Ο ρόλος της μαφίας στην οικονομία Εκτύπωση
Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

Περίληψη: Η κατάσταση της προπολεμικής Σικελίας, είναι κατ’ ουσία όμοια με την σημερινή κατάσταση της πολιτείας μας. Η ληστρική οικονομική ελίτ (Πού πήγαν οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις; Ποιος εισέπραξε το αθέμιτο κέρδος από τα υπερτιμολογημένα δημόσια έργα και τις υπερτιμολογημένες κρατικές προμήθειες; Ποιος κρατά κλειστές τις οικονομικές αγορές; Ποιος χρηματοδοτεί τα μη βιώσιμα Μ.Μ.Ε.; Ποιος επέβαλε τα σημερινά συντριπτικά επίπεδα ανεργίας; Σε ποιες τσέπες καταλήγουν τα έσοδα του λαθρεμπορίου ναρκωτικών και ψυχοτρόπων;) χρησιμοποιεί αθέμιτα μέσα (πραιτοριανά Μ.Μ.Ε., δίκτυο golden boys – ex αριβιστική τσογλαναρία, σύμπλεγμα φαρμακοβιομηχανιών – ψυχιατρικής, διάδοση ναρκωτικών, διάδοση υποκουλτούρας, χρήση τακτικών μη ειρήνης, κ.λπ.)  προκειμένου να υπερασπιστεί τα αθέμιτα συμφέροντά της. Τα αριστερά κόμματα (Κ.Κ.Ε. και ΣΥΡΙΖΑ) μαζί με τον συνδικαλισμό είναι οι μόνοι κοινωνικοί οργανισμοί που αντιστέκονται στην απληστία και τον παραλογισμό της οικονομικής ελίτ (παρά τη λάσπη που δέχονται από πληρωμένες πένες). Ας τους στηρίξουμε, καθώς, βραχυπρόθεσμα, είναι οι μόνοι που μπορούν και διασώζουν ό,τι έχει απομείνει από την ελευθερία και την ανθρωπιά μας.

 

«Προσφάτως, επισκέφτηκα στον πύργο Donnafugata [S. Margherita, Ιταλία] τη συναρπαστική έκθεση «Το Πέρασμα των Σικελών», με θέμα της τη Σικελική μετανάστευση στην Αμερική. Εκεί όχι μόνο μπόρεσα να ρίξω μια διορατική ματιά στις οικονομικές κινητήριες δυνάμεις της μετανάστευσης (παγκοσμιοποίηση, διακοπή πολλών παραδοσιακών δραστηριοτήτων όπως η εξόρυξη θείου και η παραγωγής θαλάσσιου αλατιού), αλλά κυρίως είδα να φωτίζεται ο οικονομικός ρόλος που διαδραματίζει η Μαφία στην προπολεμική Σικελία.

 

Η παρούσα αναφορά μου οφείλεται και στην συμφωνία που υπάρχει μεταξύ της λογικής που προβάλλεται στην έκθεση αυτή και στη θεωρία των Daron AcemogluAvinash Dixit και Ronald Wintrobe (πηγή). Με την ανάλυσή τους εξηγείται η τριαδική σχέση που υπάρχει μεταξύ των πλουσίων, των πολιτών και των στρατιωτικών, υπό δημοκρατικά είτε μη δημοκρατικά καθεστώτα.

 

Το βασικό πλαίσιο ανάλυσης είναι απλό. Υπάρχουν δύο ομάδες, η οικονομική ελίτ και οι πολίτες και αυτές βρίσκονται σε αντιπαλότητα, τόσο εντός των δημοκρατικών, όσο και εντός των μη δημοκρατικών καθεστώτων. Στις δημοκρατίες, οι αναδιανεμητικές πολιτικές ωφελούν τους πολίτες και επιβαρύνουν τους πλούσιους. Στις ολιγαρχίες, οι πλούσιοι προκειμένου να διατηρήσουν τον πλούτο, διαμορφώνουν ένα καταπιεστικό στρατιωτικό καθεστώς (καταβάλλοντας το αναλογούν χρηματικό κόστος) μέσω του οποίου ασκούν εξουσία. Όμως, κάθε καταπιεστικό στρατιωτικό καθεστώς αποτελεί ένα «δίκοπο μαχαίρι»· η ύπαρξή του παρέχει στους ίδιους τους στρατιωτικούς την επιλογή της εγκαθίδρυσης μιας στρατιωτικής δικτατορίας υπεξαιρώντας την πολιτική εξουσία από τις δημοκρατικές, είτε τις ολιγαρχικές κυβερνήσεις. Αυτό, μάλιστα, είναι ηθικοπολιτικό πρόβλημα που αποτελεί το πυρήνα της ανάλυσής μας. 

 

Στη Σικελία του τέλους του προηγούμενου αιώνα, η αριστοκρατία της γαιοκτησίας (0,1% του πληθυσμού) κατείχε το 99% της γης. Η κατάσταση αυτή ήταν πολύ ωραία γι 'αυτούς, βέβαια, αλλά για τους αγρότες ήταν αποκρουστική. Έτσι, η αριστοκρατία και προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντά της στράφηκε στη Μαφία, καθώς, το κράτος ήταν αδύναμο εκείνη την εποχή. Στην έκθεση έγινε παρουσίαση της πρακτικής που ακολουθήθηκε εκείνη την εποχή, δηλαδή, η αριστοκρατία εκμίσθωνε καλλιεργήσιμες εκτάσεις στους Μπος της Μαφίας, οι οποίοι, με τη σειρά τους, τις εκμίσθωναν σε Μαφιόζους μεσαίου επιπέδου και οι οποίοι τελικά τις εκμεταλλεύονταν ως «μισιακές» εκμισθώνοντάς τις σε αγρότες. Η Μαφία, με το φόβο και τη βία ανάγκαζε τους αγρότες να δουλεύουν σκληρά και να κάθονται σούζα. Οι εξεγέρσεις καταστέλλονταν βίαια, κάποιες φορές και με τη βοήθεια του στρατού και / ή της αστυνομίας. Καμία αμφιβολία δεν υπάρχει για τους λόγους για τους οποίου τόσοι πολλοί Σικελοί μετανάστευσαν στην Αμερική.»

 

[άρθρο του Richard Baldwin, στο www.economist.com]

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Δράση" επειδή επιχειρεί να υποστηρίξει τη δράση των ενεργών πολιτών προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.