Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής


Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 623 επισκέπτες συνδεδεμένους


Γερμανία 0041762833777

The Absolute Evil


Gang-stalking Greeks


Byzantine Atrocities


European Dissidents ALARM


Human Rights' Court


The used up men


Dissidents - USG RICO crimes


Open Letter to Theresa May


Open Letter to António Guterres UN's SG


Triangulation - Zersetzen


Open Letter to Andrew Parker, MI5


Πράξεις ποταπές - Despicable choices



My father's death


Cavitation damage


Burglary and vandalism


Dry mini submarine


Message to Bundeswehr 2


Message to Bundeswehr 1


“Tough” guys and TOUGH guys


Μοναδική λύση, το Χόλιγουντ




Zeppelin: Beyond Gravity


Foreign intervention in Greece?


Η ανελεύθερη Ελλάδα


Η Ελλάδα καταγώγιο;


Αν.Επ. Π. Παυλόπουλο


Intangible prisons


Plausible deniability


Images of German w & s


Crimes against Humanity


"Chimera" - "Bellerophon"


pr. Donald Trump



Legal Notice 87


Βδέλλες, αποικιοκρατικές


Being a German


Legal Notice 84


Dirty colonial methods


Georgi Markov, BG - KGB


Samples of Barbarity


Ελλάδα - αποκόλληση


Έλληνες, στο έλεος...


Harvester's log 16/3/17



Legal Notice 66




Legal Notice 62



My story






Η Εστία μου



Why so untidy?






Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;



Ζήτημα εμπιστοσύνης






Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;


A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού


Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B


Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"


Μυστικές δίκες;


Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά




Honor your father...


Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Διακρίνοντας τους στρατιωτικούς από τους κοινούς κακοποιούς (upd) PDF Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις
Συντάχθηκε απο τον/την Χρήστος Μπούμπουλης (Christos Boumpoulis)   
Δευτέρα, 04 Δεκέμβριος 2017 19:12

Bf 109 pilot Franz Stigler and B-17 pilot Charlie Brown's first meeting
Διακρίνοντας τους στρατιωτικούς από τους κοινούς κακοποιούς
Update 5/12/2017, 12:30. There have been sufficient indications of a severe and illegitimate reaction, on behalf of the U2RIT, due to this article and against its writter. Here is my answer.
The Constitutions of most of the U.N. States dictate: non violations of human rights; non illegal transfer of National Sovereignity; non illegal political elections; non illegal possession/usage of conventional/chemical/biological/radiological/directed-energy weapons; no harm against the allies; defending the democratic institutions; no illegal restlers migration; no illegal granting of citizenship/nationality; no participation to illegitimate black operations, and in certain geographical areas no transfer of real estate to foreigners.
The military oath obliges the members of the Armed Forces and of the Security Authorities, to defend the Constitution; to remail loyal to the State; and to protect the citizens and the land. When this oath  becomes defyed by those members, then, there is trison and traitors.
Specificaly in Greece, at least many thousands of innocent and healthy citizens have been, died, forced to seekness, tortured, slandered, inprisoned, marginalized, exiled, displaced, robbed, deprived from their human rights, etc. (my perents and myself, we are included among those victims) because the Greek Armed Forces and the Greek Security Authorities, violated their military oaths. And this obvious fact can not vanish by death threatening any legitimate Greek dissident.
I hope that no other Greek citizen shall become harmed by traitors which deserve to become fairly trailed and justly panished for their misdeeds. 
Christos Boumpoulis
Παραδοσιακά, στη διάρκεια της ιστορίας, στρατιώτες ονομάζονταν όσοι κατατάσσονταν στον στρατό ξηράς (Πεζικό ή Ιππικό) και έπαιρναν μέρος στις εκστρατείες, χωρίς να κατέχουν κάποιο αξίωμα, σε αντιδιαστολή με όσους κατείχαν κάποιο αξίωμα (αξιωματικοί) και τους αρχηγούς της κάθε στρατιάς (στρατηγοί), ορισμοί που ισχύουν και σήμερα.
Ειδικότερα στην ιεραρχία του Ελληνικού Στρατού Ξηράς, Στρατιώτης (Στρτης) ονομάζεται ο οπλίτης που ανήκει στην κατώτατη βαθμίδα της κλίμακας και είναι ο μόνος που δεν καλείται βαθμοφόρος. Επίσης, είναι ο μόνος που δεν φέρει κανένα διακριτικό σήμα στο αριστερό πέτο της στολής υπηρεσίας. Ενδέχεται όμως να φέρει διακριτικό σήμα στο δεξί πέτο της στολής υπηρεσίας, όπως για παράδειγμα:
Αν είναι Οπλίτης Ιατρός, οπότε φέρει σχετικό ιατρικό διακριτικό, αποτελούμενο από ένα φίδι (σύμβολο της Ιατρικής) και δύο κλαδάκια δάφνης εκατέρωθεν.
Αν είναι Ν/Τ (νοσηλευτής, αν και στην πραγματικότητα έτσι ονομάζονται όλοι όσοι έχουν ειδικότητα στα παραϊατρικά επαγγέλματα, ανεξάρτητα από την ειδικότητα), οπότε φέρει σχετικό ιατρικό διακριτικό, αποτελούμενο όμως μόνο από το αντίστοιχο φίδι.
Παρομοίως για ορισμένες ειδικότητες, όπως Καταδρομέας, Στρατιώτης Τεθωρακισμένων, Πυροβολικού, Υλικού Πολέμου κ.α. υπάρχουν αντίστοιχα διακριτικά.
Franz Stigler  and Charlie Brown incident
The Charlie Brown and Franz Stigler incident occurred on 20 December 1943, when, after a successful bomb run on Bremen, 2nd Lt Charles "Charlie" Brown's B-17 Flying Fortress (named "Ye Olde Pub") was severely damaged by German fighters. Luftwaffe pilot Franz Stigler had the opportunity to shoot down the crippled bomber, but did not. After an extensive search by Brown, the two pilots met each other 40 years later and developed a friendship that lasted until Stigler's death in March 2008.[1]
2nd Lt Charles L. "Charlie" Brown ("a farm boy from Weston, West Virginia", in his own words) was a B-17F pilot with the 379th Bombardment Group of the United States Army Air Forces' (USAAF) 8th Air Force, stationed at RAF Kimbolton in England.[2][3] Franz Stigler, a former airline pilot from Bavaria, was a veteran Luftwaffe fighter pilot attached to Jagdgeschwader 27 (fighter band 27); at the time, he had 27 victory tallies to his name and would be eligible for the coveted Knight's Cross with one more downed enemy bomber (the required number of victories was 30). (In Nazi Germany, the shooting down of a bomber aircraft was worth 3 points compared to a fighter's one.) [4][5]
Bremen mission
The mission was the Ye Olde Pub crew's first and targeted the Focke-Wulf 190 aircraft production facility in Bremen. The men of the 527th Bombardment Squadron were informed in a pre-mission briefing that they might encounter hundreds of German fighters. Bremen was guarded by 250 flak guns. Brown's crew was assigned to fly "Purple Heart Corner," a spot on the edge of the formation that was considered especially dangerous because the Germans loved to target the edges instead of shooting straight through the middle of the formation. However, since one bomber had to turn back due to mechanical problems, Brown was told to move up to the front of the formation.[6]
For this mission, Ye Olde Pub's crew consisted of:
Second Lieutenant Charlie Brown: pilot / aircraft commander[7]
Second Lieutenant Spencer "Pinky" Luke: co-pilot[8]
Second Lieutenant Al "Doc" Sadok: navigator[9]
Second Lieutenant Robert "Andy" Andrews: bombardier[9]
Sergeant Bertrund "Frenchy" Coulombe: top turret gunner and flight engineer[10]
Sergeant Dick Pechout: radio operator[11]
Sergeant Hugh "Ecky" Eckenrode: tail gunner[11]
Sergeant Lloyd Jennings: left waist gunner[11]
Sergeant Alex "Russian" Yelesanko: right waist gunner[12]
Sergeant Sam "Blackie" Blackford: ball turret gunner[13]
Bomb run
Brown's B-17 began its 10-minute bomb run at 27,300 ft (8,300 m) with an outside air temperature of −60 °C (−76 °F). Before the bomber released its bomb load, accurate flak shattered the Plexiglas nose, knocked out the number two engine and further damaged the number four engine, which was already in questionable condition and had to be throttled back to prevent overspeeding. The damage slowed the bomber and Brown was unable to remain with his formation and fell back as a straggler – a position from which he came under sustained enemy attacks.[14]
Fighter attacks
Brown's straggling B-17 was now attacked by over a dozen enemy fighters (a mixture of Messerschmitt Bf 109s and Focke-Wulf Fw 190s) of JG 11 for over 10 minutes.[15] Further damage was sustained, including damage to the number three engine, which would produce only half power (meaning the aircraft had at best 40% of its total rated power available). The bomber's internal oxygen, hydraulic and electrical systems were also damaged, and the bomber lost half of its rudder and its port (left side) elevator, as well as its nose cone. Many of the gunners' weapons then jammed, probably as a result of loss of the onboard systems leading to frozen mechanisms (the ground crew did not oil the guns correctly), leaving the bomber with only two dorsal turret guns and one of three forward-firing nose guns (from eleven available) for defense.[16] Most of the crew were wounded: the tail gunner, Eckenrode, had been decapitated by a direct hit from a cannon shell, while Yelesanko was critically wounded in the leg by shrapnel, Blackford's feet were frozen due to shorted-out heating wires in his uniform, Pechout had been hit in the eye by a cannon shell, and Brown was wounded in his right shoulder.[17] The morphine syrettes onboard froze, complicating first aid efforts by the crew, while the radio was destroyed and the bomber's exterior heavily damaged. Miraculously, all but Eckenrode survived.[17]
Franz Stigler
Brown's damaged bomber was spotted by Germans on the ground, including Franz Stigler (then an ace with 29 victories), who was refueling and rearming at an airfield. He soon took off in his Messerschmitt Bf 109 G-6 (which had a .50 caliber Browning machine gun bullet embedded in the radiator, which risked the engine overheating) and quickly caught up with Brown's plane. Through the damaged bomber's airframe Stigler was able to see the injured and incapacitated crew. To the American pilot's surprise, Stigler did not open fire on the crippled bomber. Stigler recalled the words of one of his commanding officers from Jagdgeschwader 27, Gustav Rödel, during his time fighting in North Africa, “If I ever see or hear of you shooting at a man in a parachute, I will shoot you myself." Stigler later commented, "To me, it was just like they were in a parachute. I saw them and I couldn't shoot them down."
Twice, Stigler tried to get Brown to land his plane at a German airfield and surrender, or divert to nearby neutral Sweden, where he and his crew would receive medical treatment and be interned the remainder of the war. Brown and the crew of the B-17 didn't understand what Stigler was trying to mouth and gesture to them and so flew on. Stigler later told Brown he was trying to get them to fly to Sweden. Stigler then flew near Brown's plane in a formation on the bomber's port side wing, so German antiaircraft units would not target it; he then escorted the damaged B-17 over the coast until they reached open water. Brown, unsure of Stigler's intentions at the time, ordered his dorsal turret gunner to point at Stigler but not open fire in order to warn him off. Understanding the message and certain that the bomber was out of German airspace, Stigler departed with a salute.[14]
Brown managed to fly the 250 mi (400 km) across the North Sea and land his plane at RAF Seething, home of the 448th Bomb Group and at the postflight debriefing informed his officers about how a German fighter pilot had let him go. He was told not to repeat this to the rest of the unit so as not to build any positive sentiment about enemy pilots. Brown commented, "Someone decided you can't be human and be flying in a German cockpit." Stigler said nothing of the incident to his commanding officers, knowing that a German pilot who spared the enemy while in combat risked execution. Brown went on to complete a combat tour.[1] Franz Stigler later served as a Messerschmitt Me 262 jet-fighter pilot in Jagdverband 44 until the end of the war.
Post war and meeting of pilots
After the war, Brown returned home to West Virginia and went to college, returning to the newly established U.S. Air Force in 1949 and serving until 1965. Later, as a State Department Foreign Service Officer, he made numerous trips to Laos and Vietnam. But in 1972, he retired from government service and moved to Miami to become an inventor.
Stigler moved to Canada in 1953 and became a successful businessman.
In 1986, the then-retired Lieutenant Colonel Brown was asked to speak at a combat pilot reunion event called a "Gathering of the Eagles" at the Air Command and Staff College at Maxwell AFB, Alabama. Someone asked him if he had any memorable missions during World War II; Brown thought for a minute and recalled the story of Stigler's escort and salute. Afterwards, Brown decided he should try to find the unknown German pilot.
After four years of searching vainly for U.S. Army Air Forces, U.S. Air Force and West German Air Force records that might shed some light on who the other pilot was, Brown hadn't come up with much. He then wrote a letter to a combat pilot association newsletter. A few months later, Brown received a letter from Stigler, who was now living in Canada. "I was the one", it said. When they spoke on the phone, Stigler described his plane, the escort and salute confirming everything Brown needed to hear to know he was the German fighter pilot involved in the incident.
Between 1990 and 2008, Charlie Brown and Franz Stigler became close friends and remained so until their deaths within several months of each other in 2008.
Δημήτριος Κωστάκης: Ο «άγνωστος» ήρωας πυροβολητής του 40’
Η ιστορία του πυροβολητή Δημητρίου Κωστάκη, ενός από τους πολλούς ήρωες του έπους του 40' για τους οποίους δεν ακούμε και δεν διαβάζουμε συχνά.
«Η είδηση κυκλοφόρησε αστραπιαία: Έρχεται ο Κωστάκης! Περιέργεια ανυπόμονη, συγκίνηση γέμισε όλους εμάς, που τον καρτερούσαμε να φτάσει. Και μια μέρα, το βήμα του βαρύ, βροντερό, αντρίκιο, ακούστηκε ν' ανεβαίνει τη σκάλα της Διοίκησης Πυροβολικού. Ήταν ένας μάλλον ψηλός στ' ανάστημα γέροντας, πρόσωπο χαρακωμένο από τα χρόνια και τις κακουχίες. Βροντούσε περπατώντας με την αχώριστη μαγκούρα του με νταϊλίκι πεισματερό.
– Γεια σας παιδιά!
Σταθήκαμε προσοχή να περάσει. Όμως στα χείλη μας σχεδιάστηκε κιόλας ένα χαμόγελο φιλικό. Ο γέροντας αυτός με την κολοκοτρωνέικη μορφή, την κόψη του οπλαρχηγού, ήταν ανώτερός μας, όμως όχι και διαφορετικός. Ο ταγματάρχης Κωστάκης ερχόταν ολόισια από τα σπλάχνα του λαού».
Με αυτόν τον τρόπο περιγράφει τον ταγματάρχη Δημήτριο Κωστάκη ο συγγραφέας Άγγελος Τερζάκης, που και αυτός πήρε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και κατέγραψε τις εμπειρίες του σε διηγήματα του. Ο Δημήτριος Κωστάκης ήταν ο θρυλικός πυροβολητής του έπους του '40 και ιστορία του δεν καταγράφεται συχνά.
Γεννήθηκε στα Μπεστιά-Λάκκας Σουλίου, στα Γιάννενα. Έγινε δάσκαλος και δίδαξε σε σχολεία της περιοχής του. Σε νεαρή ηλικία πήγε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου για να αναζητήσει μια καλύτερη ζωή στην ελληνική παροικία. Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1913 και κατατάσσεται εθελοντής του Ελληνικού Στρατού. Ο πόλεμος του 40 βρίσκει τον Κωστάκη απόστρατο ταγματάρχη, έμπειρο στρατιωτικό με παράσημα ανδρείας. Είχε αποστρατευθεί τον Φεβρουάριο του 40.
Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς ανακαλείται στο στρατό έφεδρος εκ μονίμων. Είναι ταγματάρχης του πυροβολικού και, μαζί με τον Διοικητή της VIII Μεραρχίας, Υποστράτηγο Χαρ. Κατσιμήτρο και τον Συνταγματάρχη Παναγ. Μαυρογιάννη, αποτελούσαν το επιτελείο της Μεραρχίας.  Οι Ιταλοί αρχίζουν την 28η Οκτωβρίου την επίθεση σε όλο το πλάτος αλβανικού μετώπου. Τα ελληνικά τμήματα προκαλύψεως υποχωρούν στη βασική γραμμή άμυνας όπου βρίσκεται η VIII Μεραρχία. Οι Ιταλοί προωθούνται σε θέσεις μάχης στα Δολιανά και τον Παρακάλαμο. Το ελληνικό πυροβολικό βάλλει συνέχεια κατά πάνω τους.
Δεν χρησιμοποίησε ποτέ όργανα μέτρησης πολυβόλου. Είχε τα χέρια του.
Σε αυτές τις συνθήκες είχε τα θρυλικά του κατορθώματα ο σεμνός ταγματάρχης Δημήτριος Κωστάκης, που, όπως έλεγαν αυτοί που πολέμησαν μαζί του, δεν άφηνε καμία κανονιά να πάει χαμένη. Παράλληλα, εμψύχωνε τους στρατιώτες, ήταν φίλος και αδελφός για τους φαντάρος του.
Αμέτρητα τα περιστατικά ηρωικής δράσης του Κωστάκη, στην Ηπειρωτική γη. 4 με 5 Νοεμβρίου τα ελληνικά τμήματα (βόρεια του Καλαμά) προσπαθούν να αποφύγουν τα άρματα του αντιπάλου. Ιταλικά άρματα κάνουν επίθεση στα υψώματα Καλπακίου. Βάλλονται από το Ελληνικό πυροβολικό, με επικεφαλής τον Δημήτριο Κωστάκη. Εχθρικά άρματα υποχωρούν και άλλα καταστρέφονται. Κατόρθωμα του Κωστάκη και των φαντάρων του.
Σύμφωνα με μαρτυρίες ο Κωστάκης δεν χρησιμοποιούσε ποτέ όργανα μέτρησης πυροβόλου. Τα όργανα μέτρησης ήταν τα χέρια του! Έτσι έδειχνε στους πυροβολητές τις μοίρες δεξιά και αριστερά.
«Δεν φταίνε σε τίποτε οι φτωχοί άνθρωποι, που δεν θέλανε τον πόλεμο».
Ο Κωστάκης έδειξε σπάνιες συμπεριφορές, όταν ο ελληνικός στρατός μπήκε στην Αλβανία, συμπεριφορές που όλοι θαύμαζαν. Ένα παράδειγμα: Έδωσε φαγητό σ' ένα πεινασμένο Αλβανό, αν και γνώριζε ότι τα δύο του παιδιά υπηρετούσαν στον Ιταλικό στρατό. Παράλληλα, έλεγε στους στρατιώτες του: «Όταν παίρνετε κάτι απ' τους φτωχούς Αλβανούς, να το πληρώνετε. Ή σε χρήμα ή σε είδος. Και αν κάποιος πεινάει, δώστε του να φάει. Δεν φταίνε σε τίποτε οι φτωχοί άνθρωποι, που δεν θέλανε τον πόλεμο».
Ο θρυλικός πυροβολητής Κωστάκης για πάνω από 3 χρόνια, έζησε σε κατάσταση ομηρίας στη Γερμανία, στην Ιταλία  και αλλού. Όλα αυτά μέχρι και τον Αύγουστο του 1945 όπου απελευθερώνεται, μαζί με άλλους από τα ρωσικά στρατεύματα. Μετά τον πόλεμο ο Κωστάκης είχε κοινωνικό έργο στα Γιάννενα, στην Αγία Μαρίνα. Έφυγε από τη ζωή στις 3 Νοεμβρίου του 1961.
Δεν τον ξέχασαν οι συμπολεμιστές του και οι φαντάροι του
Αξιοσημείωτο είναι πως στην κηδεία του τον τίμησαν οι συμπολεμιστές του και οι φαντάροι του, αλλά όχι η πολιτεία. Η κόρη του είχε αναφέρει πως «δεν υπήρχε εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης. Ούτε ένα στεφάνι. Ούτε ένας τιμητικός πυροβολισμός πάνω από τον τάφο του, ούτε κιλλίβαντας, γιατί ήταν δημοκράτης».
Δεκαετίες μετά τιμήθηκε από την ελληνική πολιτεία  με προτομή του στο μεγάλο Πεύκο. Αυτό που αξίζει, όμως, παραπάνω είναι όταν το Νοέμβριο του 2000 οι κάτοικοι από τα χωριά της Λάκκας Σουλίου, από τα χωριά του, έστησαν μια προτομή του. Τέλος, σε συνοικία στα Γιάννενα υπάρχει δρόμος «Ταγματάρχης Κωστάκης».
Ταγματάρχης Δημήτριος Κωστάκης: ο αφανής ήρωας του '40
Ο "κανονιέρης του ‘40", αφανής ήρωας του ελληνοαλβανικού μετώπου, ο έφεδρος εκ μονίμων, ταγματάρχης ορεινού πυροβολικού, Δημήτριος Κωστάκης, στο προσωπικό του στρατιωτικό ημερολόγιο, αποτυπώνει με λεπτομέρεια τη μάχη του ελληνικού στρατού στο Καλπάκι το 1940.
"28η Οκτωβρίου 1940.
Έδρα της Μοίρας εις Αγίαν Μαρίνα Ρεπετίστης. Η Μοίρα έχει υπό την Δ/νσιν της 1η Πυρ/χιαν, VIII Συν/τος Πυροβολικού Ιωαννίνων υπό υπ/γον Φωτίου διαμετρήματος 7,5 Σκόντα και την 5η Πυρ/χιαν των 10,5 Σνάιδερ. 21η Αθηνών υπό λοχαγόν Δημόπουλο Παναγιώτην. Επίσης δύο ουλαμούς συνοδείας των 6,5 του 40ου και 42ου Συν/τος Πεζικού.
Περί ώραν 4.30 πρωινήν ειδοποιήθη ο Ταγ/χης κ. Κωστάκης Δ. ότι εκυρήχθη ο πόλεμος στη χώρα να καταληφθώσι υπό των Πυρ/χιων αι πολεμικαί των θέσεις. Ο λοχαγός Δημόπουλος έταξε την Πυρ/χιαν του εις Αγίαν Μαρίναν, οι παρατηρηταί ανθ/γος Ευρυσθένης Δάλλας επί υψώματος Μονής Σωσίνου.
Ο Ταγματάρχης ανεχώρησε αμέσως με ανθ/γον Παπαιωάννου Αλ. και ιατρόν Μπέσαν Ιωάννη ακολουθούμενοι υπό των λοχιών (συνδέσμου και παρατηρητού) διάθεσιν 1ης Πυρ/χίας εχόμενης κατ' ουλαμούς του μεν πρώτου εις θέσιν αριστεράν υψώματος Χάνι Δελβινακίου υπό ανθυπασπιστή Παπαχρήστο, του δε δευτέρου ουλαμού η θέσις παρά την διακλάδωσιν Δελβινακίου Πωγωνιανής…".
Ο ταγματάρχης ορεινού πυροβολικού, Δημήτριος Κωστάκης, αφανής ήρωας του ελληνοαλβανικού μετώπου, στο προσωπικό του στρατιωτικό ημερολόγιο, αποσπάσματα του οποίου δημοσίευσει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, αποτυπώνει με λεπτομέρεια μια από τις γραμμές της αμυντικής διάταξης του ελληνικού στρατού στο Καλπάκι το 1940.
Ο ταγματάρχης Κωστάκης, μαζί με τον υποστράτηγο Κατσιμήτρο και τον Συνταγματάρχη Μαυρογιάννη, ήταν η ψυχή του Έπους του 1940, καθώς έπαιρναν τις επιτελικές αποφάσεις για την 8η Μεραρχία στο μέτωπο του ελληνοϊταλικού πολέμου. Μάλιστα, αντιλαμβανόμενοι έγκαιρα τις προθέσεις των Ιταλών, είχαν καταγράψει τα πιθανά περάσματα της ελληνοαλβανικής μεθορίου και γνώριζαν που θα αντιπαραταχθούν οι ελληνικές δυνάμεις.
"2 Νοεμβρίου 1940.
Ζωηρή κίνησις εχθρών εις Παρακάλαμον. Αυτοκίνητα. Πεζικό, τανκς, μοτοσικλέτες. Εγένοντο βολές επιτυχώς Φωτίου-Δημόπουλου. Αναχαίτησις οχημάτων. Εβλήθησαν ποδηλατισταί οίτινες διελύθησαν με απώλειες πολλών νεκρών και τραυματιών… 'Αλλη φάλαγγα κατερχόμενη δεξιά εβλήθη επιτυχώς και διέκοψε προέλαση προς οδόν Γορίτσας. Διεσκορπίσθησαν εντός δάσους προς Ζαραβίναν. Βλήματα Δημοπούλου 2.237 καθ όλην την ημέρα…".
Τα λόγια των παιδιών του για τον ήρωα
Το ημερολόγιο του θρυλικού ταγματάρχη, καθώς και τα προσωπικά του αντικείμενα, φυλάσσονται με σεβασμό και υπερηφάνεια από την οικογένεια του. Ο γιος του Ελευθέριος Κωστάκης και η κόρη του Ασπασία Κωστάκη-Γκόρου, μίλησαν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για τον σεμνό άνθρωπο, τον πατέρα, τον πατριώτη, τον πολεμιστή. "Ο πατέρας, μάς έδωσε ηθικές αρχές και αξίες. Ήταν άνθρωπος μετρημένος στη ζωή του. Ήταν γενναίος πολεμιστής. Ποτέ δεν υπερέβαλε για τις επιτυχίες του στα πεδία των μαχών. Αγαπούσε την πατρίδα του", λέει με συγκίνηση η 83χρονη κόρη του Ασπασία.
"Γνώρισα τον πατέρα μου όταν ήμουν 5 ετών. Αυτό γιατί μετά την συνθηκολόγηση συνελήφθη και μεταφέρθηκε στην Ιταλία και από εκεί στην Γερμανία και τα σύνορα με την Πολωνία ως όμηρος", αναφέρει ο 73χρονος Λευτέρης Κωστάκης και συνεχίζει: "Από το πεδίο της μάχης έφυγε μόνο λίγες ώρες, για να έρθει στο σπίτι μας, την ημέρα που γεννήθηκα. Ήταν Μάρτιος του 1941. Από τότε και εκείνος δεν με είχε ξαναδεί".
Ο Λευτέρης Κωστάκης, περιγράφει τον ταγματάρχη, ως άνθρωπο σεμνό και αυστηρό μαζί.  "Ήταν λιγομίλητος χωρίς έπαρση", λέει ο γιος του. Θυμάται πως, όταν δεχόταν συγχαρητήρια για τη δράση του, "χαμογελούσε χωρίς να το δείχνει. Αγαπούσε τους φαντάρους σαν δικά του παιδιά", ενώ, όπως αναφέρει, "άσπρισαν τα μαλλιά του μέσα σε μία νύχτα γιατί ξεψύχησε στα χέρια του ένας λοχαγός, αγαπημένος του φίλος, από βολή ιταλικού πολυβόλου".
Ο Κωστάκης μέσα από την πενα του Τερζάκη
Ο λογοτέχνης Άγγελος Τερζάκης, που βρέθηκε στο μέτωπο σμιλεύει στο βιβλίο του "Απρίλης 1946", στο κεφάλαιο "Νεροποντή", την προσωπικότητα του "γεροταγματάρχη":
"…Από καιρό, προτού ακόμη μπούμε στα Αλβανικά χώματα, μας ακολουθούσε η φήμη ενός γεροταγματάρχη του πυροβολικού, εφέδρου εκ μονίμων. Είχε τη διοίκηση μιας μοίρας ορειβατικού. Σκαρφάλωνε στ΄ αρβανίτικα βουνά έστηνε τις πυροβολαρχίες του μονονυχτίς, στις πιο απίθανες κορφές που μονάχα ο ήλιος βλέπει.
Και χαράματα την άλλη μέρα, ράντιζε τον σαστισμένο εχθρό με φωτιά και με σίδερο, του βούλωνε τα κανόνια. Ο τρόπος που ήξερε να χειρίζεται το πυροβολικό του χωρίς να χάνει ούτε βολή ,η λεβέντικη παλληκαριά του η δυσανάλογη με τα χρόνια που τον βάραιναν, άλλες ακόμη πολεμικές αρετές συνδυασμένες με βαθιά συναδελφικότητα για τον φαντάρο τον έφεραν στην ολόπρωτη γραμμή των αρχηγών του αγώνα… Ήταν εγγύηση η συνεργασία του ταγματάρχη Κωστάκη, σε μίαν οποιαδήποτε επιχείρηση...
..Έφευγε χαράματα και γύριζε αργά το βράδυ αλλαγμένος, φρέσκος χαρούμενος με το ρόδισμα της γλυκιάς αμαρτίας στο γεροντικό μάγουλο του… Θεός Εφέσιος στεκόταν και για μας εκεί στην Αλβανία, ο Κωστάκης!
..Μια τέτοια μέρα περνώντας με το αυτοκίνητο την κοιλάδα του Δρίνου παίρνει το μάτι του, κάπου σε χωράφι έναν ξύλινο σταυρό. Πρόσταξε να σταματήσουν. Κατέβηκε. Ήταν ο πρόχειρος τάφος κάποιου ανώνυμου πυροβολητή. Στάθηκε σκεφτικός ο Κωστάκης μπροστά στον τάφο. Στο σκαμμένο μάγουλο του κυλήσανε δύο χοντροί κόμποι δάκρυα. Την άλλη μέρα ξαναμπαίνει στο αυτοκίνητο μαζί με τον παπά του στρατηγείου. Τραβάει τον ίδιο δρόμο και φτάνοντας στον ξύλινο σταυρό σταματάει πάλι. Κατεβαίνει και βάζει τον παπά να ψάλει τρισάγιο.
Θα πίστευε ίσως πως εκπληρώνει έτσι ένα θρησκευτικό του χρέος. Όμως για σένα που τον ήξερες, η πράξη του αυτή είχε άλλο νόημα. Ήτανε το μνημόσυνο ενός πατέρα στον τάφο του παιδιού του…".
Ο ταγματάρχης Κωστάκης, όπως αποκαλύπτουν τα παιδιά του, είχε πάντα μαζί του την Αγία Γραφή, καθώς και μία εικόνα της Αγίας Βαρβάρας, την οποία είχε βρει το 1923, κατά την οπισθοχώρηση στα περίχωρα του Ουσάκ σε κάποια μισοκαμένη εκκλησία.
Ο θρυλικός ταγματάρχης γεννήθηκε το 1891 στο χωριό Μπετσιά Σουλίου. Αποφοίτησε από το Σχολαρχείο Άνω Πεδινών και υπηρέτησε ως δάσκαλος σε χωριά της Λάκκας Σουλίου, τα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας στην Ήπειρο και στην συνέχεια μετανάστευσε στην Αίγυπτο. Όταν ξεκίνησε απελευθερωτικός αγώνας εναντίον των Τούρκων, επιστρέφει στην πατρίδα, για να καταταγεί ως εθελοντής τον Ιανουάριο του 1913 στην Πρέβεζα. Παίρνει μέρος σε όλες τις μάχες και λαμβάνει το πρώτο παράσημο ανδρείας.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, θέτει τον εαυτό του στην υπηρεσία της πατρίδας και γίνεται μόνιμος υπαξιωματικός του Ελληνικού Στρατού. Το 1919 μετέχει με το ελληνικό εκστρατευτικό Σώμα στην καταστολή της Οκτωβριανής Επανάστασης και προάγεται σε ανθυπασπιστή επ' ανδραγαθία.
Στην εκστρατεία της Μικράς Ασίας πολέμησε στο Εσκί-Σεχίρ και στο Αφιόν-Καραχισάρ. Όταν επέστρεψε στην πατρίδα παντρεύτηκε στα Ιωάννινα και απέκτησε 4 κόρες και ένα γιό. Ως ανθυπολοχαγός, ανέλαβε διοικητής πυροβολαρχίας και όταν το 1937 πήρε τον βαθμό του Ταγματάρχη υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες πυροβολικού.
Ο Δημήτρης Κωστάκης αποστρατεύτηκε τον Φεβρουάριο του 1940, όμως λόγω των σοβαρών εξελίξεων εκείνης της εποχής, με αίτησή του, τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς επιστρέφει στο στράτευμα ως έφεδρος εκ μονίμων.
Μετά τη συνθηκολόγηση, συνελήφθη και επί 3,5 χρόνια έζησε σε κατάσταση ομηρίας σε στρατόπεδα της Ιταλίας, της Γερμανίας, της Πολωνίας, μέχρι τον Αύγουστο του 1945, οπότε και απελευθερώνεται από τα ρωσικά στρατεύματα.
Η αργοπορημένη αναγνώριση από την πολιτεία
Μετά τον πόλεμο ασχολήθηκε με κοινωνικό έργο, ενώ ήταν και επίτροπος στην εκκλησία της γειτονιάς του στα Ιωάννινα στην Αγία Μαρίνα. Πέθανε 3 Νοεμβρίου το 1961. Στην κηδεία τον τίμησαν όλοι οι συναγωνιστές του, οι φαντάροι που επέζησαν και συμπολίτες του. "Δεν υπήρχε εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης. Ούτε ένα στεφάνι. Ούτε ένας τιμητικός πυροβολισμός πάνω από τον τάφο του, ούτε κιλλίβαντας, γιατί ήταν δημοκράτης", αναφέρει η κόρη του.
Η ελληνική πολιτεία, 53 χρόνια μετά τον θάνατο του, τίμησε τον θρυλικό ταγματάρχη, με τα αποκαλυπτήρια της προτομής του, στο Μεγάλο Πεύκο.
Ωστόσο, το επίσημο κεντρικό κράτος πρόλαβαν οι συντοπίτες του από τα χωριά Λάκκας Σουλίου, οι οποίοι, τον Νοέμβριο του 2000, έστησαν προτομή του ήρωα κανονιέρη, στη γενέτειρα του Μπεστιά, ενώ στο προάστιο Ελεούσα και τη συνοικία των Ιωαννίνων Καλούτσανη, δύο δρόμοι έχουν την ονομασία "Ταγματάρχη Κωστάκη", με παλαιότερη απόφαση των τοπικών αρχών.
κακοποιός, -ός, -ό
που προξενεί κακό, εγκληματικός
οι κακοποιές δυνάμεις, τα κακοποιά στοιχεία, τα κακοποιά πνεύματα
κακοποιός αρσενικό και θηλυκό
ο κακούργος, ο εγκληματίας, ο απατεώνας, αυτός που διαπράττει εγκλήματα
οι γυναίκες κακοποιοί, οι σπείρες κακοποιών
Συγγενικές λέξεις
Αουγούστο Πινοσέτ
Ο Αουγούστο Πινοσέτ (ισπ. προφορά ΔΦΑ: [auˈɣusto pinoˈtʃet]) (Augusto José Ramón Pinochet Ugarte, 25 Νοεμβρίου 1915 – 10 Δεκεμβρίου 2006) ήταν στρατιωτικός και πολιτικός δικτάτορας της Χιλής (1973-1990).Αποφοίτησε από τη στρατιωτική ακαδημία του Γενικού Επιτελείου της Χιλής το 1951. Στο διάστημα από το 1956 έως το 1958, υπηρέτησε ως στρατιωτικός ακόλουθος της χώρας του στις ΗΠΑ. Το 1973 έγινε αρχηγός του στρατού. Κατέλαβε την εξουσία στις 11 Σεπτεμβρίου 1973 με στρατιωτικό πραξικόπημα ανατρέποντας την εκλεγμένη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αγιέντε. Στις 27 Ιουνίου 1974 αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος και κατάργησε το σύνταγμα της χώρας. Στις 11 Μαρτίου 1990 όμως παραιτήθηκε από πρόεδρος αλλά κράτησε την θέση του ως αρχηγός των ένοπλων δυνάμεων. Το καθεστώς του Πινοσέτ κατάργησε τις ατομικές και πολιτικές ελευθερίες το λαού και μεθόδευσε την εξουδετέρωση των αντιπάλων του με τη χρήση ωμής βίας. Παρά τη στυγνή δικτατορία του, με δολοφονίες, μαζικές εκτοπίσεις και φυλακίσεις, μόνο από το 1983 και μετά ο χιλιανός λαός άρχισε να αντιδρά, κυρίως λόγω των μεγάλων οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε η χώρα. Το 1988, ύστερα από διεθνείς πιέσεις, διοργάνωσε δημοψήφισμα στο οποίο οι Χιλιανοί είπαν ΟΧΙ στην παραμονή του στην εξουσία, ωστόσο εκείνος ξεκαθάρισε ότι επρόκειτο να παραμείνει στην προεδρία της Χιλής μέχρι το 1990, ενώ παρέμεινε επικεφαλής του στρατού μέχρι και τις αρχές του 1998.
Ο αριθμός των θυμάτων της χούντας
Τα θύματα της δικτατορίας του Πινοσέτ στη Χιλή είναι 9.800 περισσότερα από ό,τι πιστευόταν, με συνέπεια να ξεπερνούν συνολικά τα 40.000, σύμφωνα με την εξεταστική επιτροπή που φτιάχτηκε για αυτόν ειδικά τον λόγο στο Σαντιάγο. Οι αριθμοί αφορούν τους φυλακισθέντες και βασανισθέντες της 17χρονης χιλιανής χούντας (1973-1990), ενώ ο επίσημος αριθμός νεκρών και εξαφανισθέντων ανέρχεται σε 3.065.
Παρόλο που υποστήριξε την Αγγλία στο πόλεμο με την Αργεντινή, τον Οκτώβριο του 1998 συνελήφθη στο Λονδίνο, μετά από επίσκεψη του σε ιδιωτική κλινική με σκοπό να εγχειρισθεί. Η Ισπανία είχε εκδώσει διεθνές ένταλμα σύλληψης εις βάρος του με κατηγορίες για μαζικές δολοφονίες και βασανιστήρια των πολιτικών του αντιπάλων. Τελικά όμως η Αγγλία στις 2 Μαρτίου 2000 επέστρεψε τον Πινοσέτ στην Χιλή αντί να τον παραδώσει στην Ισπανία με δικαιολογία την κακή του υγεία. Στις αρχές του 2005 το ανώτατο δικαστήριο της Χιλής για τις ίδιες κατηγορίες τoν αθώωσε. Στις 23 Νοεμβρίου 2005 ο Πινοσέτ κατηγορούμενος για φορολογικές απάτες τίθεται σε κατ' οίκον περιορισμό. Στις 3 Δεκεμβρίου 2006 έπαθε καρδιακή προσβολή. Σε νοσοκομείο της πόλης του Σαντιάγο του έκαναν εγχείριση καρδιάς. Ο Α. Πινοσέτ πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου 2006, σε ηλικία 90 ετών.
Αξιοσημείωτο είναι ότι στην κηδεία του υπήρχαν δύο εξίσου μεγάλες νεκρώσιμες πομπές, μια με υποστηρικτές και μια με κατακριτές.
αιχμάλωτος < αρχαία ελληνική αἰχμάλωτος < αἰχμή + ἁλίσκομαι + -τος
1.(και ως ουσιαστικό) που συλλαμβάνεται και κρατείται από τον εχθρό σε καιρό πολέμου
2.που έχει απαχθεί και κρατείται με τη βία
αιχμάλωτος των ληστών
3.(μεταφορικά) δούλος
αιχμάλωτος των παθών του
1.το άτομο που έχει πιαστεί αιχμάλωτο
Γερμανός αιχμάλωτος / οι Βρετανοί αιχμάλωτοι
Συγγενικές λέξεις
Περιστατικό πρώτο.
Την στρατιωτική μου θητεία υπηρέτησα σε στρατιωτική μονάδα του Πυροβολικού, η οποία υπάγεται στον Στρατό Ξηράς των Ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.
Σε κάποια από τις ασκήσεις αυτής της στρατιωτικής μονάδας συμμετείχα στο πλήρωμα ελικοπτέρου τύπου Augusta/Bell 205 – UH-1H το οποίο συμμετείχε στην άσκηση. Συνολικά, επέβαιναν στο ελικόπτερο επτά άτομα, ενώ ήταν εγκατεστημένη εντός της καμπίνας του ελικοπτέρου, η εφεδρική δεξαμενή καυσίμου.
Κατά τη διάρκεια της πτήσης και ενώ το ελικόπτερο πετούσε σε μεγάλο ύψος, στο πίσω αριστερό τμήμα της καμπίνας και ειδικότερα, στο σημείο όπου ένας ελαστικός σωλήνας συνέδεε, υδραυλικά και ηλεκτρικά, την εφεδρική δεξαμενή με μια υποδοχή στο δάπεδο, εμφανίστηκε διαρκής σπινθηρισμός εντάσεως ανάλογης εκείνης που προκαλεί μια συσκευή ηλεκτροσυγκόλλησης μετάλλου. Ο κυβερνήτης του ελικοπτέρου, μόλις το αντελήφθη, χειρίστηκε κάποιους διακόπτες του πιλοτηρίου εγκαίρως με αποτέλεσμα ο σπινθηρισμός να τερματιστεί δίχως να προκληθεί κάποια σοβαρότερη βλάβη στο ελικόπτερο. Στη συνέχεια, η άσκηση τερματίστηκε κανονικά δίχως να συμβούν άλλα απρόοπτα γεγονότα.
Περιστατικό δεύτερο.
Το βράδυ της Τετάρτης, 30 Απριλίου 2014 στάθμευσα το ιδιωτικό αυτοκίνητό μου απέναντι από αστυνομικό τμήμα το οποίο ευρίσκετο πλησίον του διεθνούς αερολιμένα “Ελευθέριος Βενιζέλος” και στη συνέχεια περπάτησα μέχρι την αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου όπου και διανυκτέρευσα. Περίπου στις 6:00, το επόμενο πρωί της 1ης Μαΐου 2014, επέστρεψα, πεζός, στο σημείο απέναντι από το, εν λόγω, αστυνομικό τμήμα, παρέλαβα το αυτοκίνητό μου και ταξίδεψα, εσπευσμένα, μέχρι το λιμάνι της Πάτρας.
Στο λιμάνι της Πάτρας επιβιβάστηκα σε οχηματαγωγό πλοίο με προορισμό την Ιταλία. Υπήρξε πολύωρη καθυστέρηση της αναχώρησης του οχηματαγωγού. Κατά τη γνώμη μου, η πλειοψηφία των επιβατών του, θεώρησε ως αιτία αυτής της καθυστέρησης κάποιο τυχαίο γεγονός.
Περίπου κατά τη διάρκεια του έτους 2016 πληροφορήθηκα από την ιστοσελίδα Google Maps ότι, το εν λόγω αστυνομικό τμήμα είχε καταργηθεί.
Περιστατικό τρίτο.
Κατά τη διάρκεια του Οκτωβρίου 2016 επέστρεψα, οδικώς, μέσω Βουλγαρίας, στην μόνιμη κατοικία μου η οποία βρίσκεται στην κοινότητα Λουτρού, στην περιοχή Τραϊανούπολης, του νομού Έβρου, στην Ελλάδα.
Παρέμεινα εκεί, περίπου, είκοσι ημέρες και μετά αναχώρησα, εσπευσμένα, με προορισμό τη βόρεια Ευρώπη.
DIRTY SECRETS of VIETNAM: The Navy Seals (720p)
Από την αρχαιότητα, μέχρι και σήμερα, υπάρχουν κάποιοι κανόνες στρατιωτικής εμπλοκής τους οποίους σέβονται έμπρακτα, όσοι, θέλουν να συγκαταλεγόμαστε ανάμεσα στους στρατιωτικούς και όχι στους κοινούς κακούργους:
  • Οι στρατιωτικοί δεν βλάπτουν αιχμαλώτους.
  • Οι στρατιωτικοί δεν βλάπτουν γυναίκες και παιδιά.
  • Οι στρατιωτικοί δεν βλάπτουν ανθρώπους που κοιμούνται.
  • Οι στρατιωτικοί δεν βλάπτουν παράφρονες.
  • Οι στρατιωτικοί δεν βλάπτουν ανθρώπους που φοβούνται.
  • Οι στρατιωτικοί δεν βλάπτουν ανθρώπους εντός μιας εκκλησίας.
Στην μακραίωνη στρατιωτική παράδοση περιλαμβάνεται ο απαράβατος κανόνας της προειδοποίησης. Ουδείς στρατιωτικός προβαίνει σε επίθεση κατά ενός απροειδοποίητου, θεωρούμενου αντιπάλου. Κάθε στρατιωτικός που είναι, όντως, στρατιωτικός γνωρίζει ότι, μια δυνητική επίθεση η οποία δεν έπεται μιας έγκαιρης, δια μέσου ενός αξιόπιστου διαύλου επικοινωνίας, προς έναν αποδέκτη του οποίου την αντίληψη δεν έχει, ο επιτιθέμενος, απομειώσει, προειδοποίησης, θα κατέτασσε, αυτομάτως, τον επιτιθέμενο στους κοινούς κακούργους.
Από το έτος 1964 μέχρι σήμερα, δεν έχω καταφέρει να συλλέξω επαρκείς αποδείξεις ώστε να μπορώ, βάσιμα, να κατατάξω τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων της U2RIT (Ηνωμένο Βασίλειο, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, Ρωσική Ομοσπονδία, Ισραήλ, Τουρκία) στους, όντως, στρατιωτικούς. Άραγε, τέτοιες αποδείξεις υπάρχουν;
Χρήστος Μπούμπουλης
Υ.Γ.: Λόγω της χαμηλής ταχύτητας μετάδοσης δεδομένων, της σύνδεσης Internet μέσω δικτύου κινητής τηλεφωνίας που διαθέτω, δεν έχω παρακολουθήσει το πλήρες περιεχόμενο του ανωτέρω βίντεο με τίτλο “DIRTY SECRETS of VIETNAM: The Navy Seals (720p)”. Ο άδικος ψόγος εναντίον αιχμαλώτων, είτε, ομήρων, για έλλειψη έγερσης, εκ μέρους τους, αξιώσεων σεβασμού της ελευθερίας τους, ενδεχομένως, ισοδυναμεί με απόπειρα συγκάλυψης της αιχμαλωσίας, είτε, της ομηρίας, αντίστοιχα, των αποδεκτών αυτού του ψόγου.
Σημείωση: οι φωτογραφίες προέρχονται από εδώ,
Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 05 Δεκέμβριος 2017 14:46