Ο τρόπος της Ειρήνης Εκτύπωση
Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 
Δράση για Συνεννόηση - Απόψεις
Συντάχθηκε απο τον/την Χρήστος Μπούμπουλης (Christos Boumpoulis)   
Τετάρτη, 31 Αύγουστος 2011 20:38

 

Καθώς περνούν τα χρόνια και συσσωρεύονται νεώτερες επιβεβαιώσεις πάνω σε παλαιότερες, νιώθω όλο και περισσότερο έκπληκτος: τόση περιττή βία, τόσος περιττός ανθρώπινος πόνος, τόση περιττή ανθρώπινη αποξένωση· για μια, τόση δα, παρανόηση.

 

Κατά τη γνώμη μου, γενικά, ο άνθρωπος χαρακτηρίζεται περισσότερο από το οτιδήποτε άλλο, από μια ώση (δηλαδή, θέλει να θέλει) προς την κοινωνικότητα, ως «ένωση» ανθρώπινων ατόμων σε μια κοινωνία σχέσεων. Την κοινωνικότητα, την αντιλαμβάνομαι σαν το ουσιωδέστερο είδος «ένωσης»: Ο άνθρωπος υπάρχει ως ένα σύνολο προσωπικών σχέσεων, οι οποίες του παρέχουν το πεδίο ελεύθερης εκδήλωσης της δημιουργικής διαφορετικότητάς του.

Για το βίωμα της κοινωνικότητας υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις: η ασφάλεια, η πρόθεση και η χαρά. Η εκπλήρωση αυτών των προϋποθέσεων αποτελούν το ουσιώδες υπόβαθρο της κοινωνικότητας.

Στην ασφάλεια οδηγεί η βαθύτερη γνώση. Γνωρίζοντας τη δομή και η δυναμική του περιβάλλοντός του, ο άνθρωπος παύει να φοβάται.

Στην πρόθεση οδηγεί η επίγνωση της υπαρκτικής του ταυτότητας. Γνωρίζοντας «ποιος» είναι, ο άνθρωπος, οδηγείται ορθολογικά στο, τι επιθυμεί.

Η έμπρακτη κοινωνικότητα ενέχει και δυσκολίες και μόχθο. Η χαρά είναι εκείνη που θα του παράσχει την αναγκαία «ενέργεια» και αντοχή.

 

Τι άλλο είναι ο άνθρωπος, παρά, γνώση, συνειδητότητα και ευδαιμονία;

 

Νομίζω ότι σχεδόν κάθε άνθρωπος αναγνωρίζει, έστω σε κάποιο επιφανειακό επίπεδο, τις ανάγκες του για, να είναι γνώστης των πραγμάτων, να έχει κάποια σχετικά σταθερή εικόνα για την προσωπικότητα και τις επιδιώξεις του και γενικά, να περνά καλά.

Υπό κάποια έννοια, ο άνθρωπος «πεινά» για γνώση, συνειδητότητα και ευδαιμονία. Και όπως γνωρίζουμε από το λαϊκό ρητό: «είσαι ό,τι τρως», έτσι και με την πείνα των ανθρώπων για γνώση, συνειδητότητα και ευδαιμονία, το είδος της «τροφής» με την οποία «χορταίνουμε» αυτές τις «ορέξεις», καθορίζουν το είδος του ανθρώπου που απογινόμαστε και το βαθμό στον οποίο συντελείται η πολυπόθητη σύμπηξη των μοναχικών «εγώ» στο ενιαίο «εμείς».

 

Την ανάγκη για γνώση που εξασφαλίζει ασφάλεια μπορεί να ικανοποιήσει, τόσο η άσκηση εξουσίας, όσο και η σύναψη μιας προσωπικής σχέσης. Στις σχέσεις κοινωνίας, όμως μπορεί να οδηγήσει η δεύτερη εκδοχή και όχι η πρώτη.

Την ανάγκη για συνειδητότητα που εξασφαλίζει δομή και προορισμό, μπορεί να ικανοποιήσει τόσο η κατανάλωση προϊόντων και η κατοχή υλικών αγαθών, όσο και η απόκτηση βαθύτερη παιδείας. Στις σχέσεις κοινωνίας, όμως μπορεί να οδηγήσει η δεύτερη εκδοχή και όχι η πρώτη.

Την ανάγκη για ευδαιμονία που εξασφαλίζει δράση και αντοχή, μπορεί να ικανοποιήσει η αισθητηριακή διέγερση του ανθρώπινου οργανισμού, όσο και η προσφορά ανιδιοτελούς υπηρεσίας στους συνανθρώπους. Στις σχέσεις κοινωνίας, όμως μπορεί να οδηγήσει η δεύτερη εκδοχή και όχι η πρώτη.

 

Η βαθύτερη παιδεία υποστηρίζει την πραγματοποίηση ορθών επιλογών, αναφορικά με τους τρόπους ικανοποίησης των ανθρώπινων αναγκών για, γνώση, συνειδητότητα και ευδαιμονία. Όμως, η βαθύτερη παιδεία, δεν είναι αρκετά διαδεδομένη. Το αποτέλεσμα είναι ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων πραγματοποιούν αναποτελεσματικές επιλογές ικανοποίησης αυτών των τριών αναγκών, με τραγικό αποτέλεσμα τη σημερινή παγκόσμια εξάπλωση ακραίων μορφών αντικοινωνικότητας.

Πιστεύω ότι αυτή είναι η σημαντικότερη αιτία της παγκόσμιας συμφοράς που βιώνουμε: η άγνοια του ορθού τρόπου ικανοποίησης των αναγκών για γνώση, συνειδητότητα και ευδαιμονία.

Μια συνεπής ορθολογική ανάλυση των ακολουθιών αιτιότητας των περισσότερων από τα μεγάλα προβλήματα που μαστίζουν την ανθρωπότητα, ίσως θα έδειχνε αυτή την «αστοχία», ως ριζική αιτία της βίας, του πόνου και της αποξένωσης των ανθρώπων.

Εδώ, ένας ίσως θα έλεγε: «ε, και;».

Θα απαντούσα ότι είναι θέμα αρμονίας.

Αν, ως υπόθεση εργασίας, θεωρήσουμε ότι η ανθρωπότητα είναι ένας ενιαίος «ζωντανός» οργανισμός, τότε, παρατηρώντας τον, δεν μπορούμε παρά να συμπεράνουμε ότι αυτός βρίσκεται σε μια κατάσταση δυσαρμονίας· νοσεί βαθύτατα. Και την ασθένειά του, ίσως θα πρέπει να την αποδώσουμε στην οιονεί κακή «τροφή» που του χορηγούμε, για να ικανοποιηθεί η τριπλή του «πείνα».

Τη ζωή μας, μεταφορικώς, μπορούμε να τη δούμε σαν το σπίτι μας.

Στο σπίτι μας μπορούμε να το «αγοράσουμε», καταβάλλοντας ως αξία του την ανάληψη της ευθύνης της ποιότητας της ζωής που ζούμε εντός του. Να είμαστε και εμείς έμπρακτα συνυπεύθυνοι για την ποιότητα τα «τροφής» με την οποία «χορταίνουν» τις βαθύτερες ανάγκες της ψυχής τους και όλοι οι υπόλοιποι συνάνθρωποί μας.

Το σπίτι μας μπορούμε να το νοικιάσουμε καταβάλλοντας, απλώς, ενοίκιο. Και με το ενοίκιο να «αγοράσουμε» την ανευθυνότητά μας (να μας φταίνε πάντα κάποιοι «άλλοι» για ότι «κακό» συμβαίνει, να πρέπει πάντα κάποιοι άλλοι να φροντίζουν για τις πραγματικές ανάγκες, εμείς μόνο να δίνουμε το νοίκι).

Εν κατακλείδι πιστεύω ότι δεν υπάρχουν «κακοί». Υπάρχουν, μόνο, αρνητικά αποτελέσματα της άγνοιας αναφορικά με το, τι ακριβώς λαχταρά, πραγματικά, η ψυχή μας και ποιοι είναι οι αυθεντικοί τρόποι απόκτησης αυτών.

Σήμερα, γνωρίζουμε πώς «θεραπεύεται» αυτή η άγνοια. Η συμπάθεια, η κατανόηση, η υπομονή, η επίλυση της «μη αποφανσιμότητας» και η εργαλειακή αποταύτιση, μπορούν πράγματι να αποκαταστήσουν την αρμονία στον πλανήτη μας, δίχως τη χρήση βίας. Η βία θα χάσει κάθε έρεισμα όταν εκείνοι που την επιλέγουν και την χρησιμοποιούν θα βρεθούν με ικανοποιημένες τις ανάγκες τους, για ασφάλεια, ικανοποιητικό προορισμό και ειλικρινή εκτίμηση από όλους τους συνανθρώπους τους.

Μπορούμε να έχουμε αρμονία, επειδή το θέλουμε και επειδή γνωρίζουμε τον τρόπο της αρμονίας.

Αντί να είμαστε οι ανεύθυνοι, σαματατζήδες και αγνώμονες «νοικάρηδες» του ιερού «δώρου» της ζωής μας, ας γίνουμε οι ταπεινοί, ευγνώμονες και ευδαίμονες «νοικοκυραίοι» της.

 

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 21 Σεπτέμβριος 2012 20:26