Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής

Χορηγίες

Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 491 επισκέπτες συνδεδεμένους

Επικοινωνία

Location: Berlin, Germany

Only send SMS +41762833777

Citizen Band Radio:

- Call-channel: 1 FM (frequency modulation)

- Call-sign: EB-1142

Καρακουζίδης Παναγιώτης

  

Push-Button People

  

Η Εστία Μου

  

Character-Assassination

  

Framing Dissidents

  

Legal Notice 166

  

Message to the Bundeswehr

  

German Government 07/11/2020

  

CIA's Child Sex Slaves

  

Πατριώτη S.O.S.

  

Greek Dissidents Political Persecution



 

A Greek Government In Exile

  

60+ Trillion Euros Dispute for Greece's Minerals



 

21/06/2020 International Protests

 

Robbed at Copenhagen

 

George Bobolas

 

Prespes-Agreement Superimposed-Reality Ruthless-Propaganda

 

 

 

 

Mielke - Chrisochoidis

 

O/L to British P/M

 

O/L to E. Macron

 

Accountability-Free Genocides

 

Militarized "psychiatry"

 

The Absolute Evil

 

Gang-stalking Greeks

 

Byzantine Atrocities

 

European Dissidents ALARM

 

Human Rights' Court

 

The used up men

 

Dissidents - USG RICO crimes

 

Open Letter to Theresa May

 

Open Letter to António Guterres UN's SG

 

Triangulation - Zersetzen

 

Open Letter to Andrew Parker, MI5

  

Πράξεις ποταπές - Despicable choices

 

 

My father's death

 

Cavitation damage

 

Burglary and vandalism

 

Dry mini submarine

 

Message to Bundeswehr 2

 

Message to Bundeswehr 1

 

“Tough” guys and TOUGH guys

 

Μοναδική λύση, το Χόλιγουντ

 

Charlatans

 

Zeppelin: Beyond Gravity

 

Foreign intervention in Greece?

 

Η ανελεύθερη Ελλάδα

 

Η Ελλάδα καταγώγιο;

 

Αν.Επ. Π. Παυλόπουλο

  

Intangible prisons

 

Plausible deniability

 

Images of German w & s

 

Crimes against Humanity

 

"Chimera" - "Bellerophon"

 

pr. Donald Trump

 

  

Legal Notice 87

 

Βδέλλες, αποικιοκρατικές

 

Being a German

 

Legal Notice 84

 

Dirty colonial methods

 

Georgi Markov, BG - KGB

 

Samples of Barbarity

 

Ελλάδα - αποκόλληση

 

Έλληνες, στο έλεος...

 

Harvester's log 16/3/17

 

 

Legal Notice 66

 

Execrable

 

Legal Notice 62

 

  

My story

 

  

Aggression?

 

  

Η Εστία μου

 

  

Why so untidy?

 

  

Αποικιοκρατία

 

  

Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;

 

  

Ζήτημα εμπιστοσύνης

 

  

Μεθοδικότητα

 

  

Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;

Βιοηθική

A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού

 

Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B

 

Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"

 

Μυστικές δίκες;

Trustworthiness

Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά

 

 

 

Honor your father...

Noise

Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Αγορά Πολιτών
Ας γίνει ό,τι έχει να γίνει PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Περίληψη:  Όσοι νόμοι τόση φτώχεια. Όσα όπλα τόσο χάος. Όση ευφυΐα τόσα τρομερά συστήματα. Όσες διαταγές τόση αταξία. Γι’ αυτό ο συνετός δεν επεμβαίνει. Οι άνθρωποι ας αλλάξουν μοναχοί τους. Είναι ειρηνικός, ας γίνουν όλοι έτσι. Δεν τον απασχολεί αν θα διορθωθεί ο κόσμος. Δεν έχει προσδοκίες. Ας γίνει ό,τι έχει να γίνει.

  

Image

  

Όσοι νόμοι τόση φτώχεια. Όσα όπλα τόσο χάος. Όση ευφυΐα τόσα τρομερά συστήματα. Όσες διαταγές τόση αταξία.

Γι’ αυτό ο συνετός δεν επεμβαίνει. Οι άνθρωποι ας αλλάξουν μοναχοί τους. Είναι ειρηνικός, ας γίνουν όλοι έτσι. Δεν τον απασχολεί αν θα διορθωθεί ο κόσμος. Δεν έχει προσδοκίες.

Ας γίνει ό,τι έχει να γίνει.

 

(σ.τ.μ. Μπορεί να ακούγονται κάπως κυνικά αυτά τα λόγια, αλλά στις μέρες μας εκφράζουν μια δραματικά διαπιστωμένη πραγματικότητα: Ο κόσμος δεν καλυτέρευσε, επειδή κάποιοι τον έσπρωξαν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση).

 

[σ. 84, Λάο Τσε, Τάο Τε Κινγκ, Το βιβλίο του λόγου και της φύσης, 1996, εκδ. Σμίλη].

Σχόλιο

Μπορεί να είναι αγαθή επιλογή:

  • Η επισήμανση των πραγματικών αιτίων των προβλημάτων που μαστίζουν την πολιτεία προκειμένου να δημιουργηθούν ολοκληρωμένες μορφές αποκατάστασης (gestalt) των προβλημάτων αυτών.
  • Η ανάληψη προσωπικής ευθύνης και ενεργητικής δραστηριότητας για τη διάδοση της πληροφόρησης αυτής (αναφορικά με τις γενεσιουργές αιτίες).

Μπορεί να είναι ευχάριστη επιλογή:

  • Η ανάληψη του ρόλου του (επικερδώς) αμέτοχου κριτή (διαιτητή).
  • Η αφανής, θετική ανατροφοδότηση των γενεσιουργών αιτίων της παρούσας προβληματικής κοινωνικής κατάστασης και η εκμετάλλευση των παρεπόμενων καταστάσεων ασύμμετρης κατανομής κοινωνικής εντροπίας.
  • Ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης αναφορικά με τις πραγματικές αιτίες των κοινωνικών προβλημάτων και η με τον τρόπο αυτό κατασκευή καταστάσεων μη αποφανσιμότητας.
  • Η πρόκληση πλασματικών καταστάσεων προσωπικής είτε κοινωνικής αντιπαλότητας μέσω της κατάχρησης συμβολικής βίας.

Από μια δυναμική (λαμβάνοντας υπόψη την παράμετρο του χρόνου) οπτική:

 

Ουδεμία ουσιώδη διαφορά έχει μια αγαθή επιλογή έναντι μιας ευχάριστης.

 

Στου άρχοντα τη στέψη και στου κυβερνήτη το διορισμό πολλοί προσφέρουν άμαξες και πετράδια, όμως υπάρχει πιο μεγάλο δώρο από το Λόγο; Γιατί τον τιμούσαν οι παλιοί; Δεν έλεγαν πως χάρη σ’ αυτόν βρίσκεις ό,τι γυρεύεις και τα κρίματά σου συγχωρούνται; Γι’ αυτό ο Λόγος είναι ανεκτίμητος. [ο.π. σ.62].

 

Υ.Γ.: ενέταξα αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή αφορά ορισμένα οντολογικά ζητήματα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Η ιστορία της Σακούνταλα - μαθήματα πολιτικού ήθους από την Ινδική παράδοση PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Σχόλιο: Όσοι λογικοί άνθρωποι έχουν απομείνει στην πατρίδα μας έχουν αμέτρητους λόγους να παρακολουθούν έκπαγλοι την έκταση και τη δριμύτητα της αλογίας, της μοχθηρίας, της αναλήθειας, της ανανδρίας, τα οποία διέπουν το δημόσιο και ιδιωτικό βίο. Δημοσιεύω το κείμενο αυτό προκειμένου να λάβουν μια ανάσα παρηγοριάς, όσοι την αξίζουν πραγματικά.

  • Μόλο που γνωρίζεις, ω μεγάλε βασιλέα, γιατί μιλείς σ’ αυτόν τον τρόπο, λέγοντας· ‘δεν γνωρίζω’ χωρίς στοχασμό, σα να ήσουν ένας άλλος, πρόστυχος άνθρωπος;
  • Και η καρδιά σου γνωρίζει την αλήθεια και το ψέμα· λέγε το αγαθό ο ίδιος και μην ξεφτελίζεις τον εαυτό σου (ζητώντας) μαρτυρία.
  • Ποιό κρίμα δεν εργάζεται εκείνος, που σαν κλέφτης κρούβει τον εαυτό του, και δείχνει τον εαυτό του αλλοιώτικον απ’ ό,τι είναι;
  • Στοχάζεσαι· - ‘Εγώ είμαι μοναχός μου’· και δε γνωρίζεις πως ο παλιός μάντης … υπάρχει στην καρδιά σου, και είναι γνώστης κάθε κακής πράξης, και μπροστά του εσύ πράζεις το άδικο;
  • Κάνοντας το κακό στοχάζεται κανείς: - ‘Ουδένας με ξέρει’. Αλλά τον ξέρουν και οι θεοί κ’ εκείνος που είναι στην ψυχή (κάθε ζωντανού).
  • Αλλά τον κακόψυχον άνθρωπο, τον κακοποιό, που πράζει την ανομία, που γι’ αυτόν δε χαίρεται, τον τυραγνεί ο Ιάμας.
  • Όποιος ξεφτελίζοντας τον εαυτό του, δείχνεται αλλοιώτικος απ’ ό,τι είναι, γι’ αυτόν οι θεοί δεν είναι ευεργετικοί, γι’ αυτόν που ο ίδιος δεν είναι η αιτία (της ευεργεσίας).


[Η ιστορία της Σακούνταλας κατά το Μαχαβάρατα, μτφρ. Κωνσταντίνος Θεοτόκης, 1906, ανατύπωση ‘Τυπογραφείο Κείμενα Αθήνα 1986]

Σχόλιο: Όσοι λογικοί άνθρωποι έχουν απομείνει στην πατρίδα μας έχουν αμέτρητους λόγους να παρακολουθούν έκπαγλοι την έκταση και τη δριμύτητα της αλογίας, της μοχθηρίας, της αναλήθειας, της ανανδρίας, τα οποία διέπουν το δημόσιο και ιδιωτικό βίο. Δημοσιεύω το κείμενο αυτό προκειμένου να λάβουν μια ανάσα παρηγοριάς, όσοι την αξίζουν πραγματικά.

 

Υ.Γ.: ενέταξα αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει τη "γλώσσα" με την οποία σκεφτόμαστε ορισμένα ζητήματα πολιτικής.

 

 

 

 

 
Ένας δρυοκολάπτης που σφυροκοπούσε τον κορμό PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

ImageΠερίληψη: Τελικά, τι είναι εκείνο που μένει; Ποια η δημιουργική πρόταση τούτου εδώ του κειμένου; Στα 46 μου σήμερα, ειλικρινά δεν είμαι σε θέση να ‘δω’ άλλη εγκόσμια δύναμη (στο σημείο που φτάσαμε πλέον) που να είναι τόσο ακαταμάχητη, τόσο ανατρεπτική και τόσο αποτελεσματική όσο είναι η δύναμη της αγάπης. Δεν μπορώ να φανταστώ έναν συγκεκριμένο τρόπο που θα μπορούσε να λειτουργήσει για να ανατρέψει αυτή την αυτοκαταστροφική πορεία των σημερινών κοινωνιών. Διαβλέπω μόνο ότι αν οι κοινωνίες διασωθούν τελικά, η διάσωση αυτή θα είναι οπωσδήποτε ένα θαύμα που η αγάπη μόνη της θα έχει επιτελέσει. Γιατί, τι άλλο θα μπορούσε να λειτουργήσει όταν σε τέτοιο βαθμό έχει χαθεί η διάκριση από τους ανθρώπους;

 

«Υπήρχαν εκεί τάχα πύλες από καθαρό χρυσό και τάφοι γεμάτοι από πολύτιμους λίθους, και οι άγριες νομαδικές φυλές της περιοχής διατηρούσαν τάχα από αρχαίους μυθικούς χρόνους απωλεσμένα υπόλοιπα μιάς χιλιετούς μαγικής τέχνης. Όμως το δάσος συνέχιζε να κατεβαίνει από τα βουνά στην πεδιάδα× λίμνες και ποταμοί δημιουργήθηκαν και εξαφανίστηκαν, και το δάσος προχωρούσε και κατέλαβε κι εκάλυψε αργά όλη τη χώρα, τα κατάλοιπα των παλαιών εξωτερικών τοίχων, των μεγάρων, ναών, μουσείων, και αλεπούδες και κουνάβια, λύκοι και αρκούδες κατοικούσαν τώρα τον ερημότοπο. Πάνω σ’ ένα γκρεμισμένο μέγαρο, όπου δεν υπήρχε πέτρα πάνω στην πέτρα, είχε φυτρώσει ένα νεαρό πεύκο, πριν ένα χρόνο αυτό ήταν ο προπομπός και πρόδρομος του δάσους που πλησίαζε. Τώρα όμως κι αυτό βλέπει νεαρή βλάστηση γύρω του.

‘Προχωρεί!’ φώναξε ένας δρυοκολάπτης που σφυροκοπούσε τον κορμό και κοιτούσε ευχαριστημένος το δάσος που απλωνόταν και την εξαίσια πράσινη πρόοδο πάνω στη γη». [«Η ινδική βιογραφία και άλλα διηγήματα – Η πόλη», Έρμαν Έσσε].

Πολλές είναι οι διαβουλεύσεις οι οποίες διεξάγονται στη χώρα μας.

Στη Βουλή γίνονται συζητήσεις για την αντιμετώπιση της διεθνούς οικονομικής κρίσης.

Στα αρμόδια υπουργεία γίνονται συζητήσεις σχετικά με τα οικονομικά μέτρα που θα μειώσουν τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης.

Οι τράπεζες και μάλιστα στο μέτρο των δυνατοτήτων τους προγραμματίζουν να αποδεσμεύσουν, με τη μορφή πιστώσεων, κάποιο σημαντικό χρηματικό ποσό. 

Οι επιχειρήσεις προσπαθούν να διασφαλίσουν την οικονομική τους επιβίωση, ελαχιστοποιώντας, όμως, την πιθανότητα μείωσης του ανθρώπινου δυναμικού των.

Τα Μ.Μ.Ε. διερευνούν, ενδεχομένως την ύπαρξη και άλλων λύσεων στην εξίσωση που περιλαμβάνει την ενημέρωση και την ψυχαγωγία των πολιτών και την εξασφάλιση οικονομικής βιωσιμότητας.

Οι οικογένειες αναθεωρούν τους οικονομικούς τους προϋπολογισμούς.

 

“Ένα χωνευτήρι είναι ο Λόγος του Θεού. Ό,τι δημιουργεί το λειώνει και το συγχωνεύει σ’ ένα, χωρίς να δέχεται τίποτα σαν άξιο, χωρίς ν’ απορρίπτει τίποτε σαν ανάξιο. Έχοντας το Πνεύμα της Κατανόησης γνωρίζει καλά ότι η δημιουργία Του κι Εκείνος είναι Ένα× ότι το ν’ απορρίπτεις ένα μέρος είναι σαν ν’ απορρίπτεις το σύνολο, είναι σαν ν’ απορρίπτεις τον εαυτό σου. Γι’ αυτό έχει πάντα ενότητα σκοπού και νοήματος.

Ενώ ο λόγος του ανθρώπου είναι ένα κόσκινο. Ό,τι δημιουργεί το κρατά και το χτυπά. Συνεχώς διαλέγει τον ένα σαν φίλο και διώχνει τον άλλο σαν εχθρό. Και συχνά οι φίλοι του χτες, γίνονται οι εχθροί του αύριο× και οι εχθροί του σήμερα, οι φίλοι του αύριο». [«Το βιβλίο του Μιρδάδ», Μιχαήλ Ναϊμύ].

 

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν μια προοδευτικά σταθεροποιούμενη τάση μεταβολής της κατανεμημένης στα κόμματα, πρόθεσης ψήφου των πολιτών.

Πριν από πολλά χρόνια ένας ώριμος άνθρωπος είπε:

 

«Ένας σωστός άνθρωπος λέει εκείνο που πιστεύει και κάνει πράξη εκείνα που είπε. Μιλάει μόνο όταν είναι νηφάλιος, ενώ όταν δεν είναι, προσπαθεί ούτε να μιλάει, ούτε να πράττει. Ένας απερίσκεπτος άνθρωπος κάνει το αντίθετο: άλλα πιστεύει και άλλα λέει× άλλα λέει και άλλα πράττει.

Όταν ένας, πραγματικά λέει εκείνο που πιστεύει και στη συνέχεια πράττει ακριβώς εκείνα που είπε,  τότε χτίζεται μέσα του ένας ισχυρός χαρακτήρας. Η δύναμη αυτή συνδυαζόμενη, τόσο με την καθαρότητα και τη συνεκτικότητα του νου του, όσο και με την ειλικρίνεια της καρδιάς του, έχει σαν αποτέλεσμα η διάκρισή του να μπορεί με ορθό τρόπο να του υποδεικνύει, σε κάθε σταυροδρόμι της ζωής, εκείνον το δρόμο που αυτός, πρέπει να ακολουθήσει.

Αυτό είναι το είδος της αγνότητας που αποκτά η ζωή εκείνου ο οποίος είναι ειλικρινής και συνεπής στο λόγο του. Εκείνου, ο οποίος μπορεί να ωριμάσει, να σοβαρευτεί και να διαθέτει ισχυρό χαρακτήρα. Εκείνου που η ζωή του δεν είναι επιφανειακή αλλά χαρακτηρίζεται από το αίσθημα της οικουμενικής ενότητας».

 

Αγαπητέ αναγνώστη ασφαλώς θα αναρωτιέσαι γιατί τα λέω όλα αυτά. Τα λέω:

 

  • Επειδή έχω διαπιστώσει ότι στις μέρες μας έχουν χαθεί σχεδόν παντελώς: η κοινή λογική, η λειτουργική μνήμη, η μόρφωση και καλλιέργεια, η λαχτάρα για ποιότητα και η διάκριση. Αυτά που λέω εκεί ‘θέλουν’ να παραπέμψουν.
  •  Επειδή θέλω να αποφύγω να αναφερθώ στους ειδεχθείς ομοιομορφισμούς οι οποίοι συνδέουν την νοοτροπία (και συμπεριφορά) ενός μέσου μέλους του πολιτικού προσωπικού με την αντίστοιχη νοοτροπία (και συμπεριφορά) ενός μέσου πολίτη (πανεπιστημιακού, κληρικού, διανοούμενου, κ.λπ.). Μια τέτοια αναφορά θα ήταν περιττή για τους νέους (βλέπουν και κρίνουν μόνοι τους), ενώ για τους μεγαλύτερους και μάλιστα στην καλύτερη των περιπτώσεων, μόνο περιττή και στείρα σύγχυση θα επέφερε.

 

Ζούμε σε κοινωνίες που στερούνται σε μέγιστο βαθμό την κοινή λογική και που είναι σε μέγιστο βαθμό διεφθαρμένες. Κοινωνίες σχεδόν παντελώς ανυποψίαστες για τα ουσιώδη και παγερά αδιάφορες για τα κινδυνώδη. Κοινωνίες απόκοσμες.

Τελικά, τι είναι εκείνο που μένει; Ποια η δημιουργική πρόταση τούτου εδώ του κειμένου;

Στα 46 μου σήμερα, ειλικρινά δεν είμαι σε θέση να ‘δω’ άλλη εγκόσμια δύναμη (στο σημείο που φτάσαμε πλέον) που να είναι τόσο ακαταμάχητη, τόσο ανατρεπτική και τόσο αποτελεσματική όσο είναι η δύναμη της αγάπης. Δεν μπορώ να φανταστώ έναν συγκεκριμένο τρόπο που θα μπορούσε να λειτουργήσει για να ανατρέψει αυτή την αυτοκαταστροφική πορεία των σημερινών κοινωνιών. Διαβλέπω μόνο ότι αν οι κοινωνίες διασωθούν τελικά, η διάσωση αυτή θα είναι οπωσδήποτε ένα θαύμα που η αγάπη μόνη της θα έχει επιτελέσει. Γιατί, τι άλλο θα μπορούσε να λειτουργήσει όταν σε τέτοιο βαθμό έχει χαθεί η διάκριση από τους ανθρώπους;

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" την οποία χρησιμοποιούμε για να σκεφτούμε τις έννοιες του χρόνου και της ποιότητας.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Χειμερινή κολύμβηση, πολιτική, ανθρώπινες σχέσεις: ένας ομοιομορφισμός PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Στην πατρίδα μας, ό,τι ονομάζουμε ‘προβλήματα’ στην πραγματικότητα είναι ψευδοπροβλήματα τα οποία θα μπορούσε να λύσει ένας μέσος δευτεροετής φοιτητής. Είναι απλούστατος ο τρόπος να αποκατασταθεί η αρμονία στην πολιτεία μας και ταυτόχρονα δυσκολότατος: Να βρεθεί ένας άνθρωπος που να μπορεί να προσηλωθεί στα ουσιώδη κρατώντας ταυτόχρονα την πίστη του ότι μη δίνοντας την προσοχή σου στο επουσιώδες (το ψεύτικο, το πλαστό, το κάλπικο) αυτό, πάντα, ‘εξαφανίζεται’.

 

 Image

 

Μυρωδάτο

Η αμμουδιά στην παραλία του Μυρωδάτου (φωτό), καθώς είναι πλούσια σε σιδηρομετάλλευμα, ιριδίζει σε τέτοιο βαθμό ώστε δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για κομφετί. Την περασμένη Κυριακή και κατά τη διάρκεια χειμερινής κολύμβησης εκεί σκέφτηκα έναν ομοιομορφισμό ο οποίος διασυνδέει τη χειμερινή κολύμβηση, την πολιτική και τις ανθρώπινες σχέσεις και θα σας τον περιγράψω.

  

Χειμερινή κολύμβηση

 

Ξεκινάω από το τέλος, δηλαδή από το αποτέλεσμα. Βερμούδα, t-shirt, ανυποδησιά, mp3 player, πλαστικό σέικερ με φραπέ στο χέρι, περίπατος για 5 χιλιόμετρα προς το βάθος της φωτό (εκεί που βρίσκονται οι 30 περίπου κεραίες εκπομπής του ραδιοσταθμού της «φωνής της Αμερικής»), με μία αίσθηση ελαφριάς ζεστασιάς πάνω στην επιδερμίδα, παρά το γεγονός ότι η θερμοκρασία ήταν γύρω στους 13οC και με μια αίσθηση εντονότατης ευεξίας και ευδαιμονίας. Ακολουθούν 18 ώρες έντονης δημιουργικότητας, ενεργητικότητας, εγρήγορσης, πνευματικής διαύγειας.

Γυρίζω πίσω στην αρχή, δηλαδή στην αιτία. Στέκομαι στην ακροθαλασσιά φορώντας το μαγιό και έχω τυλίξει την πετσέτα του μπάνιου στην πλάτη. Τουρτουρίζω. Η θερμοκρασία της θάλασσας είναι παγάκι. Αν βάλεις το πόδι σου στη θάλασσα, αυτό σε 15 δευτερόλεπτα αρχίζει και πονάει από το πολύ κρύο. Σκέφτεσαι: όποιος μπει σε τέτοια θάλασσα, δεν μπορεί, όταν τον βγάλουνε, πάει κατευθείαν για κασονάρισμα και μετά για τσιμεντάρισμα.

 

Πρόβλημα: Πώς μπορείς να έχεις το ευεργετικό ‘αποτέλεσμα’ χωρίς όμως το ζόρι της ‘αιτίας’;

 

Απάντηση: Προσηλώνεις το νου στο ουσιώδες. Με τον τρόπο αυτό, το επουσιώδες, απλά, ‘εξαφανίζεται’.

 

Προσηλώνω το νου στην ανάμνηση της απόλαυσης που γνωρίζω ότι πάντα ακολουθεί την χειμερινή κολύμβηση, στηριζόμενος στην πίστη ότι και αυτή τη φορά ο κανόνας θα ισχύσει. Μπαίνω στο παγωμένο νερό. Δεν κρυώνω καθόλου. Νιώθω μόνο ένα ελαφρύ αίσθημα κνησμού στην επιδερμίδα. Λίγη κολύμβηση, έξοδος, πετσέτα, στεγνά ρούχα και … απερίγραπτη απόλαυση. Το κρύο δεν ήταν ‘αληθινό’ αλλά μια εντύπωση του νου.

Στη σανσκριτική γλώσσα υπάρχει η λέξη maya, αντίστοιχη της οποίας δεν υπάρχει στην ελληνική γλώσσα. Σημαίνει την ‘κοσμική πλάνη’. Συνοπτικά, δηλαδή, αναφέρεται στη νοητική συνήθεια του καθενός μας να κατασκευάζουμε ένα πλασματικό κόσμο αποτελούμενο από προβολές ιδεών είτε ιδιοτήτων του νου πάνω στην αδιευθέτητη πραγματικότητα. Η συνειδητοποίηση της διάκρισης αυτής μπορεί να επιφέρει ένα πρακτικό αποτέλεσμα: στρέφοντας το νου πάνω στο ‘πραγματικό’, το ‘πλασματικό’ απλά ‘εξαφανίζεται’.

 

Η πολιτική

 

 Στην πολιτική, το τυπικό σενάριο που επαναλαμβάνεται μονότονα είναι το εξής: η επιδίωξη της κοινωνικής αρμονίας (που προϋποθέτει και συνεπάγεται την αρμονία του προσώπου, της οικογένειας, της ομάδας κ.λπ.) είναι το ευεργετικό αποτέλεσμα. Η φόβος της απόρριψης του προσώπου σου, της πολιτικής σου, του κόμματός σου είναι το σκιάχτρο (η ψυχρολουσία). Η maya είναι οι δημοσκοπήσεις, τα διαφημιστικά έσοδα, η κομματική ‘πειθαρχία’, τα δημοσιογραφικά άρθρα, η σάτιρα κ.λπ.

Στην πατρίδα μας, ό,τι ονομάζουμε ‘προβλήματα’ στην πραγματικότητα είναι ψευδοπροβλήματα τα οποία θα μπορούσε να λύσει ένας μέσος δευτεροετής φοιτητής. Είναι απλούστατος ο τρόπος να αποκατασταθεί η αρμονία στην πολιτεία μας και ταυτόχρονα δυσκολότατος: Να βρεθεί ένας άνθρωπος που να μπορεί να προσηλωθεί στα ουσιώδη κρατώντας ταυτόχρονα την πίστη του ότι μη δίνοντας την προσοχή σου στο επουσιώδες (το ψεύτικο, το πλαστό, το κάλπικο) αυτό, πάντα, ‘εξαφανίζεται’.

 

Οι ανθρώπινες σχέσεις

 

Στις ανθρώπινες σχέσεις το ουσιώδες είναι η – μέσω της σχέσης – σύνδεση με το αίσθημα της αρμονίας. Το επουσιώδες είναι τα σύμβολα (το κοινωνικό προφίλ, το συμβολικό κεφάλαιο, το κοινωνικό στάτους, τα υλικά αντικείμενα, το περιεχόμενο της επικοινωνίας, κ.λπ.).

Στις σημερινές κοινωνίες έχει εκλείψει, σχεδόν, παντελώς η δυνατότητα συνεννόησης. Αντί να υπάρχουμε ‘μέσα’ από αυθεντικές σχέσεις, παραμένουμε, απλώς παρατηρητές ‘σχέσεων’ που έχουν συνάψει τα κοινωνικά προφίλ μας.

Ποια η υπέρβαση; Προσηλώνω το νου μου στην αρμονία (το ‘φως’) εντός του ‘άλλου’, στηριζόμενος στην πίστη ότι η αρμονία αυτή είναι υπαρκτή, ότι βρίσκεται στον πυρήνα της ύπαρξης όλων των ανθρώπων, ότι πράγματι, τα σύμβολα δεν είναι αληθινά, ότι αυτά θα ξεθωριάσουν και ότι στο τέλος, θα συνδεθώ με αυτή την ευεργετική αρμονία εντός του ‘άλλου’.

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει τη "γλώσσα" με την οποία σκεφτόμαστε ορισμένα ζητήματα πολιτικής.

 
Πολιτικό σύστημα και διαδίκτυο PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Αδήριτη είναι η ανάγκη αναβάθμισης της αποτελεσματικότητας του ελλαδικού πολιτικού συστήματος. Το ερώτημα που εγείρεται είναι: εντός ποίου πλαισίου, η δυνητική αυτή αναβάθμιση θα συντελεστεί;

 

Ζητούμενο

 

Αδήριτη είναι η ανάγκη αναβάθμισης της αποτελεσματικότητας του ελλαδικού πολιτικού συστήματος. Το ερώτημα που εγείρεται είναι: εντός ποίου πλαισίου, η δυνητική αυτή αναβάθμιση θα συντελεστεί;

Δεδομένα

  • Η δημοκρατία μας και μάλιστα στην παρούσα εκδοχή της χαρακτηρίζεται σε σημαντικό βαθμό από τον ‘τηλεοπτικό’ της χαρακτήρα. Ο δημοκρατικός ‘διάλογος’ λαμβάνει χώρα περισσότερο εντός των Μ.Μ.Ε. και λιγότερο οπουδήποτε αλλού.
  •  Ο κύριος οικονομικός πόρος των Μ.Μ.Ε. προέρχεται από το σύστημα της ‘διαφήμισης’. Το γεγονός αυτό συνιστά δεσμό οικονομικής εξάρτησης των Μ.Μ.Ε. από το (εγχώριο και το διεθνές) σύστημα διαφήμισης.
  •  Κάθε σύστημα περιλαμβάνει ‘σημεία’ μη αποφανσιμότητας. Ένα μέρος αυτών συνδέεται αναπόφευκτα με δυνητικά ζητήματα που επηρεάζουν (διακυβεύουν) την αυτοσυντήρηση των συστημάτων αυτών. Τα Μ.Μ.Ε. ως συστήματα, υπάγονται στον κανόνα αυτό.
  •  Πρακτικά, ως σημεία μη αποφανσιμότητας εντός ενός Μ.Μ.Ε. νοούνται λογικοί τόποι αναφορικοί σημαντικών πολιτικών είτε κοινωνικών ζητημάτων, από τους οποίους απουσιάζουν σκοπίμως, κρίσιμες παράμετροι των ζητημάτων αυτών. Επίσης, νοούνται σκοπίμως ανεπαρκείς κατηγοριοποιήσεις βάση των οποίων κρίνεται π.χ. η δυνητική άσκηση ‘θεμιτής’ (;) συμβολικής βίας.
  •  Τα Μ.Μ.Ε. επέλεξαν να μη λάβουν δραστικά μέτρα επίλυσης του προβλήματος της ποιότητας των εισοδηματικών τους πόρων, παρά το γεγονός ότι είχαν τέτοια ευκαιρία και μάλιστα σε χρόνο εύθετο και ευνοϊκές οικονομικές συνθήκες.
  •  Παρεπόμενο αποτέλεσμα της ύπαρξης τέτοιων σημείων μη αποφανσιμότητας αποτελεί η ανάγκη (σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό) ύπαρξης ‘τοιχών’ μεταξύ της δομής τους και της υπόλοιπης κοινωνίας, με ότι αυτό συνεπάγεται αναφορικά με τη σαφήνεια και ευκρίνεια της επίγνωσης των κοινωνικών προβλημάτων. Επίσης, αποτελεί η (μικρότερη ή μεγαλύτερη) αδυναμία θέσπισης και τήρησης κανόνων δεοντολογίας και η θεληματική ακύρωση (εκ μέρους των Μ.Μ.Ε.) κάθε ‘εξωτερικής’ δράσης προς την κατεύθυνση της αναβάθμισης του πολιτικού συστήματος.
  •  Όσοι πολίτες (οι οποίοι διεθέτουν μικρό συμβολικό κεφάλαιο, αλλιώς θα ήταν ενσωματωμένοι σε ισχυρούς συνασπισμούς ιδιοτέλειας και δεν θα επιθυμούσαν την αλλαγή του πολιτικού συστήματος) αποφάσιζαν να συμμετάσχουν σε έναν, εντός των ΜΜΕ διεξαγόμενο διάλογο, για την αναβάθμιση του πολιτικού συστήματος, αναγκαστικά θα εκτίθεντο σε ιδιαιτέρως ασύμμετρους ανταγωνισμούς, πράγμα το οποίο δεν είναι και ότι καλύτερο (ούτε και ασφαλέστερο) σε καιρούς σχεδόν καθολικής έκπτωσης των ηθών και κατίσχυσης μιας ποικιλίας μορφών βίας.
  •  Το διαδίκτυο παρέχει μια ανέξοδη, ελεύθερα προσβάσιμη, δημοκρατική και σχετικά ασφαλή πλατφόρμα, αφενός, διεξαγωγής διαλόγου και αφετέρου πρόσβασης σε ένα μεγάλο πλήθος πολιτών.
  •  Το διαδίκτυο δυνητικά μπορεί να λειτουργήσει ως ‘δεξαμενή συγχρονισμού’: επιτρέπει σε αφανείς, ολογραφικές μεθόδους να συμβάλλουν στην ‘ωρίμανση’ της κοινής γνώμης προς την κατεύθυνση της αναβάθμισης του πολιτικού συστήματος, χωρίς η διαδικασία αυτή να διαταράσσεται από τις διάφορες επικαιρικές πολιτικές και κοινωνικές κρίσεις οι οποίες λαμβάνουν χώρα εκτός του διαδικτύου.

Μέθοδος

  • Η διεργασία της αναβάθμισης του πολιτικού συστήματος, αρχικά, λαμβάνει χώρα εντός του διαδικτύου.
  • Παράλληλα, τα Μ.Μ.Ε. αναβαθμίζουν τη δομή και τον τρόπο λειτουργίας τους προς τις προφανείς εκείνες κατευθύνσεις τις οποίες υπαγορεύουν οι διεθνείς οικονομικές τάσεις, η πραγματοποιούμενη παγκοσμιοποίηση, οι βασικές ανθρωπολογικές ανάγκες των πολιτών και η κοινή λογική.
  • Μόλις τα Μ.Μ.Ε. μπορέσουν να παράσχουν τις εύλογες εγγυήσεις αναφορικά με την ποιότητα του πολιτικού διαλόγου τον οποίο είναι σε θέση να φιλοξενήσουν, τότε η διεργασία της αναβάθμισης του πολιτικού συστήματος αναδύεται στο πλαίσιο των Μ.Μ.Ε.

Σχόλιο

Η ‘διάσωση’ της πολιτικής δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί υπό συνθήκες έλλειψης ουσιωδών κανόνων διαλόγου και συνθήκες ύπαρξης εκδηλώσεων ανεξέλεγκτης χρήσης αδικαιολόγητης συμβολικής βίας. Για το λόγο αυτό ο εν λόγω διάλογος είναι προτιμότερο να ξεκινήσει υπό τις ευνοϊκές και φιλόξενες συνθήκες οι οποίες επικρατούν εντός του διαδικτύου.

 

 Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή επιχειρεί να επηρεάσει τη "γλώσσα" με την οποία συζητούμε τα προβλήματα του πολιτικού συστήματος της πολιτείας μας.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Λίγο μέσα... και λίγο έξω... PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις
Περίληψη: Ο κοινωνικός ρατσισμός και ο οποιασδήποτε μορφής αποκλεισμός αποτελεί, πιστεύω, μια από τις χειρότερες μορφές βίας και έκφραση αδυσώπητης και ειδεχθούς μοχθηρίας. Όμως, για να ζήσουμε σαν άνθρωποι, όσοι καταφέραμε να περισώσουμε την ανθρωπιά μας (επειδή το θέλαμε, επειδή το επιλέξαμε και αγωνιστήκαμε γι’ αυτήν) χρειάζεται να προσδιορίσουμε: Τι είναι ανθρωπιά; Ποιοι την ενσωματώνουν (την επιθυμούν αυθεντικά);

 

«Τον δυνατό, θα τον καταλάβεις, θα τον ψυχογραφήσεις όταν τον δεις… μπροστά στον αδύναμο…», Γιάννης Τσαρούχης.

 

Όλοι μας είμαστε σοκαρισμένοι, τόσο με όσα γίνονται στη πατρίδα μας (οικονομική και κοινωνική κρίση) όσο και στον υπόλοιπο πλανήτη (μέση ανατολή και διεθνής οικονομική κρίση). Άλλοι, διαλέγουμε να εκφράσουμε, μέσα από κείμενα είτε συζητήσεις τον αποτροπιασμό μας, άλλοι να παραμένουμε αποσβολωμένοι. Όλοι όμως νιώθουμε παγωμένες τις καρδιές μας μπροστά στο αβέβαιο μέλλον. Είμαστε σοκαρισμένοι μεν, αλλά με ποιο δικαίωμα άραγε;

 

Εξαιρουμένων όλων όσων, ενδεχομένως, ζουν εκτός κοινωνίας, μαζί με τα αγρίμια ή με το Θεό (ουδόλως γνωρίζω τι απ΄ τα δύο), όλοι οι υπόλοιποι επιλέγουμε να ζήσουμε μαζί και να μοιραστούμε και τα αγαθά της συμβίωσής μας αυτής (ασφάλεια, κοινωνικές σχέσεις, ανέσεις, πολιτισμός κ.λπ.), αλλά και τα βάρη της (κοινωνική υπευθυνότητα, επίγνωση της αλληλεπίδρασης η οποία υπάρχει μεταξύ όλων με όλους, ανάληψη της υποχρέωσης καθένας μας να αποτελεί μια έλλογη οντότητα μέσα στο δημιουργικό σύνολο, συμμετοχή στην κατασκευή των κοινόχρηστων κοινωνικών υποδομών, αποδοχή λογοδοσίας κ.λπ.). Κοινωνία χωρίς αυτό το μοίρασμα, δεν είναι κοινωνία, ζούγκλα είναι και για το λόγο αυτό εντός της, η βία (τυφλή, μονόφθαλμη ή γερακίσια) είναι το κυρίαρχο στοιχείο.

 

Πόσοι από μας μπορούμε να κρατήσουμε αλώβητη την ανθρωπιά μας όταν η επιτυχία (η δύναμη, η αναγνώριση, η εξουσία, ο υλικός πλούτος κ.λπ.) χτυπήσει την πόρτα της ζωής μας; Πόσοι θα αρνηθούμε να μπαστακωθούμε στην όποια ‘καρέκλα’ (δημόσιας ή ιδιωτικής θέσης επιρροής) καταφέρουμε να αναπαύσουμε την αφεντιά μας; Πόσοι μπορούμε να θυμόμαστε όταν είμαστε ‘καβαλάρηδες’ (πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές, επιχειρηματίες, δημόσιοι υπάλληλοι, δικαστές, πανεπιστημιακοί, δάσκαλοι, εισοδηματίες, κληρικοί, μαφιόζοι, λαμόγια κ.λπ., δηλαδή οι κάτοχοι [πολιτικής, κοινωνικής, συμβολικής, οικονομικής, πολιτισμικής κ.λπ.] δύναμης εντός αυτού που ονομάζουμε ‘κοινωνία μας’), πώς είναι η ζωή του ‘πεζού’; Πόσοι μπορούμε να αντιστεκόμαστε στον κυνισμό, τη συγκατάβαση και τις υποκριτικές (αν όχι δόλιες) εκλογικεύσεις, σε βάρος των συνανθρώπων μας που βρίσκονται σε δύσκολη θέση;

 

«Ου μοιχεύσεις» (μη νοθεύσεις).

 

Νοθευμένη είναι η κοινωνία μας, ένα συνονθύλευμα από πολλές οντότητες οι οποίες θέλουν να είναι «λίγο μέσα» στο συλλογικό βίο για να αρπάξουν εκείνα που χρειάζεται ο ατομοκεντρισμός τους και «λίγο έξω», όταν πρέπει να επιτελέσουν τα κοινωνικά τους καθήκοντα και από λίγες (ελάχιστες) συγχυσμένες οντότητες που εσφαλμένα πιστεύουν ότι είναι εφικτός ένας ερωτικός τρόπος βίου (με την έννοια της αυτοπαράδοσης και αυτοπροσφοράς, της σύναψης λογικών και αρμονικών σχέσεων κ.λπ.) παρέα με πεινασμένους ‘λύκους’, ‘κροταλίες’ και ‘πάνθηρες’.

 

Αυταπάτη (ή ευσεβείς πόθοι στην καλύτερη περίπτωση) είναι, λοιπόν, ότι όσα οδυνηρά συμβαίνουν αφορούν μια αυθεντική κοινωνία ανθρώπων. Αυταπάτη ότι μια ‘αναδόμηση’ αυτού του μορφώματος, μια αναδιευθέτηση των θεσμών μπορεί να εξανθρωπίσει αυτό το μόρφωμα στο οποίο, σήμερα, συμμετέχουμε.

 

Ο κοινωνικός ρατσισμός και ο οποιασδήποτε μορφής αποκλεισμός αποτελεί, πιστεύω, μια από τις χειρότερες μορφές βίας και έκφραση αδυσώπητης και ειδεχθούς μοχθηρίας. Όμως, για να ζήσουμε σαν άνθρωποι, όσοι καταφέραμε να περισώσουμε την ανθρωπιά μας (επειδή το θέλαμε, επειδή το επιλέξαμε και αγωνιστήκαμε γι’ αυτήν) χρειάζεται να προσδιορίσουμε:

 

  • Τι είναι ανθρωπιά.
  • Ποιοι την ενσωματώνουν (την επιθυμούν αυθεντικά)

 

Καλούμε, λοιπόν, τους νέους και τις νέες και όσους από τους ενηλίκους (ίσως ένα 30-35%) έχουν περισώσει την ανθρωπιά τους και θέλουν να ζήσουν μια ζωή που θα χαρακτηρίζεται (περισσότερο από οτιδήποτε άλλο) από ανθρωπιά (και γενικά από όσα μας ξεχωρίζουν από τα ζώα):

  • Να αυτοοργανωθούν άμεσα.
  • Να αναπτύξουν την ικανότητα αλληλοαναγνώρισης.
  • Να αναπτύξουν ιδιωτικούς και απροσπέλαστους διαύλους επικοινωνίας μεταξύ τους.
  • Να ενσωματωθούν σε μικρές, μη αναγνωρίσιμες κοινότητες έντιμης αμοιβαιότητας.
  • Να αναλάβουν δραστικά μέτρα αναβάθμισης της ποικιλομορφίας τους.
  • Να λάβουν μέτρα (μη βίαια, νόμιμα, συνταγματικά συμβατά, ηθικά και έντιμα) επιβίωσης και αυτοπροστασίας.

Υ.Γ.: ενέταξα αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία", επειδή επιχειρεί να εκλεπτύνει τη "γλώσσα" με την οποία σκεφτόμαστε ορισμένα ζητήματα αισθήματος υπαρκτικής ταυτότητας.

 
Ο φόβος σκοτεινιάζει το νου των ανθρώπων PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Μόνο σε κοινωνίες μαραγκιασμένες από το φόβο είναι δυνατό, τόσο παιδαριώδη κοινωνικά προβλήματα να υπάρχουν και να διαιωνίζονται. Τόσο πολλοί κοινωνικοί πόροι να κατασπαταλιούνται σε ανούσιες μασκαράτες, προκειμένου να προσλαμβάνουν, δήθεν τερατώδεις διαστάσεις ζητήματα απλούστατα, τόσο στη δομή όσο και στην επίλυσή τους.

 

"Κι όπως τη νύχτα αυτή το σκοτάδι δεν έπεφτε γαλήνια σκορπίζοντας τη λήθη μέσα στη σιγαλιά, αλλά ένα φως από ψηλά αμυδρό, μελαγχολικό κι ασυνήθιστο φεγγοβολούσε χωρίς να φαίνεται από πού ερχόταν, έτσι και στην ψυχή του Νεχλιούντοφ το σκοτάδι της άγνοιας που του χάριζε ανεμελιά είχε διαλυθεί. Η ψυχή του είχε αναβλέψει. Τώρα κατάλαβε πως όλα όσα θεωρούνται σπουδαία και ωραία είναι ασήμαντα κι απαίσια και πως όλη αυτή η λάμψη, όλη αυτή η εκθαμβωτική πολυτέλεια σκεπάζουν πανάρχαια εγκλήματα, συνηθισμένα σε όλους, που όχι μονάχα παραμένουν ατιμώρητα, αλλά και θριαμβεύουν, καθώς πλαισιώνονται μ' όλη αυτή τη σαγήνη και τη μαγεία που μονάχα οι άνθρωποι μπορούν ν' ανακαλύψουν". (Η Ανάσταση, Λέων Τολστόη).

   Μόνο σε κοινωνίες μαραγκιασμένες από το φόβο είναι δυνατό, τόσο παιδαριώδη κοινωνικά προβλήματα να υπάρχουν και να διαιωνίζονται. Τόσο πολλοί κοινωνικοί πόροι να κατασπαταλιούνται σε ανούσιες μασκαράτες, προκειμένου να προσλαμβάνουν, δήθεν τερατώδεις διαστάσεις ζητήματα απλούστατα, τόσο στη δομή όσο και στην επίλυσή τους.

  • Δημόσιο χρέος: Δια νόμου επιβάλλεται η διενέργεια δημοψηφίσματος για την πραγματοποίηση κάθε ενδεχόμενου νέου κρατικού δανεισμού. Το δημοψήφισμα θα πρέπει να είναι ονομαστικό, να δημοσιεύεται στο διαδίκτυο και η βαρύτητα της ψήφου κάθε πολίτη να σταθμίζεται αντιστρόφως ανάλογα (με κάποιο αλγόριθμο, ανάλογα με το βάρος αποπληρωμής του εν λόγο δανεισμού) με την ηλικία του πολίτη.
  • Οικονομική ευημερία: Καταγραφή των εθνικών πλουτοπαραγωγικών (υλικών και ανθρώπινων) πόρων και εκπόνηση επιχειρησιακού σχεδίου βέλτιστης οικονομικής αξιοποίησης των πόρων αυτών. Επίσης, καταγραφή των παραγόντων που επηρεάζουν την οικονομική αποδοτικότητα του ανθρώπινου δυναμικού των πολιτών (εκπαίδευση, μόρφωση, IHAD, κ.λπ.) και εκπόνηση ενός ορθολογικού επιχειρησιακού σχεδίου για την βελτιστοποίηση της οικονομικής αποδοτικότητας του διαθέσιμου ανθρώπινου δυναμικού.
  • Διαφθορά: Για όσο χρονικό διάστημα η επιχειρηματικότητα θα παρέχει μηδαμινά, μηδενικά είτε αρνητικά κέρδη, οι κρατικές δομές θα αποτελούν τον βασικό πόλο συγκέντρωσης των πολιτών εκείνων που χαρακτηρίζονται από ελάχιστη ποικιλομορφία και μέγιστη ορμή για επιβίωση. Χρειάζεται να λειτουργήσουν, επιτέλους, υγιείς αγορές που θα παρέχουν ευκαιρίες για υγιή κερδοφορία και εύκολη οικονομική επιβίωση.
  • Παιδεία: Όσο περισσότερη η δομή του εκπαιδευτικού συστήματος τόσο λιγότερη η προσωπική ευθύνη, τόσο λιγότερη η ουσιώδης λογοδοσία. Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να αποκτήσει οργανικές ιδιότητες, δηλαδή πρέπει - υπό κάποια έννοια - να κάνει τους εμπλεκόμενους με αυτό (δασκάλους, μαθητές, γονείς) να νιώθουν ότι χάνεται το έδαφος (η ανευθυνότητα, η αφασία) κάτω από τα πόδια τους. Με δημιουργικό τρόπο, όλοι να συνειδητοποιούν ότι οι ίδιοι θα χάσουν - πρωτίστως - αν η μόρφωση δεν είναι ουσιαστική, αν δεν αποκτηθεί πραγματική μόρφωση και καλλιέργεια.
  • Δημόσια Υγεία: Διαφάνεια σε όλους τους τομείς της υγείας. Όλα στη φόρα. Δημιουργία αρνητικών βρόγχων ανατροφοδότησης σε όλες τις κρίσιμες παραμέτρους του συστήματος υγείας.
  • Δημόσιες δαπάνες: διαφάνεια παντού.
  • Κοινωνία πολιτών: Θέσπιση υποχρέωσης δωρεάν παροχής κοινωνικής υπηρεσίας από όλους τους πολίτες. Όλοι οι πολίτες και μάλιστα με κλήρωση παρέχουν κοινωνική υπηρεσία κυρίως σε εκείνους τους τομείς της κοινωνίας μας που είναι προβληματικοί, αποκτώντας με τον τρόπο αυτό επίγνωση, τόσο της σημαντικότητας των προβλημάτων αυτών, όσο και της προβληματικής κοινωνικής δομής που συνδέεται με τα προβλήματα αυτά.

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω το άρθρο (πρωτοδημοσιεύτηκε στις 14/1/2009 στο www.oreazoi.gr) στην ενόητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει τη γλώσσα με την οποία προσπαθούμε να συνεννοηθούμε αναφορικά με τα προβλήματα του πολιτικού συστήματος της πολιτείας μας.

 
Mindsets και Collective Mindsets PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Υπάρχουν, γενικά, διάφορες στάσεις ζωής τις οποίες μπορούμε να υιοθετήσουμε ως πολιτεία: "Εμείς οι δημιουργικοί", "Εμείς οι μεθοδικοί", "Εμείς οι άνθρωποι του αποτελέσματος", "Εμείς οι διαμαρτυρόμενοι γκρινιάρηδες", "Εμείς τα θύματα" κ.λπ. Η στάση ζωής, συνολικά, της πολιτείας μας - η οποία συνιστά υπό κάποια έννοια την ταυτότητά της - δεν είναι κάτι που μπορεί να αλλάζει από τη μιά στιγμή στην άλλη σαν τα κανάλια της τηλεόρασης. Στην παρούσα συγκυρία μοιάζει χρησιμότερη η ενεργητική, δημιουργική, υπεύθυνη και έλλογη στάση ζωή, εκείνη που μπορεί να αντιμετωπίσει τα μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα της πατρίδας μας.

 

Στην πατρίδα μας αποδεικνύεται ευκρινώς και μάλιστα καθημερινά, το έλλειμμα πολιτικής εκπροσώπησης των πολιτών (και ίσως, ακόμα και των βουλευτών εντός των κομμάτων τους). Μοιάζει, κανείς να μην ακούει κανέναν και οι πολιτικές αποφάσεις (είτε οι μη αποφάσεις) να πηγάζουν από αδιαφανή κέντρα λήψης αποφάσεων.

 

Η ανάγκη αντιμετώπισης των προβλημάτων της πατρίδας μας είναι άμεση και επιτακτική, ενώ η προοπτική άμεσης αναβάθμισης της αποτελεσματικότητας του πολιτικού μας συστήματος αμφίβολη.

 

Το πρόβλημα θα το λύσουν – με μη βίαιο και συνταγματικά και νομικά συμβατό τρόπο – οι ίδιοι οι πολίτες. Τα ψέματα τελείωσαν.

 

Στην προσπάθεια αυτή χρειάζεται να βοηθήσουν και τα ΜΜΕ. Ζητούμε από αυτά να αναβαθμίσουν άμεσα την ποικιλομορφία του λόγου τους. Μπορούν να το κάνουν. Να σκύψουν πάνω σε συγκεκριμένα βιβλία και να κοπιάσουν λίγο. Η ανάγκη είναι αδήριτη!

 

Ακολουθεί απόσπασμα από την WikiPedia

Mindset

A mindset, in decision theory and general systems theory, refers to a set of assumptions, methods or notations held by one or more people or groups of people which is so established that it creates a powerful incentive within these people or groups to continue to adopt or accept prior behaviours, choices, or tools. This phenomenon of cognitive bias is also sometimes described as mental inertia, "groupthink", or a "paradigm", and it is often difficult to counteract its effects upon analysis and decision making processes.

 

A well-known example is the "Cold War mindset" prevalent in both the U.S. and USSR, which included absolute trust in two-player game theory, in the integrity of command chain, in control of nuclear materials, and in the mutual assured destruction of both in the case of war. Although some consider that this mindset usefully served to prevent an attack by either country, the assumptions underlying deterrence theory have made assessments of the efficacy of the Cold War mindset a matter of some controversy.

 

Most theorists consider that the key responsibility of an embedded power group is to challenge the assumptions which comprise the group's own mindset. According to these commentators, power groups which fail to review or revise their mindsets with sufficient regularity cannot hold power indefinitely, as a single mindset is unlikely to possess the flexibility and adaptability needed to address all future events. For example, the variations in mindset between Democratic Party and Republican Party Presidents in the US may have made that country more able to challenge assumptions than the Kremlin with its more static bureaucracy.

 

Modern military theory attempts to challenge entrenched mindsets in dealing with asymmetric warfare, terrorism and the proliferation of weapons of mass destruction. In combination, these threats represent "a revolution in military affairs" and require very rapid adaptation to new threats and circumstances. In this context, the cost of not implementing adaptive mindsets cannot be afforded.

 

Collective Mindset

 

Naturally, the question regarding the embodiment of a collective mindset comes to mind. Erikson’s (1974) analysis of group-identities and what he calls a life-plan seems relevant here. He recounts the example of American Indians, who were meant to undergo a reeducation process meant to imbue a modern ‘life-plan’ which aimed for a house and a richness expressed by filled bank account. Erikson writes that the Indians’ collective historic identity as buffalo hunters was oriented around such fundamentally different reasons/goals that even communication about the divergent ‘life plans’ was itself difficult.

 

There is a double relation between the institution embodying for example an entrepreneurial mindset and its entrepreneurial performance. Firstly, an institution with an entrepreneurial philosophy will set entrepreneurial goals and strategies as a whole, but maybe even more importantly, it will foster an entrepreneurial milieu, allowing each entity to pursue emergent opportunities. In short, philosophical stance codified in the mind hence as mindset lead to a climate which in turn causes values which lead to practice.

 

Collective mindsets in this sense are described in such works as Hutchin’s “Cognition in the wild” (1995), who analyzes a whole team of naval navigators as the cognitive unit or as computational system, or Senges' Knowledge entrepreneurship in universities (2007). There are also parallels to the emerging field of ‘collective intelligence’ (e.g. (Zara, 2004)) and exploiting the ‘Wisdom of the crowds’ (Surowiecki, 2005) of stakeholders . Zara notes that since collective reflection is more explicit, discursive and conversational it therefore needs a good gestell – especially when it comes to information and communication technology.

 

Υ.Γ.: ενέταξα αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή, δυνητικά, αναβαθμίζει την ποικιλομορφία του δημοσίου διαλόγου αναφορικά με τα προβλήματα του πολιτικού μας συστήματος, πάνω στο οποίο επαφίεται η διαφύλαξη πολλών από τα σημαντικότερα αγαθά της πολιτείας μας.

 
Μπερδεμένα Πρόσωπα PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Όσο µικραίνει η απόσταση που µε χωρίζει από τα γεράµατα, νοµίζω, ότι τόσο εγγύτερα ‘πλησιάζω’ στα πράγµατα και τα πρόσωπα. Στη διαπίστωση αυτή κατέληξα µετά τον πρωτοχρονιάτικο απολογισµό µου και τη σχετική αναπόληση των νεανικών µου προσδοκιών, πριν από 30 χρόνια.

Τότε, όπως και οι περισσότεροι από τους συγκαιρινούς µου, ονειρευόµουν ότι θα µπορούσα να ζήσω µια δηµιουργική και ευτυχισµένη ζωή, εντός µιας κοινωνίας στοιχειωδώς – έστω - ορθολογικής, αποτελούµενης από στοιχειωδώς – έστω – ανθρωπολογικά ικανοποιηµένους συνανθρώπους µου. Όµως, ο δάσκαλός µου µε προειδοποίησε, έγκαιρα (χρησιµοποιώντας τα λόγια του φιλόσοφου και ποιητή Ταγκόρ): «κοιµόµουν και ονειρευόµουν ότι η ζωή είναι χαρά, ξύπνησα και µε τρόµο διαπίστωσα ότι η ζωή είναι αγώνας, πάλεψα στη ζωή και είδα ότι στον αγώνα είναι η χαρά».

Τα χρόνια που ακολούθησαν έζησα και εγώ το θλιβερό χρονικό της ραγδαίας αποµείωσης της υπαρκτικής ακεραιότητας των ανθρώπων, την ανάδυση της ατοµιστικής κοινωνίας, τη διάδοση των ναρκωτικών και των ψυχοτρόπων ουσιών, την διάλυση του κράτους, των θεσµών, της οικογένειας κ.λπ.

Σταθµό στην εξελικτική µου πορεία απετέλεσε µια εµπειρία που είχα – κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού - στα περίχωρα της Βοµβάης: παρατήρησα, µε κατάπληξη, τα χαµογελαστά και ήρεµα πρόσωπα των ενοίκων των λεγόµενων «οριζόντιων πολυκατοικιών» (αχανείς πεδινές εκτάσεις γεµάτες µε πυκνά τοποθετηµένα, µικροσκοπικά παραπήγµατα από κλαδιά και µαύρες πλαστικές σακούλες, εντός των οποίων διαβίω- ναν πολυµελείς (πολύτεκνες) εκτεταµένες οικογένειες. Πήγα κοντά τους και ρώτησα: Γιατί; Μου απάντησαν: «γιατί… εκείνο είναι τέλειο, ετούτο είναι τέλειο, από το τέλειο εγείρεται το τέλειο, παίρνοντας το τέλειο από το τέλειο, αποµένει όντως το τέλειο». ∆εν κατάλαβα τίποτα και υπέθεσα, τότε, ότι µάλλον είχαν καπνίσει κάτι περίεργο.

Πέρασαν από τότε 18 χρόνια. Αρχίζω, µόλις, να καταλαβαίνω τι εννοούσαν: τη µαταιότητα της απόκτησης µόνο των «εξωτερικών» αγαθών (εύρυθµη κοινωνική οργάνωση, αποτελεσµατικούς κοινωνικούς θεσµούς κ.λπ.) όταν η νόησή µας παραµένει δέσµια της ιδιοτέλειας, όταν αδυνατούµε να διακρίνουµε το αληθές από το αναληθές, το µόνιµο από το προσωρινό. Αρχίζω να αντιλαµβάνοµαι ότι αληθινή υπόσταση έχει ένα και µόνο ένα πρόβληµα: η αδυναµία (του καθενός µας) να αναγνωρίσουµε την οργανική ενότητα που συνδέει όλες τις µορφές του κτιστού µας κόσµου. Το µόνο που θα απέµενε στην εµπειρία µας, αν κατακτούσαµε την αναγνώριση αυτή, θα ήταν η επίγνωση ενός οικουµενικού πεδίου γεµάτου από τη διάσπαρτη µοναξιά, την άγνοια και τον φόβο των συνανθρώπων µας. Ευρισκόµενος εντός αυτού του πεδίου, ο αυτο-συνειδητοποιηµένος άνθρωπος θα είχε την ευκαιρία να επιβεβαιώνει διαρκώς την υπαρκτική ενότητα όλων των µορφών, καθώς, εξυπηρετώντας τις πραγµατικές ανάγκες των συνανθρώπων του θα αναγνώριζε ότι είναι ο δικός του εαυτός εκείνος που ικανοποιείται.

Η σηµερινή κοινωνική πραγµατικότητα στην πατρίδα µας είναι πράγµατι τραγική. Το γεγονός αυτό δεν αναιρείται από τις όποιες κερδισµένες µάχες, τα αυτοκίνητα τα σπίτια τα ταξίδια και τις διασκεδάσεις, τα οποία πληρώνονται µε δανεικά (και αγύρι- στα) είτε µε (νοµιµοφανή) κλοπιµαία. Όµως, αυτή η πραγµατικότητα – αν και οδυνηρή - είναι η καταλληλότερη προκειµένου να µάθουµε να εξετάζουµε το ρεαλισµό µε τον οποίο «βλέπουµε» τα πράγµατα. Προς αυτή την κατεύθυνση µάλιστα θα βοηθούσε, η φυσικότητα, το διάβασµα καλών βιβλίων και η καλή συντροφιά. Η επίλυση των κοινωνικών προβληµάτων θα ακολουθήσει, πιστεύω, νοµοτελειακά, όταν έρθει το πλήρωµα του χρόνου.-

 

Υ.Γ.: ενέταξα αυτό το άρθρο στην κατηγορία "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή το περιεχόμενό του αναφέρεται σε ζητήματα που συνδέονται με την αίσθηση ταυτότητας των πολιτών.

 
Μια χαρούμενη Αφροδίτη PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Image

 

Δεδομένα (φανταστικά).

  1. Η γυναικεία φύση διαφέρει από την ανδρική.
  2. Ο κοινωνικός ρόλος κάθε προσώπου υπαγορεύεται από τη φύση του προσώπου αυτού και από τις συνθήκες της καθημερινότητάς του.
  3. Ένα ποσοστό 65-70% επί του συνόλου των ενηλίκων μελών του κοινωνικού σώματος στερείται νηφαλιότητας και χαρακτηρίζεται από περιορισμένη ευθυκρισία.
  4. Η στοιχειωδέστερη υποδιαίρεση της ανθρωπότητας είναι η μία ομάδα προσώπων (π.χ. μία οικογένεια, ένα ζεύγος, κ.λπ.). Ένα πρόσωπο, μόνο του, δεν αποτελεί μια βιώσιμη κοινωνική οντότητα, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.
  5. Άνδρας σημαίνει ανθρώπινο πρόσωπο το οποίο διαθέτει (πλέον των σχετικών ανατομικών χαρακτηριστικών) επαρκή, βαθύτερη γνώση, νοητική ικανότητα διάκρισης και ψυχικό σθένος, ώστε στο βίο του να εφαρμόζει έμπρακτα και αποτελεσματικά τις εξής προτεραιότητες: α. είναι προσανατολισμένο προς, επιδιώκει το και ενσωματώνεται με, το αγαθό (το αληθινό), β. υπηρετεί την πολιτεία (συμβάλει στην ευδαιμονία της πολιτείας διευθετώντας τα πράγματα και τα πρόσωπα σε μια δίκαιη διάταξη, γ. φροντίζει την οικογένειά του σε όλα τα επίπεδα (ηθικό, πνευματικό, υλικό, κ.λπ).
  6. Αρσενικός σημαίνει ανθρώπινο πρόσωπο χαρακτηριζόμενο από συγκεκριμένα ανατομικά χαρακτηριστικά.
  7. Γυναίκα με αγωγή σημαίνει ανθρώπινο πρόσωπο χαρακτηριζόμενο (πλέον των σχετικών ανατομικών χαρακτηριστικών) από την επίγνωση των χαρακτηριστικών τόσο της γυναικείας της φύσης (της οποίας μικρό, μόνο, μέρος σχετίζεται με την κυοφορία, ενώ κυρίως αναφέρεται στην δυνατότητα της ‘συγκόλλησης’ μορφών, της επίγνωσης του παρόντος χρόνου και τόπου, της υπομονής, της γλυκύτητας, της εκλέπτυνσης ποιοτήτων και μορφών, της πρακτικής και ευέλικτης σκέψης, της φυσικής αντοχής, κ.λπ.) όσο και της αντρικής φύσης (εκτίμησης μελλοντικών εξελίξεων, διακριτικής σκέψης, αντοχής στην φυσική, νοητική, ψυχική καταπόνηση, κ.λπ.). Χαρακτηρίζεται, επίσης, από την επιτηδειότητα να αξιοποιεί τα χαρίσματα της γυναικείας της φύσης, με σεμνότητα και για το καλό της οικογένειάς της και της πολιτείας και από την επιτηδειότητα να ελέγχει πρακτικά και αποτελεσματικά τις αδυναμίες της γυναικείας της φύσης. Τέλος, γυναίκα με αγωγή σημαίνει αποδοχή της γυναικείας φύσης και τη θετική προαίρεση να επιτελέσει το ρόλο τον οποίο η γυναικεία της φύση υπαγορεύει.
  8. Γυναίκα σημαίνει ανθρώπινο πρόσωπο χαρακτηριζόμενο από συγκεκριμένα ανατομικά χαρακτηριστικά.
  9. Μαφία ονομάζεται η διατεταγμένη (συνασπισμένη) παράνοια μιας πολιτείας.
  10. Ένα ποσοστό 30-35% επί του συνόλου των ενηλίκων μελών του κοινωνικού σώματος που χαρακτηρίζεται από σχετικά υψηλή νηφαλιότητα, δίνει υψηλή προτεραιότητα στη λεγόμενη ‘11η εντολή’: ου μπλέξεις.
  11. Την πολιτεία κυβερνά, σε κάποιο βαθμό, η μαφία μέσω: της απομύζησης της εμπιστοσύνης από τις σχέσεις των πολιτών, της απομείωσης της ποικιλομορφίας, της συμβολικής βίας, κ.λπ.

Ζητούμενο

Η γυναίκα, να λάβει τέτοια θέση στην εν λόγω πολιτεία ώστε κάθε πρωί που ξυπνά να νιώθει μια βαθύτατη ευγνωμοσύνη για τη ζωή που της χαρίστηκε. Την ευγνωμοσύνη αυτή να την εκφράζει επιδιώκοντας έμπρακτα και οι υπόλοιποι συνάνθρωποί της να νιώθουν την ίδια ευγνωμοσύνη.

 

Μέθοδος

  1. Όλα τα μέλη της πολιτείας συνεργάζονται αρμονικά και αποδοτικά, για την αναβάθμιση της βαθύτερης μόρφωσης και καλλιέργειας όλων των πολιτών.
  2. Οι γυναίκες με αγωγή επιλέγουν (με τη βοήθεια της οικογένειάς τους) έναν Άνδρα για σύζυγό τους, πάνω στον οποίο στηρίζονται για να λάβουν ορθή καθοδήγηση και υποστήριξη, σε όλες τις πτυχές της ζωής, σε όλες τις δυσκολίες, σε όλα τα επίπεδα (νοητικό, συναισθηματικό, ηθικό, πρακτικό κ.λπ.). Μαζί με το σύζυγό τους γεννούν παιδιά και τα ανατρέφουν με τρόπο ώστε αυτά, όταν μεγαλώσουν να γίνουν καλοί άνθρωποι.

 

Συζήτηση

Αυτή τη φορά δεν επιλέξαμε τη συνηθισμένη δομή παρουσίασης, δηλαδή, τη σύγκριση της κοινής αντίληψης του ζητήματος σε σχέση με κάποια αυθαίρετη εναλλακτική. Μία – εν δυνάμει – πρόκληση συνειδητοποίησης ιδιαιτέρως οδυνηρών λαθών τα οποία, μάλιστα, δεν διορθώνονται, θα ήταν μια πράξη, μάλλον, βάναυση και στείρα. Άλλωστε θα ήταν ανάρμοστο κάποιος που έχει στο ενεργητικό του πολλές γκάφες στον τομέα των προσωπικών σχέσεων να παριστάνει στους άλλους τον πολύξερο. Χρήσιμα ίσως θα ήταν ορισμένα ρητορικά ερωτήματα:

  • Αν εξετάσουμε ρεαλιστικά την ανθρωπολογική κατάσταση ενός μέσου αρσενικού, τότε τι αξία θα απομείνει στα ‘ευνουχισμένα’, ‘ανδρικά οχυρά’ και το ‘ανδρικό πρότυπο’; 
  • Όπως μάθαμε (αν μάθαμε) στο σχολείο (μάθημα αριθμητικής), κάθε σύγκριση προκύπτει από μια αφαίρεση, κάθε αφαίρεση από μια πρόσθεση και κάθε πρόσθεση προϋποθέτει ομοειδή αντικείμενα. Ο άνδρας και οι γυναίκα δεν είναι συγκρίσιμες μορφές. Ποιους, άραγε, εξυπηρετεί το ιδεολόγημα περί «πλήρους ισότητας των δύο φύλων»; Πόση έχθρα έχει ενσπείρει στην πολιτεία μας το ιδεολόγημα αυτό;
  • Ένας προσεκτικός παρατηρητής θα διακρίνει εύκολα στα βλέμματα της πλειοψηφίας του πολιτικού προσωπικού (ομοίως, και των ανδρών και των γυναικών) των δυτικών κοινωνιών κάποια κοινά χαρακτηριστικά: μάτια που μοιάζουν γυάλινα, ηχοχρώματα στην ομιλία τους που θυμίζουν ανεπαίσθητα τον ήχο του χτυπήματος του σφυριού πάνω στο αμόνι, πολιτικός λόγος σχεδόν μηδενικής ποικιλομορφίας. Τι αξία έχει η συμμετοχή σε πολιτικά συστήματα τα οποία δεσμεύονται να σου ‘αλλάξουν τα πετρέλαια’ αν δεν δεσμευτείς ότι δεν θα αλλάξεις τίποτα; Πόσο αξίζει η συμμετοχή γυναικών σε παιχνίδια ακραίου “survivor”; Μήπως η συντριβή μιας γυναίκας αποτελεί χειρότερη συμφορά για την πολιτεία μας από ο,τι η ομοειδής συντριβή χιλίων ανδρών;
  • Η επίτευξη κοινωνικής διάκρισης είναι – κατ’ ανάγκη – πάντα αναφορική. Διάκριση είναι να κατακτήσεις την αναγνώριση ενός λαού του καναπέ, της γκρίνιας, του κουτσομπολιού, της μη συμμετοχής, της μη ευθύνης, του λαδώματος, της μικρο-μίζας, του προζάκ κι όλα ζάχαρη, κ.λπ. Κοινωνική διάκριση είναι, επίσης, να κατακτήσεις την εκτίμηση και την αγάπη των τριών-τεσσάρων (αν δεν κάνω λάθος) πραγματικά αξιόλογων ανθρώπων που απέμειναν στην πατρίδα μας (όλοι οι υπόλοιποι δεν αποκλείεται να είμαστε για τα μπάζα). Μήπως χρειάζεται να επανεξετάσουμε ποιο είναι το σημείο αναφοράς αυτής της κοινωνικής διάκρισης; Επίσης, μήπως πρέπει να επανεξετάσουμε ποιο είναι το υποκείμενο της διάκρισης αυτής: το πρόσωπο (που μόνο του δεν είναι κοινωνικά βιώσιμο) ή η οικογένεια (η ομάδα);
  • Αποτελεί εννοιολογικό τσουβάλιασμα η επισήμανση των επιτευγμάτων της σύγχρονης γυναίκας χωρίς την αναφορά στο αντίστοιχο κόστος των επιτευγμάτων αυτών. Μήπως θα αποτελούσε χρήσιμη υπηρεσία στην κοινωνία μας η κατάδειξη του κόστους αυτούς;
  • Τους αρσενικούς έχει φρικάρει η ανωριμότητά τους και όχι η ευελιξία του γυναικείου νου. Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο σύμμαχο των γυναικών από την ωριμότητα των Ανδρών της πολιτείας μας. Ούτε καλύτερο σύμμαχο των Ανδρών από την ωριμότητα των γυναικών με αγωγή. Μήπως ήρθε η ώρα της συνεργασίας με σκοπό την αναβάθμιση της μόρφωσης και καλλιέργειας της πολιτείας μας;
  • Θα ήταν ανάρμοστο να εστιάζουμε υπερβολικά την προσοχή μας π.χ. στο αποχετευτικό σύστημα ενός μοναστηριού προκειμένου να αξιολογήσουμε την ποιότητα αυτού του μοναστηριού. Το ίδιο ανάρμοστο, πιστεύω, είναι να εστιάζουμε την προσοχή μας σε επιμέρους περιστατικά της ζωής μιας οικογένειας (η οποία σε ιερότητα θα έπρεπε να συναγωνίζεται ένα μοναστήρι). Το ποιος από τους δυο – ο άνδρας ή η γυναίκα – θα γίνει υπουργός και ποιος θα πλένει τα πιάτα μικρή σημασία έχει, ενώ κάθε σχετική προδιαγραφή θα αποστερούσε από την οικογένεια το δυναμικό της χαρακτήρα. Ζωντανός οργανισμός είναι η οικογένεια, που λειτουργεί τελεολογικά και που χαρακτηρίζεται από μέγιστη απροσδιοριστία αναφορικά με τον τρόπο λειτουργίας της. Επομένως, σημασία έχει, αφετηρία της οικογένειας να είναι η αυτεπίγνωση της φύσης του κάθε μέλους, η ζέση και ορμή προς την αυτογνωσία, η φροντίδα να γεννηθούν παιδιά που θα γίνουν καλοί άνθρωποι και εν τέλει, όταν ξυπνάς το πρωί, αυτά που βλέπεις γύρω σου (και δίπλα σου) να γεμίζουν γλυκύτητα και ευγνωμοσύνη την ψυχή σου.

Υ.Γ.: Ενέταξα αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή, ενδεχομένως συμβάλλει στην καλύτερη συνεννόηση των συζύγων μεταξύ τους με αποτέλεσμα την επίτευξη υψηλότερου επιπέδου ισορροπίας εντός των οικογενειών.

 
Πόλεμος και Ειρήνη PDF Εκτύπωση E-mail
Ελευθερία στην Ισορροπία - Απόψεις

Η βασική ιδέα είναι απλή: όσο περισσότερο ο καθένας μας επιδιώκει ιδιοτελώς την ικανοποίηση των ατομικών του, ‘εξωτερικών’ υλικών συμφερόντων, τόσο πληρέστερα διασφαλίζει την ‘εσωτερική’, ατομική δυσαρέσκειά του. Δηλαδή, τα μέτρα που λαμβάνουμε αποκλείουν την επίτευξη του επιδιωκόμενου στόχου μας.

Περισσότερα...
 
Ο Μαχαραγιάς και η εμποροπανήγυρη - Ένα ινδικό διήγημα PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Ο άνδρας πλέον δεν είχε κανένα λόγο να αγοράσει οτιδήποτε καθώς όλα τα εκθέματα ανήκαν πια στον ίδιο. Μπορούσε να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε από αυτά, οποτεδήποτε, ενώ ήταν απολύτως περιττό τόσο να ζητήσει όσο και να διεκδικήσει κάποιο από αυτά. Άρκεσε μόνη η αυτοπαράδοση – μέσω της αγάπης - στον οργανωτή της εμποροπανήγυρης για να τα αποκτήσει όλα. 

 

«Ήταν κάποτε ένας Μαχαραγιάς ο οποίος διοργάνωσε με λαμπρότητα μια ξακουστή εμποροπανήγυρη. Προσκάλεσε σε αυτή εκθέτες από ολόκληρο τον κόσμο και έτσι πάγκοι με υπέροχα εκθέματα κοσμούσαν την εμποροπανήνυρη αυτή.

 

Το πλήθος συνέρευσε εκεί για να προμηθευτεί οτιδήποτε μπορούσε να ικανοποιήσει τα γούστα του. Ανάμεσα στο πλήθος αυτό παρευρισκόταν και ένας άνδρας ο οποίος αν και διαρκώς περιφερόταν ανάμεσα στους πάγκους εξετάζοντάς τους με μεγάλη προσοχή, απέφευγε να αγοράσει το παραμικρό. Αυτό συνεχίστηκε για ολόκληρη τη μέρα. Οι παρευρισκόμενοι εύλογα αναρωτιόνταν γιατί ο άνδρας αυτός εξέταζε τα εμπορεύματα χωρίς όμως να αγοράζει οτιδήποτε. Διάφοροι προσπάθησαν να του πλασάρουν κάποια από τα προϊόντα αυτά, εκείνος όμως επέμενε ότι θα αγόραζε μόνο εφόσον εύρισκε κάτι το οποίο να τον ικανοποιεί πραγματικά.

 

Όταν απέμεναν μόνο δύο ημέρες μέχρι τη λήξη της εμποροπανήγυρης μερικοί του υπενθύμισαν ότι του απέμενε λίγος χρόνος, οπότε θα έπρεπε να βιαστεί διαφορετικά θα έχανε την ευκαιρία να αγοράσει το οτιδήποτε. Εκείνος επέμεινε να περιμένει μέχρις ότου βρει κάτι που πραγματικά να τον ικανοποιεί. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι και το τελευταίο λεπτό πριν ξεκινήσει το μάζεμα των πάγκων, οπότε ο άνδρας πήγε στον Μαχαραγιά που διοργάνωσε αυτή τη λαμπρή εμποροπανήγυρη και έβαλε στην παλάμη του το χέρι του Μαχαραγιά. Τότε του είπε, ‘Επιθυμώ να αγοράσω αυτό εδώ το χέρι που διοργάνωσε τη λαμπρή εμποροπανήγυρη’. Ο Μαχαραγιάς του απάντησε, ‘Μου είναι δύσκολο να σκεφτώ ότι ο ίδιος είτε το χέρι μου μπορούν να γίνουν αντικείμενο αγοραπωλησίας! Άλλα αντικείμενα μπορούν να πωληθούν, όχι όμως ο Μαχαραγιάς’. Ο άνδρας επέμεινε, ‘Θέλω να αποκτήσω εσένα που είσαι η αιτία αυτής της λαμπρής εμποροπανήγυρης και όχι απλώς τα εκθέματα που περιλαμβάνονται σε αυτή’. Ο Μαχαραγιάς του απάντησε, ‘Αν θέλεις εμένα πραγματικά, μπορείς να με αποκτήσεις όχι με τα χρήματά σου αλλά με την αγάπη σου’. Ο άνδρας απάντησε ότι ήταν ήδη προετοιμασμένος γι΄ αυτό και αμέσως, παραδόθηκε στον Μαχαραγιά με τόσο ισχυρή και απεριόριστη αφοσίωση ώστε αμέσως κατέκτησε τόσο τον ίδιο τον Μαχαραγιά όσο και όλα τα εκθέματα της εμποροπανήγυρης τα οποία ανήκαν σε αυτόν.

 

Ο άνδρας πλέον δεν είχε κανένα λόγο να αγοράσει οτιδήποτε καθώς όλα τα εκθέματα ανήκαν πια στον ίδιο. Μπορούσε να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε από αυτά, οποτεδήποτε, ενώ ήταν απολύτως περιττό τόσο να ζητήσει όσο και να διεκδικήσει κάποιο από αυτά. Άρκεσε μόνη η αυτοπαράδοση – μέσω της αγάπης - στον οργανωτή της εμποροπανήγυρης για να τα αποκτήσει όλα».

 

Υ.Γ.1: Οι πολιτικοί κατάλαβαν τίποτα; Οι πολίτες; Οι διανοούμενοι;

 

Υ.Γ.2: ενέταξα το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" με την οποία σκεφτόμαστε, γενικά, την πολιτική.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Πολιτική και Ανοσογνωσία PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Τελευταίως παρατηρείται - επιτέλους - μια στροφή της προσοχής του δημοσίου διαλόγου προς την κατεύθυνση της αναζήτησης των αιτίων της παρούσας προβληματικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η πολιτεία μας. Το "σύνδρομο της τοξικής ανοσογνωσίας", πιστεύουμε ότι αποτελεί τη βασικότερη από τις αιτίες αυτές.

 

Τελευταίως παρατηρείται - επιτέλους - μια στροφή της προσοχής του δημοσίου διαλόγου προς την κατεύθυνση της αναζήτησης των αιτίων της παρούσας προβληματικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η πολιτεία μας. Το "σύνδρομο της τοξικής ανοσογνωσίας", πιστεύουμε ότι αποτελεί τη βασικότερη από τις αιτίες αυτές.

Αποτελούν συνηθισμένες συμπεριφορές ημών των ελλαδιτών οι ακόλουθες;

  1. Αντιστροφή αντίληψης αιτίου και αποτελέσματος.
  2. Αποσύνδεση των συμβάντων από τις συνθήκες στις οποίες αυτά έλαβαν χώρα.
  3. Μνημονική αντίληψη εύρους 48 ωρών, το πολύ.
  4. Αποκοπή από την "ενδοκρινή" διαίσθηση, έμπνευση κ.λπ.
  5. Αποκοπή από την εσώτερη αντίληψη περί του "ηθικού", του "ορθού", του "λογικού".
  6. Αδυναμία ολιστικής αντίληψης των πραγμάτων.
  7. Αποκοπή από την αίσθηση του "καθήκοντος".
  8. Έλλειψη είτε ανυπαρξία ψυχικού σθένους.
  9. Ιδιαιτέρως χαμηλό επίπεδο ποικιλομορφίας.
  10. Εκδηλώσεις (λεκτικής, ψυχολογικής, νοητικής, συμβολικής κ.λπ.) βίας άνευ αιτίας.
  11. Αδυναμία άρθρωσης μιας (σχετικής έστω) συνεπούς και ορθολογικής εκφραστικής.
  12. Αδυναμία ανάληψης ευθύνης.
  13. Ακρισία αναφορικά με την πιθανολόγηση μελλοντικών εξελίξεων.

Η βασικότερη, πιστεύουμε, αιτία της νοσηρότητας αυτής είναι οι πάσης φύσεως ουσιοεξαρτήσεις. Αρκετά επεξηγηματικό είναι το δημοσιευμένο στο επιστημονικό περιοδικό "Ethical Human Psychology and Psychiatry, Volume 8, Number 3, Fall/Winter 2006", του καταξιωμένου ψυχιάτρου Peter R. Breggin, MD, με τίτλο "Intoxication Anosognosia: The Spellbinding Effect of Psychiatric Drugs".

Το ερώτημα που τίθεται, νομίζω, από τα πράγματα είναι: πόσο χαμηλότερα πρέπει να ξεπέσουμε ως πολιτεία είτε ως πρόσωπα για να επιλέξουμε την άμεση λήψη αποτελεσματικών μέτρων για την αντιμετώπιση του μείζονος αυτού προβλήματος; Πόσο χαμηλότερα;

Για να δείτε το επιστημονικό άρθρο πατήστε εδώ.

 

ΥΓ: ενέταξα το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" στην οποία σκεφτόμαστε ορισμένα ζητήματα πολιτικής.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Πρελούντιο σε νότες αρπαγής PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Μύτη γαμψή και χαμογελαστός πάντα του, είχε μέσα του ριζωμένο βαθιά κείνο το δόγμα της πατρίδας του ‘σιάμι Βενετσιάνοι έ πόϊ Κριστιάνοι’, που σημαίνει ‘πρώτα κλέφτε και μετά κάντε το σταυρό σας καλού-κακού».

 

«Κείνο το πρωϊνό, ο γαληνότατος δόγης Ενρίκο Ντάντολο, πήρε ένα δάχτυλο από τα δικά του κι’ έξυσε το μέτωπό του, και αυτό καταδικό του, να κατεβάση ιδέα. Φόραγε κι’ όλας το κρεμεζί του ράσο το δόγικο, αρραβωνιάρης της θάλασσας, επίσημος με δαχτυλίδι. Μύτη γαμψή και χαμογελαστός πάντα του, είχε μέσα του ριζωμένο βαθιά κείνο το δόγμα της πατρίδας του ‘σιάμι Βενετσιάνοι έ πόϊ Κριστιάνοι’, που σημαίνει ‘πρώτα κλέφτε και μετά κάντε το σταυρό σας καλού-κακού». (Νίκου Τσιφόρου, Εμείς και οι Φράγκοι).

Με κατάπληξη πληροφορήθηκα – μαζί με την υπόλοιπη ελλαδική κοινή γνώμη – για τη φημολογούμενη επαναφορά διάταξης που δίνει τη δυνατότητα σε όσους έχουν εφημερίδες να διαχειρίζονται το 2% του τζίρου τους χωρίς λογιστικά παραστατικά.

Μα είναι δυνατόν να μην έχουν καταλάβει τίποτα, τα μέλη του πολιτικού προσωπικού της πατρίδας μας, από την κατεύθυνση προς την οποία οδηγούνται οι εξελίξεις στην ελλαδική κοινωνία;

Από την κορυφή του όρους Όλυμπος – στην οποία οι αρμόδιοι ιθύνοντες, νομίζουν ότι βρίσκονται – συντομότατα, ενδέχεται να βρεθούν στην κορυφή του όρους ‘Πατάτα’…

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη", επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" με την οποία σκεφτόμαστε ορισμένα ζητήματα του πολιτικού συστήματος.

 
Ο Τελευταίος Ευρωπαίος PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Περίληψη: Ευλογημένος να είναι εκείνος που βρήκε τη μοναξιά του, όχι τη μοναξιά του που απεικονίζεται σε πίνακες ή περιγράφεται σε ποιήματα, αλλά τη δική του, μοναδική, προδιαγραμμένη μοναξιά. Ευλογημένος να είναι εκείνος που ξέρει να υποφέρει! Ευλογημένος να είναι εκείνος που κουβαλάει στην καρδιά του τη μαγική πέτρα. Σ' αυτόν έρχεται η μοίρα, απ' αυτόν προέρχεται η πνευματική δράση.

 

Για τη Μοναξιά 

 

Image

 

Σήμερα απευθύνομαι κυρίως στους νέους και τις νέες. Θέλω να τους συστήσω να αγοράσουν και να συμβουλεύονται τακτικά το βιβλίο του Έρμαν Έσσε "Ο Τελευταίος Ευρωπαίος", από τις εκδόσεις Κάκτος (1983).

 

Στο βιβλίο αυτό θα βρούν ορισμένες ιδέες "κλειδιά" για την κατανόηση των σημαντικότερων από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας: Κατάρρευση του πολιτικού συστήματος, των θεσμών, της οικονομίας, των σχέσεων κοινωνίας, της παιδείας, πανδημία IHAD κ.λπ.

 

Θα αποφύγω να επιχειρήσω οποιαδήποτε ανάλυση του θέματος επειδή πιστεύω ότι οι νέοι και οι νέες και θέλουν και μπορούν να καταλάβουν από μόνοι τους κι αυτό μου αρκεί.

 

Στη δική μου σκέψη - τα τελευταία 25 χρόνια - το υπέροχο αυτό βιβλίο (μαζί με άλλα) λειτουργεί σαν ένα είδος σωσίβιας λέμβου καθώς διέρχομαι κι εγώ, διά μέσου της θάλασσας υποκρισίας, που έχει γίνει η "κοινωνία" μας και σαν "διαγνωστικό εργαλείο" έναντι όλων των θλιβερών τα οποία παρατηρώ να γίνονται σε όλο τον πλανήτη.

 

Λέει, λοιπόν, για τη μοναξιά ο αγαπημένος μου συγγραφέας, Έρμαν Έσσε: Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή επιχειρεί να ασχοληθεί με τη "γλώσσα", ειδικά σε σχέση με την ανθρώπινη αυτογνωσία.

 

"Νεαροί μου φίλοι, ρωτάτε για τη σχολή της κακουχίας, την πλαστογράφηση της μοίρας. Δεν καταλάβατε; Όχι, εσείς που πάντα μιλάτε για το λαό και ασχολείσθε με τις μάζες, που θέλετε να υποφέρετε μόνο μ' αυτές και γι' αυτές, δεν καταλάβατε. Μιλάω για τη μοναξιά.

 

Η μοναξιά είναι το μονοπάτι μέσα από το οποίο η μοίρα πασχίζει να οδηγήσει τον άνθρωπο στον εαυτό του. Η μοναξιά είναι το μονοπάτι που περισσότερο φοβούνται οι άνθρωποι. Ένα μονοπάτι γεμάτο φρικαλεότητες, όπου καραδοκούν φίδια. Οι άνθρωποι που βάδισαν μόνοι, εκείνοι που εξερεύνησαν τις ερήμους της μοναξιάς: δεν λέγεται ότι ξεστράτισαν, ότι ήταν κακοί ή άρρωστοι; Και ηρωικές πράξεις: δεν μιλάνε γι' αυτές οι άνθρωποι σαν να ήταν έργα εγκληματιών - επειδή θεωρούν καλύτερο ν' αποθαρρυνθούν για να μη πάρουν το μονοπάτι για τέτοιες πράξεις;

 

Κι ο ίδιος ο Ζαρατούστρα - δεν λέγεται ότι πέθανε τρελός και πως στο βάθος όλων όσων είπε κι έκανε υπήρχε η τρέλα; Κι όταν ακούγατε τέτοιες κουβέντες, δεν νιώθατε το αίμα να φουντώνει στα μάγουλά σας; Σαν να ήταν ευγενέστερο και προτιμότερο για σας να γίνετε ένας απ' αυτούς τους τρελούς, σαν να ντρεπόσασταν που σας έλειπε το θάρρος;

 

Αγαπητοί μου φίλοι, επιτρέψτε μου να σας τραγουδήσω το τραγούδι της μοναξιάς. Χωρίς μοναξιά δεν υπάρχει κακουχία, χωρίς μοναξιά δεν υπάρχει ηρωισμός. Αλλά η μοναξιά που έχω στο νου μου δεν είναι μοναξιά των εύθυμων ποιητών ή του θεάτρου, όπου πηγή αναβλύζει τόσο όμορφα στο στόμιο της σπηλιάς του ερημίτη.

 

Ένα μόνο βήμα μας χωρίζει από την παιδική ηλικία ως την ενηλικίωση. Κάνοντας αυτό το βήμα ξεκόβεις από τον πατέρα και τη μητέρα σου, βρίσκεις τον εαυτό σου· είναι ένα βήμα στη μοναξιά. Κανένας δεν το κάνει ολοκληρωμένα. Ακόμη κι ο αγιότερος ερημίτης, η πιο δύστροπη γέρικη αρκούδα, παίρνει μαζί του ή παρασύρει πίσω του, μια κλωστή που τον δένει με τον πατέρα και τη μητέρα του. Φίλοι μου, όταν μιλάτε με τέτοιο πάθος για τον λαό και την πατρίδα, βλέπω την κλωστή να κρέμεται πίσω σας και χαμογελώ. Όταν οι μεγάλοι άντρες σας, οι ηγέτες κι οι ρήτορές σας, ποτέ δεν μιλάνε για έργα που στρέφονται εναντίον τους, ποτέ δεν μιλάνε για ευθύνη απέναντι στη μοίρα! Κρέμονται από μια κλωστή που τους οδηγεί πίσω στη μητέρα και σ' όλη εκείνη τη ζεστασιά που αναπολούν οι ποιητές όταν τραγουδάνε την παιδική ηλικία και τις άδολες χαρές της. Κανένας δεν κόβει ολότελα την κλωστή, παρά μόνο πεθαίνοντας, αλλά και τότε μόνο αν καταφέρει να βρει το δικό του θάνατο.

 

Οι περισσότεροι άνθρωποι, το κοπάδι, ποτέ δεν γεύτηκαν τη μοναξιά. Αφήνουν τη μητέρα και τον πατέρα, αλλά μόνο και μόνο για να προσκολληθούν σε μια σύζυγο και να υποκύψουν αθόρυβα σε μια νέα ζεστασιά και σε νέους δεσμούς. Ποτέ δεν μένουν μόνοι, ποτέ δεν επικοινωνούν με τον εαυτό τους. Κι όταν περνάει από το δρόμο τους κάποιος μοναχικός άνθρωπος, τον φοβούνται και τον μισούν σαν την πανούκλα· τον λιθοβολούν και δεν βρίσκουν ησυχία προτού βρεθούν μακριά του. Ο αέρας γύρω του έχει τη μυρωδιά των άστρων, του παγερού διαστημικού χώρου· δεν έχει την απαλή, ζεστή ευωδιά του σπιτιού.

 

Ο Ζαρατούστρα έχει κάτι απ' αυτή την αστρική μυρωδιά, αυτή την απωθητική ψυχρότητα. Ο Ζαρατούστρα βάδισε αρκετά σ' αυτό το μονοπάτι της μοναξιάς. Παρακολούθησε το σχολείο της κακουχίας. Έχει δει την πλαστογράφηση της μοίρας.

 

Α, φίλοι μου, δεν ξέρω αν θα 'πρεπε να σας πω περισσότερα για τη μοναξιά. Μ' ευχαρίστηση θα 'θελα να σας δελεάσω ν' ακολουθήσετε αυτό το μονοπάτι, μ' ευχαρίστηση θα σας τραγουδούσα το τραγούδι για την παγερή αγαλλίαση του κοσμικού χώρου. Αλλά ξέρω ότι ελάχιστοι μπορούν να βαδίσουν σ' αυτό το μονοπάτι χωρίς να πληγωθούν. Είναι δύσκολο, αγαπητοί μου φίλοι, να ζεις χωρίς μητέρα· είναι δύσκολο να ζεις χωρίς σπίτι και λαό, χωρίς πατρίδα ή φήμη, χωρίς τις απολαύσεις της ζωής μέσα σε μια κοινότητα. Είναι σκληρό να ζεις στο κρύο κι οι περισσότεροι από εκείνους που πήραν αυτό το μονοπάτι, έπεσαν στο δρόμο. Ο άνθρωπος πρέπει ν' αδιαφορεί για το ενδεχόμενο να πέσει, αν θέλει να γευτεί τη μοναξιά και να βρεθεί αντιμέτωπος με τη μοίρα του. Είναι ευκολότερο να βαδίζει μαζί μ' ένα λαό, μ' ένα πλήθος - ακόμη και μέσα στη δυστυχία. Είναι ευκολότερο και ανετότερο ν' αφοσιώνεται στα καθημερινά "έργα". Κοιτάξτε πόσο ευτυχισμένοι είναι οι άνθρωποι στους πολυθόρυβους δρόμους τους! Πυροβολισμοί πέφτουν, η ζωή τους κινδυνεύει, αλλά ο καθένας τους θα προτιμούσε να πεθάνει μαζί με τις μάζες παρά να περπατήσει μόνος στην παγερή νύχτα.

 

Αλλά πώς θα μπορούσα να σας δελεάσω ή να σας οδηγήσω, αγαπητοί μου φίλοι; Η μοναξιά δεν επιλέγεται περισσότερο απ' όσο επιλέγεται η μοίρα. Η μοναξιά μας έρχεται αν έχουμε μέσα μας τη μαγική πέτρα που ελκύει τη μοίρα. Πολλοί, πάρα πολλοί, κατέφυγαν στην έρημο κι έζησαν σ' ένα όμορφο ερημητήριο, δίπλα σε μια υπέροχη πηγή, τη ζωή του κοπαδιού. Ενώ άλλοι στέκονταν ανάμεσα στο πλήθος, αλλά η μαγεία των άστρων τους περιβάλλει.

 

Ευλογημένος να είναι εκείνος που βρήκε τη μοναξιά του, όχι τη μοναξιά του που απεικονίζεται σε πίνακες ή περιγράφεται σε ποιήματα, αλλά τη δική του, μοναδική, προδιαγραμμένη μοναξιά. Ευλογημένος να είναι εκείνος που ξέρει να υποφέρει! Ευλογημένος να είναι εκείνος που κουβαλάει στην καρδιά του τη μαγική πέτρα. Σ' αυτόν έρχεται η μοίρα, απ' αυτόν προέρχεται η πνευματική δράση."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Τιτανομαχία στη χώρα των λωτοφάγων: Δομή versus Ολογραφίας PDF Εκτύπωση E-mail
Δράση για Ελευθερία - Απόψεις

Απορίες οι οποίες, συχνά, εγείρονται εντός του δημοσίου διαλόγου με εκπλήσσουν όσο θα με εξέπληττε η διαπόρηση: "Τι θα συμβεί αν συναντηθούν μία όμορφη και με συγκεντρωμένο νου νέα, με έναν ώριμο και στοχαστικό νέο": Μα φυσικά ένωση, ολοκλήρωση, αρμονία, αυτογνωσία (ο πολιτικός σχεδιασμός περιττεύει) !  

Περισσότερα...
 
Εικασίες, Δοξασίες, Επιστημονική Γνώση και Διάλογος PDF Εκτύπωση E-mail
Ισορροπία για Συνεννόηση - Απόψεις

Περίληψη: Στην πατρίδα μας έχοντας ισοπεδώσει κάθε έννοια αξιοκρατίας καμωνόμαστε ότι συζητάμε 'ισότιμα' όλοι με όλους, ενώ φανταζόμαστε ότι οι δοξασίες μας (καθώς αρνούμαστε πεισματικά να απαρνηθούμε τη δοκησισοφία μας, αρνούμαστε να κοπιάσουμε ερευνώντας σε βάθος τα ζητήματα που ταλανίζουν τη πατρίδα μας και εμάς τους πολίτες) αποτελούν αδιάσιστη επιστημονική γνώση.

Στην πατρίδα μας ο διάλογος, τόσο ο δημόσιος όσο και ο ιδιωτικός, μοιάζει να είναι γεμάτος 'αγκάθια': συνήθως αναποτελεσματικός και 'επώδυνος'.

Ένα από τα αγκάθια αυτά θα προσπαθήσουμε να ξεσφηνώσουμε.

Θέτουμε την εξής κατηγοριοποίηση γνωμών και απόψεων αναφορικών προς ένα συγκεκριμένο ζήτημα:

 

Εικασία: σημαίνει ότι δεν γνωρίζω σοβαρά το ζήτημα και εκφράζω άποψη χωρίς να αναλαμβάνω ευθύνη για την εγκυρότητα αυτού που λέω.

Δοξασία: σημαίνει ότι ενώ γνωρίζω μία ή περισσότερες πλευρές του ζητήματος (πάντως όχι όλες) εκφράζω άποψη αναλαμβάνοντας (κακώς) την πλήρη ευθύνη για την εγκυρότητα αυτού που ισχυρίζομαι.

Επιστημονική Γνώση: σημαίνει ότι γνωρίζω πλήρως, όλες τις πλευρές του ζητήματος και μάλιστα σε βάθος και για το λόγο αυτό αναλαμβάνω την πλήρη ευθύνη για την εγκυρότητα αυτού που ισχυρίζομαι.

 

Στην πατρίδα μας έχοντας ισοπεδώσει κάθε έννοια αξιοκρατίας καμωνόμαστε ότι συζητάμε 'ισότιμα' όλοι με όλους, ενώ φανταζόμαστε ότι οι δοξασίες μας (καθώς αρνούμαστε πεισματικά να απαρνηθούμε τη δοκησισοφία μας, αρνούμαστε να κοπιάσουμε ερευνώντας σε βάθος τα ζητήματα που ταλανίζουν τη πατρίδα μας και εμάς τους πολίτες) αποτελούν αδιάσειστη επιστημονική γνώση.

Για να μην παρεξηγηθώ: δεν ισχυρίζομαι ότι θα πρέπει να υιοθετούμε, εν λευκώ, οτιδήποτε εισηγηθούν οι επιστήμονες ή οι πανεπιστημιακοί. Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα άλλης τάξεως: η εντιμότητα των προθέσεων του καθενός μας. Η επιστημονική ιδιότητα ενός προσώπου δεν διασφαλίζει την εντιμότητά του.

Συμμετέχοντας σε έναν αυθεντικό διάλογο για συγκεκριμένο ζήτημα και έχοντας συνειδητοποιήσει προηγουμένως την πραγματική κατηγορία (εικασίες, δοξασίες, επιστημονική γνώση) στην οποία υπάγονται οι απόψεις μας για το θέμα αυτό μπορώ να επιλέξω πολύ παραγωγικότερα το ρόλο που θα υιοθετήσω εντός του διαλόγου αυτού: θα υποβάλλω ερωτήσεις; θα προβάλλω ισχυρισμούς; ή και τα δύο;

Αποδοτικός διάλογος είναι συνήθως εκείνος τον οποίο διεξάγουν συνομιλητές οι οποίοι κατηγοριοποιούν με ορθότητα τις απόψεις τους και μάλιστα ανακοινώνουν στους υπόλοιπους συνομιλητές, εκ των προτέρων, την απόφανσή τους αυτή.

Για παράδειγμα θα μοιραστώ μαζί σου, αγαπητέ αναγνώστη, μια από τις δοξασίες μου: "η ανθρωπιά είναι το κρυμμένο 'φως' (εκείνο που φωτίζει περισσότερο από τα άλλα) τις σχέσεις των ανθρώπων, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται ότι κάποιες φορές θα μας εκμεταλλευτούν ή θα μας πονέσουν".

Στην πατρίδα μας πρέπει, επιτέλους, να αρχίσουμε να συζητάμε αυθεντικά.

 

Υ.Γ.: ενέταξα το άρθρο αυτό στην ενότητα "Ισορροπία για Συνεννόηση" επειδή αυτό επιχειρεί να αναβαθμίσει την κατανόησή μας αναφορικά με τη "γλώσσα" ως λογική και έτσι, να μας υποβοηθήσει να συνεννούμαστε καλύτερα.

 
Γνώμη ή Επιλογή - Ανοιχτή Επιστολή προς Νέους/Νέες - Reloaded! PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Περίληψη: ... εφόσον αυτοοργανωθείτε αποτελεσματικά και έχοντας προηγουμένως μάθει να μελετάτε συστηματικά, καλά βιβλία, είναι γελοίο να ισχυρίζεται κανείς ότι, δήθεν, το μάτσο ερειπίων και ρεταλιών που, γενικά, έχουμε καταντήσει τους εαυτούς μας οι ενήλικες, μπορεί να σας εμποδίσει να χτίσετε ένα δικό σας δημιουργικό κόσμο.

  

Αγαπητοί νέοι/νέες,

Θέλω να σας παρακαλέσω, τούτες τις δύσκολες μέρες, για την πλειοψηφία των συνανθρώπων μας, τόσο στην πατρίδα μας όσο και στον υπόλοιπο πλανήτη, να ατσαλώσετε τη θέλησή σας για ζωή δημιουργική και επίσης, να παραμένετε ανεπηρέαστοι από εκείνους που προσπαθούν να σας πείσουν ότι δήθεν, τίποτα δεν μπορεί να γίνει για να λυθούν τα μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα και ότι δήθεν είναι ελάχιστοι ή ανύπαρκτοι οι σωστοί και έντιμοι άνθρωποι.

 

Τα επιχειρήματά μου στην κρίση σας.

 

1. Αποτελεί, ίσως, (διαχρονικό) «σήμα κατατεθέν» των υπανάπτυκτων κοινωνιών, η οργάνωσή τους  η οποία τελεί υπό την αρχή «διαίρει και βασίλευε». Διαίρεση θα πει νόθευση των, μεταξύ των πολιτών, σχέσεων, άρα αποδυνάμωσή τους ως κοινωνικοί δρώντες, άρα εξανδραποδισμός τους. Στις μέρες μας καλλιεργούνται μεθοδικά (επειδή προβάλλονται από θεσμούς με ισχυρότατη συμβολική δύναμη, π.χ. η Βουλή των Ελλήνων, η πλειοψηφία των Μ.Μ.Ε., κ.λπ.) εκείνες οι συμπεριφορές οι οποίες νοθεύουν καίρια τις ανθρώπινες σχέσεις. Στις νεανικές συντροφιές, όλοι πασχίζουν, όχι μόνο να εκφράσουν την γνώμη τους, αλλά και να την επιβάλλουν οπωσδήποτε. Μάλιστα, υπάρχει ένα αίσθημα ταύτισης των προσώπων με τις απόψεις που αυτά εκφράζουν: όταν ο ‘αντίπαλος’ θίξει την άποψή μου, αυτομάτως θίγει (πλήττει) εμένα τον ίδιο! Οι συμπεριφορές των πολιτικών αρχηγών στη Βουλή, οι ‘ήρωες’ των τηλεοπτικών εκπομπών, οι καλεσμένοι των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων, κατά κανόνα μας προβάλλουν – εκπαιδεύοντάς μας – αυτού του είδους τις συμπεριφορές ως ‘φυσιολογικές’. Δεν είναι, όμως. Ο δημιουργικός άνθρωπος γνωρίζει ότι τα περισσότερα λόγια που λέγονται στην καθημερινότητα είναι περιττά (στην καλύτερη περίπτωση).

  • Εξετάζει την περίσταση που έχει να αντιμετωπίσει. Αν είναι απαραίτητο υποβάλλει ερωτήσεις (και όχι ψευδοερωτήσεις, δηλαδή λέω κάτι υπό μορφή ερώτησης) εκεί που πρέπει.
  • Ακούει τι έχουν να πουν οι υπόλοιποι συνομιλητές του χωρίς να τους εμποδίζει.
  • Αν κρίνει ότι είναι απόλυτα απαραίτητο, γνωστοποιεί (με απλότητα και μία μόνο φορά) μία και μοναδική, δική του πρόταση λύσης του ζητήματος.
  • Επιλέγει, από όλες τις δυνατότητες (προτάσεις) που παρέχονται, εκείνη που κρίνει καλύτερη και αναλαμβάνει το όποιο κόστος είτε ρίσκο ενέχεται στην επιλογή του αυτή.

Θεωρώ σαν έναν από τους βασικότερους λόγους διαιώνισης των μεγάλων προβλημάτων της πατρίδας μας το γεγονός ότι τεχνηέντως και μάλιστα στο επίπεδο συνολικά του κοινωνικού μας σώματος έχει αντικατασταθεί η πρακτική της ‘επιλογής’ από την αναποτελεσματική πρακτική της έκφρασης ‘γνώμης’. Αυτό συμβαίνει επειδή τις ανθρώπινες κοινωνίες, γενικά, διέπει ο νόμος ‘εκείνο στο οποίο θυσιάζεις, εκείνο μεγαλώνεις’. Στην πατρίδα μας και μάλιστα μέσω της δυναμικής της «μη επιλογής», στις επιμέρους διεργασίες της έχουν επικρατήσει εκείνες οι εκδοχές που γενικά συναντά κανείς, στο «τέρμα της κατηφόρας». Φραγμό σε οτιδήποτε είναι μη-ποιοτικό μπορεί να βάλει, κυρίως η έλλογη ‘επιλογή’ των πολιτών. Η έλλειψη έλλογων επιλογών, μας έφτασε στο χάλι που βρισκόμαστε σήμερα.
Χρειάζεται όχι μόνο να θέσετε στη μεταξύ σας επικοινωνία τους αυτονόητους κανόνες που επεσήμανα, αλλά το σημαντικότερο να εξασκηθείτε προηγουμένως και μάλιστα επίμονα, σε αυτούς (γιατί η δύναμη της συνήθειας θα σας οδηγήσει, αρχικά, σε αποτυχία και απογοήτευση). Εξάσκηση θα πει, π.χ. να οργανώσετε συντροφικές συναντήσεις στις οποίες, για συγκεκριμένο θέμα θα αγορεύσετε διαδοχικά, υποστηρίζοντας όμως, με σθένος και ευστροφία την άποψη που θεωρείτε αντίπαλη. Με τον τρόπο αυτό θα εξασκήσετε το νου σας να αποστασιοποιείται από όλες τις απόψεις, να μην ταυτίζεται με κάποια από αυτές το ‘εγώ’ σας και τελικά να κατακτήσετε την ικανότητα να βλέπετε σφαιρικά, αντικειμενικά και αμερόληπτα τα διάφορα ζητήματα.
Συνάπτοντας αυθεντικές σχέσεις μεταξύ σας θα μπορέσετε να αυξήσετε το βαθμό ολοκλήρωσης της κοινωνικής σας ομάδα και με τον τρόπο αυτό, χωρίς να χρειάζεται να καταφεύγετε στη χρήση φυσικής βίας, θα μπορέσετε να επιβάλετε με τη μέθοδο των έλλογων και εύστοχων επιλογών όσα εύλογα η υπόλοιπη κοινωνία οφείλει να σας παρέχει.

 

2. Υπάρχει ένα ζήτημα ευθυκρισίας. Στην πατρίδα μας, δυστυχώς, διάφοροι κοινωνικώς ασυνείδητοι πολίτες που διαθέτουν ασύμμετρα μέσα επιρροής πάνω στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης έχουν καταφέρει να προκαλέσουν σύγχυση στα μέλη της πολιτείας μας διαστρέφοντας σε εγκληματικό βαθμό το περιεχόμενο της έννοιας ‘ποιότητα’ (‘σωστό’, ‘συμφέρον’, ‘δίκαιο’, ‘έξυπνο’ κ.λπ.). Η δυνητική ισχυροποίηση της κοινωνικής σας ομάδας εγείρει την αδήριτη ανάγκη, εσείς οι ίδιοι, να εξασφαλίσετε προκαταβολικά (το λιγότερο) ένα ελάχιστο ασφαλές επίπεδο ευθυκρισίας προκειμένου να κάνετε ορθή χρήση της κοινωνικής δύναμης που θα αποκτήσετε. Τον στόχο αυτό μπορείτε να πετύχετε ως εξής: Προσφύγετε στα βιβλία της κλασικής λογοτεχνίας (και όχι στον οποιονδήποτε ‘σωτήρα’). Η διαχρονικότητά τους υποδηλώνει (και διασφαλίζει) την αξία τους. Αντλήστε από αυτά τη βαθύτερη γνώση που περιέχουν. Επίσης υπάρχει ένα επιπλέον προαπαιτούμενο: να εμπλουτίσετε την ‘γλώσσα’ σας. Ο Βιτγκενστάιν έλεγε «τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου». Αυτό σημαίνει ότι για να μπορεί να κατανοήσει η αντίληψή σας τα περίπλοκα ζητήματα που ταλανίζουν την πατρίδα μας χρειάζεστε τις ‘γλωσσικές εκείνες δομές’ οι οποίες είναι απαραίτητες προκειμένου να μπορούν να διατυπωθούν αποτελεσματικά οι λύσεις των προβλημάτων αυτών. Ενημερωθείτε, λοιπόν σε όσο μπορείτε μεγαλύτερο βάθος, τουλάχιστον στα εξής γνωστικά αντικείμενα: θεωρία αλγορίθμων, θεωρία παιγνίων, τυπική λογική, φιλοσοφική ανθρωπολογία. Τα δύο πρώτα θα σας δώσουν τη δυνατότητα, να εξοικιωθείτε με τις τεχνικές της τακτικής και στρατηγικής σκέψης και επίσης, να αντιληφθείτε πόσο χαμηλά έχει ξεπέσει ο δημόσιος βίος της πατρίδας μας (αν νομίζετε ότι η καθομιλουμένη 'γλώσσα' μπορεί να εφράσει πλήρως αυτό τον ξεπεσμό, πολύ φοβούμαι ότι αυτό δεν είναι ακριβές), το τρίτο θα ισχυροποιήσει την διάκρισή σας και θα σας βοηθά να επιμετρείτε τη νοητική κατάσταση των συνομιλητών σας, ενώ το τέταρτο, θα σας δώσει τη δυνατότητα να κατανοήσετε αποτελεσματικά, τι είναι εκείνο που μας κάνει αυθεντικά ‘ανθρώπινους’ και μάλιστα πώς θα το αποκτήσετε.
Όσο χαμηλός είναι ο δείκτης της ‘κατά κεφαλήν καλλιέργειας’ των ενηλίκων συνανθρώπων σας, άλλο τόσο χαμηλή είναι η ευθυκρισία τους. Για το λόγο αυτό αποφύγετε να έρχεστε σε ευθεία αντιπαράθεση μαζί τους (κάτι τέτοιο ενέχει κινδύνους που ίσως δεν αντιλαμβάνεστε). Προτιμήστε τον αποτελεσματικότερο (και πολύ ασφαλέστερο) δρόμο του συνδυασμού της δημιουργικής επιμονής με την δημιουργική υπομονή και το αποτέλεσμα, πιθανότατα θα σας δικαιώσει.

 

3. Ο χρόνος μας είναι η ζωή μας. Ο χρόνος είναι με το μέρος σας, άρα και η ζωή είναι με το μέρος σας. Πάνω στην κοινωνική δυναμική της πολιτείας μας, ισχυρότερο ‘αποτύπωμα’ (βλέπε έννοια neural plasticity) αφήνει εκείνος με του οποίου το μέρος είναι η ζωή. Επομένως, εφόσον αυτοοργανωθείτε αποτελεσματικά, έχοντας προηγουμένως μάθει να μελετάτε συστηματικά, καλά βιβλία, είναι γελοίο να ισχυρίζεται κανείς ότι, δήθεν, το μάτσο ερειπίων και ρεταλιών που, γενικά, έχουμε καταντήσει τους εαυτούς μας οι ενήλικες, μπορεί να σας εμποδίσει να χτίσετε ένα δικό σας δημιουργικό κόσμο.

 

Διάβασμα, αυθεντικό διάλογο μεταξύ σας και ορθές επιλογές, λοιπόν και καλή πρόοδο!

 

 

Υ.Γ.: ενέταξα αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή, ενδεχομένως, συμβάλλει στην καλύτερη κατανόηση ορισμένων ζητημάτων τα οποία επηρεάζουν την αίσθηση ταυτότητας των νέων ανθρώπων.

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Περί τρίτου πολιτικού πόλου PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

Ευρύτατο το ενδιαφέρον επίλυσης του προβλήµατος της χαµηλής αποδοτικότητας του πολιτικού συστήµατος, της πατρίδας µας. Όµως, η δοµή του δηµοσίου διαλόγου, πιθανότατα, δεν βοηθά στην κατανόηση της δυναµικής (σ.σ. άρα και στην επίλυση) αυτού του προβλήµατος.

Κοινή αντίληψη.

Προκείµενες.
• Τα πολιτικά κόµµατα πρέπει να εκφράζουν υπαρκτά κοινωνικά ρεύµατα.
• Ο πολιτικός λόγος των κοµµάτων πρέπει να αντικατοπτρίζει τις κοινωνικές ανάγκες.
• Πρέπει να προσδιορίζεται στο [παραδοσιακό] πολιτικό φάσµα η θέση των πολιτικών κοµµάτων.
• Η ανανέωση και η αρετή είναι ‘εργαλεία’ και όχι σκοποί. Αυτά, δεν φτιάχνουν πρόταση για το µέλλον. ∆εν απαντούν στα σύγχρονα ‘προβλήµατα’, αύξηση παραγωγής, δικαιότερη διανοµή του πλούτου.
• Χρειάζεται να δοθούν [a priori] απαντήσεις στα ζητήµατα: ‘πώς θα αυξηθεί η παραγωγή’, ‘πώς θα γίνει δικαιότερη η διανοµή του πλούτου’. Συµπεράσµατα. Οι ανωτέρω προκείµενες προτάσεις καθιστούν ως µη αποφάνσιµο το ζήτηµα της αποδοτικότητας του πολιτικού συστήµατος της πατρίδας µας για τους εξής λόγους:
• ∆εν προσδιορίζουν ένα τρόπο επιµέτρησης της αποδοτικότητας του πολιτικού συστήµατος.
• Εντάσσουν σε κοινή κατηγορία όλα τα κοινωνικά ρεύµατα.
• Εντάσσουν σε κοινή κατηγορία όλες τις κοινωνικές ανάγκες.
• Προβάλλουν τον πλούτο (τον οποίο δεν προσδιορίζουν) καθώς επίσης και τη δίκαιη διανοµή του, ως επιδιωκόµενους στόχους (δηλαδή ως αίτια και όχι ως αιτιατά).
• Είναι συµβατές µόνο µε ένα ντετερµινιστικό κόσµο, καθώς µόνο σε ένα µηχανιστικό κόσµο, a priori λύσεις εφαρµόζονται και παράγουν επιδιωκόµενα αποτελέσµατα (αύξηση πλούτου και δίκαιη διανοµή).
• Το τροπικό ‘πώς’ της ύπαρξης του πολίτη εξοβελίζεται. Η αρετή υποβιβάζεται σε ένα ‘εργαλείο’.
• Η ανανέωση (η µοναδική πραγµατικότητα των δυναµικά µεταβαλλόµενων σχέσεων) υποβιβάζεται σε ‘εργαλείο’.

  

Εναλλακτική άποψη.

Προκείµενες.
• Τα πολιτικά κόµµατα πρέπει να καταδεικνύουν τη σχέση που υπάρχει µεταξύ των υπαρκτών κοινωνικών ρευµάτων και των ανθρωπολογικών αναγκών των πολιτών. Επίσης, όταν η σχέση αυτή δεν είναι δηµιουργική, τότε πρέπει να συµβάλλουν, ενεργητικά, στην αναβάθµιση της σχέσης αυτής.
• Ο πολιτικός λόγος των κοµµάτων πρέπει να αναβαθµίζει την κατά κεφαλήν καλλιέργεια των πολιτών αντικατοπτρίζοντας τις ανθρωπολογικές ανάγκες τους.
• Τα πολιτικά κόµµατα πρέπει να ταυτοποιούνται µέσω της σχετικής θέσης τους ως προς διαχρονικά και οικουµενικά σηµεία αναφοράς. Χωρίς τέτοιου είδους σηµεία αναφοράς, η θεσµική υποχρέωση, των πολιτικών κοµµάτων, διανοµής της εξουσίας, εύκολα µπορεί να υποβιβαστεί σε µια εύσχηµη, αρπακτική, συλλογική ιδιοτέλεια.
• Η ανανέωση (η µεταβολή) είναι η µόνη πραγµατικότητα εντός του κτιστού κόσµου. Η αρετή είναι απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε δηµιουργική δράση και το απόλυτο µέτρο της απόστασης του ανθρώπινου βίου από τη ζωώδη κτηνωδία. Η αύξηση της αρετής απαντά σε όλα τα ‘προβλήµατα’, τα σύγχρονα, τα παλαιότερα και – πιθανότατα - τα µελλούµενα. Οι παρενέργειες της έλλειψης αρετής αποτελούν τις αιτίες για τα περισσότερα κοινωνικά προβλήµατα (δεν συµπεριλαµβάνεται η φαλάκρα).
• Εις άτοπον απαγωγή: Έστω ότι επινοείται και διατυπώνεται (υπό συνθήκες κατίσχυσης της ανθρώπινης ιδιοτέλειας) µια a priori λύση των προβληµάτων ‘αύξηση παραγωγής του πλούτου’, ‘δικαιότερη διανοµή του πλούτου’. Η λύση αυτή δεν µπορεί παρά να ‘φωτίζει’ κάποια πτυχή της δυναµικής του πλούτου που δεν είχε γίνει αντιληπτή. Η ανθρώπινη ιδιοτέλεια σε συνδυασµό µε τις εγγενείς, στην κοινωνία µας, ασυµµετρίες δύναµης (κάθε είδους) θα είχε σαν συνέπεια, για προφανείς λόγους, οι ‘ισχυροί’ και προκειµένου να ιδιοποιηθούν δυσανάλογα µεγάλο µέρος από το όφελος των εν λόγω λύσεων, να ασκήσουν βία (διαφόρων µορφών) σε βάρος των ‘αδύνατων’. Η βία θα ακύρωνε την αύξηση και η δυσαναλογία τη δικαιοσύνη στη διανοµή του πλούτου. Άτοπον. Άρα, τέτοια λύση και ειδικά υπό συνθήκες κατίσχυσης της ανθρώπινης ιδιοτέλειας δεν µπορεί να υπάρξει.

  

Συµπεράσµατα

Η δυναµική των πολιτικών κοµµάτων τύπου ‘ανθρωπικής αρχής’ µοιάζει να αναπληρώνει (σε κάποιο βαθµό) τη χαµηλή αποτελεσµατικότητα των παραδοσιακών κοµµάτων. Χρησιµοποιώντας επιτελεστικές µεθόδους ανώτερης τάξης, επιχειρεί να υπερβεί τον αυτοαναπαραγωγικό χαρακτήρα της ανθρώπινης ιδιοτέλειας και της ανθρώπινης βίας (κάθε είδους). Ο προσεκτικός αναγνώστης θα επιβεβαιώσει τους ισχυρισµούς αυτούς µελετώντας την ιστοσελίδα www.oreazoi.gr.

Τα πολιτικά κόµµατα αυτού του είδους, θεωρητικά (καθώς δεν έχουν δοκιµαστεί, ακόµη, στην πράξη), δεν είναι απολιτίκ. Το αίτηµα των πολιτών για επιβίωση (νοµή µέρους της εξουσίας) βρίσκει ανοικτό δρόµο προς τις ‘αποφασιστικές δοµές’, µέσω της ‘αναδυόµενης’ ατζέντας σηµαντικότητας. Η άµεση συµµετοχή των πολιτών (µελών) στις ‘αποφασιστικές δοµές’ εξασφαλίζει την πραγµατοποίηση αυτής της διανοµής. Τι γίνεται, όµως, µε τα παραδοσιακά πολιτικά κόµµατα; Πόσο ισχυρός είναι ο πολιτικός χαρακτήρας τους; Αν είναι, όντως, ισχυρός, τότε ποιες είναι οι πολιτικές των κοµµάτων αυτών για τα εξής ζητήµατα:

  • Πώς θα απεγκλωβιστούν οι πολίτες από το ρόλο του ‘προστατευόµενου’ εντός οργανισµών ‘εικονικού’ χαρακτήρα; (οργανισµών όπως οι δήθεν δηµόσιοι οργανισµοί, δήθεν Μ.Μ.Ε., δήθεν επιχειρήσεις, δήθεν Α.Ε.Ι, δήθεν πολιτικά κόµµατα, δήθεν σχολεία, κ.ά. Ειδοποιός διαφορά του ‘εικονικού’ από τον ‘πραγµατικό’ χαρακτήρα είναι η µη αξιολόγηση, η µη ορθολογική αξιοποίηση πόρων, η µη ορθολογική οργάνωση, η µη βιωσιµότητα, η υποβάθµιση της υπαρκτικής ακεραιότητας των υπαγοµένων, η αναποτελεσµατικότητα, η ανεξέλεγκτη αισχροκέρδεια, η αδιαφάνεια κ.λπ.).
  • Πώς θα απεγκλωβιστούν οι πολίτες από το ‘τέλµα’ της αµιτριπτιλίνης, της ρισπεριδόνης, της φλουοξετίνης, της αλοπεριδίνης, της κοκαΐνης, της ηρωίνης, των αµφεταµινών και όλων των άλλων νευροτοξικών ουσιών; - Πώς θα εξαλειφθεί το δηµόσιο χρέος της πατρίδας µας;
  • Πώς θα αναβαθµιστεί η κατά κεφαλήν καλλιέργεια των πολιτών.
  • Πώς θα εξαλειφθεί η βαρβαρότητα της ανεργίας;
  • Πώς θα αποκατασταθεί η συλλογική αξιοπρέπεια της πατρίδας µας;
  • Πώς θα συναφθεί σχέση έντιµης αµοιβαιότητας µε τις γειτονικές χώρες;

Και ο νοών νοήτω.-

 

Υ.Γ.: ενέταξα το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Δράση" επειδή πιστεύω ότι με καλύτερη συννενόηση πάνω στη δομή και τον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, ενδεχομένως, η αποδοτικότητα όλων των παραγωγικών δομών της πολιτείας μας να αναβαθμιστεί.

 
Darth Vader versus miniMe PDF Εκτύπωση E-mail
Δράση για Συνεννόηση - Απόψεις

Όταν όλα τα άλλα πνευµατικά µέσα που διαθέτει ο άνθρωπος αποτυγχάνουν να εγκαθιδρύσουν την τάξη στην ανθρώπινη κοινωνία, ας είναι το αίσθηµα της αρµονίας η πυξίδα που θα µας δείχνει ποιο είναι το σωστό, ποιο το λάθος».

Περισσότερα...
 
Μικρές και άπειρες κοπέλες PDF Εκτύπωση E-mail
Δράση για Συνεννόηση - Απόψεις

Ουσιώδης είναι (στο πλαίσιο μιας δυναμικής ανάλυσης) η ανθρώπινη διάκριση αναφορικά με το περιεχόμενο που δίνει ο καθένας μας, στη λέξη «εγώ». Το περιεχόμενο αυτό εξαρτάται από το επίπεδο μόρφωσης και καλλιέργειας του ανθρώπου. Είναι μάταιο να προσπαθούμε να αναγκάσουμε έναν αμόρφωτο άνθρωπο να συμπεριφερθεί σαν να ήταν μορφωμένος. Είναι γόνιμο να προσπαθούμε να αναβαθμίσουμε την κατά κεφαλήν καλλιέργεια της κοινωνίας μας.

Περισσότερα...
 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 121 122 123 124 125 126 127 128 129 Επόμενο > Τέλος >>

Σελίδα 128 από 129