Ένας δρυοκολάπτης που σφυροκοπούσε τον κορμό Εκτύπωση
Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

ImageΠερίληψη: Τελικά, τι είναι εκείνο που μένει; Ποια η δημιουργική πρόταση τούτου εδώ του κειμένου; Στα 46 μου σήμερα, ειλικρινά δεν είμαι σε θέση να ‘δω’ άλλη εγκόσμια δύναμη (στο σημείο που φτάσαμε πλέον) που να είναι τόσο ακαταμάχητη, τόσο ανατρεπτική και τόσο αποτελεσματική όσο είναι η δύναμη της αγάπης. Δεν μπορώ να φανταστώ έναν συγκεκριμένο τρόπο που θα μπορούσε να λειτουργήσει για να ανατρέψει αυτή την αυτοκαταστροφική πορεία των σημερινών κοινωνιών. Διαβλέπω μόνο ότι αν οι κοινωνίες διασωθούν τελικά, η διάσωση αυτή θα είναι οπωσδήποτε ένα θαύμα που η αγάπη μόνη της θα έχει επιτελέσει. Γιατί, τι άλλο θα μπορούσε να λειτουργήσει όταν σε τέτοιο βαθμό έχει χαθεί η διάκριση από τους ανθρώπους;

 

«Υπήρχαν εκεί τάχα πύλες από καθαρό χρυσό και τάφοι γεμάτοι από πολύτιμους λίθους, και οι άγριες νομαδικές φυλές της περιοχής διατηρούσαν τάχα από αρχαίους μυθικούς χρόνους απωλεσμένα υπόλοιπα μιάς χιλιετούς μαγικής τέχνης. Όμως το δάσος συνέχιζε να κατεβαίνει από τα βουνά στην πεδιάδα× λίμνες και ποταμοί δημιουργήθηκαν και εξαφανίστηκαν, και το δάσος προχωρούσε και κατέλαβε κι εκάλυψε αργά όλη τη χώρα, τα κατάλοιπα των παλαιών εξωτερικών τοίχων, των μεγάρων, ναών, μουσείων, και αλεπούδες και κουνάβια, λύκοι και αρκούδες κατοικούσαν τώρα τον ερημότοπο. Πάνω σ’ ένα γκρεμισμένο μέγαρο, όπου δεν υπήρχε πέτρα πάνω στην πέτρα, είχε φυτρώσει ένα νεαρό πεύκο, πριν ένα χρόνο αυτό ήταν ο προπομπός και πρόδρομος του δάσους που πλησίαζε. Τώρα όμως κι αυτό βλέπει νεαρή βλάστηση γύρω του.

‘Προχωρεί!’ φώναξε ένας δρυοκολάπτης που σφυροκοπούσε τον κορμό και κοιτούσε ευχαριστημένος το δάσος που απλωνόταν και την εξαίσια πράσινη πρόοδο πάνω στη γη». [«Η ινδική βιογραφία και άλλα διηγήματα – Η πόλη», Έρμαν Έσσε].

Πολλές είναι οι διαβουλεύσεις οι οποίες διεξάγονται στη χώρα μας.

Στη Βουλή γίνονται συζητήσεις για την αντιμετώπιση της διεθνούς οικονομικής κρίσης.

Στα αρμόδια υπουργεία γίνονται συζητήσεις σχετικά με τα οικονομικά μέτρα που θα μειώσουν τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης.

Οι τράπεζες και μάλιστα στο μέτρο των δυνατοτήτων τους προγραμματίζουν να αποδεσμεύσουν, με τη μορφή πιστώσεων, κάποιο σημαντικό χρηματικό ποσό. 

Οι επιχειρήσεις προσπαθούν να διασφαλίσουν την οικονομική τους επιβίωση, ελαχιστοποιώντας, όμως, την πιθανότητα μείωσης του ανθρώπινου δυναμικού των.

Τα Μ.Μ.Ε. διερευνούν, ενδεχομένως την ύπαρξη και άλλων λύσεων στην εξίσωση που περιλαμβάνει την ενημέρωση και την ψυχαγωγία των πολιτών και την εξασφάλιση οικονομικής βιωσιμότητας.

Οι οικογένειες αναθεωρούν τους οικονομικούς τους προϋπολογισμούς.

 

“Ένα χωνευτήρι είναι ο Λόγος του Θεού. Ό,τι δημιουργεί το λειώνει και το συγχωνεύει σ’ ένα, χωρίς να δέχεται τίποτα σαν άξιο, χωρίς ν’ απορρίπτει τίποτε σαν ανάξιο. Έχοντας το Πνεύμα της Κατανόησης γνωρίζει καλά ότι η δημιουργία Του κι Εκείνος είναι Ένα× ότι το ν’ απορρίπτεις ένα μέρος είναι σαν ν’ απορρίπτεις το σύνολο, είναι σαν ν’ απορρίπτεις τον εαυτό σου. Γι’ αυτό έχει πάντα ενότητα σκοπού και νοήματος.

Ενώ ο λόγος του ανθρώπου είναι ένα κόσκινο. Ό,τι δημιουργεί το κρατά και το χτυπά. Συνεχώς διαλέγει τον ένα σαν φίλο και διώχνει τον άλλο σαν εχθρό. Και συχνά οι φίλοι του χτες, γίνονται οι εχθροί του αύριο× και οι εχθροί του σήμερα, οι φίλοι του αύριο». [«Το βιβλίο του Μιρδάδ», Μιχαήλ Ναϊμύ].

 

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν μια προοδευτικά σταθεροποιούμενη τάση μεταβολής της κατανεμημένης στα κόμματα, πρόθεσης ψήφου των πολιτών.

Πριν από πολλά χρόνια ένας ώριμος άνθρωπος είπε:

 

«Ένας σωστός άνθρωπος λέει εκείνο που πιστεύει και κάνει πράξη εκείνα που είπε. Μιλάει μόνο όταν είναι νηφάλιος, ενώ όταν δεν είναι, προσπαθεί ούτε να μιλάει, ούτε να πράττει. Ένας απερίσκεπτος άνθρωπος κάνει το αντίθετο: άλλα πιστεύει και άλλα λέει× άλλα λέει και άλλα πράττει.

Όταν ένας, πραγματικά λέει εκείνο που πιστεύει και στη συνέχεια πράττει ακριβώς εκείνα που είπε,  τότε χτίζεται μέσα του ένας ισχυρός χαρακτήρας. Η δύναμη αυτή συνδυαζόμενη, τόσο με την καθαρότητα και τη συνεκτικότητα του νου του, όσο και με την ειλικρίνεια της καρδιάς του, έχει σαν αποτέλεσμα η διάκρισή του να μπορεί με ορθό τρόπο να του υποδεικνύει, σε κάθε σταυροδρόμι της ζωής, εκείνον το δρόμο που αυτός, πρέπει να ακολουθήσει.

Αυτό είναι το είδος της αγνότητας που αποκτά η ζωή εκείνου ο οποίος είναι ειλικρινής και συνεπής στο λόγο του. Εκείνου, ο οποίος μπορεί να ωριμάσει, να σοβαρευτεί και να διαθέτει ισχυρό χαρακτήρα. Εκείνου που η ζωή του δεν είναι επιφανειακή αλλά χαρακτηρίζεται από το αίσθημα της οικουμενικής ενότητας».

 

Αγαπητέ αναγνώστη ασφαλώς θα αναρωτιέσαι γιατί τα λέω όλα αυτά. Τα λέω:

 

  • Επειδή έχω διαπιστώσει ότι στις μέρες μας έχουν χαθεί σχεδόν παντελώς: η κοινή λογική, η λειτουργική μνήμη, η μόρφωση και καλλιέργεια, η λαχτάρα για ποιότητα και η διάκριση. Αυτά που λέω εκεί ‘θέλουν’ να παραπέμψουν.
  •  Επειδή θέλω να αποφύγω να αναφερθώ στους ειδεχθείς ομοιομορφισμούς οι οποίοι συνδέουν την νοοτροπία (και συμπεριφορά) ενός μέσου μέλους του πολιτικού προσωπικού με την αντίστοιχη νοοτροπία (και συμπεριφορά) ενός μέσου πολίτη (πανεπιστημιακού, κληρικού, διανοούμενου, κ.λπ.). Μια τέτοια αναφορά θα ήταν περιττή για τους νέους (βλέπουν και κρίνουν μόνοι τους), ενώ για τους μεγαλύτερους και μάλιστα στην καλύτερη των περιπτώσεων, μόνο περιττή και στείρα σύγχυση θα επέφερε.

 

Ζούμε σε κοινωνίες που στερούνται σε μέγιστο βαθμό την κοινή λογική και που είναι σε μέγιστο βαθμό διεφθαρμένες. Κοινωνίες σχεδόν παντελώς ανυποψίαστες για τα ουσιώδη και παγερά αδιάφορες για τα κινδυνώδη. Κοινωνίες απόκοσμες.

Τελικά, τι είναι εκείνο που μένει; Ποια η δημιουργική πρόταση τούτου εδώ του κειμένου;

Στα 46 μου σήμερα, ειλικρινά δεν είμαι σε θέση να ‘δω’ άλλη εγκόσμια δύναμη (στο σημείο που φτάσαμε πλέον) που να είναι τόσο ακαταμάχητη, τόσο ανατρεπτική και τόσο αποτελεσματική όσο είναι η δύναμη της αγάπης. Δεν μπορώ να φανταστώ έναν συγκεκριμένο τρόπο που θα μπορούσε να λειτουργήσει για να ανατρέψει αυτή την αυτοκαταστροφική πορεία των σημερινών κοινωνιών. Διαβλέπω μόνο ότι αν οι κοινωνίες διασωθούν τελικά, η διάσωση αυτή θα είναι οπωσδήποτε ένα θαύμα που η αγάπη μόνη της θα έχει επιτελέσει. Γιατί, τι άλλο θα μπορούσε να λειτουργήσει όταν σε τέτοιο βαθμό έχει χαθεί η διάκριση από τους ανθρώπους;

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" την οποία χρησιμοποιούμε για να σκεφτούμε τις έννοιες του χρόνου και της ποιότητας.