Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής

Χορηγίες

Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 797 επισκέπτες συνδεδεμένους

Framing Dissidents

  

Επικοινωνία

Location: Berlin, Germany

Only send SMS +41762833777

Citizen Band Radio:

- Call-channel: 1 FM (frequency modulation)

- Call-sign: EB-1142

CIA's Child Sex Slaves

  

Πατριώτη S.O.S.

  

Greek Dissidents Political Persecution



 

A Greek Government In Exile

  

60+ Trillion Euros Dispute for Greece's Minerals



 

21/06/2020 International Protests

 

Robbed at Copenhagen

 

George Bobolas

 

Prespes-Agreement Superimposed-Reality Ruthless-Propaganda

 

 

 

 

Mielke - Chrisochoidis

 

O/L to British P/M

 

O/L to E. Macron

 

Accountability-Free Genocides

 

Militarized "psychiatry"

 

The Absolute Evil

 

Gang-stalking Greeks

 

Byzantine Atrocities

 

European Dissidents ALARM

 

Human Rights' Court

 

The used up men

 

Dissidents - USG RICO crimes

 

Open Letter to Theresa May

 

Open Letter to António Guterres UN's SG

 

Triangulation - Zersetzen

 

Open Letter to Andrew Parker, MI5

  

Πράξεις ποταπές - Despicable choices

 

 

My father's death

 

Cavitation damage

 

Burglary and vandalism

 

Dry mini submarine

 

Message to Bundeswehr 2

 

Message to Bundeswehr 1

 

“Tough” guys and TOUGH guys

 

Μοναδική λύση, το Χόλιγουντ

 

Charlatans

 

Zeppelin: Beyond Gravity

 

Foreign intervention in Greece?

 

Η ανελεύθερη Ελλάδα

 

Η Ελλάδα καταγώγιο;

 

Αν.Επ. Π. Παυλόπουλο

  

Intangible prisons

 

Plausible deniability

 

Images of German w & s

 

Crimes against Humanity

 

"Chimera" - "Bellerophon"

 

pr. Donald Trump

 

  

Legal Notice 87

 

Βδέλλες, αποικιοκρατικές

 

Being a German

 

Legal Notice 84

 

Dirty colonial methods

 

Georgi Markov, BG - KGB

 

Samples of Barbarity

 

Ελλάδα - αποκόλληση

 

Έλληνες, στο έλεος...

 

Harvester's log 16/3/17

 

 

Legal Notice 66

 

Execrable

 

Legal Notice 62

 

  

My story

 

  

Aggression?

 

  

Η Εστία μου

 

  

Why so untidy?

 

  

Αποικιοκρατία

 

  

Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;

 

  

Ζήτημα εμπιστοσύνης

 

  

Μεθοδικότητα

 

  

Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;

Βιοηθική

A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού

 

Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B

 

Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"

 

Μυστικές δίκες;

Trustworthiness

Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά

 

 

 

Honor your father...

Noise

Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Ο Τρόπος της Προκοπής PDF Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις
Συντάχθηκε απο τον/την Χρήστος Μπούμπουλης (Christos Boumpoulis)   
Τετάρτη, 03 Νοέμβριος 2010 02:35

 nicefamilyΔεδομένα

Η πολιτεία μας είναι μη βιώσιμη, στον οικονομικό και τον ανθρωπολογικό τομέα.

Οι πολίτες είναι ομαδοποιημένοι με δεδομένο τρόπο και οι ομάδες στις οποίες αυτοί είναι ενταγμένοι χαρακτηρίζονται από δεδομένη δομή και δυναμική.

 

Ζητούμενα

Αποκατάσταση της βιωσιμότητας της πολιτείας μας, στον οικονομικό και τον ανθρωπολογικό τομέα.

 

Μέθοδος

Τροποποίηση του «κοινωνικού κόσμου» της πολιτείας μας, χωρίς ταξική πάλη, με μέσο, την ενεργοποίηση ενδογενών του προσώπου, τρόπων αναταξινόμησης των προσώπων εντός του κοινωνικού χώρου.

 

Συζήτηση

Στην πολιτεία μας, όπως άλλωστε και σε κάθε άλλο κοινωνικό σώμα υφίστανται ομάδες πολιτών με κοινά συμφέροντα, οι οποίες επιτελούν αντίστοιχες λειτουργίες εντός της συνολικής πολιτείας.

Η σημερινή πολύπλευρη κρίση την οποία διέρχεται η πολιτεία μας τεκμηριώνει την αναποτελεσματικότητα και τη δυσλειτουργικότητα του τρόπου με τον οποίο αυτή έχει δομηθεί σε κοινωνικές ομάδες. Αυτή η αναποτελεσματικότητα και δυσλειτουργικότητα οφείλεται, σχεδόν αποκλειστικά, στο γεγονός ότι την πολιτική εξουσία ασκούν αφανώς, εκτός του πολιτικού συστήματος ευρισκόμενα πρόσωπα, τα οποία, αφενός, χαρακτηρίζονται από ένα μη επαρκές επίπεδο νοημοσύνης και μόρφωσης και αφετέρου, χρησιμοποιούν φασιστικές τακτικές οι οποίες είναι εκ φύσεως προορισμένες να οδηγούν τις πολιτείες στην παρακμή και την αποτυχία.

Επομένως, η ανάγκη τροποποίησης του «κοινωνικού κόσμου» της πολιτείας μας είναι προφανής.

Υπάρχουν, γενικά, δύο εναλλακτικοί τρόποι με τους οποίους μπορεί να πραγματοποιηθεί αυτή η τροποποίηση:

 

  • Η πολιτική δράση, και
  • Η μορφωτική δράση.

 

Εκ των δύο αυτών τρόπων, η πολιτική δράση θα πρέπει να απορριφθεί ως μη λειτουργική, για συγκεκριμένους λόγους, ενώ η μορφωτική δράση είναι αποτελεσματική και κατάλληλη για τις συγκεκριμένες περιστάσεις που διανύουμε.

 

Η πολιτική δράση

«Σκοπός της πολιτικής δράσης είναι να παραγάγει και να επιβάλει παραστάσεις (νοητικές, λεκτικές, γραφικές ή θεατρικές) του κοινωνικού κόσμου, οι οποίες να είναι ικανές να επενεργήσουν στον κοινωνικό κόσμο επενεργώντας στην παράσταση που σχηματίζουν γι’ αυτόν οι δρώντες. Ή, ακριβέστερα, σκοπός της είναι να φτιάξει ή να χαλάσει τις ομάδες – και, συγχρόνως, τις όποιες συλλογικές ενέργειες ενδέχεται να επιχειρήσουν οι ομάδες προκειμένου να μεταβάλουν τον κοινωνικό κόσμο σύμφωνα προς τα συμφέροντά τους – παράγοντας, αναπαράγοντας ή καταλύοντας τις παραστάσεις που καθιστούν ορατές τις ομάδες αυτές τόσο για τις ίδιες όσο και για τους άλλους». [183, *]

 

Με άλλα λόγια, για να τροποποιήσουμε τον κοινωνικό κόσμο θα πρέπει να τροποποιήσουμε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την κοινωνία μας, δηλαδή, τη συλλογική νοοτροπία μας.

 

Τη συλλογική νοοτροπία αλλάζει ο «αιρετικός λόγος [ο οποίος] δεν οφείλει μόνο να συμβάλει ώστε να καταλυθεί η προσχώρηση στον κόσμο του κοινού νου, επαγγελλόμενος δημόσια τη ρήξη με τη συνηθισμένη τάξη· οφείλει επίσης να παραγάγει έναν νέο κοινό νου και να εισαγάγει σ’ αυτόν, περιβεβλημένες με τη νομιμότητα που τους παρέχουν η δημόσια εκδήλωση και η συλλογική αναγνώριση, τις μέχρι τότε σιωπηρές ή απωθημένες εμπειρίες και τις πρακτικές μιας ολόκληρης ομάδας». [σ. 186]

 

Με άλλα λόγια, ο αιρετικός λόγος αποτελεί μια νέα «γλώσσα – νοοτροπία» (νέες έννοιες, νέα γραμματική, νέο συντακτικό - σκέψης) που οφείλει να αντικαταστήσει, εν μέρει ή εν όλω, την κατεστημένη νοοτροπία.

 

«Η αποτελεσματικότητα αυτού του αιρετικού λόγου έγκειται στη διαλεκτική ανάμεσα στην έγκυρη γλώσσα που δίνει εξουσία, κύρος και στις διαθέσεις της ομάδας η οποία δίνει εξουσία, κύρος στη γλώσσα και λαμβάνει εξουσία, κύρος από αυτήν». [σ. 186, *]

 

Αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία της τροποποίησης του κοινωνικού κόσμου συνεπάγεται την ταυτόχρονη αλληλεπίδραση (δηλαδή, σχέση – τριβή – διαπραγμάτευση) μεταξύ, της δομής και δυναμικής της αιρετικής γλώσσας και των κυρίαρχων κοινωνικών ομάδων.

 

Αυτή η διαλεκτική (δηλαδή, η αλληλεπίδραση) μπορεί να πάρει δύο μορφές, οι οποίες και οι δύο, εντός του παρόντος κοινωνικού κόσμου είναι μη εφικτές.

 

Η πρώτη μορφή: «η διαλεκτική αυτή διεργασία πραγματοποιείται, όσον αφορά καθέναν από τους εμπλεκόμενους δρώντες και πρώτα απ’ όλα τον παραγωγό του αιρετικού λόγου, εντός και μέσω της ‘διεργασίας εκφώνησης’ που απαιτείται για να εξωτερικευτεί η εσωτερικότητα, να ονομαστεί το ανονόμαστο, να δοθεί σε προ-λεκτικές και προ-στοχαστικές διαθέσεις και σε εμπειρίες άλεκτες και μη παρατηρήσιμες μια πρώτη αρχή αντικειμενοποίησης μέσα σε λέξεις οι οποίες, εκ φύσεως, καθιστούν αυτές τις διαθέσεις και εμπειρίες κοινές και ταυτόχρονα κοινωνήσιμες, άρα λογικές και κοινωνικά επικυρωμένες» [σ. 186, *]

Η μορφή αυτή προϋποθέτει τη δυνατότητα ίδρυσης αιρετικών ομάδων πολιτών, το μέγεθος και η δυναμική των οποίων να είναι τόσο ισχυρά ώστε να προσδίδουν στον αιρετικό λόγο ένα ικανό ιδρυτικό κύρος.

 

Η δεύτερη μορφή: «Μπορεί επίσης αυτή η διαλεκτική διεργασία να πραγματοποιηθεί είτε μέσα στην – ιδιαίτερα ορατή στην παραδειγματική προφητεία – διεργασία δραματοποίησης, τη μόνη ικανή να ρίξει σε ανυποληψία τις προφάνειες της δόξας, είτε μέσα στην παράβαση, απαραίτητη προκειμένου να ονομαστεί το ακατονόμαστο και να καταπατηθούν οι λογοκρισίες, θερμοθετημένες ή εσωτερικευμένες, που απαγορεύουν την επιστροφή του απωθημένου, και κατ’ αρχάς όσον αφορά τον ίδιο τον αιρεσιάρχη». [σ. 186, *]

Η μορφή αυτή προϋποθέτει την ύπαρξη, στον κοινωνικό κόσμο, ενός, έστω, ελάχιστου μέσου ανθρωπολογικού επιπέδου, ικανού να επεξεργαστεί και να αφομοιώσει δημιουργικά την παραδειγματική προφητεία.

 

Τόσο η πρώτη μορφή πολιτικής δράσης, όσο και η δεύτερη, είναι ανέφικτες υπό τις παρούσες συνθήκες. Ο λόγος είναι το γεγονός ότι η οικονομική ζωή στη χώρα μας έλαβε την ομοσπονδιακή και ευέλικτη δομή – αν και σε μικρότερη κλίμακα – των ομάδων της ιταλικής Καμόρα, η οποία «μετέβαλε πλήρως τη σύνθεση των οικογενειών: σήμερα, αντί για διπλωματικές συμμαχίες, με σταθερές συμφωνίες, θα έπρεπε να μιλάμε για επιχειρηματικές επιτροπές. Η ευελιξία της Καμόρα είναι η απάντηση στην ανάγκη των επιχειρήσεων να κινούν τα κεφάλαιά τους, να ιδρύουν και να κλείνουν εταιρείες, να διακινούν χρήμα και να επενδύουν με ευκολία σε ακίνητα, χωρίς το υπερβολικό βάρος για την επιλογή της περιοχής ή της πολιτικής διαμεσολάβησης. Πλέον οι φατρίες δε χρειάζεται να συγκροτούν μεγάλους οργανισμούς. Μια ομάδα ανθρώπων σήμερα μπορεί να αποφασίσει να συνεργαστεί, να κάνει ληστείες, να σπάει βιτρίνες, να κλέβει δίχως να υπομένει, όπως στο παρελθόν, τη σφαγή ή την ενσωμάτωση σε κάποια φατρία. Οι συμμορίες που λυμαίνονται τη Νάπολη δεν αποτελούνται αποκλειστικά από άτομα που διαπράττουν εγκληματικές πράξεις για να αυξήσουν το περιεχόμενο του πορτοφολιού τους, να καταφέρουν να αγοράσουν ένα πολυτελές αυτοκίνητο ή να ζήσουν άνετα. Συχνά έχουν επίγνωση ότι αν συσπειρωθούν και αυξήσουν την ποσότητα και τη βιαιότητα των πράξεών τους, μπορούν να βελτιώσουν τις οικονομικές τους δυνατότητες συνεργαζόμενοι με τις φατρίες ή ασχολούμενοι με τις παραγωγικές τους δραστηριότητες. Η σύνθεση της Καμόρα αποτελείται από ομάδες που αρχίζουν να κατατρώνε σαν λιμασμένες ψείρες, αναχαιτίζοντας κάθε οικονομική πορεία, αλλά και από άλλους που σαν γρήγοροι πρωτοπόροι ωθούν τις υποθέσεις τους προς το μέγιστο αναπτυξιακό και εμπορικό βαθμό. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο αντιθετικές αλλά συμπληρωματικές συμπεριφορές γδέρνεται και σκίζεται η επιδερμίδα της πόλης». [77, Ρομπέρτο Σαβιάνο, «Γόμορρα», 2008, εκδ. Πατάκη]

 Οι πολίτες, στη συντριπτική πλειοψηφία τους ουσιοεξαρτημένοι (με ό,τι αυτό συνεπάγεται αναφορικά με τη δομή και τη δυναμική της νόησης, της μνήμης και της έντασης της βούλησής τους) βρίσκονται, από πολλές απόψεις, σε τόσο δεινή θέση ώστε, τους είναι αδύνατο, αφενός να εξοικονομήσουν αρκετό χρόνο και αρκετή προσοχή ώστε να συμμετάσχουν σε συμβολικές διαδικασίες εγκαθίδρυσης νέας συλλογικής κοσμοεικόνας, ή να αποτυπώσουν, να αφομοιώσουν και τέλος να αξιολογήσουν τις όποιες παραδειγματικές προφητείες και αφετέρου, να αντιμετωπίσουν ατομικά, την εξατομικευμένη βία (μυδράλια, βιτριόλια, απειλές, επαγγελματικές διώξεις, κοινωνικές εκτοπίσεις, συμβολική βία, οικονομική βία, κ.λπ.) και τρομοκρατία που ασκούν οι μαφιόζικες δομές εξουσίας σε βάρος πολιτών, όταν θεωρούν ότι θίγονται τα συμφέροντά τους. Υπό αυτές τις συνθήκες, μάλιστα, ακόμα και η ανθρώπινη αλληλεγγύη, η ανθρώπινη συμπόνια και η έμπρακτη στήριξη του δικαίου και της ελευθερίας, καταλήγουν να αποτελούν όνειρα θερινής νυκτός, όπως όλοι, πλέον, γνωρίζουμε.

 

Και για να αντικρίσουμε το πρόβλημα κατάματα: «όσο πιο μειωμένες είναι η ανατρεπτική δύναμη και η κριτική ικανότητα που έχουν συσσωρεύσει οι κυριαρχούμενοι στην πορεία των προηγούμενων αγώνων και όσο πιο αδύναμη, κατά συνέπεια, η συνείδηση των θετικών ή, το πιθανότερο, των αρνητικών ιδιοτήτων οι οποίες τους προσδιορίζουν, τόσο λιγότερο ικανοί είναι να προβούν στη συμβολική επανάσταση που αποτελεί την προϋπόθεση για την επανιδιοποίηση της κοινωνικής ταυτότητας από την οποία τους αποστερεί, ακόμη και υποκειμενικά, η αποδοχή των κυρίαρχων ταξινομιών: αποστερημένοι από τις οικονομικές και πολιτιστικές συνθήκες της συνειδητοποίησης της αποστέρησής τους και κλεισμένοι μέσα στα όρια της γνώσης που τους επιτρέπουν τα γνωστικά τους εργαλεία, οι υποπρολετάριοι και οι προλεταροποιημένοι αγρότες επιστρατεύουν συχνά στους λόγους και στις πράξεις που προορίζονται να ανατρέψουν την τάξη, θύματα της οποίας είναι οι ίδιοι, τις αρχές λογικής διαίρεσης που αποτελούν ακριβώς τη βάση της τάξης αυτής» [σ. 188, *] (δηλαδή, ό,τι πολεμούν το ισχυροποιούν, είτε, όπως το ψάρι που όσο περισσότερο προσπαθεί να αποκολληθεί από το δίχτυ, τόσο χειρότερα εμπλέκεται σε αυτό).

 

Έχοντας, λοιπόν, αποκλείσει και τις δύο δυνατές μορφές πολιτικής δράσης, απομένει η μορφωτική δράση.

 

Η μορφωτική δράση

Η δράση των κυρίαρχων ομάδων του κοινωνικού κόσμου μας, είναι μια δράση αντιστασιακή και προς όφελος της συμβολικής ορθοδοξίας και «η πάλη αυτή όπου διακυβεύεται η γνώση του κοινωνικού κόσμου δεν θα είχε αντικείμενο, αν κάθε δρων εύρισκε μέσα του την πηγή μιας αλάθητης γνώσης για την αλήθεια της κατάστασής του και της θέσης του στον κοινωνικό χώρο, και αν δεν συνέβαινε οι ίδιοι δρώντες να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε διαφορετικούς λόγους και διαφορετικές ταξινομήσεις (σύμφωνα με την τάξη, την εθνότητα, τη θρησκεία, το φύλο κ.λπ.) ή σε αντίθετες αξιολογήσεις των προϊόντων που απορρέουν από τις ίδιες ταξινομικές αρχές». [σ. 190]

 

Το νόημα της μορφωτικής δράσης ως τρόπου προκοπής της πολιτείας μας είναι η επικέντρωση των προσπαθειών μας, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά στην ανάταξη και ισχυροποίηση του θεσμού της οικογένειας, μέσω της ουσιοαπεξάρτησης, αυτομόρφωσης και της χρήσης άλλων δημιουργικών πρακτικών.

Μία δημιουργική οικογένεια, αφενός διαθέτει εκ φύσεως πρόσβαση σε μια εσώτερη πηγή αλάθητης γνώσης και αφετέρου μια πανίσχυρη εσωτερική λειτουργικότητα ελέγχου και επιβίωσης, στον παρόντα χρόνο και τόπο.

Όταν στις οικογένειες, ο οικοδεσπότης είναι πρωτίστως αφιερωμένος στην αναζήτηση της αλήθειας, στην πραγματοποίηση του αγαθού και έχει πλήρως αναλάβει τις ευθύνες του καλού οικοδεσπότη, απέναντι στη Συνείδησή του, απέναντι στην συλλογικότητα της πολιτείας και απέναντι στη σύζυγό του και όταν, ταυτόχρονα, η οικοδέσποινα, έχοντας πλήρως αναγνωρίσει τη δεινή θέση στην οποία βρίσκεται ο σύζυγός της, εκδηλώνει ολόκαρδα και έμπρακτα την αλληλεγγύη και τη συμπόνια της προς εκείνον και όταν αδιάλειπτα, οι δύο σύζυγοι, μελετούν, ασκούνται πνευματικά και σωματικά, συμμετέχουν σε καλές συντροφιές, τηρούν τα ‘μέτρα’ της ζωής, ακολουθούν έναν υγιεινό τρόπο διαβίωσης και γεννούν παιδιά που τα ανατρέφουν έτσι, ώστε όταν μεγαλώσουν, να γίνουν καλοί άνθρωποι, τότε, η επιθυμητή αναμόρφωση του κοινωνικού κόσμου μας, η επίλυση των μεγάλων κοινωνικών προβλημάτων και η συλλογική, οικογενειακή και ατομική προκοπή όλων των πολιτών και της πολιτείας, θα πραγματοποιηθούν σύντομα και μάλιστα, σαν να έγιναν από μόνα τους.

Γιατί όταν οι άνθρωποι βρεθούν μέσα στο ευεργετικό περιβάλλον μιας καλής οικογένειας, ο νους τους στρέφεται προς το καλό, η συμπεριφορά τους ακολουθεί, στρεφόμενη προς το καλό, στη συνέχεια, ακολουθούν, το επαγγελματικό περιβάλλον, η γειτονιά, ο νομός, η περιφέρεια, η πατρίδα ολόκληρη εν τέλει.

Νομίζετε ότι σε μια πολιτεία με υγιείς, λειτουργικές και δημιουργικές οικογένειες, θα βρουν τόπο να σταθούν μαφίες, μαφιόζοι, παρακινητές εις ασέλγειαν, πορνείαν, γεωγραφικώς ακροβολισμένα τάγματα αλλοδαπών εκτελεστών, φατρίες και γενικά, επίπεδα ουσιοξάρτησης και διαφθοράς, τόσο υψηλά όσο τα σημερινά; Ούτε και κατά διάνοια! Άλλος τρόπος για να προκόψει η πατρίδα μας και οι πολίτες, υπάρχει; Ούτε και κατά διάνοια!

Δεν αξίζει, λοιπόν, τον κόπο, να αναζωογονήσουμε τις ελληνικές οικογένειες;

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» προκειμένου να παρακινήσω τους πολίτες να δράσουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Υ.Γ. 2: * τα παραθέματα προέρχονται από το Pierre Bourdieu, «Γλώσσα και συμβολική εξουσία», 1999, εκδ. Καρδαμίτσα.

Υ.Γ. 3: η φωτογραφία προέρχεται από το  www.lynnat40.blogspot.com/2009/08/little-house-on-prairie.html

 

 

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 03 Νοέμβριος 2010 12:01