Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής

Χορηγίες

Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 280 επισκέπτες συνδεδεμένους

Επικοινωνία

Γερμανία 004917667046073 (SMS)

7/3/2017, 20:00

European Dissidents ALARM

 

Zeppelin: Beyond Gravity

 

Foreign intervention in Greece?

 

Η ανελεύθερη Ελλάδα

 

Η Ελλάδα καταγώγιο;

 

Αν.Επ. Π. Παυλόπουλο

  

Intangible prisons

 

Plausible deniability

 

Images of German w & s

 

Crimes against Humanity

 

"Chimera" - "Bellerophon"

 

pr. Donald Trump

 

  

Legal Notice 87

 

Βδέλλες, αποικιοκρατικές

 

Being a German

 

Legal Notice 84

 

Dirty colonial methods

 

Georgi Markov, BG - KGB

 

Samples of Barbarity

 

Ελλάδα - αποκόλληση

 

Έλληνες, στο έλεος...

 

Harvester's log 16/3/17

 

 

Legal Notice 66

 

Execrable

 

Legal Notice 62

 

  

My story

 

  

Aggression?

 

  

Η Εστία μου

 

  

Why so untidy?

 

  

Αποικιοκρατία

 

  

Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;

 

  

Ζήτημα εμπιστοσύνης

 

  

Μεθοδικότητα

 

  

Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;

Βιοηθική

A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού

 

Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B

 

Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"

 

Μυστικές δίκες;

Trustworthiness

Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά

 

 

 

Honor your father...

Noise

Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Why our leaders avoid defending our human rights against the contemporary Zersetzen torture? PDF Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις
Συντάχθηκε απο τον/την Χρήστος Μπούμπουλης (Christos Boumpoulis)   
Παρασκευή, 20 Οκτώβριος 2017 06:35

Why our leaders avoid defending our human rights against the contemporary Zersetzen torture?

 

Systematic Human Rights' violation happens within European Union. These violations are being extensively documented in the Internet.

The E.U. leaders are acting like these Human Rights' violations do not exist.

Furthermore, they neglect to take appropriate measures with regard to extreme violations of Human Rights that have led to genocides and which regarded Nations external to the E.U. e.g. like those which have taken place at Rwanda and involved the Uganda and the U.S.A.

I would like to kindly remind, to the E.U. leaders that, people like myself, equally with millions others creative, honest and innocent civilians, we wish to live our lives, creatively, peacefully, freely and by our human rights being fully respected.

By our leaders' actions and omissions, the existing systemic threats of violations against our human rights and the existing massive violations of the human rights of too many of us, are being perpetuated.

I believe that, it would be much appreciated if they publicly explain the reasons of their inability, if not unwillingness, to defend our human rights.

 

Christos Boumpoulis

economist

 

Appendix

 

Psychiatric Reprisal

Part II: Resisting the Mind Control State

Allen L. Barker April 29, 2001

This essay is a compilation of thoughts on methods to resist governmentally and societally supported mind control torture, repression, and exploitation. It is part II of a series of three, and deals only with social and political issues. Part I, “Motives for Mind Control,” describes some of the motives for mind control and why it continues. Part III of the series, “Mental Firewalls” deals with the techniques and methods that survivors of this torture have developed to resist having their very mentation tampered with, their bodies and lives violated, and their minds turned into battlefields.

The purpose of this essay is not to try to convince anyone of what is truly going on, but rather to analyze the situation and consider what can be done about it (after you know well enough what is going on and are willing to act as if you know it). I have talked to a good number of mind control victims over the past few years, and many ask me what we can do about the situation. That has been a difficult question. There are many possible actions to take, but ineffective actions only waste time. It is a complicated and disgusting situation in the U.S. with regard to mind control abuses, and it does no good to pretend otherwise or mince words. This essay is perhaps part of an answer, such as it is, to those questions.

A Brief Description of Mind Control Torture

First, I should explain what I mean by mind control. Some so-called “rebuttals” of explanations of mind control harassment and technology focus on narrow semantic interpretations of the term, for example by setting up the straw man that any mind control technology must be able to completely control someone’s mind. I am using the term in the more general sense that is now the common usage. By mind control I am referring to covert attempts to influence the thoughts and behavior of human beings against their will (or without their knowledge), particularly when surveillance of an individual is used as an integral part of such influencing. I am especially dealing with situations where individuals are singled out for campaigns of influencing and harassment using advanced technology. I am not referring to such things as everyday TV commercials trying to convince you that you need the latest shampoo — unless the commercials are being used in a way deeper than this surface level such as with the inclusion of subliminals and triggers. (For more details and descriptions, see for example the Mind Control: Technology, Techniques, and Politics web site at http://www.datafilter.com/mc .)

The technology is rooted in surveillance devices, such as audio and video bugs, through-the-wall and remote sensing devices, and biosensors both remote and implanted. This provides the feedback for the influencing, as well as any “entertainment” value for voyeur/sadists and intellectual property theft for thieves. Coupled with the surveillance is some sort of “effector” or feedback path for influencing an individual. This may be as simple as spreading rumors and gossip based on the surveillance. It may include acting out “street theater” to the individual, letting them know they are under surveillance and putting them in bizarre situations to see what they do or to cause trauma and disorientation. This may even include spreading the information for use by “assets” in the newspaper, television, radio, and advertising businesses and on the internet. In some individuals hypnosis may have been used to condition certain reactions and behavior to be triggered by later cues. The use of technology ranges from using harassing phone calls coupled with surveillance-based feedback to provide aversive stimuli in a person’s home, to abusing the media and the internet as a means for harassment, to the use of pulsed microwave beams to cause pain, anxiety, or heart palpitations, to the use of brain implants to record and affect the brain directly, to…

Thus there are several categories of mind control operations, for example covert druggings, hypnosis and trauma conditioning, one-shot EM-type brain blasting, short-term mind fucks, and ongoing feedback control setups for long-term torture and exploitation of victims, to mention a few. What they have in common is the attack against the mind of the victim, as well as the deniable and denied nature of the attack. The exact means being used in any particular case are beside the point here. These techniques do not just violate one or two of what everyone knows are fundamental human rights: In one fell swoop they violate almost every fundamental human right a person has.

Standing Up and Resisting

I am sure that most if not all of the strategies I will discuss in this essay have occurred to people involved in the area of mind control for any length of time. I hope this essay will prove useful by collecting these various ideas together and providing a big-picture overview of some possibilities. I have tried to cover the whole range of possible actions, including violent action. I know the torturers and their apologists may take this as some sort of propaganda coup, and that these state-sponsored terrorists may go around shouting “terrorist,” but the list would not be complete if I did not include those possibilities. Thinking about all the possible reactions can yield insights into seemingly unrelated matters.

Some people’s response to ideas for action is to criticize the person putting forth the ideas. Remarks like, “what have you done,” “why didn’t you do this or that,” and “what is your hidden agenda” are to be expected, indirectly if not directly. I am confident enough about my efforts over the past years to expose and stop these human rights violations to not let that bother me — whether or not someone else might agree with my approaches. Developing a thick skin against smears and dirty tricks is necessary in American politics in general these days, and especially when trying to expose horrible atrocities carried out by well-funded and secretive groups. Everyone has his or her own skills, abilities, and situation, and knows if he or she is making his or her best effort in the circumstances.

I am coming out and saying a lot here, and I have given it a lot of consideration. Some people might argue that incremental progress is the way to present things, to preserve some notion of “credibility.” To me, preserving “credibility” means to point out what I know is the case after I know quite well it is the case. There have been denials every step of the way, even of technology that definitely exists like microwave voice projection and implanted tracking devices. Does that not impugn the “credibility” of the deniers, or the professional liars who are known to have tortured American citizens for decades? Why should anyone think that such programs of torture ever stopped? They have not.

The signers of the Declaration of Independence pledged their lives, their fortunes, and their sacred honor. I present this essay in the same spirit. If people are afraid to say that they are being tortured in the U.S. then the torturers will be free to keep on torturing. As the song goes, “it starts when you’re always afraid.”

I have already been subjected to torture-level extrajudicial surveillance and harassment by “my fellow Americans,” inside my own home and mind, for the past four [now six] years. This has sharpened my awareness in some ways, and I have seen quite directly how this stinking society and culture operate. So I know something about how these pathetic, juvenile and barbaric rapists work — though it is difficult to imagine and it would make you feel sorry for them if it weren’t for their many victims. So yes, I will write it. I will stake my credibility, career, family, and life on it because I know damn well it is true and there is no real alternative but slavery.

(Why didn’t the colonists “prove” in a corrupt and controlled court that the soldiers of King George III oppressed the citizens of the colonies?)

The Actual Situation

This is a very brief rundown of the current situation in the United States today. Similar situations exist in other “advanced” countries, but my focus in this essay is on the U.S. (Though other countries have adopted or will adopt the American model of repression.) The situation has been described at length in other essays and books by various authors, so this is just a summary.

The United States is, for all practical purposes, a military/intelligence police state. This reality is hidden behind a facade of representative government and media psyops and lies. The evil empire had an evil twin. Citizens can be selected at random for horrible experimentation and abuse. Those who seriously challenge the corrupt system face covert harassment and abuse. Collaborators, apologists, and profiteers. Our elected representatives have no real power at all over the military/intelligence complex in the United States. They are generally bought and paid for by groups interested only in making ever more money, in any way possible.

There still are many decent people in the United States. At least that is what little faith I have left in America. The stated principles of this country still stand strong, even as they are ignored. That might be some slight hope for the country, but I hate this country now. I hate the United States. Read this paragraph again from the beginning. I hate the phony culture of lies and exploitation. I hate its stinking loudmouth hypocrite “rulers” and their goon squad torturers. I hate its ongoing atrocities and its phony veneer of “civilization” pasted over its blatant barbarity. The fourth reich is alive and well in North America, Americanized with lawyers, PR men, marketing, and advertising. The death camps are kept well-hidden as they continue operating for decades, as slaves are taunted with lies of freedom, free enterprise, and a “strong economy.”

Great masses of people are not knowingly touched by this repressive system because they do not need to be: They are kept “blissfully ignorant” (or pretend it out of expedience). They think they are living in the phony nation the propaganda advertises, and are compliant subjects for their hidden and self-determined overlords. This might be called government from underneath a rock. The persecutions and exploitations are just as vile, if not more vile, because they are hidden. The entire culture suffers, but no one seems to notice the absence of real dissent or fresh ideas or leaders coming from outside the corrupt two-party system. It is like Disneyland, where everything is a facade. The difference is that in Disneyland everyone knows it is a facade, and people are not being tortured back behind the facades

American marketers might even portray this new feudal and repressive state as some sort of advance. For greedy fascists without consciences and who can manage to stay on the exploiting side rather than becoming one of the exploited it might be a real “paradise.” I hope historians for centuries hence will see the current American leadership as the Vichy government it is, collaborating with and profiteering from crimes against humanity. These leaders are either real fools or they know damn well what is going on in their repressive nation. Look at them on TV. They want to condition you to feel some phony nationalism and well-being at their slick lies; condition yourself instead to feel revulsion and disgust at propaganda reels. That box in your living room lies constantly, and to personify it further, it is one of the biggest and most culpable collaborators in American atrocities. Always another lie, always blaming a victim, always spinning this way and that, always an excuse or rationalization. Keep your mental distance from this mind poison and see it for the controlling tool it is (as well as for what it could be and could have been).

Let us assume a counterfactual for a moment and suppose that the U.S. government is not involved, that it is “only” private groups or foreign governments attacking and exploiting American citizens. In that case the U.S. government is still guilty and complicitous. They have kept the technology secret, have helped in the repression and discrediting of victims, and have done essentially nothing to stop the abuse. They have failed in the most basic functions of government. These are serious, serious crimes we are talking about here: literally torture and enslavement. (Should, say, Russian or Chinese government agents be free to mind control torture American citizens here in the U.S.? Should organized crime groups? Should industrial espionage agents or “friendly” intelligence services? Obviously not.)

It really is that bad: evolved torture techniques, a neutron bomb that destroys the person from within while society can ignore it. Understand, this is known stuff and much is admitted by the government; but still no actions are taken. While the government has only admitted a grain of sand in the desert of its atrocities, what we know is bad enough. And still nothing happens and the politicians go on grandstanding, pretending nothing is wrong, and stuffing their pockets. If someone came into your home and did this to you or your family directly you would be completely justified in shooting them dead — and any jury in the country would agree with you. But when government agents do the same things, its Nazi pigs are protected and the victims are further smeared. If there is any use for “Old Sparky” it is to fry these torturing, treasonous, Nazi pigs.

The Community Against Mind Control

The community against mind control is a varied one. There are researchers who have uncovered mind control abuses (and then encountered the mind control coverups), there are victims and their families and friends, and there are other citizens who have heard and seen what is going on, recognized its truth, and acted on it. There are a few organizations set up to resist mind control, and several researchers and activists who have worked on the issue and with victims for many years. I will not name them here to avoid leaving anyone out. Fortunately or unfortunately, there is no real unified leadership fighting mind control in the United States, not to disparage anyone’s work in the area.

First of all, being an outspoken critic of American mind control atrocities is not helpful to one’s career, finances, or health. Things may get better as the atrocities gradually come more and more to light, but harassment and surveillance are to be expected. People working against mind control, especially when they are victims themselves, must deal with the fact that they are being watched and their every move (and even thought) is being analyzed. The criminal factions can move to thwart or counter any move even before it happens. Remember, these are atrocities committed against men, women, and children for years on end, committed by vicious and amoral people with powerful connections and funding sources. They will threaten, blackmail, harass, and murder to conceal their crimes. The lie of American freedom serves them well as cover for their fascist tactics, but also makes them especially fear exposure for what they are and what they have done against their own people.

Mind control victims themselves can be somewhat difficult to work with, and for good reason. They have survived and are still coping with almost unimaginable torture experiences and the associated psychological and physical trauma (these would be called torture sequelae, but the torture generally has not stopped and is ongoing). They have been betrayed in the worst way imaginable by their own people. They have been exploited and been put through experiences meant to demean them. They have been slandered, blackmailed, and threatened. They have had their minds repeatedly violated and often their bodies as well. They have seen provocateurs disrupting anything that looks like it might achieve something and know all too well about infiltration. They have watched their society and seen how pervasive this modern-day system of torture and exploitation is in the United States. They tend not to be financially well-off, for obvious reasons. They have often had such incredible and hard-to-believe experiences on an ongoing basis that they do not even mention the most outrageous ones, knowing they will face ridicule enough for describing their other experiences.

There are victims of various sorts of mind control experiments and operations, from childhood induced trauma and conditioning, to hypnosis abuses, to electromagnetic harassment, to covert drugging, to implanted devices, to street theater to… In short, any sort of mind control technology and technique the government has wanted to test it has tested on its unconsenting citizens. Thus there are many different experiences, or clusters, of mind control victims. The people themselves have varied backgrounds and have as an unfortunate commonality that for whatever reason they were singled out and tortured. There are some victims who have suffered brain damage and severe psychological problems as a result of their torture. There also are truly mentally ill people, true kooks, and provocateurs impersonating both to help discredit the real victims. Many victims have a history of some connection to the military or to an intelligence agency, which is sad but not surprising, and thus face realistic suspicions that they are agents or plants. Altogether these factors point to why mind control victims are reluctant to trust anyone, much less someone claiming to be or touted as their leader. Thus there is currently a sort of leaderless resistance to mind control, which I hope can be more effective than it currently is.

Mind control victims are very much like prisoners of war who have been tortured. The difference is that they generally do not know why they have been tortured, they do not have their own army or support system, and they have been tortured by citizens of their own country. That, and the torture is generally ongoing and has not stopped. Rather than any sort of sympathy or respect for having “served their country” by being selected for exploitation and torture for the sake of what is billed as “national security” or “freedom,” these veterans of mind control abuse are subjected to ridicule and abuse. The psychological torture, and often the physical torture, is ongoing.

The torture victims are supposed to second guess the reason for their torture. Why were they selected? What is so special about them? Their being selected for torture might even be portrayed as some sort of flattering attention that needs a special explanation, lest they be accused of having delusions of grandeur.

State and Societal Methods to Continue and Conceal Ongoing Mind Control Operations

The primary method used to conceal and continue ongoing mind control operations is secrecy. The weapons used are highly classified, and those who abuse them to summarily torture American citizens benefit from a conspiracy — as defined in the dictionary — to conceal their crimes. Secrecy is the American passion; it is the way the United States institutes fascist repression against its citizens while pretending to be a democracy respecting human rights. Secrecy has only grown more entrenched in the U.S. since some of the mind control abuses against citizens were exposed in the 1970s.

The psychiatric and psychological communities are also used as tools in the repression and torture of American citizens. Sometimes wittingly, sometimes unwittingly, mental health workers aid in and help cover up mind control operations in the United States. First, these communities aid in the repression by advertising mental illnesses and their symptoms while ignoring technological means for inflicting the same symptoms. They ignore the reality of government harassment campaigns and nonconsensual experimentation on the public. This lays the groundwork for mind control victims to be labeled as mentally ill and dismissed, or for some half-educated person to think they are helping by suggesting the victim “get psychiatric help.” Deniability is one of the first principles of covert action, and inflicting torture which mimics the symptoms of mental illness is not especially novel. The deniability is preserved by publicizing mental illnesses while denying mind control technology and harassment techniques.

Secondly, the mental health community aids in repression by directly diagnosing and even institutionalizing against their will people who claim to be mind control victims. This is nothing short of the former Soviet system of using psychiatry to discredit and silence dissidents and others, though with a typical American spin involving layers of lies and secrecy. There truly are mentally ill people, and their illnesses are unfortunately used as cover lies for torture. This is just another sad reflection on a profession sworn to “do no harm.” Aside from a few trusted practitioners, the mental health community and system should be considered collaborators in American repression, at least until their diagnostic manuals have entries for electronic and other mind control, nonconsensual experimentation, and trauma and torture sequelae due to harassment campaigns like those the U.S. government has carried out for years against its own people. The psychiatric community is used to enforce belief in the socially demanded delusion that the U.S. government does not engage in extrajudicial torture and harassment of its own citizens (and the delusion that the psychiatric community does not have years of mind control blood on its hands).

Next, there is the American press. These liars participate in coverups of all sorts of intelligence community atrocities, while at the same time preaching about freedom of the press and their mythical watchdog roles. A recent canonical example is provided by the mainstream papers’ attempts at discrediting and smearing the few journalists who dared to report CIA knowledge of Contra drug trafficking — even though it was already known from Senate hearings years earlier. [In an interesting two-birds scenario, at the same time this cocaine was being imported the zero-tolerance just-say-no campaign was going full force, and our prisons were being filled to world-record levels with inner city users and sellers of some of this same cocaine.] Even when the CIA finally admitted as much in its own reports, the press would not report it accurately, let alone apologize to the actual reporters they had smeared. This is what the dictionary and the law define as a conspiracy. Most media outlets in the U.S. are de facto propaganda outlets for the government, especially for the intelligence agencies. The shameful refusal of the press to cover human radiation experiments by the government for almost a decade after the information was released by a Congressional committee is another canonical example, perhaps even closer to the case of mind control torture.

Not only will the press not openly report ongoing mind control abuses and torture, many in the press act as apologists for it and even as participants in the torture. Many mind control victims have become very familiar with the way that symbols and codewords are used to both let the victims know they are under surveillance and to attempt to smear and discredit them. This coded and between-the-lines speech is apparently standard issue in the intelligence and diplomatic communities, while ordinary citizens tend to scoff at the notion of basic “English 101”-type symbolism being used by journalists and spies. Deniability is the principle. Have your cake and deny it too.

The techniques for deniable smears include making the smears either be so specific or so general that they can be denied — and these deniable smears can be distributed across the entire media spectrum like other concerted propaganda campaigns. An example of the specific sense would be what the victim ate last night or what the victim’s spouse said during sex (intended to harass and goad). The general smear could be general stories about things the victim has recently done or been interested in. These are deniable, though the victim knows, and is supposed to know, but cannot say or do much for fear of being called insane. This is combined with symbolic and between-the-lines “stories” dealing with the victim in a deniable way, smears by juxtaposition, soundalike phrases, and the whole bag of psyop tricks and ways to communicate (or in this case harass) between the lines. [When you start to pick up the messages between the lines, be aware that there are often more lies between the lines than on them.] Some of these smears are so stupid that you would laugh in the torturer’s face if the smear did not reveal human rights violations against the victim or you did not know the absolutely vicious intent the torturer had.

The press techniques used mirror some of those reported to have been used by the CIA in manipulating South and Central American populations via psychological operations carried out through the media. It is no surprise at all that these techniques would have been brought back and diffused into the U.S. covert political reality. Who is watching the spies and national security complex in the current political climate? The American press consists of some of the most arrogant, manipulative, thin-skinned, and provincial people imaginable, always rationalizing away their own criminal complicity in crimes against humanity. The few exceptions know who they are.

To discredit mind control victims, the media will play them up as schizophrenic kooks. Acts of physical and psychological terror by the government are ignored, while those speaking out against such terror are ridiculed. The United States is so transparent in its propaganda it is amazing anyone is gullible enough to believe it, except that it is so pervasive. Many Americans fall for the lies and misinformation because they have been so inundated with propaganda and lies for all of their lives that they cling to their adult Santa Clauses and refuse to confront differing facts.

In a larger sense, the press engages in what Jeff Cohen has called propaganda from the center. I would modify that by saying that the press and the government engage in both propaganda and terrorism from the phony center. The phony center is the place where the system works. It is the place where no human rights violations happen within the U.S., and where everything runs smoothly so businesses and corporations can go on making money. It is not Republican or Democratic. It is the status quo minus all the unfortunate and ugly realities and events that might cause ripples. Crime and crime coverage fit right into the phony center, though, because this gives the system some bad guys to chase and catch, showing how the system works and even polices itself. State crimes are almost never mentioned, and white-collar crimes are not mentioned often. It is mostly crimes by people who are in what might be called the lower classes, except that in the phony center there is no such thing as class in America. Crime coverage also serves very effectively to scare the public, so they will willingly accede to authority and, increasingly of late, surrender more of their liberties. (There are also the high-profile “entertainment crimes” which can displace real news for months.) Terrorism from the center is any act of terrorism that tends to reinforce the impression of the phony center. It can serve to discredit “extremists” as well as to terrorize dissidents who might threaten the power of the elites. This terrorism might include public acts to be misreported on the news or cointelpro actions secretly carried out against people and groups.

In the service of the phony center, the press also utilizes a “triangulation strategy” to soften and minimize the most egregious atrocities taking place in the country. If there were a chance that people might learn of the secret government literally holding people as electronic slaves in distributed concentration camps created from the victim’s own homes and minds, the CIA would be portrayed as fighting the slave trade overseas. See, I cannot argue with fighting slavery overseas. It is a good thing, assuming it is real and not just more PR propaganda. But now it has purposely distracted from the domestic abuses. The general rule is to triangulate by emphasizing something similar to the domestic problem except that it is not quite so bad or is committed by bad criminals the government is chasing or by foreign groups or governments. It masks the most serious abuses (people can only concentrate on so many things). Someone not familiar with the idea of masking by triangulation might even think someone in the press was trying to help but, gosh, here at least is a watered-down something.

Triangulation here is similar to the “limited hang-out” strategy so often used by intelligence agencies when they fear worse exposures of their crimes. That is, they admit a few abuses that are bad but hardly the worst abuses or the bulk of the abuses, play up those admissions for a time, and then declare that “it’s time to move on.” Amazingly enough, after a few years they often begin denying and hiding the few admissions they actually made and we have what Robert Parry has called lost history (though most of the actual history was never revealed anyway).

Finally, in denying and covering up mind control crimes there are witting “assets” and collaborators in all parts of society. To say it is Stasi-like is not going too far. Some are profiting directly from this exploitation and enslavement, while others profit indirectly or hope to not become another victim by collaborating. Too many Americans are just plain cruel and barbaric. There are “assets,” apologists, and collaborators in the advertising and entertainment businesses, in academia, in science and engineering, anywhere you might look. Some are likely just following the cues of the unspoken dialogue and symbolism, while others are directly connected. Some may be mind control victims themselves, aware of it or not. This is a real, live conspiracy of the sort that Americans love to ridicule others for pointing out. I do not put anything past people who would participate in systematic torture, including manufacturing news “events” for distracting, discrediting, and as a launching point for their desired spin.

Consider that the Church report only scratched the surface of the abuses then, and that things got worse through the 80s and 90s, and you may get some inkling of the true situation.

Methods of Protest and Resistance

This is a listing of various possible methods to protest and resist the crime against humanity that mind control torture really is. They are listed very roughly in order of increasing severity and confrontation. They are not mutually exclusive, of course, and several or many could and should be employed at once. I would urge people not to act in rage, especially on some of the more extreme actions. Acting in rage may result in your being manipulated by others. Any actions should be undertaken with premeditated thought and understanding of the implications. On the more extreme actions there is no rush (unless you feel like it, with your true free mind). Be prepared from the start for the long term, and keep your eyes on the prize, so to speak.

Contacting law enforcement, like the FBI. This is typically the first thing someone does when a violent crime has been committed. (It may take a mind control victim some time to realize what is going on, and that such vicious mind manipulations are in fact being directed against him or her in a concerted manner. That is, it may take some time to realize that it can and does “happen here” even though we do not see such crimes openly reported in the paper or on the evening news.) In the case of mind control and electromagnetic harassment crimes this option has proved to be of no value whatsoever. I do not know of one case where this resulted in any investigation or anything other than polite dismissal, at the very best. Some mind control victims are afraid to contact the authorities. This may be because they fear further abuse or fear that any investigation will turn against them when back channels are utilized by their torturers. Psyops typically employ such threats, including blackmail threats based on anything observed over years of torture/surveillance, physical threats against loved ones, and purposely instilled distrust of anyone who might be able to help.

There is also good reason to believe that the FBI is in fact directly involved as the harasser in many cases. Historically, the FBI has made both a study and a practice of targeting and harassing American citizens. The FBI without a doubt knows about the sort of electronic weaponry that many victims say has been used to harass and torture them. They have held classified conferences where they discuss such weapons and plan for sharing this technology with other law enforcement agencies — yet they still deny that the technology exists. These would be called secret police tactics in most other nations, but the perception management of the American citizenry requires that such descriptions not become commonly used here.

Legal actions. When the authorities are no help, many people turn to the judicial system for relief. First, one has to find a lawyer willing to take the case. This can be difficult in itself, as many lawyers either refuse to believe the victims or else want nothing to do with challenging the secret government. Even lawyers willing to take the cases may lack the specific expertise needed in national security law. Assuming a lawyer has been found, there remains the problem of gathering evidence for use in court — evidence of a crime that has been tailored over the years precisely not to leave such evidence. Surveillance and harassment will be used to attempt to thwart any effective actions of the victim, he or she will not be able to act in private, and certainly will not be allowed private counsel with lawyer-client privilege. Finally, assuming a lawyer has been found and a case put together there remains the problem that the courts are heavily stacked in favor of secret government agencies.

At some point, if any progress is being made at all, there will be a claim of national security and the government will move for dismissal. If the victim is lucky enough to get to this stage the trial will be dragged out for years and cost hundreds of thousands of dollars — all while the torture goes on and the victim’s whole life is derailed and devoted to regaining his or her fundamental human rights. (This process in practice reveals what a farce the American participation in international treaties like those against torture and slavery is, since the U.S. claims that its current laws, Constitution, and courts provide implementation of these protections for its citizens.)

A common misconception is that there is no law against what the mind control torturers are doing, that it is somehow “legal.” While it would be helpful and useful to have new laws on the books to more specifically protect the mind control victims and make people aware of such crimes, there are plenty of laws currently on the books that could be used to stop the torture and punish the torturers. In American law it a matter of if there is a will there is a way. (This is illustrated in the selective prosecutions and in the ignoring of the clear crimes of the powerful that happens all the time in American “justice.”) While this trend that mocks the rule of law usually works against justice, if we can generate the political will we may be able to get some justice.

Letter writing, direct contact with legislators. In a functioning representative government, citizens should be able to contact their representatives when the usual system has failed them. Mind control victims can indeed contact their representatives, but to little effect. Some representatives simply ignore or throw away letters from mind control victims. Others may make a few inquiries that get nowhere and then give up. The political facts are that most representatives have almost no power when it comes to investigating abuses of the intelligence apparatus (though they do not want to let on that they are powerless in that regard). Some representatives have been co-opted into the intelligence community and actually run interference for the agencies rather than representing their constituents who are undergoing torture. This is terribly expedient for them, since they know they cannot be held accountable for actions they take in secret. (Some representatives may just be naive and fall for the slide shows of lies that spies like to give to representatives in secret sessions, knowing that no one has the chance to counter their misinformation.) Nonetheless, one can hope that there are some decent people left in government who recognize what is happening. Phone calls and paper letters to legislators tend to be more effective than email.

Our nation is wealthy and we are continually assured that the economy is good. The cold war supposedly ended. If the American political system cannot deal with the nation’s continuing atrocities under these conditions, when can it?

Direct political activity. Voting is only a part of the direct political activities that can be undertaken. The problem is the lack of candidates and politicians willing to deal with these issues. Even a few politicians with real spines, not worried about their own reelection but about doing what is right, could start to make a difference. For now, working at the primary and grass-roots level may be more effective than waiting until the standard Democrat and Republican are selected and presented as a choice. Third parties can bring new issues to the table. If we can figure out who in the government is secretly anti-human rights we can work to ensure that those people are not reelected, since they have no place in public government — and if they are themselves responsible for torture they belong in prison. The barrier here is the abuse of secrecy in government to keep the public from knowing. If we could get a few roll-call votes on important human rights issues those could be used as a voting guide — but always watch out for phony legislation designed only to give the illusion of human rights support. The important part of the voting is not just your single vote but to campaign tirelessly yourself and with others against modern-day Nazis hiding anywhere in government.

Appeals to human rights organizations. Mind control victims have appealed to human rights organizations for years, trying to get them to focus their attention on domestic, covert human rights abuses. For years they have been rebuffed or ignored. Human rights organizations, many based in the U.S., freely point their fingers at human rights abuses overseas while ignoring domestic human rights abuses and victims. Recently, though, there has been some progress made in getting a few organizations to begin to address these abuses. It is only a small step so far, but at least it is something. As far as I know no organizations have dealt directly with the issues of mind control victims (even those acknowledged by the government). The World Organization Against Torture, USA, did recently discuss human experimentation without consent in its report on American compliance with the Convention Against Torture. Continued appeals to other groups to follow this lead and to deal directly with mind control issues may be productive. Remember, though, that the setting up of phony front organizations, groups, and “charities” is a long practiced way to co-opt, control, and neutralize opposition.

Appeals to the press. The American press has already been discussed at length in this essay. Nonetheless, there are still a few decent people in the press acting as real journalists who may have the ability to get the truth out. People should also support those decent journalists if the propagandist media turns on them, and remember who the propagandists are. Support press organizations who tell the hard but important truths.

Appeals to churches, religious organizations and other groups who might be sympathetic. You can appeal to your minister, priest, rabbi, roshi, etc., and the congregation, sangha, or whatever the congregants are called, in the name of whatever God or spirit or force or practice the religion worships or advocates. Most religions at least give lip service to human rights. It might help. You cannot have freedom of religion without the freedom of thought, and some religious people have the sense to understand this.

Some victims can also be helped, at least helped to cope with the torture, by practicing whatever faith they still follow or believe. It is important to always know that this has nothing to do with the Nazi pigs playing at God and trying to steal away human dignity and free will.

I have thought for some time that mind control survivors might benefit from contact with Holocaust survivors, if only to hear how they have coped for so many years with the knowledge that their fellow human beings and countrymen tried to exterminate them. How this lasting scar affected their families and views (after their torture ordeal was actually over). I would hope they at least see that these are Auschwitz-level atrocities, being committed for decade after decade here in the U.S. But not everyone you think ought to understand something will, and we are all embedded in a lying propaganda society.

Teaching and educating the public. One thing mind control victims can do is to try to teach and educate the public about the sorts of abuses that have taken place in the past, as well as those which are ongoing. The media and standard educational systems barely touch on these abuses. Much of the technology involved in some of the abuse is actively denied, even that which is definitely known to exist. There is no corresponding lack of education regarding mental illnesses, which tend to be used to dismiss and ridicule claims of mind control abuse. Possible methods are leaflets and flyers, web sites, mailing lists, bumper stickers (“Visualize Domestic State-Sponsored Terrorists in Prison”), and so forth, as well as just broaching this forbidden topic in polite company. Trying to inform and work with scientists, engineers, psychiatrists, historians, decent military people, real journalists, etc., could be helpful.

Teach the young, if no one else, that their elders and societal leaders — and in some cases their own parents — are stinking hypocrite liars who are in league with Nazi-style criminals and torturers. Teach them what “adulthood” really means in a sick society based on lies. This is the case just from known and acknowledged facts, though one has to dig a bit to find them out in our information-controlled society. Think about when and how, in the process of growing up, some people “put on the swastika armband” — and how it can be prevented.

Do not back away from mental illness just because it has been used as a cover lie for experimentation and abuse. This Soviet-style repression is a reflection on American society and not on the unfortunate people repressed in that manner. The truly mentally ill have it bad enough without their government and society using their illnesses as a cover for torture and repression. Not to mention the psychological scars inflicted by torture on its victims.

If nothing else, record what has happened and what is happening for the sake of history. Ethical standards were not “different back then,” when back then is now (a favorite excuse of apologists). Make it so that years from now any historian looking back will have to evaluate the lies and speeches of the current politicians taking into account the vicious atrocities they are complicit in. People so small as to support slavery and exploitation, implicitly or explicitly, in the twenty-first century — not the 1850s. “Never again” as an empty slogan (or referring to historical Nazi conditions that are never likely to happen again exactly) is worse than nothing, especially if it helps in dismissing current atrocities that can “never again happen” but really are happening. Or if it gives a misleading and false sense that someone might care and take some action when new atrocities arise.

Researching mind control technologies and techniques. Gathering any and all evidence and information on mind control harassment and technology is a very positive thing, and I encourage it wholeheartedly. One should not, though, mistake this for some preliminary step that must be “completed” before any other action can be taken. The main problem now is a political one, not a technical one to show that the covert harassment and devices exist. That it exists is clear to anyone who has really looked into the situation. Those with a vested interest in denial will deny forever if they have the chance.

Art. Various artistic media can be used to help people understand, feel, and act. It can also help victims heal somewhat from the ongoing abuse. But government propagandists can form rock bands, paint paintings, etc., too. Perhaps more importantly, the propagandists can help market any artists who are willing to sell their souls to torturers for some fame and money — or whose messages unwittingly happen to fit in with the propagandists’ current campaign.

Formal lobbying. These days in Washington it takes money and connected lobbyists to get anything done. If the money became available to a person or group involved in resisting mind control abuses it might be worth hiring a professional lobbying firm. That firm would have the connections to at least get the message heard in the corridors of power that American citizens are being tortured and perhaps we should stop it. I do not see such large sums of money materializing anytime soon, and mainly this is a cynical and true comment on the U.S. government up for sale. (Slaves forced to buy their own freedom?)

Publicity stunts. Sometimes it can take outrageous stunts to get media attention. News is entertainment, after all, and sometimes entertainment and ratings can be productively leveraged against the prerogative of protecting the national security establishment. (Perhaps I should say phony national security establishment, since “national security” is only a buzzword that has long been rendered meaningless and divorced from anything of the sort. Like “sources and methods” it is a magical incantation that means “I am not telling you anything, and watch out if you push it.”)

Greenpeace used to use publicity stunts to excellent effect. One can hang huge signs, for example. Vietnam war protesters used to claim that squirt guns full of water actually had LSD in them, or they would “levitate” the Pentagon. How about spamming millions of people to alert them to human rights abuses, rather than try to sell them the usual ripoff? A problem with this approach in resisting mind control fascism is that it might play into claims that it was just some nutty schizophrenic acting up: “We can laugh at it and get some ratings points, but we all know that it is just some poor deluded mentally ill person.”

Something like a hunger strike is hardly a “stunt,” but it can bring attention to the matter and make clear what a life or death situation it is. In the callous culture of the U.S. today a hunger strike tends not to have much effect on the public at large, and will even bring on ridicule. It does inform the hunger striker’s family, friends, and acquaintances, in a very painful way (that sometimes is necessary). Unfortunately, a mind control victim has to consider that he or she might not even be allowed the freedom to starve to death: claims of mental illness might be used to forcibly stop the hunger striker at some point as well as to discredit the powerful protest. (This might even be done by a “well-meaning,” ill-informed, or complicitous family member, supposedly for the victim’s “own good.”)

Appealing to world opinion and international organizations. Organizations like the World Court can be petitioned for redress against the United States. The U.S. ignores international law, of course, unless it suits American interests, so any progress here would be strong but largely symbolic. The U.S. also manipulates international organizations in myriad ways and with lots of money. One can also appeal to foreign governments, but they are not likely to respond openly for fear of the U.S. or because they have an interest in the continuation of the mind control abuses and secrecy. Appealing directly to citizens of other countries may be helpful, because their media may be freer to report on American abuses and they may be freer to speak out and take actions to help the mind control victims.

Calls for boycotts. Boycotts could be called against any companies known to be involved in producing mind control equipment or in covering up the ongoing atrocities. This might include weapons producers, newspapers, psychological organizations, etc. Beyond this, there could be a general call for people around the world to avoid buying American products and traveling to the United States. Tourists could be asked not to indirectly support the current repressive regime in the U.S., and warned that they might take home more than just memories in their heads. As with all boycotts, if they are successful some innocent people will be penalized. Some economic hardship hardly compares to the suffering of the victims of the criminal American government, and segments of American society that profit directly or indirectly from this ongoing crime and repression that they ignore. (Perhaps I should not say that, since in the United States profits trump all suffering, torture, and exploitation.) To be successful, of course, a boycott needs to be well-advertised and have a number of people willing to keep promoting it.

Street protests. Taking to the streets with signs and chants is a classic means of protest. Citizens who pass by wonder what is going on, and can be given literature. A large demonstration may get some notice in the local press. This could be an effective method for drawing more attention to the problem. It does take some organization to put together a demonstration, and investigation of local laws for conducting demonstrations. A fair number of people need to be in the same geographic area or willing to travel there. The government has also in the past few decades studied and refined techniques to disrupt and discredit street protests, and developed a whole new generation of crowd-control weapons.

Building demonstration weapons. One technique to get beyond the denials that mind control technology exists is to build demonstration weapons. If someone were to build a microwave voice projection weapon and publicly demonstrate it, it might get some publicity and might make people aware of the very real threat that such weapons pose. This still might not get through to hard-headed types with no imagination or empathy who cannot understand — or pretend not to understand — the extreme violation of having one’s mind tampered with even when inside one’s home, potentially at any time of the day or night. That is, the horror of not being able to trust your own thoughts, of being aversively conditioned by nonconsensual behavior modification inside your home, and of knowing that your tormentors are purposely inflicting psychological damage on you. All this taking place in a society that pretends it is not happening, where the economy is good so everything must be all right, and where the rhetoric all drips with mention of freedom, liberty, and human rights.

On the positive side, it would not take especially advanced technology to demonstrate to people the basic capacity to turn someone’s home into a personal concentration camp. Basic electronic surveillance coupled with an aversive stimulus generator like a targetable microwave beam able to interfere with heart rhythms would suffice. One could throw in devices based on the microwave hearing principle for good measure.

On the negative side is the money and expertise required. Most victims, like most citizens, are not technically trained and even those who are may lack the specific training to design and construct such specialized devices. Testing would also be necessary, and unlike the government’s methods I do not think randomly selected people should be used as guinea pigs. As a matter of safety I might suggest testing a microwave voice projection device on dogs who were trained to obey spoken commands. If they would perform their tricks with no other cues than the microwave induced commands played from an audio tape it could reasonably be assumed that they heard the command (or at least perceived the microwave stimulation if correct responses to the microwave signals are reinforced).

An added benefit of this animal testing, or of stating an intention to do such testing, is that it would generate outrage. Americans can be totally indifferent when human beings are being systematically tortured for years on end, but let them hear that you might fry a dog’s brain and they would suddenly be outraged and appalled. [We are human beings interacting in a human society; that is why human rights are so important. For example, if animal rights activists were to begin to make serious progress in their cause, and were then seen as a threat rather than as a useful but harmless distraction for people who might otherwise seriously challenge the state, they would soon find their human rights to speak, associate, and organize to be in grave peril.] Practically speaking the frequencies for dog skulls may differ from those of humans. And of course these weapons have already been tested for years both on animals and humans by their developers.

Another negative to demonstration weapons is that even after all the demonstrations the public may still be indifferent. The usual naysayers would say that now you have demonstrated this one method, but that it still does not explain effect X or Y that a given victim has experienced. Or else they would say that now all you have to do is shield against microwaves or measure them to get tangible proof. But microwaves used in this fashion are only one small (and perhaps long obsolete) part of the arsenal of electromagnetic and acoustic weapons that can be used in mind control operations. It is a losing proposition for a few poorly funded citizens to attempt to re-engineer all the results of literally decades of research on which billions of dollars have been directly or indirectly spent. Building demonstration weapons might further the proliferation of these denied weapons, but they are out there already.

As far as getting attention, imagine the following scenario. Suppose someone built, or simply claimed to have built, a subliminal influencing device capable of subtly influencing a whole town full of people — perhaps by generating some form of modulated ELF radiation. Suppose they then claimed that they were going to turn it on full blast on the day before a general election. That might at least get people thinking about the fragility of democracy (and with truly advanced technology the farce of democracy) when such weapons are shrouded in secrecy and used on the general population.

Leaving the country. I am sure that most people who have been victimized by state-sanctioned terror here in the United States have thought at some point about leaving the country. Others who know what really goes on here have probably thought about it too. There is some resistance to being driven out of one’s homeland, especially when you only want your fundamental human rights. This is especially true in the United States where we enshrine the Bill of Rights while at the same time having secret torture squads to covertly trample it. Most people have family and friends in their country and region, if the torturers do not succeed in isolating the victim like they try to do.

One problem with leaving the country is where to go. Where does the long arm of U.S. covert action not reach? Where do satellites not pass overhead regularly? What country would the U.S. not carry out covert actions in, even if the local government were opposed to it? Going overseas might even make the harassment and surveillance legal under U.S. law (for what that is worth since those laws are either ignored or have been rendered impotent anyway). On the other hand, some places might provide more freedom to live, work, and think, and to continue working against the U.S. mind control tyranny from exile.

Currently, most countries would probably not grant official political asylum since it would be a slap in the face of a powerful and vengeful United States government. While other governments surely know of the technological advancements in mind control technology, they also participate in the denials of its existence. In some sense, there is a conspiracy of governments and intelligence agencies around the world against the ordinary citizens around the world. Some countries are as repressive in other ways as the United States is to its mind control victims, and so one would hesitate to leave one form of fascism for another — depending on the level of torture being imposed. [Morons like to use this as some sort of excuse for American atrocities: “See, we are not the absolute worst country in the world.” Worst or not, Americans are the biggest hypocrites and rank right up there with the worst torturers.]

There is uncertainty about whether there is any place one can go to escape the torture and surveillance. There may be psyops aimed at keeping some victims from leaving the country, especially if they might obtain something like MRI evidence of what was done to them here or if their exploitation is considered especially valuable. There may also be psyops aimed at getting other people to leave the country if they are making too many waves here. In the ways of American society, one might be subjected to playground taunts for leaving, like you are “running away from a fight,” and so forth. Playground taunts mean nothing compared to having ones mind, life, and family constantly violated and I would not hold it against anyone if they took the next plane out. I may yet do the same.

Civil disobedience. Historically, civil disobedience has included actions like people chaining themselves to doorways, blocking traffic, and trespassing on government property to protest its policies. Other possible actions might include painting anti-mind control graffiti on walls, buildings and monuments. Civil disobedience might also include using the judicial system in ways to purposely slow it down and interfere with its normal operation, as a protest against its unwillingness to deal with government atrocities. I have wondered at times about the engineering feasibility of putting a cable around the neck of the Lincoln monument and pulling its head off with a pickup truck. (Not as a protest against Lincoln or emancipation but to tear down a symbol of stinking American hypocrisy.) You know how Goebbels will portray this.

Tax revolt. This is essentially a form of civil disobedience, to refuse to pay taxes to the illegitimate government that tortures and holds its own citizens as slaves. Having to pay the torturers’ salaries is like adding insult to injury. Morally there is nothing wrong with a truly conscientious decision not to pay taxes to an illegitimate occupation government, but practically speaking this may not be the best way to resist. Setting people up for politically motivated audits is an old American trick, and if there is something there for auditors to catch it is that much more effective.

If the IRS agents cart you off to jail for tax evasion you will likely not get out the message you would have wanted to. Tax collectors, like law enforcement officers, would also still be necessary under a legitimate government. In a sense they are the pawns of the people really calling the shots (which is not to excuse knowing abuses by such officials). The people calling the shots would love to incite a proxy war between, say, police officers and demonstrators because they then have discredited the demonstrators, hardened the police citizens and other citizens against the cause of the demonstrators, and gained a platform for more militarization of law enforcement.

Economic sabotage. The ancient Egyptians would not free Moses’ people until a host of plagues was called down on their kingdom. Human nature has not changed since then, and Americans have a long and sad history of clinging to blatantly exploitative practices at all costs — while always pontificating about freedom. Some people might decide that if they are not allowed to receive equal benefits in a society then those who implicitly or explicitly benefit from their exploitation should not have the fruits of that exploitation. The idea of economic sabotage is to disrupt the economy and cost it money. Americans, at least those in charge, simply do not care about the cries of domestic torture victims. What they do care about is money. The idea then is to make their repression and torture cost them money. In some sense this is the same philosophy as in calling for boycotts, but more direct. This is the first of the ideas on the list that the American state-sponsored terrorists and propagandists would likely shout “terrorist” about.

To conduct such economic sabotage it first has to be clear to those in charge (and preferably to the public at large) what was done and why it was done. Let me describe an example where one or a few people can incur huge costs. It is only an example, of course. Suppose someone were able to obtain a quantity of toxic waste, for example several drums of PCBs. Suppose they then drove around a major city at night spreading those chemicals and then announced to a newspaper, to authorities, and on the internet what they had done it and why. Publicity is important here because otherwise the government could ignore it like it does so many other things. It could then take literally tens or hundreds of millions of dollars to clean up that toxic waste. The idea is to cost money, and not to harm people, so this particular plan would have to be tailored for that. As for environmentalists who might react with horror to this very suggestion, I feel about the same to them as I do toward animal rights activists who are horrified that a dog might be experimented on: There are human beings being subjected to systematic, long term torture. I’ll take their outrage too, as preferable to their indifference to vicious ongoing atrocities. Environmental activists have been the target of enough cointelpro actions that they should be in a better position than many others to understand something about the daily torture inflicted on mind control victims.

Various economic sabotage methods have been perfected and practiced by covert organizations like the CIA for years. If nothing else, this is telling about how segments of the U.S. government think. One can obtain good insights into these methods by studying the methods the U.S. used to destroy the Cuban economy covertly (thus “proving” the Cuban government a failure). For example, introducing a crop pest into a major growing region can ultimately cost hundreds of millions of dollars. Much of the American infrastructure is vulnerable, from power stations to gas lines to water supplies.

Even though these are tried and true CIA methods, used on peasants and ordinary men, women, and children around the world to incite unrest against their governments, a drawback is that the American propaganda machine will portray these as terrorist acts rather than as acts of freedom fighters. If these acts so much as cause the hair on someone’s head to get ruffled, the film crews will roll and the same media that would not touch years of systematic domestic torture will have a field day empathizing with and pointing out the ruffled hair inflicted by those horrible terrorists.

One predictable consequence would be for those feeding at the trough of government to write neat little proposals to obtain money to strengthen and defend the infrastructure — with the implicit but always unspoken purpose of “defending” from possible attack by other Americans fighting against domestic U.S. state-sponsored torture.

Direct violent action. This option is often considered taboo to even mention, but years of American principles actually support the right of the people to resist tyrants who would enslave them. These principles mean something to me, if not to lying hypocrites who think the Constitution is just a big poster to put up behind themselves at a photo op. Sometimes it is a time for war, especially in self-defense against those who would enslave you and violate your home and family. People like to cite Martin Luther King, Jr. as an example of non-violence in practice. First of all, as much as I respect King, I suspect he might not have been nearly as successful as he was if there were not more extreme elements that the elites could consider him as a moderating influence to. Even so, the power elites attempted to replace him with their own puppets, they harassed him, they placed him under surveillance, they spread around embarrassing tapes of him to the press and to their friends attempting to discredit him, and then he was shot dead. The elites finally decided that the day of overt repression and exploitation had passed. So, rather than ending, such exploitation “went black” behind a wall of lies, secrecy, and propaganda.

As an example of direct violent action, suppose someone developed a demonstration weapon like a portable microwave beam weapon, and set out to use it against legislators, government officials, and journalists who were deemed to be collaborators or apologists for the torture of innocent American citizens. If nothing else these people would get a good idea of the sort of fascist torture they directly or indirectly support against other Americans.

Thinking along these lines you realize that the secret government already poses such a threat to these people, and that the secret government’s weapons are more advanced and can be employed more subtly. This very threat, with or without the blackmail that spies are known for, may be enough to keep these collaborators in the fascist camp. A critical mass of cowards and expedient, greedy, amoral fascists. An aversive directed energy experience in the middle of the night might serve as a “wake-up call.”

One problem with direct violent action is where and against whom to direct that action. A fortified base or command and control center involved in coordinating or conducting mind control operations, even if its location were known, is not likely to be very vulnerable to anything a regular citizen could muster against it. Any attack would be symbolic at best and quite likely result in the death of the attacker. (Then again, someone driven to suicide anyway by being harassed and tortured might reason that it is better to take one or two of the torturing Nazis with him or her rather than to die alone in misery.) Of course someone under constant surveillance anyway is not going to have the element of surprise.

Beyond these problems, though, there are active efforts by the torturers to conceal the guilty parties and to confuse and misdirect the victims. They would probably think it was really funny to goad someone into attacking a completely innocent person — or better, a person who for some reason they wanted to see hurt. Suppose a mind control victim took a gun to a government building and shot some people he had determined were complicitous in some way with his torture. First, we all know how the press would play it: a lone nut schizophrenic went crazy and shot someone. His claims of being mind controlled would be held up as supporting that.

Now, the targeted people or organization might be the actual mind controllers, or the person might have been tricked by what is called a deception operation. Suppose the victims were not directly involved, but that they had plenty of collaborator, profiteer, apologist blood on their hands and were easier to get to than cowardly torturers hiding in a fortified bunker. Suppose the mind control victim were crying out from torture to send a message. Would the targeted organization or society at large get the actual message? They might, or they might get another message entirely. They might consider that the person was goaded and directed by the mind controllers into attacking them, and take this as an implicit threat by the mind controllers that they had better not cause any trouble because there are more Manchurians out there.

Besides the direct propaganda use, there would be a greater tendency for members of society to develop a fortress mentality and barricade themselves against the “ordinary people.” For example, after targeting a known pseudo-journalist propagandist and torturer, the resulting propaganda storm might be used to drive even the few decent journalists into high-security enclaves and further accelerate their separation from ordinary people that has been going on for some time.

Even assuming that the targeting of directly complicitous torturers could be done correctly, the use of direct violence might be counterproductive. A standard propaganda technique to distract from protest and resistance is to highlight (or create) instances of unpopular groups like racists engaging in similar resistance tactics. The usual propaganda war…

For all these reasons and more, violence is a last resort. When it is realistically the only way to possibly secure fundamental human rights within a tangible time period, though, it is a way that must be taken.

Summary and Conclusions

First, I will re-list all of the possible methods for protest and resistance given above. After having read the descriptions above it may be helpful to now see just the paragraph headers all together.

  • Contacting law enforcement, like the FBI.

  • Legal actions.

  • Letter writing, direct contact with legislators.

  • Direct political activity.

  • Appeals to human rights organizations.

  • Appeals to the press.

  • Appeals to churches, religious organizations and other groups who might be sympathetic.

  • Teaching and educating the public.

  • Researching mind control technologies and techniques.

  • Art.

  • Formal lobbying.

  • Publicity stunts.

  • Appealing to world opinion and international organizations.

  • Calls for boycotts.

  • Street protests.

  • Building demonstration weapons.

  • Leaving the country.

  • Civil disobedience.

  • Tax revolt.

  • Economic sabotage.

  • Direct violent action.

Believe me, I know the sorts of reactions that this essay may cause, both from people who know it is true and from the sorts of people who just cannot believe that their TV would actually deceive them and lie to them. Nonetheless, it must be said and actions must be taken. A current euphemism is that the government is developing non-lethal “weapons of mass protection,” but the reality is that these are weapons of mass enslavement. We either arbeit for our freedom or we arbeit for our slavemasters. This is not a short term thing, and all citizens need to be made aware that their remaining freedoms are at risk. No one is going to “do it for us,” but if we all do what we can and get others to join in we can change things together. A million small actions can bring about a large positive change; a million wrenches in the works can shut down a corrupt machine.

Everyone has their own special talents, opportunities, and situation, and can focus on what he or she can best do to start setting things right. It can help to form alliances, but beware of alliances that are meant to tear down or discredit real human rights movements such as those against mind control abuses. We cannot afford to tie our demands for basic human rights to anything trivial, though of course I would not put down people for working on other causes too. This is a long term problem which will require a commitment to keep pushing for freedom and justice, so people need to also live the their “regular” lives as best as they can at the same time. But focusing only on the equivalent of a highway beautification project in Nazi Germany is not truly a “good cause.”

We need to try to form alliances with other groups working for fundamental human rights, or who recognize how such rights underlie our entire society. You cannot build any sort of civil, legitimate society without the foundation of human rights. Good people can disagree on many things, but fundamental human rights is not one of them.

It’s the torture, stupid. The sorts of things that are being done to people in the U.S. cannot be tolerated in a civilized nation (or any nation). Phony American “human rights,” which are only propaganda campaigns for the U.S. to wage against its enemies while ignoring its own abuses, and any others it finds expedient to ignore, are one of the biggest obstacles to actual human rights in the world.

[https://geeldon.wordpress.com/category/psychiatric-reprisal-2/page/2/]

 

Totalitarian “Psychiatry”

33 ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ιανός» (τχ. 1, 1982) και περιλήφθηκε στο Κλ. Γρίβας: H Εξουσία της Βίας (Ιανός, Θεσ/νίκη, 1984)

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την ανθρωπότητα: το φάντασμα του ψυχιατρικού ολοκληρωτισμού. ΄Ολες οι δυνάμεις της αντίδρασης ενώθηκαν σε μία ανίερη συμμαχία για να δώσουν σάρκα και οστά σ’ αυτό το φάντασμα: ο πολιτικός και ο κομισάριος. Ο επιστήμονας και ο στρατοκράτης. Ο κεφαλαιοκράτης και ο γραφειοκράτης. Ο διαχειριστής και ο διώκτης. Σε Δύση και Ανατολή. Ο ψυχιατρικός ολοκληρωτισμός αποτελεί πια μια απειλή όχι επί αλλά εντός των τειχών.

Είναι κατά συνέπεια καιρός οι αντίπαλοι του να εκθέσουν ανοιχτά μπροστά σ’ όλο τον κόσμο τις αντιλήψεις, τους σκοπούς και τις επιδιώξεις τους. και ν’ αντιπαραθέσουν στην πραγματική απειλή του υπό ενσάρκωση φαντάσματος του ψυχιατρικού ολοκληρωτισμού, μια θεωρία και μια μέθοδο για την αντιμετώπισή του...

Η ιστορία όλων των ως τώρα κοινωνιών ήταν ιστορία ταξικών αγώνων. Η ιστορία όλων των από δω και πέρα κοινωνιών, θα είναι ιστορία της ανυπαρξίας οποιουδήποτε κοινωνικού αγώνα. δηλαδή, ιστορία του ψυχιατρικού ολοκληρωτισμού.

Στον αγώνα για την εξάλειψη αυτού του κινδύνου, οι εν δυνάμει και ελέω της ψυχιατρικής σκλάβοι, δεν έχουν να χάσουν τίποτα άλλο εκτός από τις αλυσίδες τους.

Κλεάνθης Γρίβας

(Παραφράζοντας το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο»)

 

1. Στη σωματική αρρώστια έχουμε μια σειρά αντικειμενικών ευρημάτων που καθορίζουν τον προσδιορισμό της. Στην ψυχική «αρρώστια», τι έχουμε;

Τίποτα. Απολύτως τίποτα. Απλώς, κάποιος ψυχίατρος (τουτέστιν, ένας δήθεν γιατρός), ο οποίος έχει αναλάβει αυτή τη δουλειά με γραφειοκρατική και κοινωνική επικύρωση, διαπιστώνει το «παθολογικό» της συμπεριφοράς ενός ατόμου. Αυτό σημαίνει πως όλα εξαρτώνται από τον κρίνοντα και μόνο.

Ποια στοιχεία ρίχνουν το βάρος τους στη ζυγαριά; Το προσωπικό συμφέρον - οικονομικό, επαγγελματικό και κοινωνικό. Η διανοητική συγκρότηση του κρίνοντος. Η ύπαρξη ή η ανυπαρξία ευρύτητας πνεύματος, ευαισθησίας, φιλοσοφικού και κοινωνικού προβληματισμού. Δηλαδή, με δυο λόγια, το γραμμένο ή άγραφο χαρτί που κουβαλάει ο ψυχίατρος στο κεφάλι του.

 

Μ' άλλα λόγια, η λεγόμενη ψυχική «αρρώστια» συνιστά μια ετεροκαθοριζόμενη κατασκευή που στον προσδιορισμό της υπεισέρχονται κάθε είδους παράγοντες πλην των ιατρικών.

2. Είναι αποδειγμένη η αιτιολογία της ψυχικής «αρρώστιας»;

Όταν οι συμπεριφορές που δεν είναι αποδεκτές από μας, συνδυάζονταιμε κάποια οργανική βλάβη ή δυσλειτουργία (όγκοι, τοξική δηλητηρίαση, έλλειψη βιταμινών κλπ.) η αιτιολογία τους θεωρείται αποδεδειγμένη. Στην περίπτωση αυτή μιλάμε για «οργανικές ψυχώσεις» οι οποίες, λόγω της φύσης τους, θα πρέπει να υπάγονται στην αρμοδιότητα της νευρολογίας (δηλαδή ενός ειδικού κλάδου της σωματικής παθολογίας) και όχι της ψυχιατρικής.

Είναι δυνατό να φανταστούμε ένα ψυχίατρο που θα αναλάμβανε τη θεραπεία κάποιου με όγκο στον κροταφικό λοβό, μόνο και μόνο επειδή συμβαίνει ένας τέτοιος όγκος να δίνει και ψυχωσικού χαρακτήρα συμπτωματολογία; Θα φάνταζε μάλλον σαν μάγος άγριας φυλής παρά σαν επιστήμονας.

Όταν οι συμπεριφορές που δεν είναι αποδεκτές από μας δεν συνδυάζονται με κάποια οργανική βλάβη ή δυσλειτουργία, η αιτιολογία τους είναι απολύτως άγνωστη (και οποιοσδήποτε προσδιορισμός τους, κινείται πάντοτε στη σφαίρα των υποθέσεων). Στην περίπτωση αυτή μιλάμε για «λειτουργικές ψυχώσεις» και «νευρώσεις», που αποτελούν αντικείμενο της ψυχιατρικής.

Η σκοπιμότητα που εξυπηρετείται μ’ αυτή τη «ρύθμιση» είναι προφανής: Η αιτιολογία αυτών των συμπεριφορών είναι ταυτισμένη με την κοινωνία που εκφράζει μονοπωλιακά την «φυσιολογικότητα». Και, όπως είναι ευνόητο, όταν ο διώκτης (κοινωνία) και ο διωκόμενος(αιτιολογία) ταυτίζονται, η σύλληψη του τελευταίου είναι αντικειμενικά αδύνατη. ΄Ετσι, μια και που δεν μπορούμε να συλλάβουμε την ψυχική «αρρώστια», συλλαμβάνουμε τον ψυχικά «άρρωστο» που είναι μια απτή και εγκλωβίσιμη πραγματικότητα. Αυτό είναι πιο βολικό για όλους μας.

3. Πως ταξινομούνται οι ψυχικές «αρρώστιες»; Με ποια κριτήρια;

Εάν υπάρχουν ψυχικές «αρρώστιες», μόνο ένας παραδεκτός τρόπος ταξινόμησής τους υφίσταται: Ο αιτιολογικός. ΄Ομως η παραδοσιακή ψυχιατρική ομολογεί την πλήρη άγνοιά της γύρω από την αιτιολογία της ψυχικής «αρρώστιας». Κατά συνέπεια, οι όποιες ταξινομητικές απόπειρες της, είναι αναποτελεσματικές και γελοιογραφικές, συγχρόνως.

Εάν δεν υπάρχουν ψυχικές «αρρώστιες», μόνο μαθητευόμενοι μάγοι θα μπορούσαν να τις ταξινομήσουν (γιατί, πώς είναι δυνατό να ταξινομήσεις κάτι που δεν υπάρχει;) Και αυτό ακριβώς το ρόλο παίζουν οι ψυχίατροι.

Αλλά, ενώ είναι αδύνατη η (λογικά και επιστημονικά συνεπής) ταξινόμηση των ψυχικών «ασθενειών», είναι απολύτως δυνατή η ταξινόμηση των παραδοσιακών ψυχιάτρων και των αξιοπερίεργων όντων που συμπορεύονται μ’ αυτούς (ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, κλπ.), που ασχολούνται με τρόπο σοβαροφανή και βερμπαλιστικό «χωρίς περίσκεψη, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ», με το απόλυτο κενό της ψυχιατρικής, της ψυχικής «αρρώστιας» και το δικό τους.

Υπάρχουν λοιπόν ψυχίατροι, ψυχολόγοι, κ.α.,οργανικοί (!), δυναμικοί (!) και ρεφορμιστές (!). Υπάρχουν ψυχολόγοι φροϋδικοί, μπηχαβιοριστές και άλλοι «ων ουκ έτσι αριθμός».

΄Ολοι τους στοχεύουν σ’ ένα κοινό στόχο: Στη θεραπεία του εαυτού τους, του κοινωνικού κύρους και των συμφερόντων τους, και την ικανοποίηση της ανάγκης τους για επιβίωσης σε συνδυασμό με την ανυπαρξία όποιου προσωπικού ταλέντου για κάποια άλλη δημιουργική δραστηριότητα. Είναι η κατάρα της μονοδιάστατης επαγγελματικής «γνώσης».

4. Ποίες είναι οι αιτίες που οδηγούν ένα άτομο στο ν’ αρρωστήσει;

Κανένα άτομο δεν αρρωσταίνει. Το αρρωσταίνουμε. Κι αυτό εξαναγκάζεται ασυνείδητα (γιατί η «τρέλα» δεν συνιστά συνειδητή επιλογή) να υιοθετήσει μια συμπεριφορά μη-αποδεκτή από μας. Οι λόγοι: Το απόλυτο αδιέξοδο. Το υπαρξιακό κενό. Η συναισθηματική έρημος. Η σεξουαλική καταπίεση. Η έλλειψη νοήματος στην καθημερινή ζωή. Η πλήρης ανασφάλεια. Η πολυδιάστατη και συνεχώς αυξανόμενη αλλοτρίωση που προσβάλλει τον πυρήνα της ύπαρξής μας. Μ’ ένα λόγο, το απόλυτο κενό, αυτή η ουτοπία της φυσικής, που έχει αναχθεί από μας τους ίδιους σε καθημερινή πραγματικότητα.

5. Που οφείλεται η ψυχική αρρώστια;

Εάν διέθετα μια απάντηση στο ερώτημα αυτό, θα μου πρόσφεραν το Nobel. Δεν ξέρω που οφείλεται. Ξέρω, όμως, πού βρίσκεται η ψυχική «αρρώστια». Ενυπάρχει σε κάθε είδους εξουσιαστική, καταπιεστική και αδιέξοδη σχέση: Κράτος-πολίτης, άντρας-γυναίκα, γονείς-παιδιά, δάσκαλος-μαθητής, προϊστάμενος-υφιστάμενος. Γενικά σε κάθε σχέση εξουσίας και υποταγής, διευθυντή και διευθυνόμενου, εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου.

Και για να αποφύγω όποιες παρερμηνείες: Δεν απορρίπτω κάθε οργανωτικό σχήμα, γενικά και αφηρημένα. Απλώς, αρνούμαι κάθε ιεραρχική οργάνωση που συγκροτείται σε βάση εξουσιαστική και όχι λειτουργική. Κάθε οργανωτική-ιεραρχική σχέση που δεν προκύπτει αυθόρμητα και αβίαστα από μια λειτουργική ανάγκη, αλλά επιβάλλεται καταναγκαστικά με τη διαμεσολάβηση δραστικών μηχανισμών βίας.

Τα κύτταρα του σώματος μας συγκροτούν ιστούς, οι ιστοί όργανα, τα όργανα συστήματα οργάνων, κι αυτά εμάς. ΄Ολα τούτα τα στοιχεία συμμετέχουν στην υπερκείμενη τους λειτουργία χωρίς καταναγκασμό και για λόγους καθαρά λειτουργικούς. Το ίδιο γίνεται σε όλη την κλίμακα της φυσικής οργάνωσης, με μοναδική εξαίρεση το «τελειότερο» πλάσμα της φύσης.

Για τον άνθρωπο, η συμμετοχή σε υπερκείμενες λειτουργίες, επιβάλλεται ανεξάρτητα από τις λειτουργικές του ανάγκες και μόνο με την παρεμβολή του καταναγκασμού. Να προσδιορίσουμε μερικές εκφάνσεις του: Ο αλλοτριωτικός καταμερισμός της δουλειάς και οι φάμπρικες. Τα βασανιστήρια και οι μαζικές δολοφονίες. Οι ανθρωποβόροι θεσμοί και τα κάθε λογής εγκλειστήρια (στρατόπεδα συγκέντρωσης, φυλακές, ψυχιατρεία, γηροκομεία, άσυλα, κ.ά.).

Κανένας μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να προσκομίσει μια απόδειξη που να θεμελιώνει από την άποψη της βιολογικής λειτουργικότητας όλα αυτά τα «θεάρεστα» μέσα που χρησιμοποιεί κατ’ αποκλειστικότητα το «τελειότερο» ον για την εφαρμογή ενός επίσης αποκλειστικού προνομίου του: τον αφανισμό των ομοίων του. Κι απ’ αυτή ακριβώς την αδυναμία, απορρέει η υποχρέωσή μας για διερεύνηση της κοινωνικής αιτιολογίας αυτών των φαινομένων.

Σύμφωνα με τη θαυμάσια σύλληψη του Εριχ Φρομ, υπάρχουν δυο μορφές εξουσίας. Μια αυθεντική και μια παράλογη. Η αυθεντική εξουσία επιβάλλεται με το προσωπικό παράδειγμα, την καλλιέργεια, την ευαισθησία, τον θαυμασμό και την αγάπη που γεννάει. Η παράλογη εξουσία επιβάλλεται αποκλειστικά και μόνο με τη βία κι έχει σαν στήριγμά της τους μηχανισμούς καταναγκασμού και καταστολής.

Ο Χριστός, ο Μαρξ, ο Μπετόβεν και ο Πικάσο επηρεάζουν τον τρόπο που αισθανόμαστε, ακούμε, βλέπουμε και σκεφτόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους, με τη δημιουργική παρουσία τους και μόνο.

Ο Αττίλας, ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο Διευθυντής και ο Κλειδοκράτορας, ο Γραφειοκράτης και ο Μιλιταριστής, επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας με τους μηχανισμούς βίας που ελέγχουν,. δηλαδή με την καταστροφική παρουσία τους και μόνο.

Η αυθεντική εξουσία είναι έκφραση και παραγωγός υγείας. Η παράλογη εξουσία είναι έκφραση και παραγωγός αρρώστιας. Η εποχή μας είναι εποχή θεοποίησης και θεσμοποίησης της παράλογης εξουσίας. Είναι δηλαδή εποχή της ψυχιατρικής.«Οταν το έγκλημα ντύνεται με την φορεσιά της αθωότητας, είναι η αθωότητα που πρέπει να απολογηθεί για τις πράξεις της», γράφει ο Αλμπέρ Καμύ. Σήμερα το έγκλημα φοράει τη λεοντή της «αθωότητας», της δήθεν αντικεμενικότητας των ψευτο-επιστημονικών ψυχιατρικών αποτιμήσεων που έχουν δαιμονολογικό, απαξιωτικό, δυσφημιστικό και διαλυτικό χαρακτήρα. Συνεπώς, είναι η ψυχιατρική «αθωότητα» που πρέπει να ελεγχθεί και να λογοδοτήσει για τις πράξεις της.

Σαν κατακλείδα, δεν υπάρχει ψυχική αρρώστια με την ιατρική έννοια του όρου. Υπάρχει μια κατάσταση κατασκευασμένη από μας. Ενας τρόπος συμπεριφοράς που είναι ανεπιθύμητος για μας και χαρακτηρίζεται από μας ως «αρρώστια», με τρόπο αυθαίρετο και αντιεπιστημονικό. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι μια κοινωνική επιλογή που στοχεύει σε πολλαπλούς στόχους, με πρώτο και σημαντικότερο ανάμεσά τους, την απενοχοποίηση μιας άρρωστης κοινωνικής δομής που αναπόδραστα παράγει την αρρώστια.

6. Μέσα από ποια διαδικασία έγινε δυνατή η αναγωγή του διαφορετικού σε αρρώστια:

Ο Γκαίμπελς έκφρασε εύστοχα, με την απλοϊκότητα του πρωτογόνου, μια βασική ανάγκη της κοινωνίας:«Ο Εβραίος κι αν ακόμα δεν υπήρχε, θα έπρεπε να εφευρεθεί». Κάθε κοινωνία προκείμενου να διατηρήσει τη συνοχή της, έχει ανάγκη από κάποιο πραγματικό ή φανταστικό (εξωτερικό ή εσωτερικό) εχθρό. Και όταν αυτός δεν υπάρχει, εφευρίσκεται.

Μέχρι τον 16ο αιώνα, η κυρίαρχη θεοκρατική αντίληψη της ζωής που στηριζόταν στην πίστη, κατασκεύαζε αέναα το δικό της εχθρό στο πρόσωπο των αρνητών της πίστης. Η εφεύρεση της μαγείας και της αίρεσης, κατοχύρωνε και εδραίωνε την πίστη. Η εκκλησία έκαιγε τις μάγισσες και τους αιρετικούς στην πυρά, αναπέμποντας δεήσεις για την σωτηρία των ψυχών τους. Τους έστελνε δηλαδή με τη βία στο βασίλειο των ουρανών, διασφαλίζοντας μ’ αυτό τον τρόπο στον εαυτό της το βασίλειο της γης. Και στο βασίλειο της πίστης, η ύπαρξη της τρέλας ήταν περιττή.

Μετά τον 16ο αιώνα, η υπό διαμόρφωση καπιταλιστική αντίληψη της ζωής, χρησιμοποίησε ως στήριγμά της ενάντια στην θεοκρατική αντίπαλό της, τη λογική. Κατασκεύασε λοιπόν το δικό της εσωτερικό εχθρό, την τρέλα, προκειμένου να διαφυλάξει το διαρκώς επαπειλούμενο στήριγμά της. Ετσι σταδιακά, η εποχή της πίστης έδωσε τη θέση της στην εποχή της λογικής και, αντίστοιχα, το κυνήγι της μαγείας στο κυνήγι της τρέλας.

Από τη στιγμή που εφευρέθηκε η τρέλα, η κυρίαρχη δήθεν λογική, απέκτησε ένα καλάθι αχρήστων που της επιτρέπει να απαλλάσσεται χωρίς προβλήματα από καθετί που η ίδια χαρακτηρίζει ως «επικίνδυνο» και «ενοχλητικό». Κι αυτή ακριβώς η παντοδυναμία της δήθεν λογικής, την οδήγησε σε ότι προσπαθούσε να ξορκίσει: τον παραλογισμό. Μερικά δείγματα αυτού παραλογισμού της «λογικής»:

α) Το 1851, ένας τερατολόγος γιατρός, ο Μ. Γκρόντεκ,«ανακάλυψε» μια νέα ψυχιατρική νοσολογική οντότητα, τη «δημοκρατικήασθένεια», ενώ σπούδαζε στη Γερμανία μέσα στη δίνη των επαναστάσεων που σάρωναν την Ευρώπη στη δεκαετία 1840-50. Και ξεκίνησε να σώσει την πατρίδα του την Αμερική, οπλισμένος με την περισπούδαστη ηλιθιότητα της «δημοκρατικής ασθένειας», η οποία πέρασε στην ιστορία της επιστημονικής ανεκδοτολογίας ως διατριβή (!) με τον τίτλο «Δημοκρατική Ασθένεια, ένας νέος τύπος ψυχικής διαταραχής». (American Jourmal of Insanity, Οκτ. 1851. Αναφ. από τον Thomas Szasz).

β) Ένας άλλος ανεκδιήγητος γιατρός, ο Σάμουελ Κάρτραϊτ, κατέκτησε μια εξέχουσα θέση στη χορεία των ψυχο-γελοιογράφων, «ανακαλύπτοντας» δυο καινούργιες ασθένειες που «εμφανίζονται αποκλειστικά και μόνο σε νέγρους». Πρόκειται για τη δραπετομανία που εκδηλώνεται με «τάσεις απόδρασης από τις φυτείες» και την Αιθιοπική δυσαισθησία (ονομασία που το πομπώδες στοιχείο της είναι ευθέως ανάλογη της κενότητάς της) που μοναδικά της «συμπτώματα» είναι «η κατεργαριά, η τεμπελιά και η πρόκληση αναταραχών». Και προτείνει μια απλούστατη θεραπεία: «Ξύλο αλύπητο μ’ ένα φαρδύ λουρί, πασάλειμμα του σώματος με βούτυρο ή λάδι και βαριά δουλειά στην ύπαιθρο κάτω από καυτό ήλιο». Τα σχόλια περιττεύουν.

γ) Οι Αμερικανοί ψυχίατροι και παιδοψυχίατροι, ανακάλυψαν την ελάχιστη εγκεφαλική δυσλειτουργία (ή βλάβη) προκειμένου να ψυχιατρικοποιήσουν και να χειραγωγήσουν ψυχο-φαρμακευτικά τη συμπεριφορά του «απροσάρμοστου» παιδιού, που είναι γνήσιο προϊόν της πλήρους έλλειψης ψυχικής και σωματικής επαφής με τα αλλοτριωμένα νευρόσπαστα της μεταβιομηχανικής εποχής, τα οποία αναλαμβάνουν να παίξουν στο θέατρο της ζωής το ρόλο των «γονιών», για λόγους κοινωνικής συμβατικότητας.

δ) Οι Γερμανοί ψυχίατροι συνήργησαν στην προσπάθεια της κρατικής εξουσίας να ψυχιατρικοποιήσει την τρομοκρατία στη Δυτική Γερμανία, η οποία απέτυχε σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση των φορέων της με λοβοτομή, αλλά πέτυχε σε ό,τι αφορά την εξουδετέρωσή τους με άλλα ψυχιατρικά μέσα (ψυχοφάρμακα, αισθητηριακή απομόνωση, λευκά κελιά).

ε) Οι Ρώσοι ψυχίατροι έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην πετυχημένη προσπάθεια της κρατικής εξουσίας να ψυχιατρικοποιήσει την πολιτική διαφωνίας στις χώρες του ανύπαρκτου «σοσιαλισμού».

ζ) Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, το σουηδικό κοινοβούλιο απέρριψε μια πρόταση για την ψυχιατρικοποίηση της πολιτικής ένταξης και δράσης. Πολιτικοί κλήθηκαν να αναγορεύσουν την ίδια τους τη δραστηριότητα σε «ψυχασθένεια». Ο παραλογισμός είναι προφανής.

Λένε όλα τούτα κάτι για την άμεση σχέση μεταξύ κρατικής εξουσίας και ψυχιατρικής; Αν όχι, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να προχωρήσουμε σε πιο «κομψές» κοινωνιολογικές ερμηνείες. Και για να καταλήγουμε:

Η διαδικασία για την αναγωγή της μη-αποδεκτής από μας συμπεριφοράς σε ψυχική «αρρώστια»,

α) έχει καθαρά κοινωνικο-πολιτικό χαρακτήρα,

β)γίνεται για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα και οι σκοπιμότητες της κυρίαρχης λογικής και

γ)αποσκοπεί στην εδραίωση των υφιστάμενων σχέσεων εξουσίας.

7. Από ποιον κρίνεται η ψυχική αρρώστα; Υπεισέρχονται στη διάγνωση της και υποκειμενικοί παράγοντες;

Κρίνεται από τον αρμόδιο ψυχιατρικό «εισαγγελέα» και μόνο. Και στη διάγνωσή της δεν υπεισέρχεται κανένας άλλος παράγοντας πλην του ψυχιατρικού υποκειμενισμού.

8. Τι είναι η ψυχιατρική; Είναι κλάδος της ιατρικής ή όχι;

Πριν αποπειραθούμε να προσεγγίσουμε το ερώτημα «τι είναι η ψυχιατρική», θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε το γιατίη ψυχιατρική δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ κλάδος της ιατρικής, παρά τους αντίθετους ευσεβείς πόθους των ψυχιατρικών και παρα-ψυχιατρικών κύκλων, που ανέλαβαν με προσωπική επιλογή και κοινωνική επικύρωση το θεάρεστο και δύσκολο έργο της ψυχιατρικής «σωτηρίας» μας, υπενθυμίζοντας ένα βασικό ιστορικό δίδαγμα σύμφωνα με το οποίο «πίσω από κάθε σωτήρα, βαδίζει πάντα ο δήμιος».

Η ψυχιατρική βρίσκεται από κάθε άποψη σε πλήρη δυσαρμονία με την ιατρική:

α) Από θεωρητική άποψη, η δυσαρμονία είναι ολοφάνερη. Η ψυχιατρική σε αντίθεση με την ιατρική, προκειμένου να υπάρξει έχει απόλυτη ανάγκη από την αναγωγή μιας κατάστασης σε νοσολογική οντότητα.

- Στο πεδίο της ιατρικής, όλες οι νοσολογικές οντότητες είναι αυθύπαρκτες παθολογικές καταστάσεις που δεν προϋποθέτουν κανένα εξω-ιατρικό κριτήριο (ηθικό, φιλοσοφικό, κοινωνικό, πολιτικό, πολιτιστικό, κλπ.) προκειμένου να αναγνωριστούν ως τέτοιες.

- Στο πεδίο της ψυχιατρικής,όλες οι νοσολογικές οντότητες (πλην των οργανικών ψυχώσεων που ανήκουν στην αρμοδιότητα της νευρολογίας -δηλαδή ενός κλάδου της σωματικής ιατρικής- και όχι της ψυχιατρικής), ανάγονται σε τέτοιες μόνο με την εφαρμογή των προαναφερθέντων εξω-ιατρικών κριτηρίων.

β) Από μεθοδολογική άποψη, η δυσαρμονία είναι το ίδιο ολοφάνερη. Η ψυχιατρική σ’ αντίθεση με την ιατρική, χρησιμοποιεί αποκλειστικά και μόνο υποκειμενικά κριτήρια και ερμηνευτικά σχήματα.

  • Στην ιατρική,η κλινική εικόνα της οξείας παγκρεατίτιδας -για παράδειγμα- σκιαγραφείται με μια σειρά αντικειμενικών κλινικών ευρημάτων (πόνος, σοκ, κλπ.) που επιβεβαιώνονται από αντίστοιχα αντικειμενικά εργαστηριακά ευρήματα (λευκοκυττάρωση, αύξηση της αμυλάσης, λιπάσης, χολερυθρίνης, κλπ.). Δηλαδή καθορίζεται από εκτιμήσιμα κλινικά και μετρήσιμα εργαστηριακά μεγέθη.

  • Στην ψυχιατρική,για την αναγωγή της «αγχώδους νεύρωσης» -για παράδειγμα- σε νοσολογική οντότητα, επιστρατεύονται διάφοροι υποκειμενικοί και μη μετρήσιμοι παράγοντες (όπως το αίσθημα ανησυχίας, η ευερεθιστότητα, η αναποφασιστικότητα, η αδυναμία για συγκέντρωση και λήψη αποφάσεων και «άλλα τινά») που σχετίζονται με τις κυρίαρχες ηθικές αντιλήψεις και τα κυρίαρχα μοντέλα συμπεριφοράς. Δηλαδή με την αποδοχή ή όχι της αλληλουχίας των αμέτρητων «πρέπει», τα οποία «επιβάλλεται» να καθορίζουν τη συμπεριφορά του ανθρώπου και τα οποία προσδιορίζονται ερήμην και εναντίον του.

γ) Από την άποψη των σχέσεων θεραπευτή - θεραπευόμενου, η δυσαρμονία είναι εκπληκτική. Η ψυχιατρική σε αντίθεση με την ιατρική, εγκαθιστά με τρόπο επιτακτικό και αναπόδραστο, σχέσεις απόλυτης εξουσίας (του θεραπευτή) και απόλυτης υποταγής (του θεραπευόμενου). Σχέσεις που δεν είναι δυνατό να εκφραστούν με ιατρικούς αλλά μόνο με νομικούς όρους. Στο πλαίσιο αυτών των σχέσεων, διαμορφώνεται και μια παράξενη και ιδιότυπη αντίληψη σχετικά με την έννοια της θεραπείας.

  • Στην ιατρική, η ίαση εξαρτάται απότην εξάλειψη των κλινικών και εργαστηριακών ευρημάτων που χαρακτηρίζουν την αντιμετωπιζόμενη νοσολογική οντότητα και όχι από το τι λέει ή κάνει ο ασθενής.

  • Στην ψυχιατρική, η ίαση εξαρτάται μόνο από την πλήρη αποδοχή των κοινωνικών, ηθικών και συμπεριφορικών αξιών του ψυχιάτρου από μέρους του «ασθενούς». Μ’ άλλα λόγια, η υποκειμενική αντίληψη του ψυχιάτρου για τη λεγόμενη πορεία της ψυχικής «ασθένειας» εξαρτάται πάντα και μόνο από αυτά που λέει ή κάνει ο «ασθενής» και από το βαθμό συμφωνίας του ασθενούς με τις προκατασκευασμένες αξίες του ψυχιάτρου.

Δηλαδή, για να θεωρηθεί ότι «βελτιώνεται» η κατάστασή του, ένας «ασθενής» πρέπει απαραιτήτως να υπογράψει τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη, μια ψυχιατρική δήλωση μετάνοιας με την οποία αποκηρύσσει «μετά βδελυγμίας και μετά τάσεων προς έμετον» την προηγούμενη συμπεριφορά του, πράγμα που θα του επιτρέψει να γλυτώσει από την ψυχιατρική ηλεκτροπληξία ή τον ψυχιατρικό εγκλεισμό, ανάλογα με την περίπτωση.

Και έχοντας αποδεχτεί την δια βίου «εθελοντική» συμμόρφωσή του στις απαιτήσεις της χημικής λοβοτομής του μέσω της ψυχο-φαρμακο-δηλητηρίασης, θα ξαναγυρίσει στους κόλπους της εξοντωτικά μεγαλόκαρδης και απάνθρωπης κοινωνίας, η οποία, ανάλογα με τα συμφέροντα και τις σκοπιμότητες της στιγμής, θα θυμάται τον στιγματισμό του και θα του συμπεριφέρεται κατά το δοκούν: Ισόβιος αποδιοπομπαίος τράγος μιας νοσογόνας κοινωνίας που φοράει την λεοντή της αθωότητας και του ανθρωπισμού.

δ) Από την άποψη του κρίνοντος, η δυσαρμονία μεταξύ ψυχιατρικής και ιατρικής είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση.

Στην ψυχιατρική (σε αντίθεση με την ιατρική) ο προσδιορισμός του δίπτυχου «ομαλό ανώμαλο»,γίνεται από άτομα αυτοθεωρούμενα (επικύρωση ατομική) και ετεροθεωρούμενα (επικύρωση κοινωνική) ως ομαλά, με βάση πάντοτε τις αντιλήψεις για το «ομαλό» και το «ανώμαλο» που κυριαρχούν σε κάθε εποχή. Για παράδειμα:

  • H πνευμονία ήταν και παραμένει μια νοσολογική οντότητα, σε κάθε εποχή και κοινωνικό σχηματισμό. Από την άλλη μεριά,

  • Hομοφυλοφιλία ανάγεται σε σεξουαλική παρέκκλιση (δηλαδή, σε διαταραχή) από ετεροφυλόφιλους στo πλαίσιo μιας κοινωνικής δομής όπου κυριαρχεί η ετεροφυλοφιλική αντίληψη της σεξουαλικότητας, ενώ κάτω από διαφορετικές συνθήκες ατομικής και κοινωνικής ηθικής, η αναγωγή της ομοφυλοφιλίας σε σεξουαλική παρέκκλιση είναι αδιανόητη. Μ’ άλλα λόγια, η ομοφυλοφιλία δεν θεωρείται παρέκκλιση σε κάθε κοινωνία και εποχή. Τι συμπεράσματα βγαίνουν απ’ αυτό;

Από τα παραπάνω, καθίσταται προφανής η απάντηση στο ερώτημα «Τι είναι η ψυχιατρική;»:

α) Η αντίφαση ανάμεσα στο χαρακτήρα και το αντικείμενο της ψυχιατρικής.

β) Η δυσαρμονία της ψυχιατρικής (θεωρητική και μεθοδολογική) με όλους τους άλλους κλάδους της ιατρικής.

γ) Η αξιωματική αναγωγή της «διαταραγμένης συμπεριφοράς» σε αντικείμενο της ψυχιατρικής.

δ) Η αναπόδεικτη ταύτιση αυτής της συμπεριφοράς με την «αρρώστια». Και

ε) Η ολοκληρωτική υποταγή της ψυχιατρικής στις κυρίαρχες κοινωνικές και πολιτικές σκοπιμότητες κάθε κοινωνίας και εποχής,

 

οδηγούν αβίαστα στο συμπέρασμα ότι η ψυχιατρική, ως οργανωμένος τρόπος προσέγγισης και χειραγώγησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς, δεν αποτελεί κλάδο της ιατρικής αλλά έκφραση, μέσο, απολογητή και διαχειριστή της κοινωνικής παθολογίας, μαζί με την εγκληματολογία, το ποινικό δίκαιο και τα άλλα συναφή πεδία.

9. Τι είναι ο ψυχικά ασθενής και με βάση ποιες διαδικασίες χαρακτηρίζεται κάποιος σαν ψυχικά ασθενής;

Αρχικά είναι ανάγκη να περιγραφεί το ψυχιατρικό τελετουργικό, μια φρικτή ανακριτική διαδικασία που ίσως μόνο το ταλέντο ενός Πήτερ Βάϊς θα μπορούσε να αποδώσει κάπως ικανοποιητικά.

Ο υποψήφιος για ψυχιατρικό ετικετάρισμα απογυμνωμένος από κάθε δικαίωμα και δυνατότητα να υπερασπιστεί την ύπαρξή του, προσάγεται (το πώς προσάγεται συνιστά ένα άλλο πελώριο ηθικό και πολιτικό πρόβλημα) στον ψυχίατρο-ανακριτή. Ανάμεσα στον ανακριτή και τον ανακρινόμενο, υπάρχει απριόρι μια σχέση απόλυτης εξουσίας και υποταγής.

[Παρενθετικά σημειώνω, πως κατά τη γνώμη μου, μόνο κρατούμενοι σε ολοκληρωτικά καθεστώτα μπορούν να κατανοήσουν την πραγματική σημασία μιας τέτοιας σχέσης. Ακόμα και οι χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι που έζησαν και μίσησαν αυτή τη σχέση στην Ελλάδα κατά την εμφυλιακή, μετεμφυλιακή και δικτατορική περίοδο (και οι οποίοι, μόλις διαφοροποιήθηκαν οι συνθήκες την λησμόνησαν ολότελα, χωρίς να αντιλαμβάνονται την διαρκώς παρούσα πιθανότητα επαναβίωσής της) ήταν σε πολύ καλύτερη μοίρα από τον ψυχικά «ασθενή». Γιατί σ’ αντίθεση με τον ψυχικά «ασθενή», οι πολιτικοί κρατούμενοι είχαν κάτι να υπερασπισθούν. Ο «ψυχασθενής» δεν έχει τίποτε. Μόνο ένα πελώριο, απόλυτο και διαλυτικό κενό. Όμως ας ξαναγυρίσουμε στο τελετουργικό.]

Ο «ευφυής» ανακριτής απευθύνει στο διαλυμένο ανακρινόμενο μια σωρεία συμβατικών ερωτήσεων που αναφέρονται στην συμπεριφορά, τις ιδέες, τις σχέσεις του, κλπ. Ανάμεσα σ’ αυτές ξεχωρίζουν για την «εξυπνάδα» και την «πρωτοτυπία» τους και μερικές του τύπου «σε τι διαφέρει το ποτάμι από τη λίμνη ή το πουλί απ’ το αεροπλάνο» (που θα έπρεπε να αντικατασταθεί από την ερώτηση «σε τι διαφέρει ένας ψυχίατρος από έναν SS»). Προϊόν αυτής της ανακριτικής διαδικασίας είναι μια πρώτη διάγνωση-ετικέτα.

Σχετικά με το πρώτο σκέλος της ερώτησης και το «τι είναι ο ψυχασθενής», η απάντηση εξαρτάται από μια μυριάδα παραμέτρων που αφορούν τον ερωτώμενο. Κατά τη γνώμη μου, ο ψυχικά «ασθενής»

α) Από μη-ψυχιατρική άποψη είναι μια διαφορετική εμπειρία που έχει δικαίωμα να βιωθεί.

β) Από νομική άποψη είναι ένας πολίτης ανύπαρκτης κατηγορίας, στερημένος από κάθε κοινωνικό και πολιτικό δικαίωμα.

γ)Από ανθρώπινη άποψη είναι μια ύπαρξη χωρίς κανένα δικαίωμα στην ατομική και κοινωνική ζωή. Και τέλος,

δ) Από οικονομική άποψη είναι ένα αντικείμενο διαρκούς εκμετάλλευσης που άθελά του στηρίζει ένα πολυποίκιλο πλέγμα συμφερόντων στο οποίο εμπλέκονται η κρατική γραφειοκρατία, το επιστημονικό κατεστημένο, οι φαρμακευτικές εταιρείες καθώς και οι ψυχίατροι, οι ψυχοθεραπευτές, το προσωπικό των διαφόρων ψυχιατρικών ιδρυμάτων, οι κοινωνικοί λειτουργοί και όλα τα επιμέρους στοιχεία αυτής της ενδιάμεσης εκτελεστικής κλίκας που μέσα από την παροχή των υπηρεσιών της, διασφαλίζει και αναπαράγει την προσωπική της ύπαρξη (η ανυπαρξία).

10. Ποιος είναι ο κοινωνικός ρόλος του ψυχιάτρου;

Μιλώντας χωρίς περιφράσεις και ψευτο-ευγένειες, ο ψυχίατρος όπως κάθε ψυχοτεχνικός, είναι ένας φτωχοδιάβολος, ένας απρόσωπος λακές της εξουσίας που έναντι πινακίου φακής, υποκαθιστά τον παπά και τον χωροφύλακα στη σφαίρα της ψυχικής δραστηριότητας. Είναι ένα θλιβερό εκτελεστικό όργανο της αναγκαίας για την εξουσία αστυνομίας της σκέψης, που έχει αναλάβει τον φρονηματισμό του διαφορετικού με τα αποτρόπαια μέσα του ξυλοδαρμού, των αλυσίδων, της ηλεκτροκεραυνοβόλησης, της χειρουργικής, και φαρμακευτικής λοβοτομής και της λογοχειραγώγησης. Με αντάλλαγμα την επιβίωσή του και κάποιο κοινωνικό «κύρος».

Ο ψυχίατρος είναι ένας υπαλληλίσκος της εξουσίας στον οποίο έχει ανατεθεί ένας καταθλιπτικός και βρώμικος ενδιάμεσος εκτελεστικός ρόλος. Είναι μια τραγική ύπαρξη που κατασπαταλιέται και συνθλίβεται μέσα σε μια άλυτη αντίφαση που απορρέει απ' το υπαλληλικό καθήκον που της ανατέθηκε: Μια αντίφαση που εκφράζεται με την υποχρέωση του να αντιμετωπίζει ηθικά και πολιτικά προβλήματα, με δήθεν ιατρικές μεθόδους.

11. Τι είναι στην ουσία, η λεγόμενη ψυχική «ασθένεια»;

Ψυχική «ασθένεια» είναι μια συγχυτική, κατακερματισμένη και αδιέξοδη κατάσταση της ατομικής προσωπικότητας, που οργανώνεται γύρω από τη σύγχυση, τον κατακερματισμό και το αδιέξοδο που της επιβάλλει μια νοσογόνα κοινωνική δομή. Είναι η τραγικότερη, ολοκληρωτικά αλλοτριωμένη, ατομική αντίδραση στην απόλυτα αλλοτριωτική δράση ενός δικτύου κοινωνικών σχέσεων που λειτουργεί με στόχο την καθυπόταξη και όχι την εξυπηρέτηση των μελών της. Κι αυτό σημαίνει πως κάθε απόπειρα για προσέγγισή της, προϋποθέτει πριν απ’ όλα έρευνα στο χώρο της κοινωνικής και όχι της σωματικής παθολογίας.

12. Εχει ο ψυχικά «ασθενής» ανθρώπινα δικαιώματα; Κι αν ναι, γίνονται σεβαστά;

Ανθρώπινα δικαιώματα και ψυχικά «ασθενής»είναι έννοιες που αποκλείονται αμοιβαία, παρ’ όλες τις υποκριτικές ψυχιατρικές διαβεβαιώσεις για το αντίθετο (διαβεβαιώσεις που επιβάλλονται από την ανάγκη να τηρούνται τα προσχήματα). Οι ψυχικά «ασθενείς»:

  • Δεν έχουν δικαίωμα καθορισμού του χώρου, του χρόνου και των επαφών τους.

  • Δεν ορίζουν το κορμί τους, που υφίσταται καθημερινούς βιασμούς με ψυχο-φαρμακο-δηλητηρίαση, ηλεκτροσόκ, λοβοτομή, δέσιμο στο κρεβάτι («καθήλωση»), κ.α.

  • Δεν έχουν δικαίωμα δικαιοπραξίας (πράγμα που προστατεύει τους διώκτες τους οι οποίοι βρίσκονται στο οικογενειακό τους περιβάλλον και στον ψευτο-επιστημονικό χώρο που συμπράττει με τους συγγενείς).

  • Δεν διαθέτουν ελεύθερα τα χρήματα και τα περιουσιακά τους στοιχεία (όταν συμβαίνει να έχουν).

  • Δεν ορίζουν ένα μίνιμουμ προσωπικών ειδών.

Κι ύστερα μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα. Ας μη γελοιοποιούμε τις έννοιες. Αρκετά γελοιοποιήθηκαν από τους όπου γης «υποστηρικτές» τους.

Πρέπει να κατανοηθεί πως αυτό ακριβώς είναι το Γκουλάγκ: Η απόλυτη άρνηση κάθε ανθρωπίνου δικαιώματος. Κι αυτό αφορά τόσο τη Δύση, όσο και την Ανατολή. Γκουλάγκ είναι τα ψυχιατρεία, οι φυλακές, τα ορφανοτροφεία, τα γηροκομεία, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα κάθε λογής εγκλειστήρια για αποδιοπομπαίους τράγους. Γκουλάγκ, εγκλειστήρια και εξουσιαστική κτηνωδία, είναι έννοιες ταυτόσημες.

13. Πόση και ποια είναι η εκπαίδευση στην ψυχιατρική;

Σύμφωνα με την μέχρι σήμερα [1982] ισχύουσα πρακτική, γιατί δεν ξέρουμε τι αλλαγές εγκυμονούνται τώρα, η εκπαίδευση διαρκεί τρία χρόνια. Ανά ένας χρόνος στην παθολογία, την νευρολογία και την ψυχιατρική, και χρίζεται κανείς «νευρολόγος-ψυχίατρος» ( «γιατί άραγε, όχι και παθολόγος;», απορεί δικαίως ο ψυχίατρος Γιάννης Τσέγγος). Χρίζεται βέβαια νευρολόγος-ψυχίατρος, αλλά αγνοεί την ιστορική εξέλιξη της «επιστήμης» που υπηρετεί. Υποκλίνεται στον Κρέπελιν και τους ομοίους του, μ’ όλο που δεν είδε ποτέ ούτε τα εξώφυλλα των βιβλίων τους. Εκφράζεται απορριπτικά ή με περιφρόνηση για τους γνωστότερους εκφραστές της κριτικής ψυχιατρικής σκέψης, μ’ όλο που ποτέ δεν διανοήθηκε να μελετήσει το έργο τους (γιατί η κριτική είναι ανατρεπτική και οι βεβαιότητες μας δεν αντέχουν σε... ανατροπές). Αγνοεί,κατά κανόνα, τα φιλοσοφικά ρεύματα που συνδέονται με την ψυχιατρική. Ξέρει όμως να εξετάζει «ψυχιατρικά», με βάση τους κανόνες της «κλασικής» ψυχιατρικής.

[Παρένθεση: Η έννοια του «κλασικού» εμπεριέχει το στοιχείο της τελειότητας. Μιλάμε για την κλασική αρχαιότητα, για κλασική τέχνη, για κλασική μουσική, κλπ. Καμία επιστήμη μέχρι σήμερα δεν διανοήθηκε να αυτο-χαρακτηριστεί «κλασική». Μόνο η ψυχιατρική το αποτόλμησε, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να προσποριστεί το κύρος που στερείται και κλείσει τις χαίνουσες πληγές της με αυτοκόλλητες ετικέτες.]

Ξέρει λοιπόν να εξετάζει με βάση τους κανόνες της «κλασικής» ψυχιατρικής. Και, φυσικά, ξέρει να βάζει εν ριπή επιστημονικού οφθαλμού, διαγνώσεις. «Μανιοκαταθλιπτική ψύχωση μανιακού τύπου», «σχιζοφρένεια κατατονική», «αγχώδης νεύρωση» και άλλες παρόμοιες διανοητικές "υπερσυλλήψεις".

Μέσα σε ένα τέτοιας έκτασης πλέγμα άγνοιας και αναισθησίας απέναντι στα μηνύματα των καιρών, που καλλιεργείται συστηματικά από την ίδια του την εκπαίδευση, ο υπό εκκόλαψη ψυχίατρος ορκίζεται στα ηλεκτροσόκ και προσεύχεται στα ψυχοφάρμακα που προσφέρονται ως μοναδική λύση στο πρόβλημά του.

Για μερικούς μήνες, ο εκκολαπτόμενος ψυχίατρος μαθαίνει ανέκδοτα, αποστηθίζει αναπόδεικτους αφορισμούς, ενδοβάλλει το μοντέλο των ιεραρχικά ανωτέρων του (εκεί οδηγεί η άρνηση του... Φρόιντ) και εξασκείται στο γράψιμο («ιστορικών»), δηλαδή σε μια δραστηριότητα που εγκατέλειψε μετά τις τελευταίες γραπτές εξετάσεις του στο πανεπιστήμιο, αφού επί 18 χρόνια διδάχθηκε την οργανωμένη κακοποίηση της ελληνικής γλώσσας.

Ετσι παίρνει σάρκα και οστά η κατάκτηση της θεωρίας και της πρακτικής της «κλασικής» ψυχιατρικής. Μόνο που δεν πρόκειται για επιστημονική ή διανοητική, αλλά για στρατιωτική κατάκτηση στην κυριολεξία.

14.Με ποια διαδικασία εισάγεται κάποιος στο ψυχιατρείο;

Από τη στιγμή που περνάει κάποιος την πύλη του ψυχιατρικού εγκλειστήριου, επισημοποιείται το ετικετάρισμά του. Από κει και πέρα, η συμπεριφορά των δήθεν υγιών απέναντί του (ακόμη κι αν βγει) κλιμακώνεται από την πλήρη άρνηση μέχρι την απλή ανοχή της ύπαρξής του, με κύρια ενδιάμεσα χαρακτηριστικά, την κοροϊδία, τον εμπαιγμό, τον διασυρμό. Δεν είναι καθόλου εξωπραγματική η άποψη ότι στην πύλη των ψυχιατρικών εγκλειστηρίων θα έπρεπε να αναγράφεται βελτιωμένο και συμπληρωμένο το δαντικό «Ω σεις που μέσα μπαίνετε... αφήστε κάθε ελπίδα να ξαναβγείτε». Ο ετικεταρισμένος, έχει πολλές ελπίδες να ξαναβγεί από το εγκλειστήριο. Δεν έχει όμως καμία ελπίδα να ξαναβγεί από την φυλακή που ορίζεται από την ίδια την ετικέτα του.

Πως έρχεται ένας ψυχικά «ασθενής» στο εγκλειστήριο; Φυσικά, παρά τη θέλησή του. Ο εγκλεισμός του συνιστά μια πράξη βίας ή μια πράξη απάτης ή μια πράξη βίας και απάτης.

Η πράξη βίας,όταν ενεργείται με βάση μια δικαστική απόφαση, είναι νομότυπη, χωρίς αυτό να σημαίνει και ηθικά δικαιωμένη. Οταν ενεργείται με βάση τη θέληση των συγγενών και μια ιατρική εντολή (που σημαίνει γνωμάτευση από δύο ψυχιάτρους ή από ένα ψυχίατρο και ένα παθολόγο, γεν. γιατρό, κλπ.) σπανίως είναι νομότυπη, και σχεδόν πάντα είναι ηθικά έκθετη. Σε κάθε περίπτωση, υποκείμενο αυτής της πράξης βίας, δεν είναι ούτε η δικαστική αρχή, ούτε ο ψυχίατρος, ούτε οι συγγενείς. Είναι το μόνο βουβό πρόσωπο του τραγικού κυκλώματος: Ο ίδιος ο ψυχικά «ασθενής».

Η όλη υπόθεση είναι μια πράξη απάτης, γιατί το υπό εγκλεισμό άτομο, ναυαγισμένο μέσα στην κατάστασή του, τη δράση των φαρμάκων που του έχουν χορηγηθεί και το πιεστικό «ενδιαφέρον» των γιατρών και των συγγενών, «πείθεται» με διάφορες παραπλανητικές υποσχέσεις που αναφέρονται στο παρόν και το μέλλον του, να περάσει την πύλη. Σ’ ένα δευτερόλεπτο θα είναι «νεκρός». Υστερα ο ενδιαφερόμενος συγγενής (και όχι ο «ασθενής») υπογράφει μια«υπεύθυνη δήλωση» με την οποία παραδίδεται ο «ασθενής» (και όχι ο συγγενής) άοπλος στις διαθέσεις της ψυχιατρικής εξουσίας. Η υπογραφή τίθεται σ’ ένα δευτερόλεπτο. Ο δήθεν ασθενής είναι «νεκρός». Με την περίφημη και επαίσχυντη αυτή δήλωση, ο συγγενής αποδέχεται την εφαρμογή πάνω στο κορμί και το μυαλό του «ασθενούς», όλων των «θεραπευτικών» μεθόδων, εξαιρουμένων των χειρουργικών επεμβάσεων για τις οποίες απαιτείται ιδιαίτερη συγκατάθεση.

Αυτός ο φρικιαστικός βιασμός της θέλησης του «ασθενούς», αποτελεί τον πρόλογο της ένταξής του στο παράλογο κύκλωμα της βίας, που χαρακτηρίζει τόσο τη «ζωή» του έγκλειστου σε οποιοδήποτε ψυχιατρικό Γκουλάγκ, όσο και τον τρόπο που τον αντιμετωπίζει μια κοινωνία της οποίας τη λογική έχει αρνηθεί. Από την στιγμή που ο έγκλειστος παίρνει τη θέση του ανάμεσα στους ομοιοπαθείς του, ο χρόνος και η ατομικότητα, χάνουν κάθε νόημα γι’ αυτόν.

Ο ακούσιος εγκλεισμός συνιστά μια απόλυτα ιδιαίτερη κατάσταση, που δεν είναι νοσηλεία, ούτε φυλάκιση. Δεν είναι νοσηλεία γιατί (α) δεν γίνεται στη βάση μιας αντικειμενικά προσδιοριζόμενης αρρώστιας και (β) δεν παρέχεται με βάση τη θέληση του ασθενούς. Και δεν είναι φυλάκιση γιατί (α) δεν έχει σαν αιτία της ένα καθορισμένο ποινικό αδίκημα, μια αξιόποινη πράξη που έχει κριθεί και (β) δεν επισύρει μια ποινή με καθορισμένη διάρκεια.

Ο εγκλεισμός μπορεί να διαρκέσει μια μέρα, μια βδομάδα, ένα χρόνο ή έναν αιώνα. Αυτό εξαρτάται από την καλή θέληση του οποιουδήποτε δήθεν θεραπευτή. Κανένας θεϊκός ή ανθρώπινος νόμος δεν παρεμβαίνει περιοριστικά και προσδιοριστικά στην ανεξέλεγκτη δράση της ψυχιατρικής εξουσίας πάνω στον «ασθενή».

Ο ακούσιος εγκλεισμός είναι μια τυπικά νομιμοποιημένη κατάσταση που δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί με νομική ορολογία. Είναι η αέναη εκδίκηση της κυρίαρχης λογικής ενάντια στη μη-λογική (ή σε ότι επιβλήθηκε να θεωρείται ως μη-λογική) και στην απόρριψη του λόγου της. Είναι η επιβεβαίωση της «υγείας» μιας άρρωστης κοινωνίας που διαιωνίζει την αρρώστια και τις αυταπάτες της.

15. Για ποιο λόγο υπογράφεται από τον συγγενή η «υπεύθυνη δήλωση» που αφορά τον ασθενή, κατά την εισαγωγή του στο ψυχιατρικό εκλειστήριο;

Το εγκλειστήριο είναι μέσο προστασίας όχι των εγκλείστων, αλλά των ασφυκτικών κοινωνικών πλαισίων μέσα στα οποία λειτουργεί ο σύγχρονος κοινωνικός «άνθρωπος». Είναι μέσο φρονηματισμού του μη-αποδεκτού που διαταράσσει την μακαριότητα του αποδεκτού «πολιορκώντας το κοίταζε τη δουλειά σου με την αγωνία μου». Ο δήθεν λογικός παραδίνει εκεί επί αποδείξει τον δήθεν τρελό, για λόγους προσωπικού συμφέροντος και προσωπικής απενοχοποίησης: Από τη στιγμή που ο αποδιοπομπαίος αναλαμβάνεται από τους ψυχίατρους, η μικροκοινωνία που τον καθόρισε και τον στιγμάτισε, μπορεί να απολαμβάνει τον ύπνο του δικαίου. Για την όλη κατάσταση, «δεν ευθύνεται» η ίδια αλλά η δήθεν αρρώστια.

Ομως για να αποφευχθούν οι επαναλήψεις, παραθέτω το εύγλωττο κείμένο της υπεύθυνης δήλωσης που είναι υποχρεωτική για κάθε εισαγωγή σε ψυχιατρικό εγκλειστήριο:

«Ο κάτωθι υπογεγραμμένος (όνομα), συγγενής ή κηδεμόνας του ασθενούς (όνομα) εισερχόμενου στο ψυχιατρικό ίδρυμα... προς θεραπεία ή παρατήρησιν, δέχομαι όπως ούτος υποβληθή εις πάσαν ενδεικνυομένην υπό των ιατρών θεραπευτικήν ή διαγνωστικήν μέθοδον: Ηλεκτροσόκ, καρδιαζόλ σοκ, ινσουλινοθεραπεία, αρτηριογραφία, εγκεφαλογραφία, εκτός χειρουργικών επεμβάσεων. Ο δηλών...»

Υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που θα εξουσιοδοτούσε με τη θέλησή του κάποιο «συγγενή» να υπογράψει «άντ’ αυτού», μια παρόμοια δήλωση. Ομως πρόκειται για τρελούς. Και οι «τρελοί» δεν είναι υπάρξεις. Ανθρώπινες τουλάχιστον.

16. Μπορεί ένας «ασθενής» να προστατευτεί νομικά από τις αυθαιρεσίες σε βάρος του;

Δεν μπορεί ούτε τυπικά, ούτε ουσιαστικά. Τυπικά, γιατί η ισχύουσα νομοθεσία αφήνει ελάχιστα περιθώρια για κάτι τέτοιο. Ουσιαστικά, γιατί ο «ασθενής» από τη μια μεριά αγνοεί ακόμα κι αυτά τα ελάχιστα περιθώρια και στερείται της δυνατότητας και των μέσων να κινήσει τις σχετικές νομικές διαδικασίες, κιαπό την άλλη γιατί σε μια τέτοια προσπάθειά του θα βρεθεί αντιμέτωπος με το μέτωπο των φορέων της «λογικής»: Την «επιστήμη» (ψυχίατροι και οι συν αυτοίς) και την κοινωνική «ομαλότητα» (συγγενείς και οι συν αυτοίς). Και σε μια τέτοια μάχη, ο τρελός» είναι απριόρι χαμένος. Η τράπουλα που χρησιμοποιεί η «λογική» είναι σημαδεμένη. Και η «τρέλα» αγνοεί τα σημάδια της.

Βέβαια, υπάρχει κάποια δυνατότητα υπεράσπισης του «ασθενούς» από τους συγγενείς. Ομως πρόκειται για μια θεωρητική δυνατότητα και μόνο, γιατί κατά κανόνα, πρόθεση του ενάγοντος δεν είναι η αθώωση του... εναγόμενου.

17. Πως εξηγείται το γεγονός ότι μερικοί έγκλειστοι δραπετεύουν από τα ψυχιατρεία κι ύστερα επιστρέφουν μόνοι τους σ’ αυτά;

Ύστερα από μια περίοδο αποξένωσης από τις κοινωνικές του σχέσεις και απόρριψης του από τον κοινωνικό του περίγυρο, ο «ασθενής» συλλαμβάνει ενστικτωδώς τη μοναδική δυνατότητα επιβίωσης που του αφήνει μια κοινωνία της οποίας τη λογική έχει - προσωρινά ή μόνιμα - αρνηθεί. Και αποδέχεται τη μονιμοποίηση του διανοητικού του κατακερματισμού με ψυχιατρικές μεθόδους, προκειμένου να περισώσει την σωματική του ύπαρξη. Γιατί αυτό ακριβώς κάνει το ψυχιατρείο: Παρέχει σωματική ασφάλεια με βαρύτατα ανταλλάγματα. Αυτή η διαπίστωση δεν αφορά μόνο το ψυχιατρείο, αλλά και κάθε θεσμό που έχει τη δύναμη να επιβάλλει στίγματα και μακροχρόνιους εγκλεισμούς.

Ας ξαναφέρουμε στη μνήμη μας, τις μακροχρόνιες ποινές φυλάκισης που επιβάλλονταν κατά την περίοδο 1936-1974 στους, υπό διωγμό, κομμουνιστές. Κι ας αναλογιστούμε την αντίδρασή τους σ’ αυτές, όπως κωδικοποιήθηκε με την πασίγνωστη φόρμουλα του αρχηγού τους Νίκου Ζαχαριάδη: «Αγάπα το κελί σου, τρώγε το φαί σου, διάβαζε πολύ». Μέσα από ποια διεστραμμένη αντιστροφή των ψυχολογικών διεργασιών, φτάνει κανείς να αγαπάει τον χώρο του εγκλεισμού του; Κι όταν αυτό ισχύει για πολιτικούς κρατούμενους που διατηρούν την διανοητική τους ακεραιότητα, γιατί προκαλεί απορίες όταν ισχύει για ψυχικά «ασθενείς» που είναι σε κατάσταση σύγχυσης, κατακερματισμού και απόρριψης;

18. Ποιες είναι οι συνθήκες ζωής των «ασθενών»; Υπάρχουν θάλαμοι 20 και 30 ατόμων; Αν ναι, πως είναι δυνατό να συμβιώσουν στον ίδιο θάλαμο «ασθενείς» με διαφορετικές διαγνώσεις;

  • Στην πρώτη ερώτηση δεν μπορεί κανείς ν’ απαντήσει χωρίς τον κίνδυνο να την αποδυναμώσει γελοιογραφικά, αν και εφόσον δεν έχει βιώσει τη μοίρα του έγκλειστου. Μόνοι αρμόδιοι να απαντήσουν είναι οι πρώην και νυν έγκλειστοι. Και ίσως, κατά δεύτερο λόγο, και κάποιοι ευσυνείδητοι άνθρωποι που βίωσαν αυτή τη μοίρα από άλλη θέση (ψυχιατρική, διοικητική, κλπ.)

  • Στη δεύτερη ερώτηση η απάντηση είναι καταφατική, Ναι, υπάρχουν θάλαμοι 20, 30 και 40 ατόμων. Κι αυτό είναι μια επιπλέον απόδειξη της κυρίαρχης ψυχιατρικής αντίληψης για τους «ασθενείς»: δεν υφίστανται σαν ανθρώπινες υπάρξεις. Είναι κάτι αλλόκοτα, απροσδιόριστα και αξιοπερίεργα όντα που χρησιμοποιούνται ως κοινωνικά σκιάχτρα στον ζωολογικό κήπο που ονομάζουμε «κοινωνία» μας.

  • Στην τρίτη ερώτηση η απάντηση δόθηκε με την τελευταία απ’ τις παραπάνω φράσεις. Στον κοινωνικό ζωολογικό κήπο εξαναγκάζονται να υπάρχουν συμβιωτικά όλα τα είδη των ζώων. Γιατί όχι κι αυτό; Βέβαια το ερώτημα είναι πως υπάρχουν και αν υπάρχουν με τρόπο φυσικό. Ομως γι’ αυτό παραπέμπουμε στην ηθολογία που έχει δώσει την απάντηση από καιρό.

19. Τι εξυπηρετεί η χορήγηση στολής στον τρόφιμο του ψυχιατρικού ασύλου;

Η ερώτηση δεν είναι πρωτότυπη. Κατά συνέπεια δεν μπορεί να είναι πρωτότυπη και η απάντηση που έχει διατυπωθεί οριστικά από δεκαετίες τώρα. Στις φυλακές, τα σχολεία, το στρατό, τα ψυχιατρεία και τα όποια μαζικά ιδρύματα, η χορήγηση στολής συμβάλλει ουσιαστικά στο σπάσιμο της ατομικότητας και στη μαζοποίηση του ανθρώπου.

20. Ο εγκλεισμός ενός ατόμου σε ψυχιατρείο, αποτελεί μια πράξη βίας ή όχι;

Είναι σαν αν ρωτάμε αν ο βιασμός αποτελεί μια πράξη βίας ή όχι. Η ίδια η έννοια του ακούσιου, εμπεριέχει σαν θεμελιακό της στοιχείο τη βία. Κι όπως τονίστηκε παραπάνω, ο εγκλεισμός στο ψυχιατρείο δεν συνιστά μόνο μια πράξη βίας, αλλά και μια πράξη απάτης. Εχει όμως εξασφαλισμένο το ατιμώρητο γιατί διαπράττεται από την εξουσία και όχι από τους αντιπάλους της.

21. Πως δρουν τα ψυχοφάρμακα; Τι θεραπευτικό αποτέλεσμα και ποιες παρενέργειες έχουν;

  • Σχετικά με τη δράση τους, ο μηχανισμός είναι άγνωστος. Ωστόσο η επιστημονική μας υπερευαισθησία δεν αποτρέπει την αλόγιστη χορήγησή τους.

  • Σχετικά με το "θεραπευτικό" τους αποτέλεσμα, απάντηση δίνεται δια στόματος Hoffman - La Rochne (της εταιρείας που έχει τη μερίδα του λέοντος στις πωλήσεις ψυχοφαρμάκων) στην μπροσούρα της Τα ψυχοτρόπα φάρμακα στην καθημερινή ιατρική πράξη: «Τα ψυχοτρόπα επιτρέπουν τη θεραπεία μόνο των συμπτωμάτων και όχι των παθήσεων». Τα σχόλια περιττεύουν.

  • Σχετικά με τις παρενέργειές τους,που είναι άπειρες (για να μην πούμε πως έχουν μόνο παρενέργειες και τίποτα άλλο)υπάρχει η ομολογία των ίδιων των εταιρειών που τα παράγουν και των ψυχιάτρων που όταν χορηγούν ένα νευροληπτικό, το συνοδεύουν πάντα κι από ένα αντιπαρκινσονικό (Αρτάν ή Ακινετόν), για την εξουδετέρωση των ανεπιθύμητων δράσεων του πρώτου (ποιες είναι άραγε οι επιθυμητές;)

Και εδώ θα ήθελα να κάνω μια ερώτηση: Ποιος ψυχίατρος (που γνωρίζει τις παρενέργειες των φαρμάκων που χορηγεί) θα δεχόταν να ακολουθήσει ο ίδιος για μερικές μέρες τη φαρμακευτική αγωγή που χορηγεί στον «ασθενή» του; Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης, ενεδρεύει η Ακαδημία Αθηνών για την απονομή του βραβείου αυτοθυσίας.

22. Για ποιο λόγο χορηγούνται υπέρμετρες δόσεις ψυχοτρόπων φαρμάκων;

Ο στόχος τους περικλείεται σε δύο μονοδιάστατες λέξεις που κλείνονται ψυχιατρικά σε όλες τις πτώσεις: Κέρδος (της φαρμακοβιομηχανίας) και καταστολή (του δήθεν «ασθενούς»).

23. Τι υποτροπές σημειώνονται και πόσοι από τους ασθενείς θεραπεύονται οριστικά;

Η ερώτηση και ειδικότερα το δεύτερο σκέλος της συνιστά ψυχιατρικό ανέκδοτο και προβλέπεται πως θα κυκλοφορήσει ευρέως.

24. Πως μπορεί κάποιος γιατρός που αμφισβητεί τη χρησιμότητα των ψυχοτρόπων να εναρμονίσει τις πεποιθήσεις του με την απασχόλησή του σε κάποιο ψυχιατρείο;

Πρόκειται για ένα αιχμηρό συνειδησιακό πρόβλημα που ταλανίζει κάθε νοσοκομειακό γιατρό που συμβαίνει να αμφισβητεί την «θεραπευτική » αξία των ψυχο-φαρμακο-δηλητηρίων.

Για όσο χρόνο θα απασχολείται και νοσοκομειακά, η απάντηση σε τούτη την ερώτηση θα αναφέρεται πάντα σε δυο επίπεδα: Πρώτο, στο επίπεδο της ιδιωτικής ιατρικής όπου μπορεί να μην χορηγεί καθόλου ψυχοφάρμακα παρά μόνο ύστερα από τη ρητά εκφρασμένη επιθυμία του ενδιαφερόμενου. Δεύτερο στο επίπεδο νοσοκομειακής ιατρικής, όπου όταν αδυνατεί να αποφύγει τα ψυχοφάρμακα (εξαιτίας του ιεραρχικού καταναγκασμού) μπορεί να τα χορηγεί στις μικρότερες δυνατές δόσεις.

Οπως και να έχει το θέμα, γεγονός παραμένει ότι η σχιζοφρενική διάσταση (σίγουρα μη... ενδογενής) που χαρακτηρίζει καθέναν που αμφισβητεί τις κατεστημένες απόψεις ενώ δουλεύει σε μια κατεστημένη δομή, είναι ένα από τα τιμήματα της αμφισβήτησης που παύει να καταβάλλεται μόνο με την εγκατάλειψη της κατεστημένης δομής.

25. Γιατί χρησιμοποιούνται τα ηλεκτροσόκ, ποιον εξυπηρετεί η χρήση τους, ποια η θεραπευτική τους αξία και τι κινδύνους εμπεριέχουν;

Το Ηλεκτροσόκ είναι η πρόκληση μιας τεχνητής κρίσης επιληψίας. Σύμφωνα με την ισχύουσα βιβλιογραφία πρέπει να εφαρμόζεται σε ελάχιστες περιπτώσεις, ενώ σύμφωνα με την ισχύουσα πρακτική εφαρμόζεται σχεδόν παντού. Δεν έχει κανένα θεραπευτικό αποτέλεσμα (εάν φυσικά η έννοια της «θεραπείας» δεν έχει χάσει εντελώς όποιο περιεχόμενο και αν δεν συνταυτίζεται με την καταστολή). Αλλά ενώ είναι δεδομένη η ανυπαρξία όποιας θεραπευτικής αξίας του ηλεκτροσόκ, παράλληλα είναι πλήρως καταξιωμένο το κατασταλτικό του αποτέλεσμα.

Με δύο ηλεκτρόδια χορηγείται ηλεκτρικό ρεύμα ικανής έντασης στους κροταφικούς λοβούς του ασθενούς. Προκαλείται έτσι μια μικρής διάρκειας επιληπτική κρίση. Grand mal. Μέθοδος απλοϊκή και απάνθρωπη. Ας μην αναφερθεί το καθομολογούμενο οξύ αμνησιακό σύνδρομο (αμνησία προσφάτων γεγονότων, αδυναμία συγκράτησης προσφάτων πληροφοριών, κλπ.) που είναι δυνατό να υποχωρήσει σε μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα ή και ποτέ. Ας μην αναφερθούν οι πιθανολογούμενες μόνιμες αλλοιώσεις σε κυτταρικό επίπεδο. Ας μην αναφερθεί μια σωρεία άλλων παρενεργειών και ας σημειωθεί μόνο η χορηγούμενη αναισθησία. Τι σημαίνει άραγε για τον «ασθενή», η χορήγηση ενός μεγάλου αριθμού αναισθησιών σε διάστημα μερικών ημερών; Είναι δύσκολο να φανταστούμε το μυθικό εκείνο ον που θα έβγαινε αλώβητο από μια τέτοια δοκιμασία.

Ολα τα παραπάνω συνιστούν τις ιατρικές-βιολογικές παραμέτρους του «θεραπείας» με ηλεκτροσόκ. Ομως η σφαιρική προσέγγισή της, αποκαλύπτει την ύπαρξη και άλλων πολιτικών και κοινωνικών παραμέτρων που δεν είναι δυνατόν να αγνοηθούν.

Το 1937, στην υπό φασιστικό καθεστώς Ιταλία, ο ψυχίατρος Ούγκο Τσερλέτι, αναλαμβάνει μια έρευνα στα σφαγεία της Ρώμης. Εκεί θα παρατηρήσει τα γουρούνια που πριν οδηγηθούν στη σφαγή, δέχονται μια ηλεκτρική εκκένωση στο κεφάλι, καταστέλλονται οι αντιδράσεις τους και έτσι χωρίς προβλήματα, περνούν από το μαχαίρι του σφαγέα. Σκέφτηκε λοιπόν ο Τσερλέτι να εφαρμόσει τη μέθοδο αυτή στους ανθρώπους. Ετσι εφευρέθηκε και εμπεδώθηκε το ηλεκτροσόκ. Η σχέση «σφαγέας-σφαγείο-γουρούνι» τροποποιήθηκε σε «ψυχίατρος-ψυχιατρείο-άνθρωπος». Και η κυρίαρχη λογική που απειλούνταν απ’ τον ίδιο της τον παραλογισμό (οικονομικές δυσκολίες μετά την κρίση του 1929-31, τάση για εξάπλωση των ολοκληρωτικών καθεστώτων, πόλεμος, κλπ.) επικύρωσε αυτή την τροποποίηση.

Τονίζω το γεγονός ότι το ηλεκτροσόκ εφευρέθηκε και εμπεδώθηκε σε συνθήκες ολοκληρωτισμού, για να υποσημειώσω τη δεδομένη αδυναμία της κοινής γνώμης (ή των πιο προοδευτικών τμημάτων της) να αντιδράσει στην εφαρμογή αυτού του μέσου σε «θεραπευτικό» επίπεδο. «Τα ηλεκτροσόκ είναι θεραπευτικά μέσα που αλλοιώνουν ύπουλα την θέληση του άλλου, όπως άλλοτε οι αλυσίδες» καταγγέλλει ο καθηγητής της ψυχιατρικής Τόμας Σαζ.

Είναι σίγουρο πως ο αριθμός των θυμάτων της ψυχιατρικής ηλεκτροπληξίας θα εκμηδενιζόταν, εάν καθιερωνόταν νομοθετικά η προϋπόθεση της χορήγησης 3 ή 4 ηλεκτροσόκ στους ψυχιάτρους που θα επιθυμούσαν να πάρουν άδεια για την εφαρμογή αυτής της «θεραπείας».

26. Τι είδους ψυχοθεραπεία κάνετε σε επίπεδο ιδιωτικής ιατρικής;

Δεν κάνω ψυχοθεραπεία. Απλώς ανταλλάσσω απόψεις, γνώσεις και θεωρητικοποιημένες εμπειρίες με μια άλλη ανθρώπινη ύπαρξη που έχει ανάγκη απ’ αυτή την ανταλλαγή, με ένα και μοναδικό στόχο: Να ενισχυθούν οι τάσεις για προσδιορισμό, επαναπροσδιορισμό ή οριοθέτηση ενός νοήματος ζωής, που εμπεριέχονται στον καθένα μας. Κι αυτό προϋποθέτει σχέσεις ειλικρίνειας, εμπιστοσύνης και συμπάθειας.

 

Από την άλλη μεριά, καμία οριοθέτηση δεν έχει διάρκεια και γνησιότητα, εάν δεν στηρίζεται στην ελευθερία και την ευθύνη. Ο άνθρωπος που συμμετέχει σ’ αυτή την ανταλλακτική σχέση, δεν είναι ένα ανεύθυνο βρέφος, παρά τα όσα αντίθετα διδάχτηκε στο σπίτι, το σχολείο, την εκκλησία, το στρατό, το κόμμα, κλπ. Είναι ενήλικη ύπαρξη, υπεύθυνη για τις επιλογές και τις συνέπειες των επιλογών της.

Το πρόβλημα σε κάθε περίπτωση είναι να ξαναβρεί κανείς τη (σύμφυτη με την ζωή) δυνατότητα του για ελευθέρια και ευθύνη που στην εκμηδένισή της αποσκοπούν όλοι οι κατασταλτικοί θεσμοί που εξουσιάζουν την ύπαρξή μας από την πρώτη στιγμή που ερχόμαστε στον κόσμο. Ελευθέρια και ευθύνη. Η μια χωρίς την άλλη δεν έχει κανένα νόημα.

Αν η υπεράσπιση της ελευθερίας και της ευθύνης, ως αναγκαίων προϋποθέσεων για κάθε αυτοπροσδιορισμό, συνιστά μορφή ψυχοθεραπείας, τότε κάνω ψυχοθεραπεία. Ομως νομίζω πως μια τέτοια απλοποίηση θα διακωμωδούσε τις έννοιες της ελευθερίας και της ευθύνης και θα διαστρέβλωνε την έννοια της ψυχοθεραπείας. Και σ’ ότι με αφορά τόσο η διακωμώδηση και η γελοιοποίηση με βρίσκουν σύμφωνο μόνο όταν στρέφονται εναντίον της εξουσίας.

27. Λειτουργούν οι ψυχοθεραπείες και σε ποιο βαθμό;

Δεν μπορώ να ξέρω αν λειτουργεί κάτι που δεν κάνω. Μπορώ να έχω άποψη γι’ αυτό που ονομάζω «διανοητική άσκηση γύρω από την ελευθέρια και την ευθύνη», δηλαδή μια σταυρολεξική αναζήτηση στην οποία παίρνουν μέρος δυο άνθρωποι. Και η απάντηση είναι καταφατική.

Ναι λειτουργεί, κάθε φορά που τα άτομα του άμεσου περιβάλλοντος του ενδιαφερόμενου, κατανοούν τον συνειδητά ή ασυνείδητα νοσογόνο ρόλο τους και δείχνουν διάθεση να αποποιηθούν αυτό τον ρόλο στην πράξη. Επίσης κάθε φορά που κινητοποιούνται οι μηχανισμοί απελευθέρωσης του ενδιαφερόμενου, πράγμα που σε συνδυασμό με την ύπαρξη ορισμένων κοινωνικών προϋποθέσεων, ανοίγει το δρόμο για μια αυτοδύναμη και ανεξάρτητη ζωή.

Φυσικά κάτι τέτοιο, δεν συμβαίνει συχνά. Κι αυτό γιατί από τη μια μεριά η αναγνώριση της προσωπικής ενοχής προϋποθέτει ευρύτητα πνεύματος και προσωπικό κουράγιο, και από άλλη γιατί οι οικονομικές προϋποθέσεις της αυτοδυναμίας είναι προνόμιο μιας μειοψηφίας ανθρώπων και ιδιαίτερα όχι αυτών που διατρέχουν την πρώτη μετεφηβική ηλικία.

28. Δηλαδή, εσείς κάνετε αιτιολογική θεραπεία;

Ο όρος θεραπεία είναι ανόητος και παραπλανητικός, τουλάχιστον σε σχέση με την ψυχιατρική. Παρακάμπτοντας λοιπόν αυτόν τον επιβαρυμένο όρο, θα έλεγα πως απλά στρέφομαι χωρίς περιφράσεις και λεκτικούς εξωραϊσμούς, ενάντια στους ψυχοφθόρους θεσμούς που ροκανίζουν την ύπαρξή μας, τονίζοντας παράλληλα το πελώριο θέμα της προσωπικής μας ευθύνης για τη λειτουργία και τις συνέπειές τους.

Κάθε φορά που κουβεντιάζω με έναν άνθρωπο που έχει ψυχο-κοινωνικά προβλήματα (τα οποία, σε διάφορες περιόδους και βαθμούς, τα έχουμε όλοι πλην των «εξ’ ημών νεκρών»), έχω στο μυαλό μου τη σοφή παραίνεση του Σάλιβαν «Να θυμάστε πάντα, πως στις τωρινές συνθήκες, ο ασθενής σας έχει πάντα δίκιο και εσείς πάντα άδικο». Προσπαθώ λοιπόν να μην έχω πάντα άδικο, συμμαχώντας με την άλλη πλευρά.

29. Πιστεύετε στην ψυχανάλυση;

Με τρόπο ασυνείδητο εκφράσατε μια αλήθεια. Η χρήση του ρήματος «πιστεύω» υποδηλώνει έμμεση παραδοχή της άποψης ότι η ψυχανάλυση (όπως και η ψυχιατρική, που μια στιγμή στην εξελικτική της πορεία, αποτελεί και η ψυχανάλυση) είναι μια θρησκεία μεταμφιεσμένη σε επιστήμη. Αν έτσι γίνεται δεκτό το θέμα, τότε μπορεί κανείς να μελετάει τις διάφορες εκφάνσεις της βασικής ψυχαναλυτικής προβληματικής και να χρησιμοποιεί τα εννοιολογικά της εργαλεία, αλλά δεν μπορεί να πιστεύει σ’ αυτή.

Η ψυχανάλυση αποτελεί μια στιγμή στην ιστορική εξέλιξη της ψυχιατρικής. Εχει δηλαδή ιστορικό και άρα πεπερασμένο χαρακτήρα. Καμία ιστορική στιγμή δεν είναι αιώνια. Το ζήτημα λοιπόν, δεν είναι εάν πιστεύει κανείς σ’ αυτή αλλά εάν εκτιμάει την ιστορική της συμβολή ως θετική ή αρνητική. Και κατά τη γνώμη μου, είναι και τα δυο.

30. Δεν είστε αρνητικά τοποθετημένος απέναντι στην εργασιοθεραπεία. Γιατί δεν την εφαρμόζετε σε ιδιωτικό επίπεδο;

Ποτέ δεν είπα πως παραδέχομαι την εργασιοθεραπεία ή όποια άλλη «θεραπεία». Κάθε μορφή «θεραπείας» είναι αποδεκτή από μένα, μόνο στο βαθμό που αποτελεί προϊόν της υπεύθυνης και ελεύθερης επιλογής του ενδιαφερόμενου, μέσα από μια υπό ανάπτυξη ανθρώπινη σχέση. Συζητάς γι’ αυτή, δεν επιλέγεις και δεν επιβάλεις. Η ανταπόκριση στη συζήτηση, η επιλογή και η εφαρμογή γίνονται από τον ενδιαφερόμενο και καθορίζονται από παραμέτρους που μόνο η φαντασία του (και όχι η εγκλωβισμένη σε κλισέ, δική μας) μπορεί να συλλάβει.

31. Τι σημαίνει και τι είναι «κοκτέιλ»;

Μια ευρύτητα χρησιμοποιούμενη σφαίρα ντουμ-ντουμ για την καθυπόταξη κάθε εγκλείστου (σε δημόσιες ή ιδιωτικές κλινικές) όταν ορισμένα σημάδια της συμπεριφοράς του ερμηνεύονται σαν δηλωτικά ανησυχίας, διέγερσης, ανυπακοής, κλπ. Το κοκτέιλ διαφοροποιείται από τη σφαίρα ντουμ-ντουμ, σε τρία σημεία:

  • Για τη χορήγηση του δεν χρησιμοποιείται πυροβόλο όπλο. Μια σύριγγα είναι αρκετή.

  • Αντί για εκρηκτική ύλη χρησιμοποιείται ένα μίγμα Αλοπεριντίν, Λαργκακτίλ (ισχυρά νευροληπτικά) και Αρτάν ή Ακινετόν (για την αποδυνάμωση των παρενεργειών των δύο πρώτων).

  • Δεν σκοτώνει το θύμα. «Απλά» το καταστέλλει (με όλη τη σημασία της λέξης) σωματικά και διανοητικά.

Η νομοθετική καθιέρωση της υποχρέωσης κάθε ψυχιάτρου (που θέλει να πάρει άδεια για χρήση του «κοκτέιλ») να υποστεί τρεις επιθέσεις με κοκτέιλ μπροστά σε ειδική επιτροπή, θα μας διαφώτιζε αρκετά για την ειλικρίνεια της πίστης του σ’ αυτή τη «θεραπευτική» μέθοδο.

32. Ποια ψυχοθεραπευτική μέθοδο θεωρείτε τελείως απαράδεκτη;

Τον μπηχαβιορισμό (δηλ. τη θεραπεία της συμπεριφοράς), αυτή την «ποντικόμορφη ψυχολογία», που αλλοιώνει ύπουλα το υποκείμενό της, μηχανοποιώντας την συμπεριφορά του μέσα από τεχνικές που διαμορφώνονται με βάση τη μελέτη των αντιδράσεων εκπροσώπων των κατωτέρων κλιμάκων της βιολογικής ιεραρχίας (ποντίκια, περιστέρια, κλπ.) και εφαρμόζονται στον άνθρωπο.

Αυτός ο απλοϊκός ζωομορφισμός, είναι η κύρια έκφραση μιας ολοκληρωτικής ψυχολογικής αντίληψης που «αφού παζάρεψε την ψυχή της και έχασε στη συνέχεια τα λογικά της, φαίνεται πως τώρα που αντιμετωπίζει ένα πρόωρο τέλος, έχει χάσει και κάθε συνείδηση», όπως διαπιστώνει ο Σύριλ Μπαρτ.

33. Θα ήταν δυνατό να διαπιστωθεί ένα συμπέρασμα ή μια κατακλείδα;

Οχι ένα συμπέρασμα, αλλά μια παράκληση στον ύψιστο: Να μας φυλάει από τον ψυχιατρικό ολοκληρωτισμό, γιατί τον πολιτικό τον γνωρίζουμε. Κι αυτό χωρίς να θέλω να διασκεδάσω τους έντονους προσωπικούς μου φόβους για την αυξανόμενη ψυχιατρικοποίηση όλων των εκδηλώσεων της ζωής μας.

Στο μυαλό μου έχω πάντα την εναγώνια κραυγή του Τόμας Σαζ: «Η ανθρώπινη ελευθερία κινδυνεύει από τη διαβολική συμμαχία της κρατικής εξουσίας και των ψυχιάτρων».

Διατηρώ ακόμα μερικά ίχνη ελπίδας ότι θ’ αποφύγουμε να βιώσουμε σαν πραγματικότητα την εφιαλτική μονοδιάστατη κοινωνία των ΄Οργουελ και Χάξλεϋ, που το λεξιλόγιό της εξαντλείται σε μια και μόνο λέξη: «Ψυχιατρική». Δεν ξέρω, αλλά θέλω να ελπίζω ότι υπάρχει ακόμα καιρός για να αποτραπεί αυτή η εξέλιξη.

[http://www.grivas.info/psixiatriki/217-33-1982]

 

Zersetzen

Zersetzen Torture - A Threat to our Democracy

It’s just like the STASI treated dissidents in former East Germany, except that this Human Rights Abuse is happening here today.

Zersetzen is a process of character assassination and threats developed by the former communist East German secret police, the “STASI”, to persecute dissidents. Shockingly, as our Spy agencies morph into a secret police, they are using Zersetzen techniques to persecute whistle blowers and enemies of power elites. Zersetzen is the biggest threat to democracy since the cold war. Not the normal bloodier medieval form of torture, Zersetzen is a more sophisticated “Orwellian” form that was developed to cause "severe and prolonged suffering" without leaving marks.

Since our politicians believe that the security / intelligence agencies can destroy their careers, they are too scared to intervene.

Zersetzen: Slander, Harassment & Threats

Three Papers have been written on Zersetzen to better explain it. They are

Zersetzen 25 Precedents

Russell Zersetzen

Zersetzen Report 2013

 

Zersetzen 25 Precedents

Here are the experiences of 25 other victims of Zersetzen. The purpose of this paper is to provide examples – precedents – of where Zersetzen / Cointelpro has happened to others, and to do so in a way that you can check the facts out on the internet for yourself. Some 25 cases of Zersetzen in the UK, Canada and USA are reviewed.

These other victims of Zersetzen include Nobel Laureates, Company Chairman and senior Diplomats.You can check their individual stories out for yourself.

The Zersetzen Formula Summarized

In typical Stasi-style the Zersetzen formula used is -- First to slander & character assassinate -- Then to threaten, intimidate & harass -- Then to cover-up by ensuring no investigation takes place -- Then to say you are nuts when you complain about the cover-up.

Zersetzen is about:

  • Slander & Character Assassination

  • Surveillance

  • Stalking

  • Intimidation

  • Harassment

  • Threats

Zersetzen:

Was developed by the East German secret police - the STASI - to persecute dissidents

Is illegally used today by rogue elements in the secret security / intelligence agencies

To persecute -

  • Whistle-blowers

  • Enemies of establishment power-elites

  • Those with knowledge that could shame power-elites

Zersetzen replaces "rule of law":

And compromises the integrity of our democratic institutions -

Zersetzen overrides the "rule of law" as its perpetrators are Spy Agencies that operate with impunity above the law

Police, Politicians, etc. are too scared of these Spy agencies to intervene

All normal avenues of grievance are removed; Zersetzen requires a high-level cover-up to pervert justice. Not the old fashioned medieval form of torture, Zersetzen was developed to cause "severe and prolonged suffering" without leaving marks.

Zersetzen is also known by other names:

  • Cointelpro

  • D & D ("Disrupt and Discredit")

  • Vigorous Harassment

  • No Touch Torture

  • Zersetzung

Zersetzen is about the failure of effective political oversight of the security / Intelligence agencies. It poses possibly the biggest single threat to our civil liberties and democracy since the end of the cold war.

[http://zersetzen.wikispaces.com/]

 

Stay-behind

In a stay-behind operation, a country places secret operatives or organisations in its own territory, for use in the event that an enemy occupies that territory. If this occurs, the operatives would then form the basis of a resistance movement or act as spies from behind enemy lines. Small-scale operations may cover discreet areas, but larger stay-behind operations envisage reacting to the conquest of entire countries.

Stay-behind operations of significant size existed during World War II. The United Kingdom put in place the Auxiliary Units. Partisans in Axis-occupied Soviet territory in the early 1940s operated with a stay-behind element.

During the Cold War, the North Atlantic Treaty Organisation (NATO) and the Central Intelligence Agency (CIA) sponsored stay-behind networks in many European countries, intending to activate them in the event of that country being taken over by the Warsaw Pact or if a communist party came to power in a democratic election. According to Martin Packard they were "financed, armed, and trained in covert resistance activities, including assassination, political provocation and disinformation."

Many hidden weapons caches were found, in Italy, Austria, Germany, the Netherlands and other countries, at the disposition of these "secret armies". The most famous of these NATO operations was Operation Gladio, acknowledged by Italian Prime Minister Giulio Andreotti on October 24, 1990.

The United Kingdom's Territorial Army regiments of SAS and Honourable Artillery Company provided such stay-behind parties in the UK's sector of West Germany.

In some cases, stay-behind operations have deviated from their stated purpose, and have become active against elements in their own countries which they deem to be subversive — rather than fighting an outright invasion, they claimed to be fighting a quieter subversion of their country.

In some countries, there has been a considerable degree of overlap between official stay-behind organisations and other, non-official groups. For example, the French opponents of Algerian independence in the Organisation de l'armée secrète included many members of its country's stay-behind organisation.

[http://en.wikipedia.org/wiki/Stay-behind]

 

Black site

In military terminology, a black site is a location at which an unacknowledged black project is conducted. Recently, the term has gained notoriety in describing secret prisons operated by the United States Central Intelligence Agency (CIA), generally outside of U.S. territory and legal jurisdiction. It can refer to the facilities that are controlled by the CIA used by the U.S. government in its "War on Terror" to detain alleged unlawful enemy combatants.

U.S. President George W. Bush acknowledged the existence of secret prisons operated by the CIA during a speech on September 6, 2006. A claim that the black sites existed was made by The Washington Post in November 2005 and before this by human rights NGOs (non-governmental organizations).

Many European countries have officially denied they are hosting black sites to imprison suspects or cooperating in the U.S. extraordinary rendition program.[citation needed] Not one country has confirmed that it is hosting black sites. However, a European Union (EU) report adopted on February 14, 2007, by a majority of the European Parliament (382 MEPs voting in favour, 256 against and 74 abstaining) stated the CIA operated 1,245 flights and that it was not possible to contradict evidence or suggestions that secret detention centers were operated in Poland and Romania.

In January 2012, Poland's Prosecutor General's office initiated investigative proceedings against Zbigniew Siemiątkowski, the former Polish intelligence chief. Siemiątkowski is charged with facilitating the alleged CIA detention operation in Poland, where foreign suspects may have been tortured in the context of the War on Terror. The possible involvement of Leszek Miller, Poland's Prime Minister in 2001-2004, is also considered.

[http://en.wikipedia.org/wiki/Black_site]

 

 

 

 

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 20 Οκτώβριος 2017 07:00