Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής

Χορηγίες

Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 781 επισκέπτες συνδεδεμένους

Επικοινωνία

Γερμανία 004917667046073 (SMS)

7/3/2017, 20:00

Images of German w & s

 

Crimes against Humanity

 

"Chimera" - "Bellerophon"

 

Legal Notice 87

 

Βδέλλες, αποικιοκρατικές

 

Being a German

 

Legal Notice 84

 

Dirty colonial methods

 

Georgi Markov, BG - KGB

 

Samples of Barbarity

 

Ελλάδα - αποκόλληση

 

Έλληνες, στο έλεος...

 

Harvester's log 16/3/17

 

 

Legal Notice 66

 

Execrable

 

Legal Notice 62

 

  

My story

 

  

Aggression?

 

  

Η Εστία μου

 

  

Why so untidy?

 

  

Αποικιοκρατία

 

  

Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;

 

  

Ζήτημα εμπιστοσύνης

 

  

Μεθοδικότητα

 

  

Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;

Βιοηθική

A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού

 

Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B

 

Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"

 

Μυστικές δίκες;

Trustworthiness

Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά

 

 

 

Honor your father...

Noise

Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Σμιλεύουν τον νέο Άρη Βελουχιώτη; PDF Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις
Συντάχθηκε απο τον/την Χρήστος Μπούμπουλης (Christos Boumpoulis)   
Δευτέρα, 19 Δεκέμβριος 2016 01:59

 

Σμιλεύουν τον νέο Άρη Βελουχιώτη;

Νομιμοφροσύνη δίχως Ελληνικότητα δεν μπορεί να υπάρξει.

Εκεί, λοιπόν, που δεν υπάρχει Ελληνικότητα, υπάρχει βία, υπάρχουν παραπτώματα και υπάρχει απουσία λογοδοσίας.

Τα περισσότερα Έθνη βασίζουν τον βιοπορισμό τους και στο εμπόριο.

Για την διεξαγωγή του εμπορίου απαιτείται η ύπαρξη μια διεθνούς νομιμότητας. Η διεθνής νομιμότητα, όμως, δεν συμβιβάζεται με την απουσία λογοδοσίας.

Η απουσία λογοδοσίας αποτελεί πρόβλημα, μόνο, εφόσον τα θύματα των παραπτωμάτων εγείρουν αξιώσεις δικαίωσης. Αν, αξιώσεις δικαίωσης, δεν εγείρονται, τότε, η απουσία λογοδοσίας παύει να γίνεται αντιληπτή.

Παροιμία: Τα στερνά νικούν τα πρώτα

Η ματαίωση της έγερσης αξιώσεων δικαίωσης, εκ μέρους θυμάτων διαπραχθέντων παραπτωμάτων, μπορεί να επιτευχθεί, είτε, με την διάπραξη, σε βάρος αυτών θυμάτων, ύστερων, βαρύτερων, είτε, πολλαπλών, νέων παραπτωμάτων, είτε, με την πρόκληση, εν δυνάμει, θανάσιμων ασθενειών, στον οργανισμό αυτών των θυμάτων (πηγή: βίντεο, TEDxBelgrade – Voja Antonic – The Art of Deception and Self-Deception, www.youtube.com/watch?v=SvwuRY7qX54).

Μετά τη λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, οι Βρετανοί, προκειμένου να ασκήσουν μακροχρόνια αποικιοκρατική επιρροή σε βάρος των Ελλήνων, ιδιοποιήθηκαν τους, Ελληνικής υπηκοότητας, ντόπιους συνεργάτες των κατακτητών του πολέμου που μόλις είχε λήξη. Αυτή την ιδιοποίηση επέτυχαν, αρχικά, διαμορφώνοντας, στο πρόσωπο του Άρη Βελουχιώτη, μέσω φρικτών βασανιστηρίων, την προσωπικότητα ενός παράφρονος και αιμοδιψούς Επαναστάτη και στη συνέχεια, μεθοδεύοντας (μέσω χρηματοδότησης και διασποράς διχόνοιας) μια εμφύλια σύγκρουση ανάμεσα, στους ιθαγενείς Έλληνες και τους Έλληνες νομάδες, ελέγχοντας, ταυτοχρόνως και τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Το αποτέλεσμα ήταν ότι, η επίγνωση της διάπραξης αμέτρητων θηριωδιών, οι δράστες των οποίων ανήκαν και στις δυο αντιμαχόμενες πλευρές, παραμέρισε κάθε διάθεση έγερσης αξιώσεων, είτε, τιμωρίας των συνεργατών των κατακτητών, είτε, δικαίωσης των θυμάτων τους.

Σήμερα, 19/12/2016, στην Ελλάδα, βρισκόμαστε, κατ’ ουσίαν, στο ίδιο σημείο που βρισκόταν ο Ελληνισμός αμέσως μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Οι αποικιοκράτες έχουν και πάλι, εξαιρετικά λερωμένη τη «φωλιά» τους, δίχως, εν τω μεταξύ, να έχουν μάθει να παραμένουν επιδεκτικοί λογοδοσίας.

Πιθανολογώ, λοιπόν, καθώς γνωρίζω πως, η μεταβολή συλλογικών εθισμών συντελείται με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς, ότι οι αποικιοκράτες επιχειρούν να διαμορφώσουν και πάλι, έναν παράφρονα και αιμοσταγή «επαναστάτη» προκειμένου, χειραγωγώντας τον, να υποκινήσουν μια νέα και αδικαιολόγητη, Ελλαδική αιματοχυσία, έτσι, ώστε και τα προηγούμενα παραπτώματά τους να παραμεριστούν, και ενδεχόμενες de facto, ήδη υπάρχουσες αποσπάσεις μερών της Ελληνικής επικράτειας, να μετατραπούν σε λάφυρα πολέμου, επιλέξιμα για προσάρτηση σε άλλες χώρες.

Αν και εφόσον, υπάρχουν ιθαγενείς Έλληνες:

  • Οι οποίοι να υφίστανται απάνθρωπα βασανιστήρια.
  • Των οποίων τα πρόσωπα του περιβάλλοντός τους, να έχουν διαφθαρεί, είτε, να έχουν «στρατολογηθεί» σε οργανωμένα συμφέροντα, είτε, να έχει μεθοδευτεί η σοβαρή νόσησή τους, είτε, να έχει μεθοδευτεί η πτώχευση τους, είτε, να έχει μεθοδευτεί η αποβίωσή τους.
  • Οι οποίοι να έχουν, μεθοδικά, περιθωριοποιηθεί, επαγγελματικά και κοινωνικά.
  • Οι οποίοι να τελούν υπό βιολογική ομηρία.
  • Κ.λπ.

τότε, αυτοί οι Έλληνες, θα μπορούσε να προορίζονται, από τους αποικιοκράτες, για να διαδραματίσουν τον αποτρόπαιο ρόλο ενός νέου Άρη Βελουχιώτη, ο οποίος, μέσα στην εργαλειακή «τρέλα» του, θα φανταστεί, εσφαλμένα, ότι, δήθεν, δεν υπάρχουν ειρηνικοί τρόποι διεξόδου από τη σημερινή δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο Ελληνισμός και θα προκαλέσει, αδίκως, μεγάλες καταστροφές, στους Έλληνες και στην Ελλάδα.

Η ανωτέρω συλλογιστική μου μπορεί να είναι απόλυτα εσφαλμένη και μακάρι να είναι απόλυτα εσφαλμένη. Αν, όμως, περιλαμβάνει, σε κάποιο βαθμό, ρεαλισμό, τότε, αξίζει, οι αποικιοκράτες, να εξετάσουν τις ποιότητες, των αντίστοιχων ζωών, τις οποίες έζησαν οι δράστες που προκάλεσαν τον προηγούμενο Ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Και επίσης να εξετάσουν ποια ήταν η εξελικτική πορεία του, όποιου, πολιτισμού ήταν, τότε, ενσωματωμένος στις αντίστοιχες συλλογικότητες των εμπλεκομένων αποικιοκρατικών χωρών.

Οι Έλληνες, ευτυχώς, μάθαμε να αναγνωρίζουμε τους εργαλειακά «παλαβωμένους» ψευτο-«Επαναστάτες» και δεν θα επιτρέψουμε, ποτέ ξανά, τη διεξαγωγή εμφύλιου πολέμου εντός της Πατρίδας μας.

Οι αποικιοκράτες, θα μάθουν, επιτέλους, ότι, το ισχυρότερο, το μονιμότερο και το εξοντωτικότερο αποτέλεσμα της παράλογης, παράνομης και ανούσιας βίας, το εισπράττει ο ίδιος ο δράστης αυτής της βίας;

 

Χρήστος Μπούμπουλης

Οικονομολόγος

 

Παράρτημα:

“The 1944 December uprising and 1946-49 civil war period infuses the present,” says the leading historian of these events, André Gerolymatos, “because there has never been a reconciliation. In France or Italy, if you fought the Nazis, you were respected in society after the war, regardless of ideology. In Greece, you found yourself fighting – or imprisoned and tortured by – the people who had collaborated with the Nazis, on British orders. There has never been a reckoning with that crime, and much of what is happening in Greece now is the result of not coming to terms with the past.”

[www.theguardian.com/world/2014/nov/30/athens-1944-britains-dirty-secret]

 

Ο Observer του Guardian παρουσιάζει τα Δεκεμβριανά αναδεικνύοντας, μέσω απόρρητων εγγράφων και αναφορών από ιστορικούς, τον ρόλο της Βρετανίας στην ενορχήστρωση του εμφυλίου πολέμου και την «αποκατάσταση» των συνεργατών των ναζί στην Ελλάδα. Σε καμιά άλλη χώρα στην Ευρώπη οι συνεργάτες των ναζί δεν είχαν τη δυνατότητα να διεισδύσουν σε τέτοιο βαθμό στις κρατικές δομές, στο στρατό και τις δυνάμεις ασφαλείας και στο δικαστικό σώμα. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους της αναζωπύρωσης του ναζισμού στην Ελλάδα, με πρωταγωνιστές τους απόγονους των Ταγμάτων Ασφαλείας, υπογραμμίζεται στο αφιέρωμα.

[m.tvxs.gr/mo/i/164865/f/news/taksidia-sto-xrono-bretanoi-kai-synergates-ton-nazi-mazi-ston-elliniko-emfylio.html]

 

Τα ανταρτοδικεία και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του ΕΑΜ στην Αχαΐα

O Κ. Πρıόβολος, όπως καı ο Μίχος (απ΄ τους σημαίνοντες στρατηγούς του ΕΑΜ στην Αχαΐα), δεν ανήκαν στην Αρıστερά. O Πρıόβολος ήταν μάλıστα βασıλόφρων. Ωστόσο, εντάχθηκαν καı οı δύο στο ΕΑΜ με ενθουσıασμό, γıα πατρıωτıκούς λόγους. Αλλά «όσο πέρναγε ο καıρός η Επανάσταση άλλαζε συνέχεıα μορφή καı όλοı μας βλέπαμε, ότı τα νήματά της τα κıνούσαν πλέον, μόνο κομμουνıστıκά στελέχη...μέσα στıς οργανώσεıς άρχıσαν καı έμπαıναν άνθρωποı, που το μόνο που τους δıέκρıνε ήταν ο φανατıσμός καı τίποτε άλλο. Άνθρωποı τίμıας ıδεολογίας καı ήπıας μορφής παραμερίστηκαν καı τη θέση τους, στıς οργανώσεıς, τıς πήραν πρώην εξόρıστοı κομμουνıστές... Αυτοί οı άνθρωποı είχαν πολλά απωθημένα μέσα τους...». O ίδıος καταγγέλλεı ότı οı νέοı «υπεύθυνοı» άρχıσαν να εκτελούν άτομα γıα τα οποία υπήρχε απλώς υποψία ή πληροφορία συνεργασίας με τους κατακτητές, χωρίς καταθέσεıς μαρτύρων, ύστερα από συνοπτıκές δıαδıκασίες ή ακόμα καı χωρίς αυτές. Αυθαıρετούσαν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους ούτε τıς εντολές του ΕΛΑΣ καı του ΚΚΕ καı πολλοί εκτελέστηκαν μόνο καı μόνο εξαıτίας της κακίας των συκοφαντών τους. Ανάμεσα στους δıωκόμενους βρίσκονταν συχνά καı συγγενείς καταδοτών που πλήρωναν με βασανıσμούς καı θανάτωση, δίκαıα ή όχı, τη σχέση τους αυτή.

...

Πρωταγωνıστής σε τέτοıες εξτρεμıστıκές πράξεıς ήταν ο περίφημος Λευτέρης με δράση κυρίως στο στρατόπεδο Μαυρıκίου, την ύπαρξη του οποίου δεν γνώρıζαν ούτε τα κομματıκά στελέχη του ΚΚΕ. H στάση του καταδıκάστηκε από το ΕΑΜ καı απομακρύνθηκε από τη θέση του. O επονίτης Α. Μουγγολıάς τον χαρακτηρίζεı: «σκληρό άνθρωπο, απλησίαστο». O Κ. Πρıόβολος περıγράφεı μıα κατάσταση ανεξέλεγκτη: «Όλες οı οργανώσεıς στέλναν πάνω, κάθε μέρα, κατηγορούμενους. Oı πıο πολλοί εκτελούνταν αμέσως, κατόπıν τυπıκής δıαδıκασίας. Φοβάμαı, βέβαıα, πως πολλοί εκτελέστηκαν χωρίς ούτε καν να τηρηθεί έστω καı αυτή η απλή δıαδıκασία». Αυτά τα λάθη, που καυτηρıάζονταν ακόμα καı από σημαντıκά στελέχη της οργάνωσης, τροφοδότησαν το μίσος στον εμφύλıο.

...

H απεıρία καı ο υπερβολıκός ζήλος των εαμıτών, όπως καı η προχεıρότητα των δıκαστıκών συνεδρıάσεων εμπόδıζαν την λήψη δίκαıων αποφάσεων γıα τους υπόδıκους, με αποτέλεσμα να οδηγούνταı στα στρατόπεδα. Ένα μέρος αυτών των αυθαıρεσıών αποδίδεταı σε άτομα που κατατάχτηκαν στο αντάρτıκο λόγω καıροσκοπıσμού καı στη συνέχεıα προκάλεσαν προβλήματα, ενώ υπάρχουν κı αυτοί που μıλούν γıα καλοστημένη αγγλıκή προβοκάτσıα. «...Ήτανε προπαγάντα της Αγγλίας... Ήρθε μıα Δıμοıρία του λοχαγού Μπούζη - απεδείχθη ήταν της προπαγάντας αυτός - καı τους εκτέλεσε εδώ απάνω στο Χελμό», δıηγείταı σε συνέντευξή του ο Χ. Βελονάς. «Τους παίρνανε, τους πηγαίνανε εκεί πάνω. Δıάταζε η Intelligence Service. Πήραν λίρες οı αντάρτες που κάνανε αυτά. Όποıους θέλανε απολάγανε, όποıους θέλανε τους σκοτώνανε. Εγώ έχω φύγεı απ΄ τα ΚΚΕ γı αυτά», μας λέεı ο αντάρτης Β. Κεχρηνıάς.

[ellinikosemfilios.blogspot.com/2012/03/blog-post_12.html]

 

ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ ή ΜΙΖΕΡΙΑΣ ή ΔΗΛΩΣΙΑΣ (ΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟΝ ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΛΑΡΑΣ)

Είναι αυτός που μπόρεσε να ξεκοιλιάσει με σουγιά, ζωντανό ένα 13 χρονο παιδί, τον Γεώργιο Μαραθέα. Του έβγαλε, με αργό τρόπο τα έντερα και τον αποτελείωσε με 36 μαχαιριές ακολουθώντας περίπου τη μέθοδο με την οποία οι πειρατές θανάτωναν τους ατυχείς αιχμαλώτους τους κατά τον μεσαίωνα. (Δηλαδή ξεκοιλιάζοντας τον αιχμάλωτο έβγαζαν την άκρη του εντέρου, το έδεναν στο κατάρτι του πλοίου και ζητούσαν απ το θύμα να χορέψει ώστε να ξετυλίγεται το έντερο μέχρι που αυτό πέθαινε λόγω αιμορραγίας μετά από αρκετή ώρα).

Ζητώ ταπεινά συγνώμη αν γίνομαι ωμός και αντιαισθητικός με όλα αυτά που γράφω αλλά για τον Γιώργο και για κάποιους συνανθρώπους μας υπήρξε συγκεκριμένη ημέρα, συγκεκριμένη ώρα, λεπτό, δευτερόλεπτο που υπέστησαν αυτό το τρομακτικό μαρτύριο. Τον αποτρόπαιο αυτό φόνο ο Θανάσης Κλάρας, τον έκανε για να εκδικηθεί τον δοσίλογο πατέρα του παιδιού και συνεργάτη των Ιταλών. (Κάτι που μάλλον είναι αλήθεια). Μπορεί λοιπόν ένας τέτοιος εγκληματίας να λέγεται ήρωας ή μήπως είναι ένα τέρας με μορφή ανθρώπου;

Είναι αυτός που μπόρεσε να διατάξει και να εκτελέσει (παρέα με τα πρωτοπαλίκαρα του και τους ομοϊδεάτες κομμουνιστές συνεργάτες του, Κωνσταντίνο Μπράβο, Διονύσιο Ελ. Σκλήρη, Ηλία Σκλήρη, Σπύρο Ξιάρχο, Σπύρο Τζαβελέα, Χρήστο Νερούλια, Αλέξανδρο Καραβίτη, Θόδωρο Καραβίτη, Παναγιώτη Νέζη, Γεώργιο Νέζη, Κωνσταντίνο Μάνεση, Κυριάκο Μακρή, Χρήστο Γεωργανά) τη σφαγή στην πηγάδα του Μελιγαλά.

Την 14η Σεπτεμβρίου 1944 ο Μελιγαλάς πέφτει στα χέρια των εξαγριωμένων Ελασιτών κι ακολουθούν σκηνές φρίκης και ντροπής για το ανθρώπινο γένος. Σφάζονται 41 τραυματίες στο νοσοκομείο κι όλο το ιατρικό προσωπικό. Γυναικόπαιδα και γέροι κομματιάζονται στους δρόμους, γυναίκες έγκυοι ξεκοιλιάζονται, κοπέλες βιάζονται κτηνωδώς. Κατεβάζουν την Ελληνική σημαία και στη θέση της, βάζουν ένα κόκκινο πανί. Φυλακίζονται όσοι απέμειναν ζωντανοί, τα γυναικόπαιδα κλείνονται χωρίς νερό και φαί σε διάφορα υπόγεια. 18 έγκριτοι Καλαματιανοί οδηγούνται στην Καλαμάτα, όπου τους κατακρεουργούν και τους κρεμούν στα πολύφωτα του Δημοτικού φωτισμού της κεντρικής πλατείας της Καλαμάτας. Στο τέλος όλοι οι φυλακισμένοι οδηγούνται δεμένοι, ανά τρείς, 2 χιλιόμετρα έξω απ' το Μελιγαλά στη γνωστή πηγάδα, γυμνοί, ξυπόλητοι, νηστικοί, διψασμένοι, τραυματίες, ασθενείς, αναγκάζονται από τ' ανθρωπόμορφα κτήνη, να βαδίσουν. Όσοι δεν βαδίζουν γρήγορα οι κομμουνιστές τους σφάζουν επί τόπου. Όσοι είναι δεμένοι με το ίδιο σύρμα, σφάζονται κι αυτοί. Όποιος τολμά να μιλήσει, σφάζεται αμέσως. Κατά μήκος της διαδρομής από το Μπεζεστένι, έχουν τοποθετηθεί κομμουνιστές και προκαλούν το πλήθος φωνάζοντας : "Θάνατος - Θάνατος". Οι δήμιοι, μεταφέρουν στα χείλη της Πηγάδας μία μία τριάδα και τους σφάζουν με μία μαχαιριά στην κοιλιά ή την καρδιά, ή στο λαρύγγι και τους ρίχνουν μέσα στην πηγάδα μαζί με πολλούς ζωντανούς, μπροστά στα γεμάτα φρίκη, τρόμο κι αποτροπιασμό μάτια των θυμάτων που ακολουθούν και περιμένουν τη σειρά τους για την σφαγή τους. Αυτό συνεχίζεται επί 3 ολόκληρες μέρες, χωρίς διακοπή, μέχρις ότου δεν υπάρχουν άλλοι (άνω των 50 ήταν γυναίκες, ενώ υπάρχει και αριθμός ανήλικων θυμάτων, μεταξύ τους και κοριτσιών). Για πολλούς εφαρμόζεται αγριότερος τρόπος. Με τσεκούρια και κλαδευτήρια τους κόβουν χέρια και πόδια, αυτιά και μύτες. Ο πυθμένας της Πηγάδας κοχλάζει, τα έγκατα της γης αναταράσσονται και βοούν, οι σάρκες των κατακρεουργημένων σφαδάζουν. Το επίσημο κράτος μέχρι το 1974 τιμούσε και μετείχε στο τελούμενο μνημόσυνο.

...

Οι συγγενείς όμως των θυμάτων κι ο Ελληνικός λαός περιφρονώντας την κρατική απαγόρευση και την κατάργηση του Μνημόσυνου, τιμούν κάθε χρόνο την μνήμη των θυμάτων της κομμουνιστικής θηριωδίας.

Είναι αυτός (ο Άρης Βελουχιώτης) που εμπλέκεται άμεσα ή έμεσα με 4.000 δολοφονίες. Κι όμως για αυτόν τον ομοφυλόφιλο (και ειλικρινά δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους όταν δεν είναι δολοφόνοι, μια και περί ορέξεως …κολοκυθόπιτα) ψυχοπαθή χασάπη που χωρίς καμιά δίκη, με τα ίδια του τα χέρια, έσφαξε χιλιάδες ανθρώπους όπως προκύπτει από τις μαρτυρίες ομοϊδεατών (κομμουνιστών) πρώην συνεργατών του, αλλά και όπως ο ίδιος την 22α Οκτωβρίου 1944 σε δημόσιο λόγο του στη Λαμία παραδέχθηκε τα εγκλήματα του, λέγοντας «ναι έσφαξα και θα ξανασφάξω», ο Δήμος Λαμιέων, προς …τιμήν του έχει ανεγείρει ανδριάντα. Το άγαλμα του έφιππου Άρη Βελουχιώτη συνεχίζει να βρίσκεται στην Πλατεία Λαού της Λαμίας ξεφτυλίζοντας άδικα μια ολόκληρη πόλη. Πρόσφατα (Οκτ 2011) το ΚΚΕ τον συγχώρεσε και …ξέχασε τους λόγους που ανάγκασαν τον Νίκο Ζαχαριάδη, τον πρώην αρχηγό του ΚΚΕ το 1939 να διαγράψει τον δηλωσία Βελουχιώτη). Έτσι λοιπόν η κ. Παπαρήγα έδωσε στον σφαγέα άφεση αμαρτιών και τον ονόμασε …ήρωα αποκαθιστώντας την … τιμή του ομοφυλόφιλου ψυχοπαθητικού μακελάρη και αιμοσταγή χασάπη – δολοφόνου.

Ο Νεοζηλανδός λοχαγός Ουίλλιαμ Τζόρνταν, στο εκδοθέν βιβλίο του με τον τίτλο: «Η αλήθεια περί της Ελλάδος», αποκαλεί τον Άρη Βελουχιώτη: «Ο κόκκινος φύρερ της Ελλάδος» και υποστηρίζει ότι: …διώχτηκε νέος από το πατρικό του σπίτι, που το είχε ατιμάσει με τις αποτρόπαιες και αναίσχυντες εκδηλώσεις της σεξουαλικής του διαστροφής αφού είχε από τα 13 – 14 να βιάζει αγοράκια……Έφθασε στην ομοφυλοφιλία και ήταν εκ γενετής διεστραμμένος και σαδιστής…προ παντός όμως ήταν εγκληματίας. Ένας από τους απαισιώτερους εγκληματίες που γέννησε ποτέ, σε ώρα συμφοράς για τους ανθρώπους, η φύση. Ήτανε κάτι χειρότερο από εγκληματίας. Ήτανε κακούργος σαδιστής… Και πρέπει να ομολογήσουμε πως ο Αθανάσιος Κλάρας ήταν αναντίρρητα κορυφή στην επιστήμη των βασανιστηρίων… το μαστίγωμα ήταν η αβρότερη από τις εκδηλώσεις του προς εκείνους που είχανε τη δυστυχία να τον δυσαρεστήσουν… Το αγαπημένο μαρτύριο του Άρη, η μεγαλύτερή του διασκέδαση, ήτανε να χαράζει αργά και βαθιά το κορμί των θυμάτων του και να χύνει καυτό λάδι μέσα στις πληγές. Συχνά για ποικιλία προτιμούσε να παραγεμίζει τις τομές με αλάτι. Ένα άλλο από τ’ ….αστεία του ζωηρού αυτού παιδιού ήτανε να κόβει τους μαστούς των γυναικών ή να ξεριζώνει τ’ αυτιά των δημάρχων και των προέδρων κοινοτήτων, των χωριών που δεν είχαν εκδηλώσει μεγάλο …εαμικό ενθουσιασμό…

Ο κομμουνιστής καθηγητής Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, διατελέσας και βουλευτής της Ε.Δ.Α. σε συνέντευξή του στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της 5ης Μαρτίου 1980 παραδέχεται ότι:

Άσχετα προς τα αίτια, όμως, της παθήσεως (σ.σ.: Πρόβλημα ανδρικής ανικανότητας), συνάγεται πως ο ελαττωματικός «πρωτοκαπετάνιος» θανάτωνε, για να επιδεικνύει τον ανδρισμό του ή για να εκδικείται το ελάττωμά του. «Σαν τελικό συμπέρασμα που μπορώ να πω, είναι ότι ο αρχικαπετάνιος του Ε.Λ.Α.Σ. ήταν μια δυνατή, αλλά διχασμένη προσωπικότητα (σ.σ.: σχιζοφρενής). Υπέφερε από ψυχικά τραύματα, π.χ. από ισχυρό πλέγμα μειονεξίας, λόγω της διαγραφής του από το Κ.Κ.Ε., εξαιτίας μιας «δηλώσεως μετανοίας» που είχε κάνει στο απώτερο παρελθόν. Υπέφερε ακόμη και από άλλα, ειδικής φύσεως απωθημένα, δημιουργημένα από ορισμένη λειτουργική ανεπάρκεια, που του είχε προκαλέσει ο παρατεταμένος βασανισμός του με πάγο, που τον είχαν υποβάλει, κατά την ομολογία του ίδιου… Εξάλλου, η λειτουργική σεξουαλική ανεπάρκειά του, για την οποία μου είχε μιλήσει ο ίδιος, του προκαλούσε αντισταθμιστική ψυχική αντίδραση και τότε φαίνεται ότι γινότανε ένας επιθετικός, σκληρός και αδυσώπητος άνθρωπος, όπως κυκλοφορούσε η φήμη στο αντάρτικο και στον πληθυσμό…

Αξίζει να αναφερθεί και η μαρτυρία (παρ’ ότι μπορεί να θεωρηθεί «ελέγξιμη») του Στρατηγού Ναπολέοντος Ζέρβα, ο οποίος στα απομνημονεύματά του έγραψε ότι ο Βελουχιώτης, σε ένα ορεινό χωριό της Φθιώτιδος έσφαξε με τα χέρια του ένα 12χρονο κοριτσάκι επειδή σύμφωνα με το αρρωστημένο του μυαλό ήταν… πράκτορας των Γερμανών!

Μια γνωστή (και δυστυχώς αδιαμφισβήτητη) θηριωδία του, αποτέλεσε η δολοφονία, κοντά στο χωριό Κολοκυθιά, του δεκατριάχρονου Γεώργιου Μαραθέα, που είχε απαγάγει δυο μήνες νωρίτερα. Ο πατέρας Μαραθέας είχε το τσιφλίκι του πριν εγκατασταθούν οι πρόσφυγες στο Νέο Μοναστήρι Δομοκού. Στην Κατοχή, έβαλε τους Ιταλούς να χτυπήσουν τους χωρικούς που ζητούσαν τα χωράφια που τους αναλογούσαν (κατά μία άλλη εκδοχή, γιατί έκλεβαν τις αποθήκες του). Ο Άρης Βελουχιώτης για εκδίκηση, αλλά και για λύτρα απήγαγε τον γιο του:

Το «σχέδιο» καταστρώθηκε γρήγορα και εύκολα και η εκτέλεσίς του ήταν ακόμη πιο εύκολη.

Το πρωί της 11ης Ιουλίου 1942 η κ. Μαραθέα με την κόρη της, την μικρή Ελένη που ήταν άρρωστη, έφυγαν για την Λαμία. Θα επέστρεψαν ίσως την επομένη. Στο σπίτι παρέμεινε ο πατέρας και ο γιος, μισοάρρωστος κι αυτός, αφού μόλις είχε περάσει μια πλευρίτιδα σοβαρής μορφής. Στο σπίτι έμενε ακόμη και ο φύλακας με τον μικρό του γιο.

Στις 10 ακριβώς το βράδυ οι άνδρες του Βελουχιώτη έσπασαν την πόρτα του σπιτιού. Με φωνές και με βρισιές έδεσαν τον φύλακα και με πυροβολισμούς δολοφόνησαν επί τόπου τον Ν. Μαραθέα. Τα δύο παιδιά, τον γιο του φύλακα και τον Γ. Μαραθέα τους άρπαξαν από τα κρεβάτια τους. Ο μικρός Μαραθέας το μόνο που τους ζήτησε, ήταν να του επιτρέψουν να ντυθεί πρόχειρα.

Το τρομερό νέο έφθασε στην Λαμία την άλλη μέρα το πρωί. Και χρειάστηκε να περάσουν πολλές ώρες για να βρεθούν μερικοί γνωστοί και συγγενείς να πληροφορήσουν την κ. Μαραθέα για το τι έγινε το προηγούμενο βράδυ στο σπίτι της. Όλοι στην Λαμία και στα γύρω χωριά είχαν παγώοει από τον φόβο. Κανείς από τους κατοίκους της Λαμίας δεν δεχόταν να πάει μέχρι το κτήμα για να μάθει τι ακριβώς έγινε. Οι συγγενείς φοβόντουσαν περισσότερο. Μόλις κατόρθωσαν να πείσουν δυο γιατρούς που με ένα αυτοκίνητο έφεραν το πτώμα του Ν. Μαραθέα στην πόλη. Την μικρή Ελένη την κράτησαν στο σπίτι του πρώην βουλευτού Γεωργίου Πλατή.

Τα πράγματα «ξεκαθάρισαν» κάπως μετά από μια εβδομάδα. Στο σπίτι που διέμενε η κ. Μαραθέα, κάτω από την πόρτα, ρίχθηκε ένα γράμμα με δύο σημειώματα. Στο ένα έγραφε ότι, για να χαρισθεί η ζωή του παιδιού έπρεπε, μεταξύ των άλλων, να δοθούν 100 εκατομμύρια δραχμές. Το δεύτερο, ήταν ένα σημείωμα του μικρού Γιώργου που έγραφε: «Μαμά, μην ανησυχείτε, είμαι καλά. Να κάνετε ότι σας λένε οι άνθρωποι».

Πολλοί που είχαν ορισμένες επαφές με τους αντάρτες του Κ.Κ.Ε. στην Αθήνα, κινητοποιήθηκαν όπως είπαν δραστήρια. Ίσως και ο Ηλίας Τσιριμώκος ο οποίος δεν πίστευε στ’ αυτιά του ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο, όπως και πολλοί άλλοι από το ΚΚΕ. Η αρπαγή ενός μικρού άρρωστου παιδιού δέκα τριών μόλις χρόνων και η απαίτησις για λύτρα ήταν πράξις ληστρική και ίσως να συγκίνησε μερικούς.

Η μάνα κινήθηκε προς άλλες κατευθύνσεις. Τόσα χρήματα δεν υπήρχαν. Έπρεπε να πάρει ένα ενυπόθηκο δάνειο και γι’ αυτό χρειαζόταν να προηγηθούν ορισμένες διαδικασίες, νομικές και άλλες. Έπρεπε να νομιμοποιηθεί η κ. Μαραθέα σαν διαχειριστής της περιουσίας, να εγκρίνει η Τράπεζα το δάνειο και μετά, κυρίως αυτό, να δώσουν την έγκριση οι Ιταλοί, για την λήψη του δανείου.

Όλα αυτά, βεβαίως, ήθελαν αρκετό χρόνο και η χαροκαμένη μάνα δημοσίευσε στις εφημερίδες «Ειδοποίηση» και «Ριζοσπάστη» μια έκκληση, με την οποία παρακαλούσε τον Βελουχιώτη και τους άνδρες του να της χορηγήσουν προθεσμία ενός μηνός. Οι Ιταλοί, με την παρέμβαση και της τότε Ελληνικής Κυβερνήσεως, τελικά ενέκριναν την χορήγηση του δανείου και τότε, η κ. Μαραθέα, σύμφωνα πάντοτε με τις «εντολές» του Κ.Κ.Ε., διά του τότε συμβολαιογράφου Αθηνών Ιατρίδη, έκανε τις πράξεις «δωρεάς».

Ο καιρός όμως περνούσε, αλλά δεν άφησαν ελεύθερο το παιδάκι. Επί ημέρες το περιέφεραν στα βουνά ξυπόλητο, με υψηλό πυρετό.

Μετά από τρεις περίπου μήνες, βρέθηκε το πτώμα του σε μια χαράδρα, κοντά στο χωριό Κολοκυθιά. Ο Βελουχιώτης σε κατάσταση πλήρους μέθης είχε σκοτώσει το παιδί με τα ίδια του τα χέρια ξεκοιλιάζοντάς το με σουγιά (σγιά κατά την τοπική διάλεκτο), στις 20 Αυγούστου 1942. Είχε βασανισθεί απάνθρωπα, του είχαν αφαιρεθεί τα εντόσθια, κι αυτοί τότε που το βρήκαν και το έθαψαν πρόχειρα, καταμέτρησαν στο βασανισμένο κορμί του μικρού παιδιού 36 μαχαιριές! Η μάνα του και η μικρότερη αδελφή του δεν μπόρεσαν να το δουν ούτε νεκρό και κατακομματιασμένο…

...

[www.zougla.gr/page.ashx?pid=80&aid=415683&cid=122]

 

desperado

Etymology

From Spanish desperado, past participle of desperar, archaic form of desesperar ‎(“to despair”), from Latin disperare ‎(“to despair, to lose hope”), from prefix dis- + sperare ‎(“to hope”).

Pronunciation

(UK) IPA(key): /dɛspəˈɹɑːdəʊ/

Noun

desperado ‎(plural desperadoes or desperados)

A bold outlaw, especially one from southern portions of the Wild West. [ quotations ▼]

(chess) A piece that seems determined to give itself up, typically to bring about stalemate or perpetual check.

[https://en.wiktionary.org/wiki/desperado]

 

Did you piss off a corrupt politician and then have your life go to sh*t? Here is how they did it to you:
 
That corrupt Senator then had their chief of staff call either: In-Q-Tel, Tactical Resources or PsyoContract. These are consulting groups made up of former CIA operatives. Those kinds of services sell “hit-jobs”, using the latest government technology and psychological tactics. Here is what they did to you.

This activity is referred to as "Organized Corporate Stalking" - or "Political Gang Stalking" in the vernacular. Several million of Americans experience this type of activity in the US if they have been deemed a "dissident, activist, domestic threat or domestic terrorist."

There are dozens of websites and YouTube channels dedicated to these black ops which are perpetrated in every major city of the US (and small towns as well)

Moving objects around in someone's home is referred to as "gas-lighting" and is done so that the complainant/victim sounds delusional when they call the police for assistance.

After all, who is going to break into a home (usually without leaving a trace) and move a few objects around without stealing anything? It does not sound credible or believable.

Everything is done so there is plausible deniability, should the potential perpetrators ever be identified.

These tactics/techniques were used against American Embassy Staff in Cuba and Russia for years, however US authorities have been quite mum about it since the same techniques are used on a wide scale in the United States against "dissidents, activists" and anyone else who has been extra-judicially deemed a threat to the establishment, the status quo or large companies.

These activities are usually done in conjunction with vehicle vandalism/hacking, computer/e-mail/bank account hacking, mail tampering and untraceable, remotely-initiated damage to electronic devices and their power supplies.

Additionally victims of these covertly-styled assaults are also plagued by people passing by their residences at all hours and blowing their horns or revving their engines (referred to as a noise campaign).

Codes can be remotely stripped/read from computer keyboards, phones and alarm touch-pads since every key generates an electronic signature which can be read/culled from a distance - there are devices built specifically for this purpose.

Furthermore, these black ops are done while the victim’s name is simultaneously being slandered via false accusations of criminal activity, theft, violence, crimes of moral turpitude and prior mental health issues. The "teams" perpetrating these illegal acts will try and destroy every aspect of the target's life.

You are likely bugged and your vehicle tagged with a GPS, thus moving will not necessarily terminate the issue(s) you are experiencing - although if your experience(s) have been published it may alleviate some of the illegal activities.

These politicos will hire private security groups and criminals to follow their targets around in order to let them know that he/she is now "persona non grata" and being monitored.

Being a single woman - especially with a child makes these activities even more traumatizing.

These tactics were used by Hitler, Mao Tze Tung, the East German Stasi and the KGB.

All of these activities are done so that the perpetrators are hard to identify - and the criminal acts are hard to prove to the police - and in court. (plausible deniability).

You will find you can’t get a job. You will get many phone calls and emails from people with east indian accents asking you to approve submitting a resume for a great job. Each time you will never hear back from them. Your disappointment will increase. That is how they like it. Those were not real recruiters, they were operatives trying to build you up and let you down, over and over, in order to create a sense of self-doubt and a sense of personal failure, so that you will be too emotionally weakened to fight against the politician.

It is also referred to as "No-Touch Torture" and is used to intimidate the target in addition to making them psychologically more vulnerable. The technique was developed by the Stasi and is called Zersetzung

Zersetzung (German; variously translated as decomposition, corrosion, undermining, biodegradation or dissolution) was a working technique of the East German secret police, the Stasi. The "measures of Zersetzung", defined in the framework of a directive on police procedures in 1976,[1] were effectively used in the context of so-called "operational procedures" (in German Operative Vorgänge or OV). They replaced the overt terror of the Ulbricht era.
As to the practice of repressive persecution, Zersetzung comprised extensive and secret methods of control and manipulation, even in the personal relations of the target. The Stasi relied for this on its network of unofficial collaborators[2] (in German inoffizielle Mitarbeiter or IM), on the State's influence on institutions, and on "operational psychology". By targeted psychological attacks the Stasi tried in this way to deprive the dissident of any possibility of "hostile action".

Thanks to numerous files of the Stasi made public following "the turning" (Die Wende) of East Germany, the use of measures of Zersetzung is well documented. Estimates of the number of victims of such measures are on the order of a thousand, or even about 10,000,[3] of which 5,000 sustained irreversible damage.[4] Pensions for restitution have been created for the victims.

[Zersetzung is] an operational method of the Ministry for Security of State for an efficacious struggle against subversive doings, in particular in the treatment of operations. With Zersetzung, across different operational political activities, one gains influence over hostile and negative persons, in particular over that which is hostile and negative in their dispositions and beliefs, in such a way that these would be shaken off and changed little by little, and, if applicable, the contradictions and differences between the hostile and negative forces would be provoked, exploited, and reinforced.

The goal of Zersetzung is the fragmentation, paralysis, disorganization, and isolation of the hostile and negative forces, in order to impede thereby, in a preventive manner, the hostile and negative doings, to limit them in large part, or to totally avert them, and if applicable to prepare grounds for a political and ideological reestablishment.

Zersetzung is equally an immediate constitutive element of "operational procedures" and other preventive activities to impede hostile gatherings. The principal forces to put Zersetzung in practice are the unofficial collaborators. Zersetzung presupposes information and significant proof of hostile activities planned, prepared, and accomplished as well as anchor points corresponding to measures of Zersetzung.
Zersetzung must be produced on the basis of an analysis of the root of facts and the exact establishment of a concrete goal. Zersetzung must be executed in a uniform and supervised manner; its results must be documented.
The political explosivity of Zersetzung poses elevated imperatives in that which concerns the maintenance of secrecy.[5]

Political context
During the first decade of existence of the German Democratic Republic, political opposition was combatted primarily through the penal code, via accusations of incitement to war or boycott.[6] To counteract the isolation of the GDR on the international scene due to the construction of the Berlin wall in 1963, judicial terror was abandoned.[7] Especially since the debut of the Honecker era in 1971, the Stasi intensified its efforts to punish dissident behaviors without using the penal code.[8] Important motives were the desire on the part of the GDR for international recognition and rapprochement with West Germany at the end of the '60s. In fact the GDR was committed, in adhering to the Charter of the U.N.[9] and the Helsinki accords[10] as well as the fundamental treaty signed with the Federal Republic of Germany,[11] to respect human rights, or at least it announced its intention as such. The regime of the Socialist Unity Party of Germany decided thus to reduce the number of political prisoners, which was compensated for by practices of repression without imprisonment or judicial condemnation.[12][13]

 

In practice
The Stasi used Zersetzung essentially as a means of psychological oppression and persecution.[14] Findings of Operativen psychologie (psychological operations),[15] formulated into method at the Stasi's College of Legal Studies (Juristischen Hochschule der Staatssicherheit, or JHS), were applied to political opponents in an effort to undermine their self-confidence and self-esteem. Operations were designed to intimidate and destabilise them through subjection to repeated disappointments, and to socially alienate them through interference in and disruption of their relationships with others. The aim was to then induce personal crises in victims, leaving them too unnerved and psychologically distressed to have the time and energy for anti-government activism.[16] The Stasi intended that their role as mastermind of the operations remain concealed.[17][18] Jürgen Fuchs, a victim of Zersetzung who later wrote about his experience, described the Stasi's actions as “psychosocial crime”, and “an assault on the human soul”.[16]

Although its techniques had been established as effective by the late 1950s, Zersetzung was not defined in terms of scientific method until the mid-1970s, and only began to be carried out in a significantly systematic way in the 1970s and 1980s.[19] It is difficult to determine the number of people targeted, since source material has been deliberately and considerably redacted; it is known, however, that tatics were varied in scope, and that a number of different departments participated in their implementation. Overall there was a ratio of four or five authorised Zersetzung operators for each targeted group, and three for each individual.[20] Some sources indicate that around 5,000 people were “persistently victimised” by Zersetzung.[21] At the College of Legal Studies, the number of dissertations submitted on the subject of Zersetzung was in double figures.[22] It also had a comprehensive 50-page Zersetzung teaching manual, which included numerous examples of its practice.[23]

Institutions implementing and cooperating with Zersetzung operations
Almost all Stasi departments were involved in Zersetzung operations, although foremost among these in implementing them were the head department of the Stasi's directorate XX (Hauptabteilung XX) in Berlin, as well as its divisional offices in regional and municipal government. The function of the head and area Abteilung XXs was to maintain surveillance of religious communities; cultural and media establishments; alternative political parties; the GDR's many political establishment-affiliated mass social organisations; sport; and education and health services - effectively, as such, covering all aspects of civic life and activity.[24] The Stasi made use of the means available to them within, and as a circumstance of, the GDR's closed social system. An established, politically-motivated collaborative network (politisch-operatives Zusammenwirken, or POZW) provided them with extensive opportunities for interference in such situations as the sanctioning of professionals and students, expulsion from associations and sports clubs, and occasional arrests by the Volkspolizei[17] (the GDR's quasi-military national police). Refusal of permits for travel to socialist states, or denial of entry at Czechoslovakian and Polish border crossings where no visa requirement existed, were also arranged. The various collaborators (Partnern des operativen Zusammenwirkens) included branches of regional government, university and professional management, housing administrative bodies, the Sparkasse public savings bank, and in some cases head physicians.[25] The Stasi's Linie III (Observation), Abteilung 26 (Telephone and room surveillance) and M (Postal communications) departments provided essential background information for the designing of Zersetzung techniques, with Abteilung 32 procuring the required technology.[26]

The Stasi also collaborated with the secret services of other Eastern Bloc countries in implementing Zersetzung. One such example was the co-operation of the Polish secret services in actions taken against branches of the Jehovah's Witnesses organisation in the early 1960s, which would come to be known[27] as "innere Zersetzung"[28] (internal subversion).

Against individuals
The Stasi applied Zersetzung before, during, after, or instead of incarcerating the targeted individual. The "operational procedures" did not have as an aim, in general, to gather evidence for charges against the target, or to be able to begin criminal prosecutions. The Stasi considered the "measures of Zersetzung" rather in part as an instrument that was used when judiciary procedures were not convenient, or for political reasons such as the international image of the GDR.[29][30] In certain cases, the Stasi attempted meanwhile to knowingly inculpate an individual, as for example in the case of Wolf Biermann: The Stasi set him up with minors, hoping that he would allow himself to be seduced, and that they could then pursue criminal charges.[31] The crimes that they researched for such accusations were non-political, as for example drug possession, trafficking in customs or currencies, theft, financial fraud, and rape.[32]

…the Stasi often used a method which was really diabolic. It was called Zersetzung, and it's described in another guideline. The word is difficult to translate because it means originally "biodegradation." But actually, it's a quite accurate description. The goal was to destroy secretly the self-confidence of people, for example by damaging their reputation, by organizing failures in their work, and by destroying their personal relationships. Considering this, East Germany was a very modern dictatorship. The Stasi didn't try to arrest every dissident. It preferred to paralyze them, and it could do so because it had access to so much personal information and to so many institutions.

—Hubertus Knabe, German historian [33]

The proven forms of Zersetzung are described in the directive 1/76:

a systematic degradation of reputation, image, and prestige in a database on one part true, verifiable and degrading, and on the other part false, plausible, irrefutable, and always degrading; a systematic organization of social and professional failures for demolishing the self-confidence of the individual; [...] stimulation of doubts with respect to perspectives on the future; stimulation of mistrust or mutual suspicion among groups [...]; putting in place spatial and temporal obstacles rendering impossible or at least difficult the reciprocal relations of a group [...], for example by [...] assigning distant workplaces. —Directive No. 1/76 of January 1976 for the development of "operational procedures".[34]

Beginning with intelligence obtained by espionage, the Stasi established "sociograms" and "psychograms" which it applied for the psychological forms of Zersetzung. They exploited personal traits, such as homosexuality, as well as supposed character weaknesses of the targeted individual — for example a professional failure, negligence of parental duties, pornographic interests, divorce, alcoholism, dependence on medications, criminal tendencies, passion for a collection or a game, or contacts with circles of the extreme right — or even the veil of shame from the rumors poured out upon one's circle of acquaintances.[35][36] From the point of view of the Stasi, the measures were the most fruitful when they were applied in connection with a personality; all "schematism" had to be avoided.[35]

For marketing and political manipulation, Google now maintains a sociogram of each user and manipulates each user via Stasi-like mood manipulation.

Moreover, methods of Zersetzung included espionage, overt, hidden, and feigned; opening letters and listening to telephone calls; encroachments on private property; manipulation of vehicles; and even poisoning food and using false medications.[37] Certain collaborators of the Stasi tacitly took into account the suicide of victims of Zersetzung.[38]

It has not been definitely established that the Stasi used x-rays to provoke long-term health problems in its opponents.[39] That said, Rudolf Bahro, Gerulf Pannach, and Jürgen Fuchs, three important dissidents who had been imprisoned at the same time, died of cancer within an interval of two years.[40] A study by the Federal Commissioner for the Records of the State Security Service of the former GDR (Bundesbeauftragte für die Unterlagen des Staatssicherheitsdienstes der ehemaligen Deutschen Demokratischen Republik or BStU) has meanwhile rejected on the basis of extant documents such a fraudulent use of x-rays, and only mentions isolated and unintentional cases of the harmful use of sources of radiation, for example to mark documents.[41]

In the name of the target, the Stasi made little announcements, ordered products, and made emergency calls, to terrrorize him/her.[42][43] To threaten or intimidate or cause psychoses the Stasi assured itself of access to the target's living quarters and left visible traces of its presence, by adding, removing, and modifying objects.[32]

Against groups and social relations
The Stasi manipulated relations of friendship, love, marriage, and family by anonymous letters, telegrams and telephone calls as well as compromising photos, often altered.[44] In this manner, parents and children were supposed to systematically become strangers to one another.[45] To provoke conflicts and extramarital relations the Stasi put in place targeted seductions by Romeo agents.[31]

For the Zersetzung of groups, it infiltrated them with unofficial collaborators, sometimes minors.[46] The work of opposition groups was hindered by permanent counter-propositions and discord on the part of unofficial collaborators when making decisions.[47] To sow mistrust within the group, the Stasi made believe that certain members were unofficial collaborators; moreover by spreading rumors and manipulated photos,[48] the Stasi feigned indiscretions with unofficial collaborators, or placed members of targeted groups in administrative posts to make believe that this was a reward for the activity of an unofficial collaborator.[31] They even aroused suspicions regarding certain members of the group by assigning privileges, such as housing or a personal car.[31] Moreover the imprisonment of only certain members of the group gave birth to suspicions.[47]

Target groups for measures
The Stasi used Zersetzung tactics on individuals and groups. There was no particular homogeneous target group, as opposition in the GDR came from a number of different sources. Tactical plans were thus separately adapted to each perceived threat.[49] The Stasi nevertheless defined several main target groups:[50]

  • associations of people making collective visa applications for travel abroad
  • artists' groups critical of the government
  • religious opposition groups
  • youth subculture groups
  • groups supporting the above (human rights and peace organisations, those assisting illegal departure from the GDR, and expatriate and defector movements).

The Stasi also occasionally used Zersetzung on non-political organisations regarded as undesirable, such as the Watchtower Society.[51]
Prominent individuals targeted by Zersetzung operations included Jürgen Fuchs, Gerulf Pannach, Rudolf Bahro, Robert Havemann, Rainer Eppelmann, Reiner Kunze, husband and wife Gerd und Ulrike Poppe, and Wolfgang Templin.

Social and juridicial process
Once aware of his own status as a target, GDR opponent Wolfgang Templin tried, with some success, to bring details of the Stasi's Zersetzung activities to the attention of western journalists.[52] In 1977 Der Spiegel published a five-part article series (“Du sollst zerbrechen!” - "You're going to crack!") by the exiled Jürgen Fuchs, in which he describes the Stasi's “operational psychology”. The Stasi tried to discredit Fuchs and the contents of similar articles, publishing in turn claims that he had a paranoid view of its function,[53] and intending that Der Spiegel and other media would assume he was suffering from a persecution complex.[54][55] This, however, was refuted by the official Stasi documents examined after Die Wende (the political power shift in the GDR in 1989-90).

Because the scale and nature of Zersetzung were unknown both to the general population of the GDR and to people abroad, revelations of the Stasi's malicious tactics were met with some degree of disbelief by those affected.[56] Many still nowadays express incomprehension at how the Stasi's collaborators could have participated in such inhuman actions.[57]

Since Zersetzung as a whole, even after 1990, was not deemed to be illegal because of the principle of nulla poena sine lege (no penalty without law), actions against involvement in either its planning or implementation were not enforceable by the courts.[58] Because this specific legal definition of Zersetzung as a crime didn't exist,[59] only individual instances of its tactics could be reported. Acts which even according to GDR law were offences (such as the violation of Briefgeheimnis, the secrecy of correspondence) needed to have been reported to the GDR authorities soon after having been committed in order not to be subject to a statute of limitations clause.[60] Many of the victims experienced the additional complication that the Stasi was not identifiable as the originator in cases of personal injury and misadventure. Official documents in which Zersetzung methods were recorded often had no validity in court, and the Stasi had many files detailing its actual implementation destroyed.[61]

Unless they had been detained for at least 180 days, survivors of Zersetzung operations, in accordance with §17a of a 1990 rehabilitation act (the Strafrechtlichen Rehabilitierungsgesetzes, or StrRehaG), are not eligible for financial compensation. Cases of provable, systematically effected targeting by the Stasi, and resulting in employment-related losses and/or health damage, can be pursued under a law covering settlement of torts (Unrechtsbereinigungsgesetz, or 2. SED-UnBerG) as claims either for occupational rehabilitation or rehabilitation under administrative law. These overturn certain administrative provisions of GDR institutions and affirm their unconstitutionality. This is a condition for the social equalisation payments specified in the Bundesversorgungsgesetz (the war victims relief act of 1950). Equalisation payments of pension damages and for loss of earnings can also be applied for in cases where victimisation continued for at least three years, and where claimants can prove need.[62] The above examples of seeking justice have, however, been hindered by various difficulties victims have experienced, both in providing proof of the Stasi's encroachment into the areas of health, personal assets, education and employment, and in receiving official acknowledgement that the Stasi was responsible for personal damages (including psychic injury) as a direct result of Zersetzung operations.[63]

Modern use of techniques
Russia's secret police, the FSB, has been reported to use such techniques against foreign diplomats and journalists.[64]
See also

Destabilisation

Gaslighting

Mind control

Mind games

Psychological manipulation

Psychological warfare

Stasi#Zersetzung

COINTELPRO

[http://xyzcase.weebly.com/stasi-revenge-tactics-they-use-on-you.html]

 

Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 19 Δεκέμβριος 2016 02:33