Απεξάρτηση των παιδιών από διεγερτικές ψυχοτρόπες ουσίες Εκτύπωση
Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 
Διαφύλαξη της Ελευθερίας - Απόψεις

 

«Αν και μερικά παιδιά "καταρρέουν" με ένα δυσοίωνο τρόπο ειδικά όταν διακόπτουν απότομα μια μακροχρόνια συστηματική λήψη διεγερτικών, ήταν πολλές οι φορές που έχω βοηθήσει παιδιά να απεξαρτηθούν, σταδιακά από αυτές τις ουσίες με μόνο, μικρή ή καθόλου μεταβολή στη νοοτροπία και τη συμπεριφορά τους. Οι γονείς και το παιδί φοβόντουσαν ότι η λήψη του διεγερτικού ήταν αναγκαία, ενώ αντιθέτως, μόλις το παιδί απεξαρτήθηκε από αυτό, ουδέποτε ένιωσε την ανάγκη να το ξαναπάρει. Μετά την απεξάρτησή τους από τα διεγερτικά, τα παιδιά συνήθως χρειάζονται τίποτα περισσότερο από μια μικρή καθοδήγηση για το πώς να συγκεντρώνουν τη σκέψη τους όταν βρίσκονται στο σχολείο, καθώς επίσης και διδακτική ενίσχυση ειδικά σε εκείνα τα μαθήματα που δυσκολεύονται. Αν εκδηλώνουν «υπερκινητικότητα» είτε «παρορμητισμό» - δήθεν ενδείξεις ADHD (διαταραχής έλλειψης προσοχής και υπερκινητικότητας) – τότε αυτό σημαίνει ότι τα παιδιά, απλώς, χρειάζονται περισσότερη πειθάρχιση από τους γονείς τους και επίσης χρειάζεται να καταλάβουν το πώς και το γιατί χρειάζεται να μάθουν αυτοέλεγχο.

 

Δεν υπάρχει η οποιαδήποτε απόδειξη ότι η ADHD αποτελεί, ούτε μία ασθένεια του εγκεφάλου, ούτε μία ιατρική διαταραχή. Ουδέποτε συσχετίστηκε με την οποιαδήποτε βιοχημική ανισορροπία του εγκεφάλου.  Κάποιες μελέτες οι οποίες εμφανίζουν μια δήθεν οφειλόμενη στην ADHD συρρίκνωση του εγκεφάλου, στην πραγματικότητα απεικονίζουν τη βλάβη που έχει προκαλέσει στον παιδικό εγκέφαλο η ίδια η διεγερτική ουσία.

 

 

Είναι αδύνατο να βρεθεί ποτέ μια βιολογική βάση για την ADHD. Αν εξετάσουμε τα διαγνωστικά κριτήρια της ADHD, τότε θα γίνει πασιφανές ότι τα δήθεν «συμπτώματα» δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας κατάλογος σημείων στα οποία οι γονείς και ιδιαίτερα οι εκπαιδευτικοί, χρειάζεται να δώσουν μια περισσότερη προσοχή.»

 

[σ. 196, Dr Peter Breggin M.D., «Medication Madness – The role of psychiatric drugs in cases of violence, suicide, and crime», 208, St. Martin’s Griffin]

 

Although some children “crash” in an ominous fashion when abruptly removed from long-term treatment, many times I’ve gradually withdrawn children from these medications with little or no change in their outlook or behavior. The parents and child alike had been afraid that the drug was necessary, when in fact it was never once it was stopped. After being withdrawn from the drug, the children often need nothing more than a little coaching on how to concentrate in school and tutoring in their weakest subjects. If they are “hyperactive” or “impulsive” – other signs of so-called ADHD – then they need better discipline from their parents and a better personal understanding of how and why to learn self-control.

 

There is no evidence that ADHD is a brain disease or even a medical disorder. It is not associated with any biochemical imbalances. Studies that supposedly show brain shrinkage in children diagnosed with ADHD are in fact showing stimulant drug damage.

 

It will never be possible to find a biological basis for ADHD. If we examine the criteria for diagnosing ADHD, it becomes apparent that the “symptoms” are nothing more than a list of items that require extra attention from parents and especially teachers.

 

[p. 196, Dr Peter Breggin M.D.,”Medication Madness – The role of psychiatric drugs in cases of violence, suicide, and crime”, 2008, St. Martin’s Griffin]

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Διαφύλαξη της Ελευθερίας" επειδή επιχειρεί να συμβάλλει στη διαφύλαξη της προσωπικής ετερότητας των παιδιών.