατσιολίνι, ο πιο φρόνιμος άνθρωπος, είναι και ο επιφυλακτικός. Αυτός, περισσότερο από κάθε άλλον, είναι προσεκτικά επιφυλακτικός προς κάθε άνθρωπο. Εδώ πια χρειάζεται ένας Λυγκεύς και ένας Οιδίπους. Εδώ χρειάζεται ο Άργος.

Τη φύση και λειτουργία του ανθρώπου θα την κρατήσει μόνο εκείνος που πάντοτε θυμάται ότι αυτή η φύση και λειτουργία ή δεν μπορεί να κρατηθεί καθόλου ή, έστω, μόνο σπάνια και με μεγάλη δυσκολία».

[Επιστολή του Marsilio Ficino, στον Jacopo Bracciolini].

  

Οι εγκυμονούσες στα δίχτυα των φαρμακοβιομηχανιών μέσω των Μ.Μ.Ε.

Της Δημοσιογράφου Evelyn Pringle (πηγή).

  

Είναι τουλάχιστον ανησυχητική η συνηθισμένη πρακτική των φαρμακοβιομηχανιών να χρησιμοποιούν τα Μ.Μ.Ε. σαν κράχτες, οι οποίοι μασκαρεμένοι σαν δήθεν στοργικοί γιατροί, διασπείρουν στην πολιτεία ανακριβείς πληροφορίες αναφορικά με τους κινδύνους από τη χρήση συνταγογραφούμενων φαρμάκων. Όταν όμως ασκείται προκειμένου τα κέρδη να αυξηθούν μέσω της πώλησης φαρμάκων σε εγκυμονούσες, τα οποία μάλιστα είναι γνωστό ότι βλάπτουν το έμβρυο, τότε η συνέργια των Μ.Μ.Ε. είναι εντελώς ποταπή.

Από τις 27 Ιουνίου, 2007 και ύστερα, κάθε μεγάλο Μ.Μ.Ε. στις Η.Π.Α. διέδωσε το γεγονός ότι δύο νέες μελέτες οι οποίες δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό New England Journal of Medicine αποφάνθηκαν πως τα μωρά που γέννησαν γυναίκες που έκαναν χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αντικαταθλιπτικών τύπου SSRI (αναστολέας μη επαναπρόσληψης σεροτονίνης) διέτρεχαν λίγο μόνο κίνδυνο να υποστούν βλάβες από αυτά τα ψυχοφάρμακα.

Στην κατηγορία αντικαταθλιπτικών ψυχοφαρμάκων τύπου SSRI περιλαμβάνονται και τα Paxil της GlaxoSmithKline· το Zoloft το οποίο διανέμει η Pfizer· το Prozac της Eli Lilly· το Celexa της Lexapro των εργαστηρίων Forest Laboratories· το Luvox της Solvay, και το άνευ διακριτής εμπορικής ονομασίας SSRI που κατασκευάζει η Barr Pharmaceuticals, των εργαστηρίων Ranbaxy Labs και Genpharm.

Στις 27 Ιουνίου, 2007, τα πρωτοσέλιδα αμέτρητων εφημερίδων οι οποίες αναδημοσίευαν άρθρα του πρακτορείου ειδήσεων Associated Press, διατυμπάνιζαν: «Η χρήση των αντικαταθλιπτικών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, τελικά είναι ασφαλέστερα από ότι νομίζαμε».

«Τα αντικαταθλιπτικά δεν σχετίζονται με βλάβες σε έμβρια», ισχυριζόταν η διαδικτυακή News-Medical.net, στις 5 Ιουλίου, 2007.

Τα πρωτοσέλιδα αυτά εξαγρίωσαν τους ειδικούς εκείνους οι οποίοι έχουν λόγω αρμοδιότητας τη γνώση σχετικά με τους πραγματικούς κινδύνους πρόκλησης βλαβών σε έμβρυα, ενώ θεωρήθηκε από τους ίδιους εξωφρενικός ο ισχυρισμός ότι «Μια Νέα Μελέτη Έδειξε Μικρό μόνο Κίνδυνο πρόκλησης Βλαβών σε Έμβρυα η Χρήση Αντικαταθλιπτικών κατά τη διάρκεια της Εγκυμοσύνης» ο οποίος περιλαμβανόταν σε ανακοίνωση τύπου του οργανισμού Κέντρο Ελέγχου Νοσημάτων, των Η.Π.Α. (U.S. Centers for Disease Control).

«Ο καθησυχασμός που εξέπεμπε η ανακοίνωση τύπου του Κέντρου Ελέγχου Νοσημάτων, βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με τις υπάρχουσες αποδείξεις οι οποίες συνέδεαν τη χρήση των SSRI κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης με την πρόκληση βλαβών στα έμβρυα και την τοξικότητα των SSRI, πάνω στον αναπτυσσόμενο εγκέφαλό τους», ισχυρίζεται ειδικός στα SSRI Δρ Peter Breggin, στο βιβλίο του με τίτλο «The Antidepressant Fact Book».

Ο Δρ Peter Breggin σημειώνει ότι, από τη μια πλευρά το Κέντρο Ελέγχου Λοιμώξεων προτρέπει τις εγκυμονούσες να συζητούν με τους γιατρούς τους, τους ενδεχόμενους κινδύνους και τα οφέλη που συνδέονται με την χρήση των SSRI, από την άλλη πλευρά, «οι γιατροί, έχοντας διαβάσει τα εμπνευσμένα από το Κέντρο Ελέγχου Λοιμώξεων πρωτοσέλιδα, φαντάζονται ότι οι εν λόγω κίνδυνοι ήταν χαμηλού επιπέδου».

Η δημοσίευση με τίτλο, «Η έκθεση σε αντικαταθλιπτικά SSRI εγκυμονούσας προκαλεί βλάβες στα έμβρυα, Στερητικά συμπτώματα και εγκεφαλική βλάβη των νεογέννητων», του Δρ Peter Breggin και της Ginger Breggin, πρόκειται να δημοσιευτεί στο επόμενο τεύχος του επιστημονικού περιοδικού «Ethical Human Psychology and Psychiatry», προκειμένου να αντικρουστούν τα ευρήματα των μελετών τα οποία δημοσιεύτηκαν στο New England Journal of Medicine.  

 

Η αναφορά του Κ.Ε.Λ. και η Παραπληροφόρηση των Μ.Μ.Ε.

 

Το Κ.Ε.Λ. ισχυρίζεται ότι η χρήση SSRI κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι δικαιολογημένη καθώς η χρήση αυτή αντισταθμίζει τους κινδύνους που ενέχει η κατάθλιψη. «Οι κίνδυνοι αυτοί,» αντιτείνει ο Δρ Breggin, «ωχριούν αν συγκριθούν με την συμφορά που θα επιφέρει στις ζωές των μανάδων, των πατεράδων και των σογιών τους, η ύπαρξη σημαντικών βλαβών στα νεογέννητα».

Εκτός από τις διχογνωμίες οι οποίες αφορούσαν τον ισχυρισμό πως οι βλάβες στα νεογέννητα ήταν σπάνιες, οι ειδικοί ισχυρίζονται ότι τα πρωτοσέλιδα ήταν φενακισμένα επειδή: (1) οι εν λόγω μελέτες αφορούσαν περιπτώσεις εγκυμονουσών οι οποίες χρησιμοποίησαν SSRI μόνο κατά την διάρκεια των 3 πρώτων μηνών της κύησης· (2) ορισμένες από τις βλάβες, εκδηλώθηκαν στα νεογνά μεταγενέστερα· (3) η διακοπή της λήψης του ψυχοφαρμάκου στο τέλος των 3 πρώτων μηνών, είτε σε οποιαδήποτε φάση της εγκυμοσύνης, μπορεί να προκαλέσει ένα σοβαρό στερητικό σύνδρομο· (4) στα νεογνά εκδηλώνεται ένα στερητικό σύνδρομο μετά τη γέννηση, και (5) τα πρωτοσέλιδα δεν αναφέρονταν σε όλες τις υπόλοιπες παρενέργειες οι οποίες οφείλονται στα SSRI.

Τα πρωτοσέλιδα αποδομούν όλα εκείνα τα ευρήματα, πολλών μελετών οι οποίες έδειξαν ότι τα νεογέννητα που εξετέθησαν στα SSRI, εκδήλωναν έντονα στερητικά συμπτώματα, συμπεριλαμβανομένων και κλάματα υψηλού τόνου είτε αδύναμης έντασης, τρέμουλο, ευερεθιστότητα, σπασμοί, αδύναμος μυϊκός τόνος, μη φυσιολογική αρχιτεκτονική ύπνου, δυσχέρεια στο τάισμα, ταχεία αναπνοή και αναπνευστική δυσχέρεια και αυξημένη συχνότητα νοσηλείας σε μονάδες εντατικής θεραπείας.

Στα πλαίσια μιας παρουσίασης η οποία αφορούσε μια δημοσιευμένη το 2004, στο επιστημονικό περιοδικό Pediatrics, ο βασικός της συντάκτης Δρ Philip Zeskind και σύμφωνα με σχετική δημοσίευση στις 22 Φεβρουαρίου, 2004 στην Sunday Telegraph, φέρεται να δήλωσε: «Εκείνο που διαπιστώσαμε είναι ότι τα SSRI διαταράσσουν τα νευρολογικά συστήματα των παιδιών και ότι αυτό δεν πρόκειται απλώς για ένα πιθανό ενδεχόμενο, ενώ το φαινόμενο αυτό αφορά εκατοντάδες χιλιάδες βρέφη τα οποία εξετέθησαν σε αυτά τα ψυχοφάρμακα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

«Τα μωρά αυτά κολύμπησαν μέσα στη σεροτονίνη», ισχυρίστηκε, «και μάλιστα κατά τη διάρκεια μια περιόδου η οποία είναι κλειδί για την ανάπτυξή τους, ενώ, πράγματι, δεν μας είναι γνωστό τι είναι εκείνο που προκαλείται σε αυτά, ούτε ποια μπορεί να είναι τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα».

Οι ειδικοί ισχυρίζονται ότι τα εν λόγω πρωτοσέλιδα είναι παραπλανητικά και επειδή υπονοούν ότι δεν εντοπίστηκαν βλάβες στα νεογνά, τη στιγμή που η ίδια μελέτη του Κ.Ε.Λ. περιελάμβανε μια επιβεβαίωση της θετικής συσχέτισης που υπάρχει μεταξύ της χρήσης των SSRI και εκδηλώσεων κρανιοσυνόστωσης, ομφαλοκήλης, καθώς επίσης και ορισμένων μορφών καρδιακών βλαβών.

Επίσης, η μελέτη εντόπισε, ότι οι γυναίκες που έκαναν χρήση SSRI διέτρεχαν κίνδυνο 2,4 φορές μεγαλύτερο, να γεννήσουν βρέφη με ανεγκεφαλία, δηλαδή βρέφη από τα οποία έλλειπε ο πρόσθιος εγκέφαλος. «Η βλάβη αυτή αποτελεί μια καταστροφική, θανατηφόρα και ανεπανόρθωτη εμβρυϊκή βλάβη», εξηγεί ο Δρ Breggin. Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Παιδικής Υγεία και Ανθρώπινης Ανάπτυξης, ένα μεγάλο μέρος του εγκεφάλου των βρεφών τα οποία γεννιούνται με ανεγκεφαλία, είναι υπανάπτυκτο, ενώ αυτά τα βρέφη είτε γεννιούνται νεκρά, είτε καταλήγουν λίγο μετά τη γέννησή τους.

 

Σχόλιο: Οι άνθρωποι-λύκοι μπορούν, πράγματι, να νοθεύσουν σχεδόν, τα πάντα. Σχεδόν. Αυτό το σχεδόν, στηρίζει τις ελπίδες μας και ίσως, διασώσει την ανθρωπιά μας.

 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 131 132 133 Επόμενο > Τέλος >>

Σελίδα 133 από 133