Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής

Χορηγίες

Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 582 επισκέπτες συνδεδεμένους

Επικοινωνία

Γερμανία 004917667046073 (SMS)

7/3/2017, 20:00

European Dissidents ALARM

 

Zeppelin: Beyond Gravity

 

Foreign intervention in Greece?

 

Η ανελεύθερη Ελλάδα

 

Η Ελλάδα καταγώγιο;

 

Αν.Επ. Π. Παυλόπουλο

  

Intangible prisons

 

Plausible deniability

 

Images of German w & s

 

Crimes against Humanity

 

"Chimera" - "Bellerophon"

 

pr. Donald Trump

 

  

Legal Notice 87

 

Βδέλλες, αποικιοκρατικές

 

Being a German

 

Legal Notice 84

 

Dirty colonial methods

 

Georgi Markov, BG - KGB

 

Samples of Barbarity

 

Ελλάδα - αποκόλληση

 

Έλληνες, στο έλεος...

 

Harvester's log 16/3/17

 

 

Legal Notice 66

 

Execrable

 

Legal Notice 62

 

  

My story

 

  

Aggression?

 

  

Η Εστία μου

 

  

Why so untidy?

 

  

Αποικιοκρατία

 

  

Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;

 

  

Ζήτημα εμπιστοσύνης

 

  

Μεθοδικότητα

 

  

Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;

Βιοηθική

A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού

 

Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B

 

Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"

 

Μυστικές δίκες;

Trustworthiness

Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά

 

 

 

Honor your father...

Noise

Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες PDF Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις
Συντάχθηκε απο τον/την Χρήστος Μπούμπουλης (Christos Boumpoulis)   
Παρασκευή, 22 Σεπτέμβριος 2017 00:40

Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες

Το πίτουρο είναι σπόρος αλεσμένου δημητριακού, τον οποίο χρησιμοποιούμε ως ζωοτροφή.

Χρησιμοποιώντας την εν λόγω έκφραση εννοούμε ότι, όποιος, έκων ή άκων, μπλέξει με πράγματα αμφιβόλου ποιότητος και ηθικής, μπορεί να ζημιωθεί ανεπανόρθωτα.

[https://www.slang.gr/lemma/8520-opoios-anakateuetai-me-ta-pitoura-ton-trone-oi-kotes]

 

ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΑΝ 0Ι ΜΕΤΑΞΑΣ-ΚΟΡΥΖΗΣ;

Στρατοί & Τακτικές - Τεύχος 13

ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΑΝ 0Ι
ΜΕΤΑΞΑΣ-ΚΟΡΥΖΗΣ;
Νέα στοιχεία στο φως
του Ιάκωβου Χονδροματίδη • Ιστορικού – Συγγραφέα

Πολλά έχουν ειπωθεί και γραφεί για τις συνθήκες υπό τις οποίες επήλΘε ο θάνατος του Ιωάννη Μεταξά και την αυτοκτονία του διαδόχου του Αλεξάνδρου Κορυζή. Ο ξαφνικός θάνατος -ιδιαίτερα του πρώτου- στέρησε την Ελλάδα από τις απαράμιλλες ικανότητες του στην τόσο δύσκολη τότε για την πατρίδα περίοδο. Σήμερα, 70 χρόνια μετά, τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα, ενώ τα στοιχεία και οι μαρτυρίες που αναφέρονται σης συνθήκες του θανάτου τους συνεχίζουν να δείχνουν προς το σκοτεινό παρασκήνιο της ιστορίας...
Η τελευταία ημέρα του Δεκεμβρίου του 1940 βρήκε να εξελίσσεται ταχέως μια κατάσταση αδιεξόδου κατά μήκος του ελληνοαλβανικού μετώπου. Ο χειμωνιάτικος καιρός είχε ενσκήψει με άγριες διαθέσεις, ενώ ο Ελληνικός Στρατός είχε σχεδόν εξαντληθεί από τις φοβερές προσπάθειες που κατέβαλλε κατά τη διάρκεια της φθινοπωρινής του αντεπίθεσης. Οι μεγάλες ελλείψεις σε μεταφορικά μέσα, ιματισμό και αντιαεροπορικό πυροβολικό ανησυχούσαν την ελληνική ηγεσία, ωστόσο ο πραγματικός φόβος προερχόταν από την εκδήλωση μιας ενδεχόμενης γερμανικής επέμβασης.
Ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς προέβλεπε ενεργό γερμανική ανάμειξη για να περισωθεί το γόητρο της Ιταλίας. Κάτι τέτοιο όμως θα παρέσυρε αναμφίβολα και τη Βρετανία, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να μετατραπεί σε θέατρο πολέμου. Ο Βρετανός πρέσβης στην Αθήνα, ο Πάλαιρετ και το Λονδίνο, με τη σειρά τους, πίεζαν τον Έλληνα πρωθυπουργό να επιτρέψει την αποστολή βρετανικών μονάδων στο ελληνικό έδαφος, με σκοπό την κοινή δράση κατά του εχθρού. Ο Μεταξάς όμως αντιδρούσε, επειδή γνώριζε ότι πίσω από τις αγγλικές παραινέσεις κρυβόταν το σχέδιο του Τσόρτσιλ που απέβλεπε στη γενίκευση της ελληνοϊταλικής σύρραξης στην ευρύτερη περιοχή, με την εμπλοκή και των άλλων κρατών της Βαλκανικής (Τουρκία, Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία), ώστε να δημιουργηθεί ένα δεύτερο μέτωπο στα νώτα της Γερμανίας.
Ο ύποπτος και ξαφνικός θάνατος του Ιωάννη Μεταξά στις 29 Ιανουαρίου του 1941 άνοιξε το δρόμο για περαιτέρω
βρετανική ανάμειξη στα πολιτικά και στα στρατιωτικά δρώμενα της Ελλάδας. Μερικές μόνο εβδομάδες πριν από το θάνατο του, ο Μεταξάς φαίνεται ότι προαισθάνεται τις επιδιώξεις αλλά και τις αμυντικές αδυναμίες των Άγγλων. Καταλαβαίνει ότι δίδοντας τα ελληνικά αεροδρόμια στη ΚΑΡ ουσιαστικά οδηγεί τη χώρα στην ένοπλη σύρραξη με τη Γερμανία και το έχει «βάρος εις την συνείδησίν» του. Γράφει λοιπόν την τελευταία μέρα του 1940: «31 Δεκεμβρίου, Τρίτη [...] Σήμερα το πρωί αποσύρω σχεδόν την
χθεσινήν συγκατάθεσιν δια έγκατάστασιν της Αγγλικής Αεροπορίας είς Θεσσαλονίκην. Πρώτα μέ Δ' Αλμπιάκ, έπειτα τήν συμβουλήν του ιδίου μέ Πάλαιρετ. Μέ τόν Πάλαιρετ εξηγήθηκα σαφώς και είλικρινώς. Θα προκαλέσωμεν έπίθεσιν γερμανικήν. Συμφέρει; Έάν οί Άγγλοι έχουν άεροπορικάς δυνάμεις να τήν αποκρούσουν και νά επιτεθούν κατά της Γερμανίας, συμφέρει. Έάν δέν έχουν, δέν συμφέρει - γίνεται μάλιστα και επικίνδυνος ώς έκ τής αποτυχίας, οπότε ό κλονισμός τών Βαλκανικών χωρών θά είναι βλαβερός εις τήν Άγγλικήν ύποθεσιν. Μέ τόν Πάλαιρετ έξεκαθάρισα και τα συμβησόμενα μετά τήν ήτταν τών Ιταλών, δτι θά τούςβοη-θήσωμεν και κατά τών Γερμανών [...] Προς το παρόν έλπίζο) νά άποφύγωμεν τήν Θεσσαλονίκην και συνεπώς τήν Γερμανικήν έπέμβασιν. Το είχα το πρωί βάρος είς τήν συνείδησίν».
Ο θάνατος του Ιωάννη Μεταξά
Στα τέλη Ιανουαρίου του 1941 ο Μεταξάς αρρωσταίνει ξαφνικά και στις 29 του ιδίου μήνα πεθαίνει. Σύμφωνα με την εκδοχή των γιατρών, ο πρωθυπουργός πέθανε από «αμυγδαλίτιδα». Στην πραγματικότητα όμως οι συνθήκες του θανάτου του υπήρξαν τραγικές και πολύ ύποπτες. Ο πολύς λαός έμεινε με τη βεβαιότητα πως ο Μεταξάς δολοφονήθηκε από κάποιο χέρι πράκτορα της γιατί αρνήθηκε να επιτρέψει την αποστολή συμβολικών μόνο βρετανικών δυνάμεων.
Ο γράφων γνώρισε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γερμανία, το καλοκαίρι του 1992, τον υφυπουργό του δρ. Γκέμπελς και ανώτερο αξιωματικό των 88 Λέοπολντ Γκούτερερ. Ο Γκούτερερ επέμενε πως όλοι στο Υπουργείο Προπαγάνδας γνώριζαν ότι ο Μεταξάς είχε δολοφονηθεί από ανθρώπους των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Η πληροφορία ήρθε μέσω της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα και ο λόγος ήταν ότι ο Μεταξάς σκεφτόταν σοβαρά το ενδεχόμενο ανακωχής με τη μεσολάβηση των Γερμανών, ενώ είχε εναντιωθεί στην αποστολή συμβολικών μόνον δυνάμεων από τους Βρετανούς.
Αν πετύχαινε η γερμανική πρόταση και η ελληνοϊταλική ανακωχή στο αλβανικό μέτωπο, τότε οι 14 μεραρχίες του Ιταλικού Στρατού από την Αλβανία θα μεταφέρονταν στην Κυρηναϊκή και θα χρησιμοποιούνταν κατά των Άγγλων. Η εξέλιξη αυτή βέβαια θα ήταν εξαιρετικά δυσάρεστη για τον Τσόρτσιλ και την κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητας. Το βέβαιο είναι ότι με το θάνατο του Μεταξά εξέλειπε ο πιο σοβαρός αντίπαλος της «συμβολικής βρετανικής στρατιωτικής βοήθειας».
Ακόμα και ο υπουργός Ασφαλείας του μεταξικού καθεστώτος Κωνσταντίνος Μανιαδάκης δήλωσε απροκάλυπτα ότι «αν είχαμε τον πρόεδρο σε νοσοκομείο τρίτης θα ζούσε», υπονοώντας σαφέστατα ότι με οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες και γιατρούς ο Ιωάννης Μεταξάς θα ζούσε.
Από ανθρώπους που υπήρχαν τότε κοντά στον Έλληνα πρωθυπουργό ειπώθηκε πως η παρουσία των Άγγλων γιατρών ήταν πολύ έντονη εκείνες τις μέρες.
Μερικοί θυμήθηκαν ότι ένας μυστηριώδης Βρετανός αρχίατρος έκανε στον Μεταξά μία ένεση και δεν συνήλθε ποτέ πια. Το γεγονός της ύπαρξης του Βρετανού αρχίατρου διαπιστώνεται και από τα φύλλα της εφημ. Βραδυνής της 30-1 -1941. Υπάρχει και μια πολύ σημαντική μαρτυρία, του διευθυντή της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών Σπ. Παξινού.
Ο Γίαξινός, μετά την κατάληψη της Ελλάδος από τους Γερμανούς, διέφυγε με την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση στην Αίγυπτο. Εκεί σε μια δεξίωση της βρετανικής πρεσβείας στο Κάιρο, ο Παξινός (προφανώς μεθυσμένος) είπε σ' έναν Άγγλο αξιωματικό ότι ΓΝΩΡΙΖΕΙ τα πάντα για το θάνατο του Μεταξά και ότι μετά τον πόλεμο θα γράψει ένα βιβλίο που δεν θα αρέσει καθόλου στους Άγγλους. Τι απέγινε ο Παξινός; Βρέθηκε νεκρός λίγο μετά τον πόλεμο στις Ινδίες που είχε καταφύγει. Ασφαλώς, οι Βρετανοί θα ήταν πολύ ικανοποιημένοι με αυτή την εξέλιξη.
Η αποκαλυπτική μαρτυρία του Ι. Μαντζούφα
Ένα άγνωστο και αδημοσίευτο ντοκουμέντο σχετικά με τις συνθήκες του θανάτου του Ι. Μεταξά είναι η μαρτυρία του γαμπρού του Ι. Μαντζούφα. Το ντοκουμέντο αυτό δημοσιεύεται για πρώτη φορά και ρίχνει άπλετο φως σε πολλούς σκοτεινούς διαδρόμους των παρασκηνίων.
Η μαρτυρία του Μαντζούφα είναι καταλυτική. Υπάρχουν δύο τουλάχιστον ερωτήματα που προκαλούν ενδιαφέρον. Πώς είναι δυνατόν ο Γεώργιος Β' να μην επισκέφθηκε καθόλου τον κληνήρη Μεταξά και μάλιστα όταν διαφάνηκε ότι η «ασθένεια» του ήταν σοβαρή; Μήπως γνώριζε το τέλος του δικτάτορα; Τέλος, δεν θα πρέπει να παραβλεφθεί ο ρόλος του Μανιαδάκη στην «παραλαβή» και στο «ξεκαθάρισμα» του προσωπικού αρχείου του Ι. Μεταξά. Μήπως ο έμπιστος άνθρωπος του Πάλαιρετ μετέβη στο Υπουργείο Εξωτερικών για να επιβλέψει ή να εξαφανίσει οποιοδήποτε ενοχοποιητικό στοιχείο αφορούσε τις αγγλικές παρεμβάσεις κατά τη διάρκεια του ελλη-νοϊταλικού πολέμου;
Γράφει σχετικά ο Μαντζούφας:
«26.1.41. Τήν άλλην ήμέραν, Κυριακή 26 Ιανουαρίου, επέστρεψε ή Λουλού (σ.σ. η μία εκ των θυγατέρων του Ι. Μεταξά) άπό το μέτωπο. Έξω από το σπίτι έτριγύριζε ό Γ. Οίκονομίδης, χειρουργός, παλιός και αφοσιωμένος φίλος του Μεταξά., πού είχε παραστή σε παλαιά εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας (του Μεταξά). Ό Οίκονομίδης ήταν πολύ ανήσυχος και εκνευρισμένος, με πολλές υποψίες, διότι δεν του είχαν επιτρέψει να ίδή τον Μεταξά κατά. την άσθένειάν του. Έδώ προκύπτει ένα ερώτημα. Ποιοι ήταν εκείνοι πού δεν επέτρεψαν στον Οίκονομίδη νά δη τον Μεταξά; Για ποιο λόγο; Μήπως εκτελούσαν άνωθεν εντολές;».

ΙΑΤΡΙΚΟΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΗΣ 29ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1941 '
Ό Πρόεδρος της Ελληνικής Κυβερνήσεως ένεφάνισε προ δέκα ήμερων, ήτοι τό προπαρελθόν Σάββατον, φλεγμονήν του φάρυγγος, ήτις κατέληξεν είς απόστημα πα-ραμυγδαλικόν. Παρά τήν εγκαιρον διάνοιξίν του ώς και την μετεγχειρητικήν κατάλ-ληλον θεραπείαν, παρουσίασεν έν συνεχεία τοξιναιμικά φαινόμενα καΐ έπιπλοκάς, ώς γαστρορραγίαν και ούρίαν, καΐ απέθανε σήμερον, 6 π.μ.
Έν Αθήναις τη 29η Ιανουαρίου 1941
ΟΙ θεράποντες Ιατροί
Μ. Γερουλάνος
Β. Μπένσης
Μ. Γεωργόπουλος
Μ. Μακκας
Ε. Φωκάς
Δ. Δημητριάδης
Ι. Χρυσικός
Γ. Καραγιαννόπουλος
Δ. Κομνηνός
Ν. Λωράνδος
Γ. ΟΙκονομίδης
Ν. Γεωργόπουλος
▲Το ιατρικό ανακοινωθέν της 29ης Ιανουαρίου του 1941. Οι περισσότεροι γιατροί που το υπέγραψαν εξαναγκάστηκαν έπειτα από παρέμβαση του Ι. Διάκου.

Για τα γεγονότα της επόμενης ημέρας, της 27ης Ιανουαρίου του 1941, ο Μαντζούφας είναι περισσότερο αποκαλυπτικός: «27.1.41. Κάποτε, ίσως την Δευτέρα 27 Ιανουαρίου, πάντως όμως τήν Τρίτη 28, εκλήθη και δ Θ. Δημητριάδης ΩΡΑ, καθηγητής, ό όποιος τό απόγευμα της Τρίτης έβοήθησε στην σύνταξη εκθέσεως στα Γερμανικά, την οποίαν έδιάβασε κατά τό ήμισυ - τό άλλο μισό τό έδιάβασα ό ίδιος- στον καθηγητή Επινγκερ (Ερρίιι§6Γ) στή Βιέννη. Είχαμε κρατήσει τό τηλέφωνο ανοιχτό με τήν Πρεσβεία, (ο.α. στη Βιέννη). Έστειλε ή Πρεσβεία ένα αυτοκίνητο και έφερε τον Έπινγκερ εκεί. Σε ερώτηση τι εντυπώσεις έχει από τήν έκθεση, απήντησε: αύτολεξει (σ.σ. Πιθανόν σήψη). Ή αποστολή στρατιωτικού αεροπλάνου να φέρει τον 'Επινγκερ - είχε δοθεί από τους Γιουγκοσλάβους ή άδεια νά πέραση θεωρήθηκε πιά περιττή, λόγω της απελπιστικής καταστάσεως του ασθενούς. Στους γιατρούς προσετέθη (τήν Κυριακή 26 ή τή Δευτέρα 27) ό Ν. Λωράνδος, άνθρωπος, όπως λχγόταν, της, πάντως δε προσωπικός πληροφοριοδότης του Ίω. Διάκου. Ό Λοοράνδος περιωρίσθη νά τηλεφωνή στον Διάκο, δίνοντας πληροφορίες περί της έξελίξεοις τής ασθενείας. Τον είδα. ό ίδιος νά υποκλίνεται βαθύτατα (στο τηλέφωνο!) λέγοντας: "Μάλιστα, κ. Διάκο!"κ.λπ. στις οδηγίες πού του έδινε. Τήν Δευτέρα ή τήν Τρίτη (27 ή 28) ό Φωκάς (ο.α. ο άλλος γαμβρός του Ι. Μεταξά) έφώναξε άπό τό Ξενοδοχείο (Κηφισιάς) δύο Άγγλους, οι όποιοι έφεραν ένα μηχάνημα γιά τήν διευκόλυνση τής αναπνοής του Μεταξά, ό όποιος δεν είχε πλέον τάς αισθήσεις του. Τό ΟεείΙβ είχε γίνει νοσοκομείο των Άγγλων.
Ό Φωκάς είχε προ πολλού έπαφάς. Είχε πάει έκεΐ επανειλημμένως και έγνώριζε τις δυνατότητες του Νοσοκομείου. Γι'αυτό και έσκέφθηκε νά φέρει τό "νέο" μηχάνημα. 29.1.41... Τήν Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου, στις 6 τό πρωί, επήλθε ό θάνατος του Μεταξά. Όλίγον κατ' ολίγον, ή αναπνοή είχε γίνει ασθενέστερη. Με τον θάνατο, ό Φωκάς έσυνειδητοποίησε κάπως τάς εύθύνας του και γιά νά καλυφθή, έβαλε και υπέγραψαν τό Ανακοινωθέν όλες οί άλλες προσωπικότητες τού ιατρικού κόσμου, οί όποιες ούτε είχαν ίδή τον Μεταξά. Πολλές απορίες γεννά αυτό τούτο τό "Ανακοινωθέν" (τόμ. 4, σελ. 561). Είναι πάντως αόριστο, ηθελημένα συντεταγμένο, ίσως και (μερικώς) ανακριβές. Ή "κατάλληλος θεραπεία", είναι αόριστη. Ή τοποθέτηση τής "γαστρορραγίας "στο τέλος, χωρίς τήν εξήγηση τού καθαρτικού, πού τήν έπροκάλεσε, είναι σχεδόν ανεξήγητη. Τά "τοξιναιμικά φαινόμενα "- "σηψαιμικά "κατά τον 'Έπινγκερ -πρέπει νά κριθούν άπό γιατρό.
Πάντως μετά τήν γνώμη τού 'Έπινγκερ -άλλα πολύ άργά-κάτι άλλαξε βιαστικά στά φάρμακα, τό απόγευμα τής Τρίτης 28 Ιανουαρίου, όπως πολύ καλά θυμούμαι. Ό έκδοτης τού 4ου Τόμου του Ημερολογίου, σέλ. 441, γράφει ότι μετά. τήν εγχείρηση τής Κυριακής, 19 Ιανουαρίου, "τότε", εμφανίστηκε τό έλκος. Αυτό είναι απολύτως ανακριβές. Τό έλκος εμφανίστηκε τήν Παρασκευή 24 Ιανουαρίου, ύστερα άπό τό καθαρτικό. "Εμφανίστηκε "ύπό μορφήν γαστρορραγίας και όχι "έντερορ ράγιας " όπως γράφει ό έκδοτης τού Ημερολογίου (Σιφναίος). "Τέσσερεςμεταγγίσεις", πιθανόν νά έγιναν. Εγώ δέν θυμούμαι τίποτε τέτοιο. Θυμούμαι μόνο τήν σημαντική αύξηση τής ούριας στο αίμα. Ώς προς το έλκος, υπάρχει ή έγγραφη 3-16 Απριλίου 1940 (σελ. 461), "Αιμορραγία εις τον στόμαχον "κ.λπ. Ακτινογραφία όμως δέν έγινε ποτέ. Και τότε, ό Φωκάς μόνος του έκουράρησε τον Μεταξά. Έγνώριζε επομένως το έλκος. Δέν έπρεπε νά είχε παρακολουθήσει το ζήτημα αυτό; Δέν το έκαμε, έδωσε και το καθαρτικό. Το ερώτημα, επόμενους, είναι, αν ό Φοοκάς μόνος του αποφάσισε νά δώσει το μοιραίο καθαρτικό, ή μήπως κανείς άλλος τον "συνεβούλευσε ". Στο σημείο αυτό, οφείλω νά απαλλάξω τους δύο γιατρούς (Ε. Φωκάν και Ν. Τεωργόπουλον) από κάθε υποψία δόλου προθέσεως. Ό μέν Ν. Γεωργόπουλος έκαμε καλά τη δουλειά του. Ήταν άλλωστε ανεύθυνος γιά τήν θεραπευτική αγωγή. Ό δε Φωκάς δέν ήταν άνθρωπος δόλιος. Δέν είχε άλλωστε συμφέρον νά προκαλέση τον θάνατο του Μεταξά.
Αραγε όμως οί Άγγλοι του; Στις επαφές, τις όποιες είχαν με τον Φωκά, δέν αμφιβάλλει κάνεις ότι παρακολουθούσαν τήν ασθένεια. Μήπως τον έκολάκευαν, του είπαν ότι είναι σπουδαίος γιατρός και του συνέστησαν, καταλλήλως, νά δώση το καθαρτικό;
Ό Ευγένιος Φωκάς ήταν στο χαρακτήρα αγαθός και αρκετά αφελής. Ό ίδιος διηγεΐτο, ότι όταν έκαμε μετεκπαίδευση στο Παρίσι, ό Φίσενγκερ , καθηγητής του, του έλεγε, που και πού, . Υπάρχει, λοιπόν, ή υποψία, ότι οί Άγγλοι τον έχρησιμοποίησαν ώς (ακούσιο) όργανο, γιά νά βγάλουν τον Μεταξά άπό τή μέση.
Τρία είναι τά ελατήρια γιά τήν ενέργεια αυτή των Άγγλων. Παράλληλα και τά τρία. Το ένα προκύπτει άπό τήν έγγραφη της 15.1.1941 (σέλ. 559): Γράφει ό Μεταξάς: "Έχει γούστο με όλα αυτά νά μέ ξαναβγάλουν οί έν Λονδίνω γερμανόφιλον ". Οί αντιρρήσεις του Μεταξά, ή άρνησίς του νά δεχθή ασήμαντη βοήθεια - άλλα και ή επιμονή των Άγγλων "νά έλθουν [στή] Θεσσαλονίκη μέ μικράς δυνάμεις"δέν αποκλείουν τήν εκδοχή αυτή. Αντίθετα τήν ενισχύουν. Έξ ού και ή ειρωνική και κοροϊδευτική έγγραφη του Μεταξά.
Το δεύτερο προκύπτει άπό τον χαρακτήρα και τήν ψυχοσύνθεση του Μεταξά. Οί Άγγλοι είχαν νά κόψουν μέ έναν άνθρωπο δύστροπο, όχι υπάκουο, ό όποιος σέ καμία χρονική στιγμή, ούτε τότε, ούτε μετά τον πόλεμο, θά ήταν διατεθειμένος νά δεχθή τή μείωση των καθαρώς έλλ.ηνικών συμφερόντων. Ένώ οί Άγγλοι ήσαν (και είναι) και Τουρκόφιλοι και Βουλγαρόφιλοι.
Το τρίτο ελατήριο, πού συνδυάζεται προς τά δύο προηγούμενα - ιδίως προς το δεύτερο- είναι ή διαρκής ανησυχία τών Άγγλων, ή όποια δημιουργήθηκε κατά το διάστημα άπό 28 Οκτωβρίου 1940 έως τά μέσα Ιανουαρίου 1941. Ή Αγγλία δέν έπερίμενε νά άντισταθή πραγματικά ή Ελλάς και νά παρουσίαση πραγματικές νίκες κατά τών Ιταλών. Είχε όμως εκτεθεί απέναντι της Ελλάδος μέ το τηλεγράφημα του Τσόρτσιλ της 28.10.1940: "Θά μοιρασθώμεν τήν κοινήν νίκην" (σελ. 526, σημ. 1).

Βγάζοντας τον Μεταξά άπό τήν μέση, εξασφάλιζε, ή Αγγλία, τήν άμβλυνση της υποσχέσεως της μοιρασιάς τής νίκης. Ανέκαθεν, σέ όλα τά χρονικά σημεία της ιστορίας, (1821-1940), έπί Κατοχής άλλα και μέχρι σήμερα (1980), ή Αγγλία, όπως άλλωστε και οί άλλοι "μεγάλοι μας φίλοι", δέν θέλησαν νά γίνη ή Ελλάς κράτος ισχυρό. Είναι πιθανόν, ότι το αισθητήριο του κόσμου στην Ελλάδα δέν έγελάστηκε. Στις 29 Ιανουαρίου 1941, ήμερα θανάτου του Ιωάννη Μεταξά, έσκέφθηκα τι πρέπει νά γίνη. Το πρώτο, νά κρατηθή εκμαγείο, γιά ενδεχόμενη προτομή. Εκλήθη ό γλύπτης Απάρτης και επήρε το εκμαγείο. Πού βρίσκεται δέν γνωρίζω. Το δεύτερο. Αίγες ώρες κατόπιν, συνεννοήθηκα μέ τήν Λουλού, γιά νά παραλάβωμε το Αρχείο (ιδιωτικό) πού υπήρχε στο υπουργείο Εξωτερικών. Ό Μεταξάς κρατούσε (πρόχειρα) χειρόγραφα, είτε ένα δακτυλογραφημένο αντίγραφο, είτε γράμματα κ.λπ. Στην παραλαβή έβοήθησεν ό Κ. Μανιαδάκης. Επήγαμε μέ τήν Λουλού και παραλάβαμε δύο βαλίτσες γεμάτες. Ετσι σώθηκαν πολώτιμα στοιχεία. Ο Βασιλεύς Γεώργιος ήλθε άμεσους επάνω στην Κηφισιά, κατά τις 10.30' το πρωί, νά συλληπηθή τήν οικογένεια. Δέν είχαν έλθει κατά τήν διάρκεια τής ασθενείας. Προσήλθε επίσης και στην κηδεία, στην Μητρόπολη. Δέν ακολούθησε, διότι οί Βασιλείς, πρίγκηπες κ.λπ. δέν ακολουθούν. Ήλθε όμως ειδικώς στο Νεκροταφείο, μαζί μέ τον Παύλο και τον Γεώργιο (θείο του) και στάθηκε προσοχή και έχαιρέτησε, τήν ώρα πού περνούσε το φέρετρο. Παρήγγειλεν, ότι αυτό το έκαμε επειδή δέν ήταν μόνο πρωθυπουργός του ό Μεταξάς, άλλα και προσωπικός του φίλος.[...]. Πλήθος κόσμου επόπτευσαν, ότι τον είχαν ξεκάμει τον Μεταξά. Δεκάδες ανθρώπων, κατά τά επόμενα έτη, ρωτούσαν πώς και άπό τί απέθανε και μήπως έδολοφονήθη.
Ύστερο, άπό 40 σχεδόν χρόνια έγραψα αυτές τις σκέψεις, οί οποίες δέν αποδεικνύουν, άλλα δέν άποκλείουν αυτή τήν εκδοχή.
Αθήναι Μάρτιος 1980, Μαντζούφας»
Ο διάδοχος του Μεταξά
Μετά το θάνατο του Μεταξά, ο Γεώργιος επέλεξε για τη θέση του πρωθυπουργού τον τραπεζίτη Αλ. Κορυζή. Η επιλογή του βασιλιά προκάλεσε στους μεταξικούς κύκλους έκπληξη και δυσαρέσκεια, αλλά από την άλλη πλευρά, ο αποθανών δικτάτορας δεν είχε ενδιαφερθεί για τον ορισμό διαδόχου. Οι υπουργοί του -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων-ήταν προσωπικότητες δευτέρας επιλογής και λόγω του συγκεντρωτισμού του Μεταξά δεν επιτρεπόταν η έκφραση δεύτερης γνώμης. Σε όσες περιπτώσεις σημειώθηκαν διαφωνίες με υπουργούς, το επόμενο βήμα ήταν να αποπεμφθούν. Από την άλλη, ο Μεταξάς δεν επέτρεψε να προβληθεί ποτέ άλλο πρόσωπο που θα μπορούσε να εκλάβει η κοινή γνώμη ότι ήταν κατά την επιθυμία του ο πιθανός αντικαταστάτης. Η επιλογή του Κορυζή δεν αντιπροσώπευε ένα ίσο μέγεθος.

Το βέβαιο είναι ότι ο Κορυζής αποδείχθηκε συνεπέστερος αγγλόφιλος από τον προκάτοχο του και δέχθηκε αμέσως τη «συμβολική» βρετανική βοήθεια, παρότι γνώριζε ότι η εγκατάσταση βρετανικών στρατιωτικών μονάδων στη Βόρεια Ελλάδα, θα προκαλούσε την άμεση γερμανική αντίδραση.
Η γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε τελικά την αυγή ης 6ης Απριλίου του 1941. Παρά την ηρωική αντίσταση των οχυρών της Γραμμής Μεταξά, το μέτωπο κατέρρευσε μέσα σε λίγες ημέρες. Η Θεσσαλονίκη κατελήφθη το πρωί της 9ης Απριλίου, ενώ οι Γερμανοί συνέχισαν την προέλαση τους προς τη Νότια Ελλάδα. Μέσα στο γενικότερο κλίμα καχυποψίας εκείνης της εποχής και τις δραστηριότητες της «5ης Φάλαγγας» (Κατασκοπείας) των Γερμανών, ο Γεώργιος άρχισε να υποπτεύεται τον Κορυζή. Μπορεί βέβαια ο μαλθακός τραπεζίτης να διέθετε τις απαραίτητες «βρετανικές» περγαμηνές, αλλά πολύ σύντομα ο βασιλιάς διαπίστωσε πως ο Κορυζής δεν ήταν ο κατάλληλος και αποφασιστικός άνθρωπος που χρειαζόταν. Ακόμη και η αρχική συγκατάβαση των τεταρτοαυγουστιανών Μανιαδάκη και Διάκου άλλαξε.
Οι επαφές του Κορυζή τον περασμένο Μάρτιο μέσω του Γεωργίου Μερκούρη με τη γερμανική πρεσβεία για την πιθανή βολιδοσκόπηση ελληνοϊταλικής ανακωχής ήταν η αρχή. Παρόλο που ο Γεώργιος ήταν ενήμερος καθ' όλη τη διάρκεια (για την πορεία) των συνομιλιών, η έμφυτη καχυποψία του μεγάλωσε. Και όταν λίγο μετά τη γερμανική εισβολή, το μέτωπο άρχισε να καταρρέει και ακολούθησε η διαταγή του υπουργού Στρατιωτικών Παπαδήμα για τις άδειες των στρατιωτών, ο Γεώργιος θεώρησε υπεύθυνο τον Κορυζή. Πιθανόν να τον διέβαλε και ο Θ. Νικολούδης. Ο τελευταίος ποτέ δεν συμπάθησε τον πρωθυπουργό. Επανειλημμένα διατύπωσε την άρνηση του στους Μανιαδάκη και Διάκο, αποκαλώντας μάλιστα τον Κορυζή «ψυχασθενή»!
Σε μια επιστολή του, τον Ιούλιο του 1942 στον Κώστα Μανιαδάκη, αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής:
«Έτσι όταν άπέθανεν ξαφνικά ό αρχηγός (σ.σ. ο Μεταξάς), χάρις σε σένα και τον Διόκον, τους είσηγηθένταςμαζί με τον Παπαδήμαν, την λύσιν της κρίσεως εις τον Βασιλέα, παραδώσαμε μίαν ίσχυράν πολιτικήν κατάστασιν και την έθνικήν δόξαν είς τάςχείρας ενός νευρασθενοϋς τραπεζίτου, κατόπιν ψ παρ' ολίγον εις τάς χείρας του αγαπητού Κώστα Κοτζιά μη καν Αύγουστιανοϋ Υπουργού και πάντως καταλλήλου μόνον δι 'ώρισμένα ειρηνικά έργα και κατόπιν εις άλλον... Δια. τον μακαρίτην τον Κορυζήν μάλιστα είχα δώση όλόκληρον μάχην, δις εντός μίας ημέρας έξορκίσας τον Βασιλέα νά μή παραχωρήσει την θέσιν ενός μεγάλου πολιτικού και στρατιώτου, ενός έθναποστόλου όπως ήτο πλέον ό Μεταξάς είς την λαϊκήν ψυχολογίαν, είς ένα άσθενικόν τραπεζίτην, ΐκανόν δι'άλλα έργα και άλλας περιστάσεις...»
(βλ. Επιστολή Αρχείου Θ. Νικολούδη, ΕΛΙΑ).
Α Ο Α. Κορυζής διαδέχθηκε τον Ι. Μεταξά. Η «αυτοκτονία»
του με δύο σφαίρες προκάήεσε έκπβηξη και ερωτηματικά
που παραμένουν αναπάντητα 70 χρόνια μετά.
Το βέβαιο είναι ότι ο Γεώργιος θεώρησε τον πρωθυπουργό του υπεύθυνο για την κατάρρευση του μετώπου και τον επέπληξε άγρια. Οι φωνές του ακούστηκαν στους διαδρόμους του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρετανία». «Το βέβαιον είναι, κύριε πρόεδρε, ότι διέφυγε ό έλεγχος της καταστάσεως άπό τάς χείρας σας», είπε. Με βαθιά συγκίνηση ο Κορυζής ασπάστηκε το δεξί χέρι του βασιλιά, ο οποίος τον κοιτούσε αινιγματικά και στη συνέχεια αποχώρησε για την οικεία του τη Λεωφόρο Κηφισίας αρ. 51. Βγαίνοντας σκυθρωπός από το βασιλικό γραφείο, ο πρωθυπουργός ρωτήθηκε από τον υπουργό Κ. Κοτζιά που βρισκόταν στον διάδρομο, τι συνέβαινε. «Τίποτε», απάντησε ξερά ο Κορυζής και απομακρύνθηκε. Κατά την έξοδο του επίσης από το ίδιο ξενοδοχείο ο πρωθυπουργός συναντήθηκε για λίγο με τον πρίγκιπα Πέτρο. Τη σκηνή περιγράφει ο τελευταίος στις αναμνήσεις του:
«...Την 18η Απριλίου γευμάτισα στη λέσχη του Γκολφ, όπως έκανα συχνά. Επέστρεφα στό γραφείο μου, όταν μπαίνοντας άπό τις περιστρεφόμενες πόρτες του ξενοδοχείου "Μεγάλη Βρετανία" προσπέρασα τον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή πού έφευγε.
Σπρώξαμε ελαφρά, ό ένας τον άλλον και πρόλαβα νά ρίξω μία γρήγορη ματιά στό τραβηγμένο και καταβεβλημένο πρόσωπο του, μέσα άπό τό τζάμι πού μας χώριζε. Σκέφθηκα πόσο κουρασμένος φαινόταν και είπα στον εαυτό μου δτι δεν
Ο ΕΛΛΗΝ ΠΡΕΣΒΕΥΤΗΣ ΚΥΡΙΟΣ ΝΙΚΟΛΟΥΛΗΣ
ήταν παράξενο αφού αυτός ήταν φορτωμένος με τόσες πολλές ευθύνες στην παρούσα κρίση».
Ο Κορυζής δεν είχε προλάβει να απομακρυνθεί από το ξενοδοχείο, όταν ο βασιλιάς έστειλε τον Ιωάννη Διάκο να τον ακολουθήσει. Όπως αφηγήθηκε αργότερα η σύζυγος του πρωθυπουργού, ο Κορυζής έφτασε στο σπίτι του κάτωχρος και συντετριμμένος, προκαλώντας ζωηρές ανησυχίες τόσο στην ίδια όσο και στα παιδιά του. Περιορίστηκε μόνο να πει ότι είχε απόλυτη ανάγκη να μείνει μόνος, χωρίς να τον ενοχλήσει κανείς, στο ιδιαίτερο γραφείο του, διότι ήθελε να γράψει μια επιστολή. Μετά από λίγα λεπτά, στις 04.15, ακούστηκαν δύο πυροβολισμοί...
Από μιαν αφήγηση του Ι. Διάκου στον Κοτζιά γνωρίζουμε τις τελευταίες στιγμές του Έλληνα πρωθυπουργού: «Κτύπησα τήν πόρτα και μου άνοιξε αμέσως ή κα Κορυζή... [ Τη ρώτησα με κομμένη αναπνοή και αγωνία που είναι ό | πρόεδρος. 'Στο δωμάτιο του ", μου απάντησε ταραγμένη και με ανησυχία. Πάμε αμέσως εκεί, φοβούμαι κάποιο κακό ανεπανόρθωτο! Τήν ακολούθησα, τρέχοντας και οι δύο προς τό δωμάτιο του πρωθυπουργού.
Ή πόρτα ήταν κλειστή. Με τό πρώτο κτύπημα μας και τήν προσφώνηση του ονόματος του ακούσαμε έναν πυροβολισμό και μείναμε αποσβολωμένοι. Αμέσως κατόπιν δεύτερος πυροβολισμός! Σπάσαμε τήν πόρτα, ένώ έλπίζαμε νά μην άντικρύσουμε τό θέαμα πού φοβόμαστε. Τό ανεπανόρθωτο είχε συντελεσθεί! Ό Αλέξανδρος Κορυζής ήταν νεκρός επάνω στό κρεβάτι του, με τήν εικόνα της Παναγίας στό στήθος ] του. Άπό τή νεκροψία πού διενεργήθηκε διαπιστώσαμε ότι ό Κορυζής έφερε δύο διαμπερή τραύματα στην καρδιά! Τό γεγονός αυτό εκμεταλλεύθηκε εύλογα ή γερμανική προπαγάνδα καί έκανε λόγο γιά τήν "δολοφονία του Ελληνα πρωθυπουργού άπό τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ". Ποιος αυτοπυροβολείται άλλωστε δύο φορές στην καρδιά;».
Η «αυτοκτονία» του Κορυζή και η κυβέρνηση Κοτζιά
Σύμφωνα λοιπόν με τους αυτόπτες μάρτυρες της «αυτοκτονίας» του Κορυζή (Ι. Διάκο και κα Κορυζή), ο πρωθυπουργός βρέθηκε νεκρός κρατώντας ένα περίστροφο στο αριστερό του χέρι και έχοντας ένα εικόνισμα της Πάναγίας στο στήθος του.
Πώς όμως ήταν δυνατόν ένας δεξιόχειρας να χρησιμοποιήσει το αριστερό του χέρι για να αυτοπυροβοληθεί παραμένει αναπάντητο εδώ και επτά δεκαετίες. Προφανώς ο Ι δολοφόνος του, μέσα στην ταραχή εκείνων των στιγμών, παρέλειψε τη σημαντική αυτή λεπτομέρεια και διαπράττοντας σφάλμα τοποθέτησε το όπλο στο αριστερό χέρι του Κορυζή...
Το γεγονός επίσης ότι ο Κ. Κοτζιάς αναφέρει ότι οι πυροβολισμοί που ακούστηκαν «ήταν δύο» προκαλεί εύλογα το ερώτημα πώς θα μπορούσε ο ασθενής και ηλικιωμενος τραπεζίτης να αυτοπυροβοληθεί δύο φορές.

Όσον αφορά την εχεμύθεια της χήρας Κορυζή, η οικογένεια της ανταμείφθηκε για την αφοσίωση της στο Στέμμα. Μετά τον πόλεμο η κόρη της Φρόσω Κορυζή προσλήφθηκε στο Παλάτι.
Για τα αίτια που προκάλεσαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Κορυζή, ο Κ. Κοτζιάς αναφέρει ότι οι μόνοι άνθρωποι που γνώριζαν την αλήθεια ήταν ο Γεώργιος, ο Κ. Μανιαδάκης και ο μυστικοσύμβουλος Ι. Διάκος (βλ. Κ. Κοτζιά: Ελλάς, ό πόλεμος και ή δόξα της, Γ' Εκδοσις, Αθήνα 1947, σελ. 405). Επίσης είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι λίγο μετά τη δολοφονία του Κορυζή, ο Γεώργιος έσπευσε να συναντήσει πρώτα τους δύο μυστικοσυμβούλους του, Ι. Διάκο και Κ. Μανιαδάκη. Προφανώς οι άνθρωποι που θα αναλάμβαναν το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης έπρεπε να είναι και της απόλυτης εμπιστοσύνης του Βρετανού πρέσβη.
Ο Κ. Κοτζιάς είναι αποκαλυπτικός: «Περί την 7.30 έσπερινήν (σ.σ. 18 Απριλίου 1941), ό πρέσβης της Μεγάλης Βρετανίας κ. Πάλαιρε, έφθασεν εις το Ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας και έγένετο αμέσως δεκτός ύπό του βασιλέως. Ό πρέσβυς της Μεγάλης Βρετανίας έζήτησε να συναντηθή μετά του νεωστί άναλαβόντως τήν έντολήν σχηματισμού Κυβερνήσεως.
Ό βασιλεύς έκάλεσεν αμέσως τον άναλαβόντα τον σχηματισμόν Κυβερνήσεως κ. Κώσταν Κοτζιάν και απευθυνόμενος προς τον κ. Πάλαιρετ είπεν: "Ιδού ό νέος πρωθυπουργός ". Επακολούθησε γαλλιστι στιχομυθία ή οποία, λόγω του έκτακτου ενδιαφέροντος αυτής, θά καταβληθεί προσπάθεια να άποδοθή φωνογραφικώς.
Πάλαιρετ: Σας συγχαίρω, άλλα πρέπει νά σας εΐπω ότι υπάρχουν άμφιβολίαι δι 'ύμάς.
Κοτζιας: Εκείνο το όποιον ενδιαφέρει αυτήν τή στιγμήν δεν είναι αί άμφιβολίαι πού τυχόν έχετε δι' έμέ, άλλ' αί άμφιβολίαι πού έγώ θά ήδυνάμην τυχόν νά έχω διά τήν κυβέρνησίν σας. Διότι έγώ, ώς Ελλην, έπετελεσα πλήρως το καθήκον μου. Ή πατρίς μου σφαδάζει αυτήν τήν στιγμήν. Δεν θά έπεθύμουν δέ, κύριε πρέσβυ, αυτήν τήν διατύπωσίν σας νά τήν φέρω εις τήν δημοσιότητα, διότι ή έντύπωσις θά ήτο θλιβερά. Αλλά, δεδομένου δτι έςεφράσθη τοιαύτη αμφιβολία έκ μέρους του συμμάχου μας ή θά γίνη δήλωσις δτι περιβάλλομαι με τήν απόλυτον αυτού έμπιστοσύνην, ή είμαι υποχρεωμένος —σας το δηλώ σαφώς— νά προστατεύσω τήν Ελλάδα...
Πάλαιρετ: Σας δηλώ ότι έχετε απόλυτον τήν έμπιστοσύνην της Αγγλικής Κυβερνήσεως.
Κοτζιδς: Α εν νομίζω, κύριε πρέσβυ, δτι πρέπει νά σας ενχαριστήσοι διά τήν δήλωσιν, διότι αύτη είναι έκδήλωσις οφειλομένη προς τήν έπιτελέσασαν απόλυτα το καθήκον της Χώραν μου και όχι προσωπικώς.
Πάλαιρετ: Μπορούμε νά δώσουμε τάχέρια μας (και έτεινετήν χείρα του) και να μου δηλώσετε ότι θά σταθούμε μαζί μέχρι τέλους;
Κοτζιάς: (Λαμβάνων τήν χείρα του πρεσβευτού). Έγώ νά σας δηλώσω μέχρι τέλ.ους; Υπάρχει άλλο τέλος άπ'αύτό πού έφθασεν ή Ελλάς; Σεις πρέπει νά μου δηλώσετε ότι θα μείνετε κοντά είς τήν Ελλάδα μέχρι τέλους.
(Καί, χωρίς νά αναμένη άπάντησιν, έσφιξε τήν χείρα του πρεσβευτοΰ). Τότε ό κ. Πάλαιρετ, μέ έκφρασιν ικανοποιήσεως, λέγει είς τον κ. Κοτζιαν:
Πάλαιρετ: Τότε, δύναμαι νά σας ερωτήσω ποιος είναι ό κατάλογος τών υπουργών σας;
Κοτζιάς: Αυτό ποτέ! Διότι, δέν έπολέμησεν ή Ελλάς και δεν έθυσιάσθη, όπως έθυσιάσθη, διά νά ύποβάλη καταλόγους τών υπουργών τής είς ξένον πρέσβυν, όσον σύμμαχος
και φίλ.η και άν είναι ή χώρα του. Διότι, τότε, ή Ελλάς θα ελάμβανε τήν θέσιν «κηδευμονευόμενης χώρας», τουθ'όπερ δέν αποδέχομαι.
Τότε ό κ. Κοτζιας, στραφείς προς τον παριστάμενο ανακτά τω είπε τα έξης: "Βασιλεύ, είμαι υποχρεωμένος, ώς σύμβουλος σας, νά επισύρω τήν προσοχήν σας έπι τού έξης, μαζί μέ τάς βαρυτάτας εύθύνας πού επιφέρει: Έάν τον κατάλογον τών υπουργών τον οποίον πρόκειται νά σας υποβάλλω τον έμφανίσητε, προς τής παρ' Υμών εγκρίσεως του, είς τήν παρισταμένην έξοχότητα, είμαι, σας τονίζω, υποχρεωμένος να σας δηλώσω ότι ή τοποθέτησίς μου απέναντι του γεγονότος αυτού θα είναι τοιαύτη, ώστε αϊ συνέπειαι να είναι σοβαρώταται». (βλ. Κ. Κοτζιά: Ελλάς ο πόλεμος και η δόξα της, σελ 407-408)
Από τα παραπάνω είναι εύκολο να καταλάβει ο αναγνώστης το βαθμό παρέμβασης των Άγγλων στα ελληνικά πολιτικά δρώμενα.
Το πιο κωμικοτραγικό όμως ήταν πως ενώ ο Κοτζιάς ετοιμαζόταν να αναλάβει το σχηματισμό κυβέρνησης, την ίδια στιγμή ο Γερμανός υπουργός Γ. Γκέμπελς θα σημείωνε με ικανοποίηση στο ημερολόγιο του πως: «Ό Κοτζιάς στην Αθήνα είναι άνθρωπος δικός μας».
Στην πραγματικότητα βέβαια ο Γκέμπελς είχε εκτιμήσει για μια ακόμη φορά λάθος τις πληροφορίες που του διεμήνυσαν οι άνθρωποι της γερμανικής αντικατασκοπείας: Ο Κοτζιάς, όπως και οι περισσότεροι υπουργοί του Μεταξά, ουδέποτε παρέκκλιναν από τους στόχους και τα συμφέροντα της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής.
Γι' αυτόν το λόγο άλλωστε ακολούθησαν (σ.σ. τις αρχές) στην Κρήτη και αργότερα στην Αίγυπτο. Με τη διαφυγή τους στο εξωτερικό θα έκλεινε το πιο τραγικό κεφάλαιο της ελληνικής κατάρρευσης του μετώπου, ενώ θα άρχιζε η μακρά νύκτα της Κατοχής.

Επίλογος
Η ιστορική αλήθεια συχνά δεινοπαθεί. Οι περισσότερες κυβερνήσεις την πλάθουν για να ταιριάζει με την επίσημη πολιτική τους, οι ιστορικοί την ερμηνεύουν όπως υπαγορεύουν ορισμένα κέντρα εξουσίας, ενώ η ανθρώπινη μνήμη τη διαστρεβλώνει όταν η αλήθεια είναι πολύ οδυνηρή.
Πάνω απ' όλα όμως, την ιστορία τη γράφει ο νικητής και η ιστορία του Β' ΠΠ δεν αποτελεί εξαίρεση.
Ως εκ τούτου, λοιπόν, την αλήθεια και τα κίνητρα για τους θανάτους των δύο Ελλήνων πρωθυπουργών μπορεί να μην τη μάθουμε ποτέ. Ίσως επειδή με την αποκάλυψη τους θα έτριζε το οικοδόμημα της «συμμάχου» Αγγλίας κατά τον
 
________________________ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ____
1. Αννίβας Βελίάδης: Μεταξάς-Χίτλερ, Ελληνογερμανικές σχέσεις στη Μεταξική Δικτατορία 1936-1941, εκδόσεις Ενάλιος, Αθήνα, 2003
3. Περιοδικό «ΤΟΤΕ», τ.71, Μάρτιος-Απρίλιος 1998
4. Αρχείο Νικ. Ατιοστολόττουλου, ΕΛΙΑ
5. Αρχείο Υπουργείο Εξωτερικών, φάκελοι ελληνογερμανικών σχέσεων περιόδου 1936-41
6. Γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών, φάκελοι γερμανικής πρεσβείας Αϋηνών 1941
7. Περιοδικό «Στρατιοπική Ιστορία», τ. 166, Ιούνιος 2010
9. Προσωπικό αρχείο συγγραφέα
  
Παράρτημα Ι
Ο ΑΓΓΛΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Ο βρετανικός Τύπος, μετά την ελληνική κατάρρευση, θεώρησε ως υπαίτιες τις δραστηριότητες της «5ης Φάλαγγας» και έδωσε τη δική του εκδοχή. Το άρθρο των της 8ης Μαΐου του 1941 είναι χαρακτηριστικό:
«...εις την κυβέρνησιν ύπήρχον, διάφοροι Κουίσλιγκ, οι όποιοι, προσεπάθησαν νά ενσπείρουν τον πανικόν. Γερμανόφιλοι επίσης ήσαν πολλοί Γενικοί Διοικηταί, Νομάρχαι και ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι. Καί ένώ ό Ελληνικός Λαός έπολέμει λεο-ντόκαρδα, πάντες οί ανωτέρω μέ διαφόρους τρόπους προσεπάθουν νά ενσπείρουν την ήττοπάθειαν. Έπί παραδείγματι: Διαταγαί εδόθησαν νά καθαρισθούν οί τοίχοι των Αθηνών από τάς γελοιογραφίας του Χίτλερ και Μουσολίνι. Οί άνταποκριται των ξένων εφημερίδων διετάχθησαν υπό
της λογοκρισίας νά μη μεταδίδουν φράσεις θιγούσας το πρόσωπον του Χίτλερ. Εις τάς Αθήνας διεδόθη ότι έπεσεν ή Λάρισα μίαν εβδομάδα προτού λάβη χώραν το γεγονός αυτό. Έξ' άλλου ό υποστράτηγος Παπαδήμας, υπουργός των Στρατιωτικών και οί συνάδελφοι του τών Ναυτικών και της Αεροπορίας έδιδαν διμήνους άδειας εις τους κληρωτούς του 1941 και εις άλλους έφεδρους καί διά διαφόρων άλλων μέτρων έφεραν τον πανικόν. Το Γενικόν Στρατηγεϊον εύρίσκετο έν πλήρει αγνοία της καταστάσεως τού μετώπου και ένώ ή Ελληνική Στρατιά της Αλβανίας άνεδιπλοϋτο κανονικώς εις τήν πεδιάδα τής Κορυτσάς άνευ απωλειών, ό ραδιοφωνικός σταθμός τών Αθηνών μετέδιδε ανακοινωθέν διά του οποίου παριστάνετο ότι το μέτωπον του Ολύμπου είχε διασπασθή και ότι ό Ελληνικός Στρατός εύρίσκετο διαλύσει, χρόνως ό αρχιστράτηγος Παπάγος ύπέβαλεν εις τον πρωθυπουργόν Κορυζήν έκθεσιν τόσον άπογοητευτικήν ώστε έφερεν αυτόν εις αύτοκτονίαν. Πράγματι μετά το Ύπουργικόν Συμβούλων, ό πρωθυπουργός παρουσιάσθη ένώπιν τής Αυτού Μεγαλειότητας και αφού έδήλωσεν ότι είχεν άποτύχη εις τήν άποστολήν του, τού ήσπάσθη άμφοτέρας τάς χείρας, έζήτησε τήν άδειαν νά άποσυρθή είς τήν οικίαν του προς έκτέλεσιν ατομικής του εργασίας. Και μεταβάς εκεί, ηύτοκτόνησεν».
(βλ Αρχείο αντιστράτηγου
Ιπποκράτη Παπαβασιλείον,
Φάκ. 1, ΕΛΙΑ)
  
Παράρτημα II
  
Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΑΡΧΗ ΟΥΕΙΒΕΛ
Μετά τον τερματισμό των πολεμικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα, το Σεπτέμβριο του 1941,1 ο στρατάρχης σερ Άρτσιμπαλντ Ουέιβελ, αρχηγός του Βρετανικού Στρατού Μέσης Ανατολής κατά την περίοδο 1940-1941, υπέβαλε έκθεση στο βρετανικό Υπουργείο των Στρατιωτικών. Στην έκθεση του υποκριτικά ο Ουέιβελ ανέφερε ότι η κυβέρνηση Μεταξά απέκρουσε την προταθείσα αγγλική βοήθεια (σ.σ. η οποία ήταν εντελώς συμβολική), με τη δικαιολογία, ότι «η απόβαση και άλλων αγγλικών στρατευμάτων θα μπορούσε να προκαλέσει τη γερμανική επίθεση» και του εξέφρασαν την ελπίδα ότι η Γερμανία δεν θα επετίθετο κατά της Ελλάδας. Ο Βρετανός στρατάρχης στην έκθεση του αναφέρεται με έντονο επικριτικό τόνο κατά του Μεταξά. Ωστόσο, η έκθεση αυτή έγινε γνωστή μόλις τον Ιούλιο του 1946!
(βλ. εφημερίδα Καθημερινή, 28/10/1998).

[http://ermionh.blogspot.de/2011/06/0_17.html]

 

Ο θάνατος του Ιωάννη Μεταξά. Φυσικά αίτια, ή, δολοφονία;

Στις 29 Ιανουαρίου 1941 μια δυσάρεστη είδηση προκάλεσε κλονισμό στις τάξεις του μαχόμενου Ελληνισμού. Η είδηση αυτή δεν προερχόταν από το Μέτωπο, αλλά από την Αθήνα. Ο Ιωάννης Μεταξάς, ο πρωθυπουργός του ΟΧΙ, πέθανε, εξαιτίας περιπλοκών, ύστερα από μια χειρουργική επέμβαση στην οποία είχε υποβληθεί. Μέσα στο σκοτεινό κλίμα εκείνων των ημερών άρχισαν να ακούγονται οι πρώτες φωνές που μιλούσαν για δολοφονία του κυβερνήτη, οι οποίες όμως γρήγορα έσβησαν μέσα στη δίνη του πολέμου και της κατοχής. Μεταπολεμικά στο θέμα αυτό υιοθετήθηκε η επίσημη εκδοχή του φυσικού θανάτου. Είναι, όμως, η πραγματική; Tο πρωί της 2ας Φεβρουαρίου 1941 μερικά βλοσυρά πρόσωπα παρακολουθούσαν τη λειτουργία ενός Ορθόδοξου ιερέα. Οι περισσότεροι έφεραν στρατιωτικές στολές με τα εμβλήματα του Γ’ Ράιχ. Τα λόγια του ιερέα τούς φαίνονταν προφανώς ακατανόητα, αλλά η γερμανική πειθαρχία και η ιερότητα της στιγμής απαιτούσαν προσήλωση. Επρόκειτο για την επίσημη γερμανική αντιπροσωπεία η οποία παρευρέθη στο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του Έλληνα πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά, το οποίο τελέσθηκε στο παρεκκλήσιο της Ελληνικής Πρεσβείας στο Βερολίνο. Στις συζητήσεις τους με μέλη της πρεσβείας οι Γερμανοί αξιωματούχοι υποστήριξαν με θέρμη ότι ο Μεταξάς είχε πέσει θύμα δολοφονίας από τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες. Οι Έλληνες διπλωμάτες δεν έδωσαν σημασία. Η Γερμανία βρισκόταν σε πολεμική αντιπαράθεση με τη Μ. Βρετανία και η μία πλευρά δεν έχανε καμία ευκαιρία να συκοφαντήσει την άλλη. Τις επόμενες εβδομάδες, όμως, το θέμα άρχισε να συζητείται έντονα και στην Αθήνα, προκαλώντας τη μήνι της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία φοβόταν διατάραξη των σχέσεών της με την Βρετανία και απόσπαση της προσοχής του ελληνικού λαού από την πολεμική προσπάθεια. Ήταν οι συζητήσεις αυτές ανυπόστατες φήμες, “πληροφορίες” που είχαν έντεχνα διασπείρει Γερμανοί πράκτορες, ή ένα φοβερό μυστικό που άρχισε να αποκαλύπτεται; ...
Το διπλωματικό παρασκήνιο κατά τη διάρκεια του ελληνοιταλικού πολέμου Για να προσεγγίσουμε καλύτερα την υπόθεση, πρέπει να κατανοήσουμε τις παρασκηνιακές διπλωματικές κινήσεις στις οποίες ενεπλάκη άμεσα ή έμμεσα ο Ιωάννης Μεταξάς και που έλαβαν τη μορφή χιονοστιβάδας με την είσοδο της Ελλάδας στον Β’ Π. Π. Μετά την ιταλική επίθεση εναντίον της Ελλάδας τον Οκτώβριο του 1940 και τις αλλεπάλληλες ήττες των Ιταλών, ο Χίτλερ είχε οργανώσει την εκ του σύνεγγυς παρακολούθηση της πορείας των επιχειρήσεων στην Αλβανία, διότι δεν είχε καμία εμπιστοσύνη στην πληροφόρηση από τις επίσημες ιταλικές πηγές. Οι αναφορές που έρχονταν από το μέτωπο απέκλειαν κατηγορηματικά κάθε πιθανότητα για νίκη των ιταλικών όπλων. Εκ του παραλλήλου, λοιπόν, η Γερμανία εμφανιζόταν διατεθειμένη να βοηθήσει τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές στην εξεύρεση μιας διπλωματικής λύσης, ώστε να κλείσει το γρηγορότερο η βαλκανική αυτή πληγή που άνοιξε η “ηλίθια” (σύμφωνα με τα λεγόμενα του Χίτλερ) ιταλική εκστρατεία. Μια συνθήκη ειρήνης η οποία θα υπογραφόταν όσο το δυνατόν πιο σύντομα ήταν, λοιπόν, το ζητούμενο για τη Γερμανία. Αυτήν την ειρήνη, όμως, δεν επρόκειτο να τη ζητήσουν οι Έλληνες. Στις 6 Νοεμβρίου -και ενώ ακόμη ο Ελληνικός Στρατός αντιμετώπιζε ιδιαίτερες δυσκολίες – ο Μεταξάς έδωσε εντολή να δημοσιευθεί η εξής ανακοίνωση: “Είμεθα εις θέσιν να δηλώσωμεν άπαξ διά παντός ότι η ελληνική κυβέρνησις ούτε εζήτησεν, ούτε θα ζητήσει ποτέ την μεσολάβησιν ουδενός εν τω αγώνι της κατά της Ιταλίας, τον οποίον είναι αποφασισμένη να συνεχίση μέχρις εσχάτων”. Αλλά ούτε και οι Ιταλοί τολμούσαν να ζητήσουν ειρήνη, καθώς αυτό θα ήταν άμεση παραδοχή της ήττας τους. Η γερμανική κυβέρνηση αναγκάσθηκε να αναλάβει πρωτοβουλία. Στα μέσα Νοεμβρίου ο στρατιωτικός ακόλουθος της Γερμανικής Πρεσβείας στην Αθήνα, συνταγματάρχης Κλεμ φον Χόχενμπεργκ (έμπιστος και συνεργάτης του αρχηγού των Υπηρεσιών Πληροφοριών φον Κανάρη), βολιδοσκόπησε μέλη της ελληνικής κυβέρνησης σχετικά με το υπό ποιους όρους θα δέχονταν τη σύναψη ειρήνης με την Ιταλία. Στις 4 Δεκεμβρίου -όταν ο στρατηγός Σοντού είχε τηλεγραφήσει στη Ρώμη και φανέρωνε την ανάγκη εξεύρεσης “πολιτικής λύσης” και ο Μουσολίνι σκέφθηκε προς στιγμήν να ζητήσει τη γερμανική μεσολάβηση για τη σύναψη ανακωχής- ο Χίτλερ έστειλε τον Κανάρη στη Μαδρίτη, αφ’ ενός για να πιέσει τον Φράνκο να επιτρέψει την είσοδο γερμανικών στρατευμάτων προς κατάληψη του Γιβραλτάρ και να κινηθεί ο ίδιος εναντίον των Βρετανών και αφ’ ετέρου για να διαβιβάσει -έμμεσα-στον Έλληνα πρεσβευτή στη Μαδρίτη προτάσεις για ειρήνευση. Ως μεσάζων για το διάβημα αυτό χρησιμοποιήθηκε ο Ούγγρος στρατηγός Αντόρκα -πρεσβευτής της Ουγγαρίας στη Μαδρίτη και παλαιός φίλος του Κανάρη-, ο οποίος συναντήθηκε με τον Έλληνα πρεσβευτή Περ. Ιακ. Αργυρόπουλο, τον διαβεβαίωσε ότι τον επισκέπτεται κατόπιν επίσημης υπόδειξης της γερμανικής κυβέρνησης και του πρότεινε το εξής σχέδιο ειρήνευσης: οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές θα προχωρούσαν αμέσως στην υπογραφή συνθήκης ειρήνης. Η Ελλάδα θα μπορούσε να διατηρήσε...
Στις 13 Ιανουαρίου 1941 έφθασε στην Ελλάδα ο Βρετανός αρχιστράτηγος Ουέιβελ. Σε διαδοχικές συναντήσεις του με τον Μεταξά αξίωσε την αποβίβαση στη Θεσσαλονίκη ενός μικρού βρετανικού εκστρατευτικού σώματος, ανίκανου να προσφέρει ουσιαστική βοήθεια στον μαχόμενο Ελληνικό Στρατό, ικανού όμως να προκαλέσει γερμανική επέμβαση. Ο Έλληνας πρωθυπουργός αντιδρά έντονα και κατέρριψε με τη στρατηγική του εμπειρία τα επιχειρήματα του Ουέιβελ. Ο Βρετανός αρχιστράτηγος παραδέχεται το ακλόνητο των επιχειρημάτων του Μεταξά, αλλά του επισημαίνει, και μάλιστα τρεις φορές, πως βρίσκεται σε αντίθεση με τη βρετανική κυβέρνηση. Στις 17 Ιανουαρίου οι Βρετανοί δηλώνουν την αναγκαιότητα αποβίβασης μερικών μονάδων πυροβολικού στη Θεσσαλονίκη. Ο Μεταξάς αντέδρασε αποφασιστικά. Δεν θα υιοθετούσε την πολιτική “να πολεμήσουν οι Άγγλοι μέχρι να πέσει ο τελευταίος Έλλην”. Συνέταξε αμέσως διακοίνωση προς τη βρετανική κυβέρνηση, στην οποία μεταξύ άλλων ανέφερε τα εξής: “Είμεθα αποφασισμένοι να αντιμετωπίσωμεν καθ’ οιονδήποτε τρόπον και με οιασδήποτε θυσίας ενδεχόμενην γερμανικήν επίθεσιν, αλλ’ ουδόλως επιθυμούμεν να την προκαλέσωμεν, εκτός εάν η Μεγάλη Βρετανία θα ηδύνατο να μας παράσχη εις Μακεδονίαν την απαιτούμενην βοήθειαν… Η προσφερόμενη βοήθεια είναι απολύτως ανεπαρκής. Συνεπώς, ενώ η μεταφορά της δυνάμεως ταύτης εις Μακεδονίαν θα απετέλει πρόκλησιν, η οποία θα επέφερε την άμεσον επίθεσιν εναντίον μας των Γερμανών και πιθανώς και των Βουλγάρων, η ανεπάρκεια της δυνάμεως αυτής θα καθιστά ασφαλή την αποτυχίαν της αντιστάσεώς μας. Επί πλέον, μας εδηλώθη κατηγορηματικώς ότι η Γιουγκοσλαβία, διατεθειμένη σήμερον να αμυνθή κατά ενδεχόμενης διαβάσεως του γερμανικού στρατού διά του εδάφους της, θα απέσυρε την διαβεβαίωσιν ταύτην εις περίπτωσιν γερμανικής επιθέσεως προκαλουμένης υπό της αποστολής βρετανικών στρατευμάτων εις Μακεδονίαν”. Τον Ιανουάριο ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε μία ακόμη σοβαρή διαφωνία με τους Βρετανούς, όσον αφορά τα Δωδεκάνησα. Ο Μεταξάς επιθυμούσε τη διενέργεια μιας αποβατικής επιχείρησης προς απελευθέρωσή τους, ή έστω κάποιων από αυτά. Η βρετανική κυβέρνηση, όμως, αρνήθηκε φοβούμενη μη δυσαρεστήσει τον “επιτήδειο ουδέτερο”, την Τουρκία, η οποία θα αντιδρούσε σε ενδεχόμενο ελληνικής κατάληψης του συγκεκριμένου νησιωτικού συμπλέγματος, και το τελευταίο που θα ήθελε να δει η Βρετανία σε εκείνη τη φάση του πολέμου ήταν την Τουρκία στην αγκαλιά του Άξονα. Ο Μεταξάς, με την εμμονή του να κρατήσει την Ελλάδα μακριά από την Βρετανογερμανική διένεξη και με την προσπάθειά του να αποκομίσει όσο το δυνατόν περισσότερα οφέλη για τη χώρα του, είχε γίνει εξαιρετικά δυσάρεστος σε επίσημους κύκλους της “Γηραιάς Αλβιώνος”. Το ιστορικό της ασθένειας και ο θάνατος του Ιωάννη Μεταξά Η πρώτη κρίση υγείας του 70άχρονου πρωθυπουργού παρουσιάσθηκε τον Απρίλιο του 1940. Ο Μεταξάς υπέστη γαστρορραγία, συνέπεια ενός παλαιού έλκους, και παρέμεινε κλινήρης επί 14 ημέρες. Το καθεστώς απέκρυψε τότε τη σοβαρή αυτήν κρίση και, επειδή κυκλοφόρησαν διάφορες φήμες, ανακοίνωσε στις...
Αποφασίσθηκε η άμεση αφαίρεση των αμυγδαλών, αλλά, λόγω της διόγκωσής τους και λόγω του προχωρημένου της ηλικίας του ασθενούς, προκρίθηκε η λύση της σύνθλιψης, δεδομένου ότι υπήρχε κίνδυνος ακατάσχετης αιμορραγίας σε περίπτωση χειρουργικής επέμβασης. Στις 19 Ιανουαρίου ο Μεταξάς σηκώθηκε αυθαίρετα από το κρεβάτι του και συνεργάσθηκε όλη την ημέρα με τον βασιλιά Γεώργιο, τον διάδοχο Παύλο, μέλη της κυβέρνησης και του επιτελείου. Το βράδυ, όμως, η εξάντληση των δυνάμεών του έγινε αρκετά αισθητή. Την επόμενη ημέρα, και παρά τον πυρετό ο οποίος επανήλθε, συγκάλεσε τους συνεργάτες του και τους έδωσε οδηγίες, όντας κλινήρης. Στις 21 Ιανουαρίου ο ιατρός Ν. Γεωργόπουλος προχώρησε σε επέμβαση της σύνθλιψης, η οποία κρίθηκε απόλυτα επιτυχής και παρείχε πολύ γρήγορα τα πρώτα ενθαρρυντικά σημάδια ανάνηψης του ασθενούς. Τις επόμενες τρεις ημέρες κανείς δεν συνάντησε τον Μεταξά, εκτός από τους θεράποντες ιατρούς και την οικογένειά του. Το βράδυ της τρίτης ημέρας ο πυρετός επανήλθε. Στις 25 και τις 26 Ιανουαρίου ο πυρετός υποχώρησε και ο πρωθυπουργός έδειξε τέτοια ενθαρρυντικά σημάδια βελτίωσης, ώστε προετοιμάσθηκε ανακοίνωση η οποία ανέφερε ότι “τη Δευτέρα ο Πρόεδρος θα εξήρχετο εντελώς υγιής”. Τη Δευτέρα, όμως, ο ασθενής παρουσίασε υψηλό πυρετό και τα πρώτα σημάδια λοίμωξης. Το παλαιό του έλκος αναζωπυρώθηκε και πολύ γρήγορα εξελίχθηκε σε γαστρορραγία. Το αίμα εμφάνισε σημάδια αλλοίωσης και επιβλήθηκε άμεση μετάγγιση, η οποία πραγματοποιήθηκε αυθημερόν. Να πώς περιγράφει η εφημερίδα “Βραδυνή”, σε άρθρο της στις 30 Ιανουαρίου 1941 τις τελευταίες δραματικές ώρες: “Η νυξ υπήρξε φρικτή. Και χθες Τρίτη (28 Ιανουαρίου) ήρχισεν η ανησυχία, η επιδείνωσις επετείνετο ασυγκρατήτως. Παρά την κλίνην του ασθενούς διενυκτέρευσαν η Α.Μ. ο Βασιλεύς και η Α.Β.Υ. ο Διάδοχος Παύλος μεθ’ ολοκλήρου του Υπουργικού Συμβουλίου… Την 1- ην μεταμεσημβρινήν ώραν της χθες εγένετο και Δευτέρα μετάγγισις, και την εσπέραν τρίτη. Η καρδιά του αντείχε μέχρι της 8ης εσπερινής. Ο Άγγλος υποστράτηγος κ. Ντ’ Αλμπιάκ, ελθών εκ Κρήτης επίτηδες αεροπορικώς, συνωδεύετο και από τον Άγγλον αρχίατρον του βρετανικού ναυτικού, όστις και έκαμεν ιδιοχείρως ένεσιν εις τον ασθενή. Ταυτοχρόνως εστάλη τηλεγράφημα εις Βιέννην εις τον διάσημον Γερμανόν καθηγητή Εππιγκερ, όστις και ανεχώρησεν εσπευσμένως, αεροπλάνον μας δε υπό τον αξιωματικόν της βασιλικής αεροπορίας κ. Ποταμιάνον απεγειώθη χθες την 10ην εσπερινήν ώραν εξ Αθηνών και προσεγειώθη την 2αν πρωινήν εις Βελιγράδιον ίνα παραλάβη τον ξένον ιατρόν. Ο κ. Εππιγκερ επέβη σήμερον την 10ην πρωινήν (29 Ιανουαρίου) του αεροπλάνου μας ερχόμενος”. Ηδη, όμως, από το προηγούμενο βράδυ ο κυβερνήτης Ι. Μεταξάς είχε περιέλθει σε κωματώδη κατάσταση. Στις 6 π.μ., σε μια στιγμιαία ολιγόλεπτη ανάνηψη από τον λήθαργο, αντήλλαξε μερικές κουβέντες με τον Μανιαδάκη. Στις 6.20 ο ασθενής παρέδωσε το πνεύμα. Μετά από λίγες ώρες εξεδόθη το επίσημο ανακοινωθέν των θεραπόντων ιατρών: “Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κυβερνήσεως ενεφάνισε προ δέκα ημερών, ήτοι το προπαρελθό...
[http://www.elkosmos.gr/o-thanatos-tou-ioanni-metaxa-fisika-etia-i-dolofonia/]

 

Did British double agent Kim Philby murder Polish war hero General Sikorski?

A Second World War murder mystery featuring Winston Churchill, the British double agent Kim Philby and Joseph Stalin could be solved after the Polish government called for the body of a national hero to be exhumed.

 

General Wladyslaw Sikorski, the leader of Poland's wartime government in exile, died 65 years ago this month when his plane plunged into the sea off Gibraltar.

A British inquiry in 1943 found that the crash was caused by the plane's controls jamming. But rumours persist of a plot to kill Gen Sikorski, whose defence of the Polish national cause threatened to derail Britain's relationship with the Soviet Union.

Now Poland's president, Lech Kaczynski, and his prime minister, Donald Tusk, have demanded that Gen Sikorski's body be exhumed from its tomb in Wawel Cathedral in Krakow, the traditional burial place of Polish heroes. "The tragic circumstances of the death of General Sikorski should be explained," said the president.

Moves to exhume Sikorski's body follow a long campaign by Polish historians, who claim that it was not examined properly before burial. They claim that he might have been killed before the crash, in which his daughter also died, and only the pilot survived. In particular, they want an examination of his skull to see whether he was shot.

The general's death has attracted a swarm of conspiracy theories, which variously accuse British, Soviet and even rival Polish factions of orchestrating his murder.

But the most insistent rumours suggest that his death was ordered by the Soviet leader Joseph Stalin, incensed by Gen Sikorski's demand for an investigation into the Katyn massacre of Polish officers by Soviet troops.

Stalin's accusers claim that Gen Sikorski's plane was left unguarded on the runway at Gibraltar, and could easily have been sabotaged. They also point out that on the day of the crash, July 4, 1943, a plane carrying the Soviet ambassador Ivan Maisky and a small retinue of Soviet troops parked next to the doomed Polish leader's aircraft.

Allegations of a plot by the Soviet Union, determined not to let Polish nationalism get in the way of communist expansion after the war, have been further fuelled by the presence on Gibraltar of Kim Philby.

The notorious spy was in charge of British intelligence operations in the territory from 1941 to 1944. The crash occurred 20 years before he defected to Russia, but he is thought to have been a double agent from the start of the war.

Investigators have also pointed the finger at the British wartime leader Winston Churchill. In 1967 the German dramatist Rolf Hochhuth suggested in the play Soldiers that Churchill was so anxious over Gen Sikorski's impact on ties with Stalin that he ordered the assassination.

Performances of the play were at first banned in Britain. Two years later Harold Wilson, briefed on the case, told the House of Commons such rumours should be "dismissed and brushed aside with the contempt they deserve".

In his defence, Mr Hochhuth referred to the memoirs of the Yugoslav vice-president Milovan Djilas, who said Stalin warned that the British might try to kill Tito as they had Sikorski.

However, in declassified papers from 1969, the former pilot Sir Robin Cooper reviewed the wartime inquiry into Sikorski's death and concluded that "the possibility of Sikorski's murder by the British is excluded".

"But," he added, "the possibility of his murder by persons unknown cannot be so excluded."

[http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/poland/2225955/Did-British-double-agent-Kim-Philby-murder-Polish-war-hero-General-Sikorski.html]

 

Licence to kill: When governments choose to assassinate

Can state-sponsored assassination work as a strategy? And can it ever be justified? Governments don't admit to it, but Iranian nuclear scientists know it happens - and it's not easy to distinguish assassination from the US policy of "targeted killing".

 

Seventy years ago, a team of British-trained assassins were preparing to strike. Their target was Reinhard Heydrich, one of the most feared men in the Third Reich, then ruling Czechoslovakia.

Britain's recently formed Special Operations Executive (SOE) and the Czechoslovak exile movement based in London both needed to make a mark.

The planning for Operation Anthropoid, as it was known, is detailed in formerly secret memos in the National Archives.

They reveal how two Czechoslovak volunteers trained in Britain and then parachuted in.

"The two agents concerned have been trained in all methods of assassination known to us," reads one memo from January 1942. "They intend to carry out this operation whether or not there is any opportunity of subsequent escape."

In May of that year, the men ambushed Heydrich's open-topped Mercedes as it cornered a sharp bend.

One man's Sten gun jammed but the other threw a modified bomb sending shrapnel flying.

Heydrich personally tried to chase down the men but the injuries inflicted that day would eventually claim his life.

Nazi reprisals were savage. In the village of Lidice, thought to be linked to the assassins, 173 men over the age of 16 were killed, every woman was sent to a concentration camp, every child dispersed, every building levelled.

This raises a question - is assassination effective?

"It certainly wasn't worth the countless victims that Nazi terror produced over the following weeks," argues Heydrich's biographer, Robert Gerwarth. And Heydrich's successor in Prague was even harsher, he points out.

It is perhaps telling that assassination was not widely employed during the war, after this.

Operation Foxley was typical - the SOE looked at using a sniper to shoot Hitler, and gathered extensive intelligence on the layout of his house at Berchtesgaden. But the plan was cancelled, partly because it was judged unlikely to succeed but also because officials feared it would damage the war effort - they argued that Hitler's replacement might actually be more rational and more effective in fighting Britain.

Concern about the consequences has always been a crucial factor limiting the use of assassination.

But the attractions of assassination as an easy remedy did not go away. During the Suez crisis, Prime Minister Anthony Eden became obsessed with Colonel Nasser, the Egyptian president.

"'I want Nasser, 'and he actually used the word 'murdered','' one minister later remembered Eden saying. MI6 looked at various methods but the opportunity never arose.

The popularity of Ian Fleming's James Bond books in the last 50 years has led many people to believe that Britain's intelligence service really does have a licence to kill. Back in 2009, I asked the then Chief of MI6, Sir John Scarlett, whether there was such a thing.

"We do not have licence to kill," he told me.

I then asked whether MI6 had ever had one. There was a rather telling pause, before he replied: "Well, not to my knowledge."

Papers in the British National Archives show that murder was on the minds of some in London during the Cold War.

In 1960, Whitehall feared Congolese Prime Minister Patrice Lumumba was getting too close to the Soviet Union, so HFT Smith, a British Foreign Office official - and later head of MI5 - outlined two proposals for dealing with him.

The first, which Smith said he preferred, was "the simple one of ensuring Lumumba's removal from the scene by killing him".

He went on: "This should in fact solve the problem, since, so far as we can tell, Lumumba is not a leader of a movement within which there are potential successors of his quality and influence."

Other comments on the file reveal mixed feelings about that option, among British officials.

In Washington, officials took care to avoid President Eisenhower being implicated in assassination even when everyone knew that was what he wanted.

At one National Security council meeting in 1960, the president said he wanted Lumumba "eliminated". There was enough ambiguity in the word to allow for a denial.

The CIA despatched one of their men to the Congo, carrying a tube of poisoned toothpaste, but the local officer threw the tube in the Congo River.

Lumumba was eventually killed with Belgian rather than American or British help. But when this and other plots were exposed in the 1970s - against Fidel Castro in Cuba among others - there was an uproar. President Gerald Ford formally banned assassination.

In Britain, the temptation to employ assassination as a shortcut remained. When he was Foreign Secretary in the late 1970s, David Owen asked his officials if the brutal Ugandan dictator Idi Amin could be killed.

He recalls how the official who acted as liaison with MI6 raised himself up to his full height to tell him: "We don't do that sort of thing."

"Well, we have to consider doing such a thing, the situation is so dire," Lord Owen says he replied.

He argues that the highly personal nature of Amin's savage rule in Uganda meant that killing one person might save many lives.

"It wasn't a regime, it was one person, irrational, out of control. What do you do? I would never call it a moral act," says Lord Owen. "A lesser of two evils, yes."

From the 1970s onwards, Britain was engulfed in controversies over Northern Ireland. There were questions over whether the British authorities had colluded with paramilitaries or operated a "shoot to kill" policy to eliminate members of the IRA.

Terrorism has complicated the issue, blurring the lines between war and peace, combatants and civilians and conflicts between nations themselves.

Israel, which regards itself as in a permanent state of war, has targeted its enemies throughout the Middle East. Its intelligence service, the Mossad, is accused of killing a Palestinian leader in Dubai as well as nuclear scientists in Tehran.

Since 9/11, the US has increasingly talked about "targeted killings" to justify acts which might once have been called assassination.

President Ford's ban on assassinations remains in force though, which helps explain why the US Attorney General Eric Holder was so keen to deny last month that killings carried out by unmanned drones in Pakistan and Yemen - countries with which it is not at war - were "assassinations".

"They are not, and the use of that loaded term is misplaced," he insisted.

Washington even claims that it did not set out to kill Osama Bin Laden in Abbottabad.

The legal justification for "targeted killings" has been provided by broadening the notion of self-defence. It is now taken to mean protecting yourself from imminent attack and, more controversially, targeting any group which is planning an attack, even if you don't know when that might be.

The notion of two armies facing each other on a front line has almost become outdated.

A widely expressed concern is that assassination - or targeted killing - will become more widespread if the legal justifications continue to be stretched.

If America can legitimately kill its citizens in Yemen, why can't Russia do the same in London? A few wonder if it already has, pointing to the poisoning of Alexander Litvinenko.

Christof Heyns, the United Nations Special Rapporteur on extrajudicial, summary or arbitrary executions, fears the worst.

"The spectre that haunts this sort of situation is one of a global war, of a war of all against all," he says. "And that there are no boundaries to where these conflicts can actually be taken and where a specific people can be targeted."

[http://www.bbc.com/news/magazine-17353379]

 

Ο συνδυασμός, της εντιμότητας, της ειλικρίνειας και του πατριωτισμού, συμβάλει ώστε, η πορεία ενός οποιουδήποτε πολιτικού να καθίσταται, γόνιμη και μακρά.

Αντιθέτως, οι πολιτικές προδοσίες και οι, κάθε είδους, ανέντιμες συνεργασίες με πολιτικές οντότητες αμφιβόλου ποιότητας και αμφιβόλου ηθικής, είναι δυνατόν να αποβούν ανεπανόρθωτα ζημιογόνες για όποιον τις επιχειρεί.

Το συμφέρον του Ελληνικού Έθνους, κατά τη γνώμη μου, συμπορεύεται, αποκλειστικά, με τα συμφέροντα εκείνων των Εθνών τα οποία ενσωματώνουν πολιτισμούς, που είναι συμβατοί με τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και που είναι προσανατολισμένοι προς την επίτευξη, της Ειρήνης, της Ελευθερίας, της Συνεργασίας και της λιτής Προκοπής.

Το Γερμανικό Έθνος αποτελεί, ίσως, την ποιο εξέχουσα περίπτωση ενός τέτοιου δημιουργικού Έθνους.

Οι πρώιμες πολιτικές επιλογές του Ιωάννη Μεταξά σε συνδυασμό με την φυσική του κατάληξη, θα έπρεπε, ίσως, να προβληματίζουν όσους μπορεί να τολμούν να απομακρύνονται, πολιτικά, από τις πρακτικές, της εντιμότητας, του πατριωτισμού, της διεθνούς νομιμότητας, της διεθνούς ειρήνης, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της Ελευθερίας.

 

Χρήστος Μπούμπουλης

οικονομολόγος

 

Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο εκφράζει, αποκλειστικά, θετικές προθέσεις προφύλαξης από τις ενδεχόμενες αρνητικές συνέπειες εσφαλμένων και αδιέξοδων, πολιτικών επιλογών, όπως εκείνες του Ιωάννη Μεταξά. Άλλωστε, είναι αυτονόητο ότι, είναι, η “χρήση” και όχι η “σχέση”, ό,τι συνδέει τα πρόσωπα που βρίσκονται εκτός της ομάδας των Εθνών που ενσωματώνουν έναν ανθρωπιστικό πολιτισμό.