Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής

Χορηγίες

Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 578 επισκέπτες συνδεδεμένους

Επικοινωνία

Γερμανία 004917667046073 (SMS)

7/3/2017, 20:00

Έλληνες, στο έλεος...

 

Harvester's log 16/3/17

 

 

Legal Notice 66

 

Execrable

 

Legal Notice 62

 

  

My story

 

  

Aggression?

 

  

Η Εστία μου

 

  

Why so untidy?

 

  

Αποικιοκρατία

 

  

Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;

 

  

Ζήτημα εμπιστοσύνης

 

  

Μεθοδικότητα

 

  

Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;

Βιοηθική

A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού

 

Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B

 

Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"

 

Μυστικές δίκες;

Trustworthiness

Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά

 

 

 

Honor your father...

Noise

Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Ιστορίες αποικιοκρατικής μεθοδικότητας (προσθήκη) PDF Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις
Συντάχθηκε απο τον/την Χρήστος Μπούμπουλης (Christos Boumpoulis)   
Κυριακή, 14 Αύγουστος 2016 21:21
Εντελώς τυχαία, συνάντησα έναν αφρικανό ακτιβιστή των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ο οποίος μου διηγήθηκε την ιστορία του και μέσα σε αυτή τη διήγηση εντόπισα την πιθανή απάντηση στο πρόβλημα της ακούσιας απιστίας.
Ο αφρικανός ακτιβιστής, πριν από πολλά χρόνια, ζούσε στη μικρή και φτωχική χώρα του, η οποία μαστιζόταν από την αποικιοκρατία. Το, εκεί, αποικιοκρατικό καθεστώς, μόλις εντόπισε την πρώιμη πολιτική δράση του αφρικανού ακτιβιστή, τον στοχοποίησε αμέσως και μάλιστα, επέλεξε ως ακούσιο μέσο εξόντωσής του, την ίδια του την μητέρα.
Σε ανύποπτο χρόνο, ο αφρικάνος ακτιβιστής διαπίστωσε ότι, στο κινητό του τηλέφωνο υπήρχε μια ειδοποίηση, υπό τη μορφή ενός γραπτού μηνύματος sms, σχετικά με την ύπαρξη, στην υπηρεσία αυτόματου τηλεφωνητή του κινητού τηλεφώνου, ενός φωνητικού μηνύματος. Τότε, έσπευσε να ακροαστεί το περιεχόμενο αυτού του μηνύματος. Και τι διαπίστωσε μετά αυτή την ακρόαση; Διαπίστωσε ότι, αφενός, το φωνητικό μήνυμα, το οποίο προερχόταν από τη συσκευή κινητού τηλεφώνου της μητέρας του και μάλιστα, προέκυψε από μια, κατά λάθος, πίεση του πλήκτρου "επανάληψης κλήσης" του τηλεφώνου της, ενώ εκείνη βρισκόταν σε μια καφετέρια και συνομιλούσε με δυο κυρίους. Από το περιεχόμενο αυτού του ακούσιου φωνητικού μηνύματος, διάρκειας μερικών λεπτών της ώρας, προέκυπτε ότι, η μητέρα του τελούσε υπό μια μη φυσιολογική κατάσταση. Συγκεκριμένα, διαπίστωσε ότι, η τόνος της ομιλίας της δεν ήταν ο φυσικός και προσομοίαζε με εκείνον, ενός ανθρώπου ο οποίος βρίσκεται κάτω από την ισχυρή επήρεια ναρκωτικών ουσιών, είτε, αλκοόλ· ο ρυθμός της ομιλίας της ήταν, εξαιρετικά αργός και ασταθής· και το περιεχόμενο της ομιλίας της, ήταν ξένο, ως προς τον χαρακτήρα, την ωριμότητα και τη σοβαρότητα της συγκεκριμένης ηλικιωμένης κυρίας και άρμοζε σε ένα ανώριμο κοριτσόπουλο ηλικίας, περίπου, οκτώ χρονών. Μάλιστα, σε κάποιο σημείο του φωνητικού μηνύματος συμπεριλαμβανόταν μια αναφορά σε κάποιο, πρόσφατο, πολύ προσωπικό περιστατικό, που αφορούσε τον ακτιβιστή και το οποίο, "κανονικά", δεν μπορούσε να είναι γνωστό στην ομάδα των τριών συνομιλητών.
Μετά την ακρόαση αυτού του παράταιρου και ακούσιου φωνητικού μηνύματος, ο αφρικανός ακτιβιστής διενήργησε μια διακριτική έρευνα και διαπίστωσε ότι, το αποικιοκρατικό καθεστώς της χώρας του είχε δώσει εντολή σε δυο ανθρώπους του να "πλευρίσουν" την μητέρα του με σκοπό να της ασκήσουν μια αρνητική "επιρροή" προκειμένου να την στρέψουν, ακούσια, εναντίον του ίδιου της του υιού. Στη συνέχεια, η μητέρα του αγνόησε, μάλιστα με έναν τρόπο στον οποίο υπόφωσκε ένα είδος φανατισμού, τις παραινέσεις του ακτιβιστή, να διακόψει το συγχρωτισμό με τους καθεστωτικούς.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών, η μητέρα του ακτιβιστή, διαδοχικά, εκδήλωσε στη συμπεριφορά της κάποια από τα χαρακτηριστικά της "οριακής προσωπικότητας" (borderline personality), στράφηκε, νομικά, εναντίον ίδιου της του υιού, εντελώς αδικαιολόγητα και εντελώς παράλογα και τελικά, το αποικιοκρατικό καθεστώς, αφού την χρησιμοποίησε για την επίτευξή των αθέμιτων σκοπών του, την χαρακτήρισε ως, δήθεν, "φρενοβλαβή" και την ενέκλεισε, ακούσια, σε κάποιο ψυχιατρείο.
---- . ------
Πριν από μερικά χρόνια, στη Γερμανία, ταξίδευα με ένα από τα τραίνα που κινούνται με εξαιρετικά μεγάλες ταχύτητες και χειριζόμουνα το GPS του τηλεφώνου μου για να μετρήσω τη γραμμική ταχύτητα με την οποία, εκείνη την ώρα, ταξίδευα: 250 χλμ/ώρα!
Σε κάποια στιγμή, έρχεται και κάθεται στο διπλανό κάθισμα ένας μαύρος επιβάτης. Φυσικά, πριν περάσουν εξήντα δευτερόλεπτα, είχα απενεργοποιήσει και αποθηκεύσει το κινητό τηλέφωνό μου, είχα συστηθεί στον συνεπιβάτη μου και μια ενδιαφέρουσα συζήτηση είχε ξεκινήσει, γιατί άλλο; Φυσικά, για την αποικιοκρατία.
Ο συνεπιβάτης μου ήταν ένας πολίτης μιας μικρής αφρικανικής χώρας, η οποία, πριν από μερικές δεκαετίες υπέφερε από τα δεινά της αποικιοκρατίας. Είχε ζήσει υπό δύσκολες συνθήκες, εκείνα τα χρόνια, ενώ, πολλές ήταν οι ιστορίες βίας σε βάρος αθώων συμπολιτών του, τις οποίες γνώριζε και ήταν πρόθυμος να μου διηγηθεί. Από όλες αυτές, επέλεξε την ιστορία ενός δασκάλου.
"Σε κάποια μεγαλόπολη της μικρής αποικιοκρατούμενης χώρας, πριν από τρεις, περίπου, δεκαετίες, ζούσε ένας δάσκαλος ο οποίος ήταν απόγονος μιας οικογένειας της οποίας πρόγονος υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους φυλάρχους αυτής της μικρής χώρας.
Ο δάσκαλος της ιστορίας ήταν ένας σεμνός άνθρωπος ο οποίος διακρινόταν για την ηθικότητα του χαρακτήρα του και για τον αγνό πατριωτισμό του, ο οποίος, αναμφίβολα, συνδεόταν και με την οικογενειακή του παράδοση.
Κατά τα χρόνοια της αποικιοκρατίας, ο δάσκαλος, όχι μόνο κράτησε αποστάσεις από το αποικιοκρατικό κατεστημένο, αλλά, μιλούσε ανοικτά για την ανάγκη, η πατρίδα του να ανακτήσει την Εθνική της Ανεξαρτησία προκειμένου τα οικονομικά και τα κοινωνικά της προβλήματα, να επιλυθούν.
Μόλις, η κυβέρνηση της αποικιοκρατικής μητρόπολης, έλαβε γνώση για την πολιτική στάση του αφρικανού δασκάλου, έδωσε εντολή να διερευνηθεί το εάν, ο δάσκαλος, κατείχε πληροφόρηση η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον του αποικιοκρατικού κατεστημένου, στη χώρα του. Έτσι, τον δάσκαλο κάλεσε σε γεύμα, ένας γνωστός του ο οποίος επρόσκειτο στο αποικιοκρατικό κατεστημένο· κατά τη διάρκεια του γεύματος, δίχως εκείνος να το αντιληφθεί, ο γνωστός του, έριξε στο ποτό του δασκάλου μια δόση σκοπολαμίνης (είναι μια χημική ουσία η οποία, εκείνη την εποχή χρησιμοποιείτο ως 'ορός της αλήθειας')· "λύθηκε η γλώσσα" του δασκάλου και αποκάλυψε στον άνθρωπο του κατεστημένου όλα όσα επιβαρυντικά, για το καθεστώς, στοιχεία γνώριζε.
Η αποικιοκρατική Μητρόπολη, τότε, διέταξε την εξόντωση του δασκάλου, το συντομότερο δυνατόν.
Περίπου δέκα μέρες αργότερα, τρεις ψευδομάρτυρες του καθεστώτος τον κατηγόρησαν ψευδώς (ο ένας από αυτούς, πολύ αργότερα, μετάνοιωσε και ομολόγησε εγγράφως την ψευδομαρτυρία του) για δήθεν επιθετική συμπεριφορά· τοποθέτησαν στο βραδυνό φαγητό του, κρυφά, μια γερή δόση νευροληπτικού (νευροτοξική ουσία η οποία προκαλεί ραγδαία απώλεια της βούλησης, δηλαδή, της θέλησης, του ψυχικού σθένους)· και το επόμενο πρωί, τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν ενώπιον μιας ιατρικής επιτροπής την οποία αποτελούσαν δύο ψυχίατροι οι οποίοι ήταν ελεγχόμενοι από το αποικιοκρατικό κατεστημένο. Κατά την εξέταση που ακολούθησε, ο δάσκαλος, παρότι τελούσε, εν αγνοία του σε κατάσταση νευρικής καταστολής, δεν παρείχε στους ψευδοψυχιάτρους, ούτε αιτία, μα ούτε και αφορμή για να ψευδοδιαγνώσουν σε βάρος του κάποια βαριά ψυχική νόσο, έτσι, οι ψευδοψυχίατροι κατέφυγαν στην παραποίηση των λεγομένων του δασκάλου. Συγεκριμένα, σε κάποια στιγμή, ο δάσκαλος έκανε προφανή χρήση ενός ρητορικού σχήματος μεταφοράς, λέγοντας, "οι πράξεις τους ήταν μη συνετές, ενώ εγώ, τους έλεγα, με τη 'φωνή της λογικής' ότι θα έπρεπε...". Τότε, οι ψευδοψυχίατροι σημείωσαν στην γραπτή έκθεσή τους ότι, ο δάσκαλος, δήθεν, άκουγε ανύπαρκτες φωνές.
Τον δάσκαλο, στη συνέχεια ενέκλεισαν ακουσίως, σε ένα ιδιωτικό ψυχιατρείο για ένα χρονικό διάστημα σαράντα ημερών, παρά το γεγονός ότι ήταν ένας ψυχικά υγιής και άκακος άνθρωπος, με σκοπούς, να απομειώσουν τη νοημοσύνη του, να διαγράψουν τη μνήμη του, και να τον περιθωριοποιήσουν, κοινωνικά, επαγγελματικά και πολιτικά, για το υπόλοιπο του βίου του.
Κατά την έναρξη του παράνομου εγκλεισμού του στο ψυχιατρείο, ο δάσκαλος, κατάλαβε ότι διέτρεχε θανάσιμο κίνδυνο και ότι, για να μεγιστοποιήσει την πιθανότητα της επιβίωσής του, θα έπρεπε, να διατηρήσει την ψυχραιμία του και να διαχειριστεί την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί, με τον καλύτερο, καυά το δυνατόν, τρόπο. Έτσι, όταν ο υπεύθυνος του ψυχιατρείου, ένας πανύψηλος μουστακαλής ψευδοψυχίατρος που επρόσκειτο στο αποικιοκρατικό κατεστημένο, του έθεσε το δίλημμα, ή, θα είσαι συνεργάσιμος και θα σε τοποθετήσουμε στην πτέρυγα με τις "ελαφρές" περιπτώσεις, ή, δεν θα είσαι συνεργάσιμος και θα σε τοποθετήσουμε στην πτέρυγα με τις "βαριές" περιπτώσεις, όπου γίνεται χρήση δεσμών και περιοριστικών κάγκελων. Ο δάσκαλος απάντησε ότι θα είναι συνεργάσιμος, υπό την προϋπόθεση ότι, κατά την παραμονή του στο ψυχιατρείο οι οποιεσδήποτε ιατρικές πράξεις πραγματοποιούνταν στον οργανισμό του θα ήταν τέτοιες οι οποίες δεν θα επέφεραν κάποιο μόνιμο, μη αντιστρέψιμο βιολογικό αποτέλεσμα. Ο ψευδοψυχίατρος αποδέχτηκε την συμφωνία και στη συνέχεια την παραβίασε κατάφωρα.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο ψυχιατρείο, ο δάσκαλος, υποβλήθηκε σε μερικά από τα χειρότερα βασανιστήρια στα οποία μπορεί να υποβληθεί ένα ανθρώπινο πλάσμα. Κατά τη διάρκεια αυτών των βασανιστηρίων, αντιμετώπιζε μια ακραία δυσκολία νοητικής συγκέντρωσης, ενώ είχε απωλέσει, σχεδόν, πλήρως, την πρόσβαση στη μνήμη του.
Διατηρούσε, όμως, την πρόσβαση, τόσο, στο αίσθημα της ταυτότητάς του (γνώριζε, άγνωστο πώς, ότι ήταν ένας ηθικός και έντιμος άνθρωπος), όσο και στο αίσθημα της Χαράς (η οποία, άγνωστο πώς, ταυτιζόταν με ένα ακλόνιτο είδος γνώσης, της ιερότητας της ανθρώπινης ζωής). Αυτή η πρόσβαση και μόνο αυτή, ήταν ό,τι παρακίνησε τον αφρικανό δάσκαλο να αγωνιστεί για να σώσει τη ζωή του από την αποικιοκρατική βαρβαρότητα.
Ζήτησε, λοιπόν, ένα ογκοδέστατο βιβλίο χρηματοοικονομικής ανάλυσης, προκειμένου να διασώσει τη νόησή του εξασκώντας την και ξεκίνησε να το μελετά, αδιάληπτα. Φυσικά, η ακραία δυσχέρειά του, νοητικής συγκέντρωσης, λόγω των νευροτοξικών χημικών ουσιών που του χορηγούσαν, καθιστούσε αναγκαία μια, σχεδόν, υπεράνθρωπη προσπάθεια, εκ μέρους του, προκειμένου να αποστηθίζει την πληροφόρηση που περιείχε το βιβλίο.
Όσο περισσότερο, οι ψευδοψυχίατροι, έβλεπαν το δάσκαλο να αγωνίζεται, τόσο περισσότερο τον βασάνιζαν· και όσο περισσότερο τον βασάνιζαν, τόσο περισσότερο, ο δάσκαλος, αγωνιζόταν. Όταν, μάλιστα, τα βασανιστήρια ήταν τόσο βάναυσα που δεν κατάφερνε να μελετήσει το βιβλίο, τότε, το αντέγραφε σε λευκές κόλλες χαρτί· παράγραφο - παράγραφο. Και όταν εντάθηκαν ακόμη περισσότερο τα βασανιστήρια, τότε αντέγραφε·λέξη - λέξη. Και μετά· γράμμα - γράμμα.
Πέραν της νοητικής άσκησης, ο δάσκαλος, αντιλαμβανόταν, ενστικτωδώς, ότι για την σωτηρία του έπρεπε να διασώσει και την δυνατότητά του να συνάπτει ανθρώπινους δεσμούς με τους συνανθρώπους του. Φρόντισε, λοιπόν, να διοργανώνει ολιγοπρόσωπες συγκεντρώσεις με άλλους, θεωρούμενους, "τρελούς"΄ και να κάνει συζητήσεις μαζί τους. Διαπίστωσε δε, ότι αυτές οι συζητήσεις, τόσο, για τον ίδιο, όσο, και για τους υπόλοιπους συνομιλητές του, χαρακτηρίζονταν, από πολύ υψηλότερη λογικότητα· από πολύ υψηλότερη εγκαρδιότητα· από πολύ υψηλότερη σύνεση· και από πολύ υψηλότερη ευθύτητα, σε σχέση με τις κοινές συζητήσεις που διεξάγονταν καθημερινά, τόσο, στην αποικιοκρατούμενη χώρα του, όσο, και στις γειτονικές της, χώρες.
Εκτός από τις τακτικές συζητήσεις, έκανε και κάτι άλλο· δημιούργησε μια πλατωνικά ρομαντική σχέση.
Ανάμεσα στους υπόλοιπους, θεωρούμενους, "τρελούς", συμπεριλαμβανόταν και μια γλυκιά, ευγενική και όμορφη, λίγο νεώτερή του, κοπέλα. Της μίλησε και στη συνέχεια, έκαναν μαζί, ρομαντικούς περιπάτους κατά τη διάρκεια των οποίων, συζητούσαν για εκείνα τα οποία, ο καθένας τους, συμπεριελάμβανε στις ομορφιές της ζωής.
Το προσωπικό του ψυχιατρείου παρακινούσε τους θεωρούμενους "τρελούς" να φορούν, καθ΄ όλη τη διάρκεια της ημέρας, τις πυτζάμες τους και να περιφέρονται με αυτές. Ο δάσκαλος, όμως, αντιλαμβανόμενος ότι το μέτρο αυτό ίσως αποσκοπούσε στην, εκ μέρους των θεωρούμενων "τρελών", αλύωση της προσωπικής τους ταυτότητας και στην υιοθέτηση, ως μέρος της "ταυτότητάς" τους, της ιδιότητας του "τρελού", επέλεξε να ντύνεται με κανονική, πολιτική ενδυμασία.
Σε κάποια ανύποπτη στιγμή, ένας από τους υπόλοιπους θεωρούμενους "τρελούς" τον πλησίασε και τον ρώτησε, "εσύ, είναι ολοφάνερο, δεν είσαι σαν και εμάς τους υπόλοιπους, γιατί, λοιπόν, βρίσκεσαι εδώ, στο ψυχιατρείο;". Τότε, ο δάσκαλος, του απάντησε ότι βρισκοταν εκεί ως αποτέλεσμα πολιτικής δίωξης την οποία του ασκούσε, παράνομα, το αποικιοκρατικό καθεστώς". Ο, θεωρούμενος, "τρελός" συνομιλητής του, ικανοποιήθηκε από την απάντηση.
Όταν τερματίστηκε ο εγκλεισμός του στο ψυχιατρείο, ήταν εθισμένος σε νευροτοξικές χημικές ουσίες με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την νοητική και την ψυχική του κατάσταση.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο χρόνων, έδωσε σκληρό αγώνα για να αποτοξινωθεί και για να ανακτήσει πλήρως τις φυσικές του, νοητικές και ψυχικές, ικανότητες και την μνήμη του. Και τα κατάφερε.
Ωστόσο, για τα επόμενα χρόνια και μάλιστα, όσο εξακολουθούσε, η μικρή χώρα του να τελεί υπό τα δεσμά της αποικιοκρατίας, το αποικιοκρατικό καθεστώς, εφαρμόζοντας σε βάρος του ένα πρόγραμμα βασανιστηρίων τύπου Zersetzen, δεν του επέτρεψε να αποκατασταθεί, κοινωνικά, επαγγελματικά και οικογενειακά.
Όταν, πια, η πατρίδα του ανέκτησε την Εθνική της Ανεξαρτησία και αποτίναξε τον καταπιεστικό ζυγό της αποικιοκρατίας, ο πατριωτικός δάσκαλος, που βασανίστηκε απάνθρωπα και περιθωριοποιήθηκε άδικα, αποκλειστικά, επειδή γνώριζε μερικά από τα εγκλήματα που διέπραξε το αποικιοκρατικό καθεστώς της πατρίδας του, έγινε καθηγητής σε μια από τις σχολές του Πανεπιστημίου της χώρας του· και κατάφερε, αρκετοί από τους φοιτητές του, να διακριθούν, επιστημονικά, σε παγκόσμιο επίπεδο και μάλιστα, με ορισμένα από τα επιστημονικά τους επιτεύγματα να προσδώσουν στην ταλαιπωρημένη τους χώρα, την δόξα και την τιμή που της άξιζε".
Μόλις που πρόλαβε να τελειώσει τη διήγησή του γιατί ο συρμός έφτανε στον σιδηροδρομικό σταθμό του προορισμού του και έπρεπε να αποβιβαστεί, ο συνεπιβάτης μου. Με αποχαιρέτησε βιαστικά και απομακρύνθηκε βαδίζοντας προς την πόρτα του βαγονιού.
---
Τις πραγματικές ιστορίες που ακολουθούν μου τις διηγήθηκαν πολίτες ορισμένων Αφρικανικών χωρών τους οποίους έτυχε να γνωρίσω κατά τη διάρκεια των ταξιδιών μου σε χώρες της βόρειας Ευρώπης. Όλες οι ιστορίες αυτές έλαβαν χώρα πριν από μερικές δεκαετίες και ενώ, οι αντίστοιχες, μικρές και φτωχές, Αφρικανικές χώρες, τελούσαν υυπό καθεστώς στυγνής αποικιοκρατίας.
Ιστορία 1η.
Πριν από μερικές δεκαετίες, ένας νεαρός Αφρικάνος πίστεψε ότι, η διεθνοποίηση των προβλημάτων της φτωχής και ταλαιπωρημένης, αλλά, αξιοπρεπούς, χώρας του, μέσω της ενημέρωσης της διεθνούς κοινής γνώμης, θα προκαλούσε ευεργετικά αποτελέσματα για εκείνη. Έστειλε, λοιπόν, επιστολές και άρθρα του, σε διεθνείς οργανισμούς και στον διεθνή τύπο, αντίστοιχα, με τα οποία απεκάλυπτε την αφανή εθνοκάθαρση που διέπρατταν αποικιοκρατικές, μάχιμες δυνάμεις σε βάρος των ιθαγενών πολιτών συγκεκριμένης γεωγραφικής περιοχής της επικράτειας της πατρίδας του. Και στη συνέχεια, περίμενε τις αντιδράσεις της διεθνούς κοινότητας, ευελπιστώντας, μάλιστα, για το καλύτερο αποτέλεσμα. Μετά από λίγες μέρες, ένας φίλος του, γιατρός, τον ρώτησε: "γνωρίζεις τον ψυχίατρο κ. Τάδε; Σας είδα, δήθεν, 'μαζί', προχθές, να μπαίνετε στο Ταχυδρομείο". Έκπληκτος, ο νεαρός, αλλά υποψιασμένος, πολιτικός ακτιβιστής, διαβεβαίωσε τον φίλο του πως γνώριζε κανέναν ψυχίατρο και στη συνέχεια έλαβε τα μέτρα του. Δηλαδή, με τη βοήθεια πιστών του φίλων, διαπίστωσε και εικονοσκόπησε τη δράση του αποικιοκρατικού παραστρατού ο οποίος χρησιμοποιούσε δύο επίορκους ψυχιάτρους, έναν άνδρα και μια γυναίκα, προκειμένου να παρουσιάσουν τον ακτιβιστή ως μια περίπτωση, δήθεν, βαριά ψυχασθενούς ο οποίος έχει, δήθεν, ανάγκη απο συνεχή ψυχιατρική υποστήριξη για την διεκπεραίωση της καθημερινότητάς του. Τί έκαναν λοιπόν; Έβαλαν έναν άνθρωπό τους να φωτογραφίζει τον ακτιβιστή στις διάφορες κοινωνικές του δραστηριότητες (ταχυδρομείο, τράπεζα, σούπερ μάρκετ, περίπατος, κ.λπ.), βάζοντας, όμως, στο πλαίσιο αυτών των φωτογραφιών και τους ψευδομάρτυρες ψυχιάτρους οι οποίοι είχαν, προηγουμένως, φροντίσει να βρίσκονται σε κοντινή απόσταση από τον ακτιβιστή (πλησιάζοντάς τον ύπουλα, από τα νότα). Διερευνώντας περισσότερο την υπόθεση έμαθε ότι, το αποικιοκρατικό καθεστώς είχε ετοιμάσει μια πλαστή, σε βάρος της άριστης ψυχικής υγείας του, ψυχιατρικής ψευδοδιάγνωση και ότι, οι φωτογραφίσεις με τους ψευδομάρτυρες ψυχιάτρους αποσκοπούσαν στην νόθα νομιμοποίηση αυτής της ψυχιατρικής ψευδοδιάγνωσης.
Η ψυχιατρική ψευδοδιάγνωση αποσύρθηκε όταν, οι εν λόγω ψευδομάρτυρες ψυχίατροι έλαβαν το περιεχόμενο του φακέλου με τα ενοχοποιητικά, σε βάρος τους, τεκμήρια με τη διαβεβαίωση ότι αντίγραφα του φακέλου διέθεταν πολλά πρόσωπα της εμπιστοσύνης του ακτιβιστή.
Ο ακτιβιστής διέφυγε τον κίνδυνο πνευματικής θανάτωσής του, η διεθνής κοινή γνώμη αγνόησε τις καταγγελίες του και η φτωχή πατρίδα του πέρασε πολλά αποικιοκρατικά βάσανα, κατά τις επόμενες δεκαετίες.
Ιστορία 2η.
Πριν από μερικές δεκαετίες, ένας νεαρός Αφρικάνος ποιητής ξεκίνησε να εργάζεται ως υπεύθυνος αποθήκης στη μεγαλύτερη γαλακτοβιομηχανία της χώρας του. Μετά από λίγους μήνες, το ντόπιο αποικιοκρατικό καθεστώς, που αντιμετώπιζε τους ιθαγενείς πνευματικούς ανθρώπους ως, δήθεν, θανάσιμους κινδύνους, αποφάσισε να δράσει εναντίον του, ως εξής: έβαλαν τη διοίκηση της γαλακτοβιομηχανίας να του ανακοινώσουν ότι, τα αποθέματα γάλακτος, για τα οποία ήταν υπεύθυνος ο Αφρικάνος ποιητής, παρουσίαζαν αδικαιολόγητο έλλειμμα ύψους δεκαπέντε τόννων. Τότε, ο ποιητής, ο οποίος είχε σπουδάσει μαθηματικά, απάντησε εγγράφως, αποδεικνύοντας, πέραν πάσης αμφιβολίας και παρουσιάζοντας συγκεκριμένα ποσοτικά στοιχεία και μαθηματικές σχέσεις ότι, οι διαφορές στην θερμοκρασία του γάλακτος, όταν αυτό παραλαμβάνεται και όταν διατηρείται στις δεξαμενές, αντίστοιχα, αποτελούν την αιτία συγκεκριμένου μεγέθους ογκομετρικής μεταβολής, δίχως, όμως, να υπάρχει το παραμικρό έλλειμμα μάζας γάλακτος. Η διοίκηση δεν απάντησε στην επιστολή του ποιητή, ενώ, ήταν καταδικαστική η παράνομη απόφαση που εξέδωσε η μυστική δίκη που διενήργησε το αποικιοκρατικό καθεστώς, ερήμην και εν αγνοία του αδίκως κατηγορούμενου. Ενώ, ο ποιητής, κατάλαβε, καθυστερημένα, πόσο δύσκολη είναι η, κοινωνική και πολιτική, θέση των πνευματικών ανθρώπων που ζουν σε χώρες που τελούν υπό καθεστώς αποικιοκρατίας.
Επίλογος
Γνωρίζω, περίπου, εκατό πραγματικές Αφρικάνικες αποικιοκρατικές ιστορίες.
Λίγες από αυτές τις έχω δημοσιεύσει. Πολλές άλλες θα μπορούσα, επίσης, να δημοσιεύσω. Όμως, μερικές, δεν θα μπορούσα να τις δημοσιεύσω επειδή είναι περισσότερο ακραίες (200 φορές περισσότερο από τις ήδη δημοσιευμένες - κατά προσέγγιση) από τις ήδη δημοσιευμένες, πράγμα που σημαίνει ότι και η κοινή γνώμη δεν είναι επαρκώς προετοιμασμένη να τις ακούσει, δίχως οι δυνητικές πρακτικές συνέπειες, αυτής της γνωστοποίησης να υπερβούν τα όποια δυνητικά οφέλη, αλλά και την προσωπική μου ασφάλεια, ενδεχομένως, θα έθετα σε κίνδυνο.
Τα συμπεράσματα στα οποία, θα ήθελα, να καταλήξει, ο αναγνώστης αυτών των Αφρικάνικων ιστοριών, είναι ότι:
Όταν μια οποιαδήποτε χώρα υποπέσει σε καθεστώς αποικίας, αυτό δεν σημαίνει και τρόπον τεινά, το δήθεν τέλος του κόσμου. Ακόμη και για τις αποικίες υπάρχει ελπίδα, όπως μας διδάσκει και η ιστορία.
Οι αποικιοκρατικοί δεσμοί μπορούν να αντιμετωπιστούν ειρηνικά μέσω ανάλογης ρύθμισης της οιονεί απόστασης που διαχωρίζει τις αποικιοκρατικές και τις αποικιοκρατούμενες χώρες.
Οι πολίτες των αποικιοκρατούμενων χωρών βαρύνονται με την ευθύνη της υιοθέτησης, ειρηνικά, της κατάλληλης συμπεριφοράς προκειμένου να αίρονται οι αποικιοκρατικοί, σε βάρος της χώρας τους, δεσμοί.
---
Τις πραγματικές ιστορίες που ακολουθούν μου τις διηγήθηκαν πολίτες ορισμένων Αφρικανικών χωρών τους οποίους έτυχε να γνωρίσω κατά τη διάρκεια των ταξιδιών μου σε χώρες της βόρειας Ευρώπης. Όλες οι ιστορίες αυτές έλαβαν χώρα πριν από μερικές δεκαετίες και ενώ, οι αντίστοιχες, μικρές και φτωχές, Αφρικανικές χώρες, τελούσαν υυπό καθεστώς στυγνής αποικιοκρατίας.
Ιστορία 1η.
Κατά την εποχή του Βυζαντίου μια από τις πολυδοκιμασμένες μεθόδους για οριστικό παραμερισμό, για αχρήστευση και στιγματισμό εχθρών, αντιπάλων αντιφρονούντων και κυρίως νεαρών διεκδικητών ή κληρονόμων του θρόνου ήταν ο ευνουχισμός… Αναρίθμητα τα περιστατικά βίαιου ευνουχισμού για πολιτικούς λόγους.
Δυστυχώς, η μέθοδος αυτή παρέμενε σε χρήση ακόμη και μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες όπου, σε κάποια μικρής αποικιοκρατούμενη Αφρικανική χώρα ένας νεαρός δάσκαλος έκανε τα πρώτα του βήματα στην πολιτική εντασσόμενος σε κάποιο από τα πολιτικά κινήματα εκείνης της εποχής.
Λόγω της μόρφωσής του, αλλά και ευφράδειας λόγου που τον διέκριναν, πολύ γρήγορα οι συνεργάτες του στο πολιτικό κίνημα αναγνώρισαν στο πρόσωπο του έναν εκκολαπτόμενο νέο ηγέτη. Η πολιτική παρουσία και τα ιδιαίτερα προσόντα του δεν πέρασαν απαρατήρητα από τις αποικιοκρατικές αρχές της χώρας του οι οποίες αποφάσισαν τον οριστικό παραμερισμό, την αχρήστευση και τον στιγματισμό του με τον εξής τρόπο: ενώ έβαλαν κάποιους ανθρώπους του καθεστώτος να προσπαθούν, μάταια (γιατί ήταν πολύ προσεκτικός στις συνομιλίες του), δια τηλεφώνου, να του πάρουν λόγια ανοίγοντας συζητήσεις μαζί του για το ζήτημα της εγχείρησης προστάτη, έβαλαν κάποιον δικό τους άνθρωπο να τοποθετήσει πάνω σε μια καρέκλα, την οποία συνήθως χρησιμοποιούσε στο σπίτι του, στο μέσο και λίγο μπροστά του πλεκτού οριζόντιου τμήματος, ένα μικρό, όσο είναι δυο σπυριά ρύζι, ισχυρά ραδιενεργό υλικό (πιθανώς κοβάλτιο, ή, ουράνιο) το οποίο είχε ανοικτό χρώμα και δεν διακρινόταν εύκολα.
Κάποια στιγμή πήγε και κάθισε στην καρέκλα του. Κάθισε λίγα λεπτά και ένοιωσε μια μικρή ενόχληση στην περιοχή που το σώμα του ακουμπούσε την καρέκλα. Για καλή του τύχη, την ίδια ώρα εγέρθηκε η επιθυμία να αυνανιστεί (εκείνη την εποχή ήταν μπακούρης), οπότε σηκώθηκε από την καρέκλα. Αργότερα, παρατήρησε ότι ο οργανισμός του λειτούργησε με έντονα διαφορετικό τρόπο, από ότι σε άλλες φορές, κατά την ώρα του οργασμού. Αρκετά έξυπνος ήταν, κατάλαβε, πήγε και εξέτασε την καρέκλα του και βρήκε το ραδιενεργό υλικό.
Εκείνη την εποχή οι νομοταγείς πολίτες δεν μπορούσαν, όχι μόνο να αντιμετωπίσουν το αποικιοκρατικό καθεστώς, αλλά, ούτε να το καταγγείλουν δημόσια. Γι' αυτό, ο εν λόγω νέος φέρελπις Αφρικάνος πολιτικός αποσιώπησε την σε βάρος του απόπειρα έμμεσου ευνουχισμού του και επέλεξε, στο εξής, να φέρει μαζί του έναν χαρτοφύλακα μέσα στον οποίο διατηρούσε έναν ογκώδη, εκείνης της εποχής, μετρητή ραδιενέργειας Geiger-Muller, για παν ενδεχόμενο...
Ιστορία 2η.
Πριν από μερικές δεκαετίες, ένας νεαρός Αφρικάνος δημοσιογράφος εργαζόταν σε μια εφημερίδα σχετικά μεγάλης κυκλοφορίας και ειδικευόταν στα ζητήματα οικονομίας, της μικρής και αποικιοκρατούμενης Αφρικανικής χώρας του.
Κάποια στιγμή, συμπτωματικά, έπεσαν στην αντίληψή του κάποιες πληροφορίες αναφορικά με οικονομικές λαθροχειρίες του πολιτικού καθεστώτος εκείνης της εποχής. Και κακή του τύχη, το καθεστώς, έλαβε γνώση αυτής της διαρροής πληροφόρησης. Το ζήτημα αφορούσε πολύ μεγάλα οικονομικά μεγέθη ενώ ήταν γνωστό ότι ο νεαρός δημοσιογράφος διακατεχόταν από έναν ισχυρά ηθικό χαρακτήρα. Έτσι, το καθεστώς αποφάσισε να τον ξεφορτωθεί ως εξής. Σύμφωνα με την κοινή πεποίθηση, η ερωτική αντιζηλία, κάποιες φορές, αποτελούσε την αιτία διάπραξης ακόμη και κακουργημάτων. Κάνοντας, λοιπόν, κατάχρηση αυτής της κοινής πεποίθησης, το αποικιοκρατικό καθεστώς χρησιμοποίησε μια εκπαιδευμένη ομάδα δικών του ανθρώπων για να υποδυθούν του ρόλους ενός ψεύτικου δράματος ακραίας ερωτικής αντιζηλίας. Η ομάδα αυτή πλεύρισε τον νέο δημοσιογράφο και αφού του χορήγησαν, κρυφά, τις ανάλογες ψυχότροπες ουσίες δημιούργησαν στον κοινωνικό και επαγγελματικό του περίγυρο τις επιδιωκόμενες εντυπώσεις. Στην συνέχεια, πασάλειψαν τον έναν από τα μέλη της παρακρατικής ομάδας με σάλτσα ντομάτας, τον φωτογράφησαν, τον αντάμοιψαν με ένα υπέρογκο, για την εποχή εκείνη, χρηματικό ποσό και έστειλαν τον δήθεν "δολοφονημένο" , με νέα στοιχεία ταυτότητας, στην Βραζιλία για να δημιουργήσεις οικογένεια, παιδιά και εγγόνια. Τον δε, νέο δημοσιογράφο, αφού προηγουμένως διενήργησαν μια μυστική δίκη, το έκλεισαν σε κάποια φυλακή για να μάθει να μην ανακατεύεται σε δυσώδεις οικονομικές υποθέσεις του αποικιοκρατικού καθεστώτος της χώρας του.
Ιστορία 3η.
Το αποικιοκρατικό καθεστώς μιας μικρής Αφρικανικής χώρας, πριν από μερικές δεκαετίες, αντιμετώπιζε τις πολιτικές αντιστάσεις του έντιμου και πατριώτη προεστού κάποιας μικρής επαρχιακής κοινότητας. Τις προσπάθειες του έντιμου προεστού να προωθήσει την προκοπή της μικρής κοινότητας, στήριζε ο νεαρός δάσκαλος της κοινότητας. Οι άνθρωποι του αποικιοκρατικού κατεστημένου που ήθελαν να αντικαταστήσουν τον προεστό με άλλον δικόν τους, αποφάσισαν να καταστρέψουν τον νεαρό δάσκαλο,  που υποστήριζε τον έντιμο προεστό, κατασκευάζοντας πλαστά αποδεικτικά στοιχεία με τα οποία θα τον παρουσίαζαν ως δήθεν παλαβό. Τι έκαναν; Εκείνη την εποχή, οι πολίτες είχαν προμηθευτεί τους, τότε ασπρόμαυρους, δέκτες τηλεόρασης. Ο νεαρός δάσκαλος διέμενε σε κάποιο μικρό σπίτι που βρισκόταν σε μικρή απόσταση από τα όρια της εν λόγω κοινότητας. Το αποικιοκρατικό καθεστώς, λοιπόν, τοποθέτησε έναν τηλεοπτικό πομπό πολύ μικρής εμβέλειας, σε κρυφό σημείο, δίπλα από το σπίτι του δασκάλου, ενώ, μέσα σε μια χρονική περίοδο 7 μηνών, με μια ακολουθία 5 διαδοχικών αλλαγών στην συχνότητα εκπομπής του μοναδικού τηλεοπτικού σταθμού επέτυχαν, η τηλεόραση του δασκάλου να είναι συντονισμένη με το τηλεοπτικό σήμα του παρακείμενου στο σπίτι του πομπού μικρής εμβέλειας και οι τηλεοράσεις των υπόλοιπων συγχωριανών του, με τους κανονικούς πομπούς.
Ο δάσκαλος, όμως, τους πήρε χαμπάρι καθώς, οι καθεστωτικοί δεν έλαβαν υπόψη τους δυο διαχρονικούς παράγοντες: 1. Η ηθική φύση είναι βαθιά ριζωμένη στις ψυχές, όλων των ανθρώπων, δίχως εξαίρεση. Έτσι, η έκφραση του προσώπου και τα ηχοχρώματα της φωνής, των ανθρώπων που διαπράττουν, εν γνώση τους, μια παλιανθρωπιά διαφέρει εμφανώς από εκείνα που είναι τα συνήθη. 2. Ένας δάσκαλος, αν είναι όντως δάσκαλος, αντιλαμβάνεται ποια είναι, πράγματι, η ποιότητα της δράσης των προσώπων που τον περιβάλλουν.
Το καθεστώς έβαλε ανθρώπους να του πάρουν λόγια που θα τον ενοχοποιούσαν. Ο δάσκαλος, όμως, είχε αντιληφθεί τη σε βάρος του επιχειρούμενη σκευωρία και παρίστανε τον χαζό. Δεν του πήραν ούταν λέξη. Και έτσι, γλύτωσε, συνεχίζοντας να στηρίζει τον έντιμο προαιστό του χωριού.
Ιστορία 4η.
Σε κάποια μικρή, αποικιοκρατούμενη Αφρικανική χώρα και πριν από μερικές δεκαετίες, ένας νέος επιχειρηματίας είχε ιδρύσει μια καινοτομική επιχείρηση στην πρωτεύουσα της χώρας του. Η επιχείρηση άρχισε να πηγαίνει καλά και γι' αυτό το λόγο, το αποικιοκρατικό κατεστημένο αποφάσισε να παραμερίσει τον νέο επιχειρηματία και να υφαρπάξει την επιτυχημένη επιχείρησή του.
Ο πατέρας του επιχειρηματία συμπεριλαμβανόταν στους πολιτικούς κρατούμενους, εκείνης της εποχής, ενώ η μητέρα του αποτελούσε το μοναδικό στήριγμα του επιχειρηματία, καθώς, άλλα αδέλφια δεν είχε.
Το επώνυμο του επιχειρηματία ήταν ένα από τα περισσότερο συνηθισμένα, στη χώρα του και μάλιστα, πολύ κοντά στο σπίτι που διέμενε, σε άλλη πόλη, η υπερήλικη μητέρα του κατοικούσε ένας συνονόματός του, ο οποίος, μάλιστα, είχε κατά το παρελθόν απασχολήσει τις αστυνομικές αρχές της πόλης τους. Τι έκαναν, λοιπόν, οι άνθρωποι του καθεστώτος για να καταστρέψουν τον επιχειρηματία; Με εκβιασμούς έπεισαν τον συνονόματο γείτονα της γερόντισας μάνας του επιχειρηματία να διαπράξει διάρρηξη στο σπίτι της, προκειμένου να κλέψει την τηλεόρασή της και μάλιστα, με τρόπο ώστε, αυτός, να γίνει αντιληπτός από την γερόντισα. Έτσι και έγινε. Στη συνέχεια, η γερόντισα υπέβαλλε μήνυση εναντίον του δήθεν κλέφτη, τη ώρα που υπέγραφε τη μήνυση οι καθεστωτικού του αστυνομικού τμήματος την μπερδίκλωσαν, αλλάζοντας το πατρώνυμο του καταγγελομένου για την διάρρηξη και την έβαλαν να υπογράψει μια μήνυση σε βάρος του ίδιου της του αθώου γιού, έγινε μια μυστική δίκη και τη μεν γερόντισα μάνα την έκλεισαν σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα (για να μην αντιληφθεί και αποκαταστήσει τη σκευωρία), ενώ, το δε επιτυχημένο επιχειρηματία γιο, τον έκλεισαν, για πολλά χρόνια, στη φυλακή.
Ιστορία 5η.
Σε μια μικρή και αποικιοκρατούμενη χώρα της Αφρικής, στην πρωτεύουσα, ζούσε ένας νεαρός φοιτητής της μηχανολογίας. Ο φοιτητής διακρινόταν για τις υψηλές φοιτητικές του επιδόσεις και για τις φιλελεύθερες αντιλήψεις του. Αυτά τα προσωπικά χαρακτηριστικά, κατά κανόνα, δεν περνούν απαρατήρητα από τις υπηρεσίες ασφαλεία των αποικιοκρατικών καθεστώτων. Έτσι, οι άνθρωποί του αποφάσισαν να κατασκευάσουν πλάστα, σε βάρος του φιλελεύθερου φοιτητή, ενοχοποιητικά στοιχεία προκειμένου να τον χαλκεύσουν μια εναντίον του κατηγορία ως δήθεν τρομοκράτη. Τι έκανα, λοιπόν; Διενήργησαν εναντίον του 7 επιθέσεις χρησιμοποιώντας ένα μη συμβατικό όπλο, εκείνης της εποχής, που συνήθως χρησιμοποιείτο σε αντάρτικο πόλης και του προξένισαν αντίστοιχους, όχι ιδιαίτερα σοβαρούς, σωματικούς τραυματισμούς. Το καθεστώς απέβλεπε στο ενδεχόμενο, ο φοιτητής να προέβαινε σε δημόσια καταγγελία για τις σε βάρος του επιθέσεις γνωστοποιώντας στους υπόλοιπους πολίτες, κατ' αυτόν τον τρόπο, την ύπαρξη του εν λόγω μη συμβατικού όπλου και στη συνέχεια, προβοκάτορες του καθεστώτος να δημιουργούσαν τρομοκρατικά γεγονότα τα οποία θα χρησιμοποιούνταν σε βάρος του φοιτητή τον οποίο μάλιστα θα κατηγορούσαν άδικα ότι, δήθεν, υπήρξε ο ηθικός αυτουργός αυτών των τρομοκρατικών γεγονότων.
Η γνώση της μηχανολογίας, σε συνδυασμό κάποια σχετική εξυπνάδα, που διέκρινε τον φοιτητή, τον βοήθησαν να αντιληφθεί έγκαιρα τη, σε βάρος του, σκευωρία η οποία εξυφαινόταν και απέφυγε να δημοσιοποιήσει το οτιδήποτε. Βρήκε το κουράγιο να αντέξει, όχι μόνο τον σωματικό πόνο από τους τραυματισμούς του, αλλά και το φόβο που προκαλεί στον κάθε ανίσχυρο και απροστάτευτο η σωματική και σε βάρος του σωματική βία που του ασκεί κάθε ισχυρός.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο φοιτητής έλαβε το πτυχίο του με πολύ καλό βαθμό και στη συνέχεια σχεδίασε και κατασκεύασε χρήσιμες μηχανές που βοήθησαν, τόσο τον ίδιο, όσο και τη χώρα του, να αντέξουν τα δεινά της αποικιοκρατίας.
Επίλογος
Γνωρίζω, περίπου, εκατό πραγματικές Αφρικάνικες αποικιοκρατικές ιστορίες.
Λίγες από αυτές τις έχω δημοσιεύσει. Πολλές άλλες θα μπορούσα, επίσης, να δημοσιεύσω. Όμως, μερικές, δεν θα μπορούσα να τις δημοσιεύσω επειδή είναι περισσότερο ακραίες (200 φορές περισσότερο από τις ήδη δημοσιευμένες - κατά προσέγγιση) από τις ήδη δημοσιευμένες, πράγμα που σημαίνει ότι και η κοινή γνώμη δεν είναι επαρκώς προετοιμασμένη να τις ακούσει, δίχως οι δυνητικές πρακτικές συνέπειες, αυτής της γνωστοποίησης να υπερβούν τα όποια δυνητικά οφέλη, αλλά και την προσωπική μου ασφάλεια, ενδεχομένως, θα έθετα σε κίνδυνο.
Τα συμπεράσματα στα οποία, θα ήθελα, να καταλήξει, ο αναγνώστης αυτών των Αφρικάνικων ιστοριών, είναι ότι:
Όταν μια οποιαδήποτε χώρα υποπέσει σε καθεστώς αποικίας, αυτό δεν σημαίνει και τρόπον τεινά, το δήθεν τέλος του κόσμου. Ακόμη και για τις αποικίες υπάρχει ελπίδα, όπως μας διδάσκει και η ιστορία.
Οι αποικιοκρατικοί δεσμοί μπορούν να αντιμετωπιστούν ειρηνικά μέσω ανάλογης ρύθμισης της οιονεί απόστασης που διαχωρίζει τις αποικιοκρατικές και τις αποικιοκρατούμενες χώρες.
Οι πολίτες των αποικιοκρατούμενων χωρών βαρύνονται με την ευθύνη της υιοθέτησης, ειρηνικά, της κατάλληλης συμπεριφοράς προκειμένου να αίρονται οι αποικιοκρατικοί, σε βάρος της χώρας τους, δεσμοί.
---
Η βιωσιμότητα, η ομαλότητα, η υψηλή αποδοτικότητα και η εν γένει προκοπή, κάθε, μικρής, ή, μεγάλης, οργανωμένης συλλογικότητας, εξαρτώνται από την αναγκαία προϋπόθεση, της συμβατότητας μεταξύ των συμφερόντων των αντίστοιχων μελών της κάθε συλλογικότητας. Την άποψη αυτή, νομίζω, τεκμηριώνει η παρακάτων πραγματική ιστορία, η οποία έλαβε χώρα, πριν από λίγες δεκαετίες, στο μακρινό Ανατολικό Κονγκό, της Αφρικής.
"Ένας νεαρός Κονγκολέζος, μηχανολόγος μηχανικός, προσελήφθει ως βοηθός διευθυντή παραγωγής σε ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια του Κονγκό.
Η λειτουργία αυτού του εργοστασίου βασιζόταν σε 5 πελώριους ατμολέβητες υπερ-υψηλής πίεσης, οι οποίοι εργάζονταν στο 75% της πλήρους ισχύος τους.
Κάποια στιγμή, ο νεαρός μηχανικός στο διευθυντή παραγωγής και του ανακοινώνει ότι, για λόγους ασφάλειας, οι μηχανές ολόκληρου του εργοστασίου, πρέπει να κλείσουν επειδή ο ατμολέβητας Νο 5, ΘΑ χαλάσει.
Η πρόγνωσή του βασιζόταν στο στατιστικό υπολογισμό της πιθανότητας βλάβης του ατμολέβητα, την οποία διενεργούν αυτόματα οι ηλεκτρονικές διατάξεις αυτοματισμού του ατμολέβητα.
Ο διευθυντής παραγωγής, αρχικά, αμφισβήτησε την υπόδειξη του νεαρού μηχανικού, μετά συμφώνησε αφού προηγουμένως ενημερώθηκε σχετικά από την κατασκευάστρια, των ατμολεβητών, εταιρία. Ο δε, μηχανικός της κατασκευάστριας, αφού εντόπισε το χαλασμένο εξάρτημα, ενημέρωσε το διευθυντή παραγωγής ότι δεν υπήρχε διαθέσιμο ανταλλακτικο΄ και γι' αυτό, το εργοστάσιο θα έπρεπε να παραμείνει,
αναγκαστικά, κλειστό για τις επόμενες δέκα μέρες, με εξαιρετικά μεγάλο οικονομικό κόστος για το ίδιο το εργοστάσιο.
Στο σημείο αυτό παρενέβει ο νεαρός μηχανικός και υποστήριξε, προς τον διευθυντή παραγωγής και τον παρόντα μηχανικό της κατασκευάστριας εταιρίες, ότι υπήρχε τεχνική λύση η οποία θα επέτρεπε στο εργοστάσιο να επαναλειτουργήσει κανονικά το πρωί της επόμενης μέρας. Μετά την ομαδική αμφισβήτηση που εισέπραξε, εξήγησε ότι αρκούσε η κατά 93,75 % λειτουργία μόνο των 4 ατμολεβητών για τη λειτουργία του εργοστασίου, αφού προηγουμένως, αποσυνέδεαν τον 5ο, ελαττωματικό ατμολέβητα.
Το πρωί της επόμενης μέρας, το εργοστάσιο εργάστηκε κανονικά, ενώ, διόλου κανονική υπήρηε η μετέπειτα εξέλιξη του νεαρού μηανικού.
Οι αποικιοκρατικές αρχές ασφάλειας, ενημερώθηκαν από το διευθυντή παραγωγής, ο οποίος ήταν ένας λευκός έποικος, ότι ο Κονγκολέζος νεαρός μηανικός ήταν "ανάρμοστα" και "επικίνδυνα" έξυπνος.
Τότε, οι αρχές ασφαλείας, κατά την πάγια τακτικής τους και σε πλήρη άγνοια του νεαρού μηχανικού, κατασκεύασαν πλαστά ενοχοποιητικά στοιχεία σε βάρος του και διενήργησαν μια μυστική δίκη η οποία εξέδωσε μια άδική καταδικαστική απόφαση σε βάρος του.
Για πολλά χρόνια, ο αθώος και έξυπνος νεαρός Κογκολέζος μηχανικός, εγκλείστηκε άδικα στη φυλακή όπου και υποβλήθηκε σε απάνθρωπα βασανιστήρια".
Επομένως, εάν και όταν, το ζητούμενο, όσον αφορά τη δομή και τη δυναμική οργανωμένων συλλογικοτήτων, είναι η υψηλή βιωσιμότητα, η υψηλή αποδοτικότητα και ο υψηλής ποιότητας πολιτισμός, τότε, οι εν λόγω, δομή και δυναμική, θα πρέπει να προσαρμόζεται δημιουργικά και μάλιστα, έτσι ώστε, υπό την υπάρχουσα "Ιδρυτική Ταυτότητα" της συλλογικότητας, τα διάφορα συμφέροντα να συμβάλλουν, τουλάχιστον, μη αρνητικά, στην επίτευξη των συλλογικών στόχων, υψηλής βιωσιμότητας, υψηλής αποδοτικότητας και πολιτισμού υψηλής ποιότητας.
---
A true (since I haven't verified its accuracy, I retain some minor reservations) story which I have been told by an african citizen that I met during my traveling in northern Europe.
"Few decades ago, in a small colonialized african country, there was a bright young man who was the second sun of the politicaly persecuted, political opposition's leader, of that country.
After graduating from his law studies, he started working and quit early it became obvious that he was blessed by extaordinary professional capacity and that an excellent carrier was going to become achieved.
At that time, the local colonial establishment which were responsible for maintaining the existing colonial order, noticed the case of the young lawer and decided to target him for marginalization.
The local colonial establishment decided to use his elder sister, in order to achieve their imoral objective, as follows.
They offered to his sister an excellent administrative job at a company they controlled. Some extremely unhealthy interventions at the office in which the sister was working, gradually, made the sister's neural system incapable for safely driving a car. Consequently, very soon, she had a minor car accident for which she was soly responsible and which partially ruined hers car. Three days after having back hers restored car, she once again ruined it be causing another car accident.
The instrumentaly degraded condition of hers nervous system and after having caused few more minor car accidents, made her run away after having caused a deadly car accident, without realizing the external instrumental influence which, the colonial establishment, had been exercising upon her.
Then, the colonial establishment's members, which were, all, colonialy trained to lack emotional and moral self-restraints, meta-victims, black mailed her in order to achieve, hers brother's marginalization. They told her that she, either, had to go to jail for many years for leaving the victim of the car accident and causing its death, or, she could use two false mental diagnosis against his brother and slunder him by false testifying that he was the one who was driving during that leathal car accident.
The sister's diminished capacity contributed at hers choosing to slunder hers brother. The consequences of that choice were that, the colonial establishment, for the next few decades, were using, now, hers false accusation for black mailing the sister, for making her slundering hers brother, again and agian.
The life of the young lawer was ruined, while, his sister, gradually, faulen totaly under the colonial establishment's control for regularly commiting various crimes, against hers will".
a true (since I haven't verified its accuracy, I retain some minor reservations) story which I have been told by an african citizen that I met during my traveling in northern Europe. "Few decades ago, in a small colonialized african country, there was a bright young man who was the second sun of the politicaly persecuted, political opposition's leader, of that country.After graduating from his law studies, he started working and quit early it became obvious that he was blessed by extaordinary professional capacity and that an excellent carrier was going to become achieved.At that time, the local colonial establishment which were responsible for maintaining the existing colonial order, noticed the case of the young lawer and decided to target him for marginalization.The local colonial establishment decided to use his elder sister, in order to achieve their imoral objective, as follows.They offered to his sister an excellent administrative job at a company they controlled. Some extremely unhealthy interventions at the office in which the sister was working, gradually, made the sister's neural system incapable for safely driving a car. Consequently, very soon, she had a minor car accident for which she was soly responsible and which partially ruined hers car. Three days after having back hers restored car, she once again ruined it be causing another car accident.The instrumentaly degraded condition of hers nervous system and after having caused few more minor car accidents, made her run away after having caused a deadly car accident, without realizing the external instrumental influence which, the colonial establishment, had been exercising upon her.Then, the colonial establishment's members, which were, all, colonialy trained to lack emotional and moral self-restraints, meta-victims, black mailed her in order to achieve, hers brother's marginalization. They told her that she, either, had to go to jail for many years for leaving the victim of the car accident and causing its death, or, she could use two false mental diagnosis against his brother and slunder him by false testifying that he was the one who was driving during that leathal car accident.The sister's diminished capacity contributed at hers choosing to slunder hers brother. The consequences of that choice were that, the colonial establishment, for the next few decades, were using, now, hers false accusation for black mailing the sister, for making her slundering hers brother, again and agian.The life of the young lawer was ruined, while, his sister, gradually, faulen totaly under the colonial establishment's control for regularly commiting various crimes, against hers will".
---
Δεν μπορεί να υπάρξει Δημοκρατία δίχως τη δυνατότητα, όλων των πολιτών, δίχως εξαίρεση, να υποστηρίξουν, πραγματικά και δημόσια, τα συμφέροντα και το δίκιο τους, όταν νομίζουν ότι αυτά θίγονται, είτε με αθέμιτο τρόπο, είτε, ακούσια.
Η παραπάνω άποψη, νομίζω, τεκμηριώνεται από μια πραγματική ιστορία η οποία  έλαβε χώρα, πριν από μερικές δεκαετίες, στο μακρινό Ανατολικό Κονγκό, της Αφρικής.
"Ένας φτωχός μεσήλικας, Κονγκολέζος, ο οποίος είχε υποστεί πολλές άδικες ταλαιπωρίες, λόγω της φτώχιας και της πολιτικής καταπίεσης στην πατρίδα του, κάποια στιγμή αποφάσισε ότι για να βελτιωθεί η ποιότητα της καθημερινότητάς του θα έπρεπε να αναλάβει μια ανάλογη δημιουργική και πολιτισμένη, δράση. Συνέταξε, λοιπόν, μια κόσμια και εποικοδομητική επιστολή κριτικής για τα κακώς κείμενα στη χώρα του και την έστειλε σε μια τοπική εφημερίδα, η οποία και τη δημοσίευσε.
Οι, τότε, "μηχανισμοί" αποικιοκρατικής καταστολής, μόλις διάβασαν την εν λόγω επιστολή, αποφάσισαν να τιμωρήσουν παραδειγματικά τον συντάκτη της. Έτσι, τύπωσαν και διασκόρπισαν, κρυφά, στην πόλη, 50.000 προκηρύξεις, με ανώνυμο περιεχόμενο, εν μέρει, τις απόψεις του Κονγκολέζου μεσήλικα και εν μέρει, ποινικώς κολάσιμο περιεχόμενο,το οποίο περιελάμβανε, ακραίες απειλές, συκοφαντίες και ύβρεις.
Οι μπράβοι του καθεστώτος και μάλιστα, προκειμένου, ο μεσήλικας, να μην μπορέσει να ασκήσει, εγκαίρως, ένδικα μέσα, πριν υπάρξει ποινική παραγραφή, εναντίον της άδικης καταδικαστικής, σε  βάρος του,
δικαστικής απόφασης, η οποία εκδόθηκε μετά από άδικη, μυστική δίκη, κατασκεύασαν ένα μεταλλικό κλουβί διαστάσεων, 1,5μ. πλάτος, 2,5 μ. μήκος και 1,5μ. ύψος. Στη συνέχεια, αφού φυλάκισαν σ' αυτό, τον μεσήλικα, το κρέμασαν από τρία πολύ φηλά δέντρα, έτσι, ώστε να απέχει  από το έδαφος, δέκα μέτρα.
Νερό και τροφή του έδιναν μέρα παρά μέρα, για τα επόμενα πέντε χρόνια. Μετά τον άφησαν ελεύθερο και άδικα στιγματισμένο".
Επομένως, δεν μπορεί να είναι τυχαία η χρονική σύμπτωση, αφενός, της ύπαρξης και λειτουργίας της αρχαίας "Εκκλησίας του Δήμου" και αφετέρου, της ύπαρξης μιας υψηλής ποιότητας Δημοκρατίας, στην αρχαία Ελληνική πόλη των Αθηνών.
---
Στις πλουτοπαραγωγικές πηγές, συνήθως, εντάσουμε, π.χ. τις πετρελαιοπηγές, τα ορυχεία εξόρυξης χρυσού, τα κοιτάσματα χαλκού, τα εύφορα λιβάδια, κ.λπ. Συνήθως, όμως, αμελούμε να συμπεριλάβουμε και κάποιες άλλες πηγές, λιγότερο προφανείς, όπως η Αριστεία.
Η Αριστεία αποτελεί μια σημαντική πλουτοπαραγωγική πηγή, όπως, νομίζω, τεκμηριώνει μια πραγματική ιστορία από το μακρινό Ανατολικό Κονγκό, της Αφρικής.
"Πριν από μερικές δεκαετίες, σε μια μεγάλη πόλη του Ανατολικού Κονγκό, ζούσε μια φτωχή οικογένεια, η οποία μεγάλωνε ένα μικρό, 12χρονο αγόρι. Ο πατέρας του ήταν ένας από τους πολιτικούς κρατούμενους οι οποίοι παρείχαν καταναγκαστική εργασία σε ενα από τα πολλά ορυχεία της περιοχής.
Το αγόρι, που είχε μάθει γράμματα, είχε το ταλέντο να επισκευάζει ό,τι ήταν χαλασμένο. Ποδήλατα, μοτοσυκλέτες, ρολόγια, ραδιόφωνα, όλα, τα επισκεύαζε.
Κάποια στιγμή, είχαν πέσει στα χέρια του, συλλέγοντας τα άχρηστα αντικείμενα στων σκουπιδιών, πολλά χαλασμένα ραδιόφωνα. Αποφάσισε, λοιπόν, να φτιάξει από τα εξαρτήματά τους, κάτι ξεχωριστό.
Σκέφτηκε πολύ, διάβασε πολύ, δούλεψε πολύ και στο τέλος κατέληξε κα έχει φτιάξει ένα πολύ μικρό, σχεδόν αψεγάδιαστο και που έμοιαζε σαν να βγήκε από βιομηχανική παραγωγική αλυσίδα, κέλυφος, μέσα στο οποίο είχε "στριμώξει" έναν πλήρως λειτουργικό ραδιοφωνικό πομπό.
Την μεγάλη και παιδική του χαρά για το σημαντικό, για εκείνο το χρόνο και τόπο, επίτευγμά του, όπως είναι φυσικό, θέλησε να μοιραστεί με άλλους ανθρώπους και το έκανε.
Κάποια στιγμή, ένας λευκός έποικος γείτονάς του, πληροφορήθηκε για το επίτευγμα του αγοριού και έσπευσε να ενημερώσει τους "μηχανισμούς" καταστολής της αποικίας. Το αοπτέλεσμα ήταν, με λίγα λόγια και αποφεύγοντας να ταλαιπωρήσω συναισθηματικά τον αναγνώστη, το εξής: "Έσπρωξαν" δίπλα στο αγόρι, σαν συμμαθητές του - σε αποικιακό σχολείο στο οποίο τοποθέτησαν το αγόρι μετά από χορηγία υποτροφίας - τα παιδιά δύο αδίστακτων λευκών οικογενειών εποίκων. Αρχικά, δηλητηρίαζαν κρυφά το 12χρονο αγόρι για να το υποκινήσουν σε πολύ έκτροπη συμπεριφορά και επειδή αυτό δεν συνέβαινε, το κάλεσαν για επίσκεψη στο σπίτι τουενός, από τους δήθεν συμμαθητές, του χορήγησαν ισχυρές χημικές ουσίες και μετά το φωτογράφησαν, ημιαναίσθητο, σε ψευδώς ενοχοποιητικές, μη αισχρές, πόζες.
Από ανέλπιστη τύχη, την κατάλληλη στιγμή κάηκε το ηλεκτρικό μοτέρ της βιομηχανικού τύπου κρεατομηχανής μέσα στην οποία πέταξαν το αγόρι, οι μπράβοι του, εκεί, καθεστώτος, αφού προηγουμένως το είχαν στιγματίσει άδικα, με μια μυστική δίκη.
Οι εικαζόμενες συναισθηματικές αντοχές, ενός στατιστικά μέσου αναγνώστη, υπολείπονται εκείνων που είναι οι ελάχιστες αναγκαίες για μια ψύχραιμη ανάγνωση των θηριωδιών στις οποίες υπέβαλαν, κατά τα επόμενα χρόνια, οι μπράβοι του αποικιοκρατικού  καθεστώτος, αποσκοπώντας, όχι μόνο στην εξάλειψη της Αριστείας του, αλλά, και στην τιμωρία του για την καλή του τύχη".
Γι' αυτό, λοιπόν, η Επιβίωση και η Προκοπή των Εθνών, προϋποθέτει την αποτελεσματική περιφρούρηση όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών και εκείνων οι οποίες είναι προφανείς, αλλά  και των μη προφανών.
---
Οι έννοιες της δύναμης και της αδυναμίας, μπορούν να γίνουν αντιληπτές με περισσότερους του ενός τρόπους.
Για παράδειγμα, ο μεγάλος Έλληνας ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης, κάποτε, είπε:
"Τον δυνατό, θα τον καταλάβεις, θα τον ψυχογραφήσεις, όταν τον δεις πώς φέρεται στον αδύναμο".
Θα σας μεταφέρω μια πραγματική ιστορία που έμαθα και η οποία έλαβε χώρα, πριν λίγες δεκαετίες, στο Ανατολικό Κονγκό, της Αφρικής.
"Ένας νέος Κογκολέζος, ηλικίας 18 ετών, έκανε, τότε, τα πρώτα επαγγελματικά του βήματα. Ξεκίνησε να εργάζεται στο αποικιακό παράρτημα μιας πολυεθνικής εμπορικής επιχείρησης, στην πόλη που ζούσε. Κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου, ένα έμφυτο ταλέντο που τον χαρακτήριζε, με το εμπόριο, του έδωσε τη δυνατότητα, όχι μόνο να αντεπεξέλθει στα επαγγελματικά του καθήκοντα, αλλά και να διακριθεί πραγματοποιώντας τέτοια εμπορικά επιτεύγματα ώστε το επαγγελματικό του μέλλον να προοιωνίζεται λαμπρό.
Κάποια στιγμή, ο προϊστάμενός του, ο οποίος ήταν ένας λευκός έποικος, τον κάλεσε και αφού τον συνεχάρει για την υψηλή επαγγελματική του απόδοση, του ανέφερε έναν προβληματισμό του:
'Σήμερα, που η ηλικία σου είναι 19 χρονών, είσαι υπερβολικά έξυπνος. Αύριο, θα σε βρώ μπροστά μου σαν ανταγωνιστή μου, εκτός κι αν τώρα, κάνω κάτι για να το αποφύγω'.
Ο αγαθός και άπειρος στη ζωή, νεαρός, νόμιζε ότι ο προϊστάμενός του τον πείραζε φιλικά.
Μερικά από τα απάνθρωπα βασανιστήρια στα οποία υπέβαλαν τον νεαρό Κογκολέζο, οι "μηχανισμοί" ελέγχου της αποικίας, αποκλειστικά και μόνο επειδή ήταν υπερβολικά έξυπνος, μπορούμε να τα φανταστούμε, ενώ τα υπόλοιπα, είναι αδύνατο να τα φανταστούμε".
Δυνατός, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι απαραίτητα, όποιος διαθέτει μια περίσσεια, υλικού πλούτου, είτε, μέσων άσκησης βίας, κ.λπ. Ο Χαρακτήρας, η Ανθρωπιά, το Ήθος, η Κουλτούρα και η Μεγαλοψυχία, είναι πιθανό να καθορίζουν περισσότερο το ποιος είναι "δυνατός" και ποιος όχι.
Επομένως, εάν και όταν βρισκόμαστε σε θέση ανάγκης και χρειαζόμαστε βοήθεια, τότε, καλό είναι να μπορούμε να διακρίνουμε τον "δυνατό" από τον "αδύναμο", έτσι, ώστε να αποφύγουμε, την ματαιότητα, την ντροπή και τον κίνδυνο, τα οποία ενέχει η προσφυγή στον "αδύναμο", για λήψη από αυτόν, βοήθειας.
---
Το τραίνο αναχώρησε λίγα λεπτά πριν, από το σιδηροδρομικό σταθμό της Αλεξανδρούπολης και σε μία και μισή ώρα θα βρίσκεται στον προορισμό μου, τον σταθμό της Ξάνθης.
Μόλις ανέβηκα στο τραίνο, ξεκίνησα – ως συνήθως – την αναζήτηση του κατάλληλου κουπέ, δηλαδή, εκείνου στο οποίο ήδη θα βρισκόταν κάποιος συνεπιβάτης, η φυσιογνωμία του οποίου θα άφηνε ανοικτό το ενδεχόμενο να έχω μαζί του μια ενδιαφέρουσα συνομιλία· και βρέθηκε.
Στο εν λόγω κουπέ, καθόταν μόνος του ένας κύριος, περίπου συνομήλικός μου. Το πρόσωπο, το ντύσιμο και ο σωματότυπός του ήταν τόσο ουδέτερα ώστε ο άνθρωπος αυτός θα μπορούσε να κυκλοφορεί μέσα σ’ ένα πλήθος δίχως, κανείς να τον παρατηρήσει. Εκείνο, όμως, που μου έκανε εξαιρετική εντύπωση και προκάλεσε το έντονο ενδιαφέρον μου γι’ αυτόν, ήταν η σχεδόν απόκοσμη προσήλωσή του πάνω στο κείμενο του βιβλίου που κρατούσε ανοικτό στα χέρια του. Δεν βρίσκω λόγια να περιγράψω αυτή την προσήλωση. Το μόνο που θα μπορούσα να πω, μεταφορικώς, είναι πως, έμοιαζε, μεταξύ του βλέμματός του και του βιβλίου του να ρέει ένα ποτάμι φωτεινής ενέργειας η κίνηση της οποίας απορροφούσε εντελώς τη σκέψη μου αφήνοντάς με μαρμαρωμένο να το παρατηρώ.
Κατέλαβα το κάθισμα ακριβώς απέναντί του και τότε παρατήρησα ότι ο τίτλος του βιβλίου που διάβαζε ήταν γραμμένος στα ιταλικά “Delitto e castigo di Dostoevskij”.
Πέρασαν περίπου πέντε λεπτά μέχρι να αποφασίσει να έχουμε μια πρώτη επικοινωνία, οπότε και έκλεισε το βιβλίο του δίνοντάς μου την ευκαιρία για τις συστάσεις. Το όνομά του, Μάρκο.
Μορφωμένος και καλλιεργημένος άνθρωπος ο συνεπιβάτης μου, έκανε κάποια τιμητικά σχόλια για την ομορφιά της Θράκης, ενώ εξέφρασε την λύπη του για τα προβλήματα διακυβέρνησης που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, τα οποία, μάλιστα, δεν παρέλειψε να χαρακτηρίσει ως παρεμφερή με τα αντίστοιχα που αντιμετωπίζει και η πατρίδα του η Ιταλία. Η τελευταία του αναφορά, μου έδωσε την ευκαιρία να του θέσω το ζήτημα του ρόλου που διαδραματίζει η μαφία εντός των ευρωπαϊκών κρατών.
Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν, περίπου, η εξής:
«Κοίταξε, Χρήστο, η μαφία δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα οδυνηρό σύμπτωμα της έλλειψης μόρφωσης, καλλιέργειας και ήθους των λαών. Τη μαφία, με την οποία, μάλιστα, τυχαίνει να βρίσκομαι προσωπικά σε διάσταση συμφερόντων από τη δεκαετία του ’70, την έζησα όσο λίγοι. Θα σου πω την ιστορία μου και πιστεύω ότι θα σε πείσω ότι η μαφία αποτελεί, μόνο, ένα παράγωγο πρόβλημα και όχι ένα πρωτογενές.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, η ιταλική μαφία με θεώρησε ως ένα υποκείμενο πιθανής μελλοντικής βεντέτας – η οποία αποτελεί τον μεγαλύτερο φόβο για τη μαφία και τους μπος – επειδή ήμουνα ο μοναχογιός ενός προσώπου το οποίο η μαφία ‘καθάρισε’ εκείνη την εποχή, με τρόπο ώστε να φανεί σαν ένα αποτέλεσμα προβλήματος υγείας. Την ίδια εποχή, οι δάσκαλοί μου έτυχε να αναγνωρίζουν στο πρόσωπό μου έναν νέο με ιδιαίτερα υψηλή νοημοσύνη, εξαιρετικές δυνατότητες ανάπτυξης και μια ισχυρή, έμφυτη ηθική προαίρεση, με αποτέλεσμα η μαφία να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι ήταν μόνο θέμα χρόνου, να αντιληφθώ ότι ο πατέρας μου στην πραγματικότητα ‘καθαρίστηκε’ από τη μαφία, να βρω τον ηθικό αυτουργό και να αποκαταστήσω την αλήθεια.
Σε τέτοιες περιπτώσεις η μαφία δε χαρίζει κάστανα. Τρεις είναι οι δυνατές επιλογές: ή καυτό μολύβι, ή σε εξαγοράζει, ή σε καθιστά μη αξιόμαχο χρησιμοποιώντας μια μεγάλη ποικιλία μορφών βίας.
Στα εικοσιπέντε χρόνια που ακολούθησαν μέχρι σήμερα, η μαφία χρησιμοποίησε αδιάλειπτα όλα τα μέσα που διαθέτει προκειμένου να με καταστήσει μη αξιόμαχο, αφού αραιά και που, προσπάθησε, μάταια να με εξαγοράσει δελεάζοντάς με, με χρήμα, εξουσία και γυναίκες.
Με συκοφαντίες και σπερμολογίες κατάφερνε να μου προκαλεί επαγγελματικά προβλήματα προκειμένου να μην συσσωρεύσω επαρκή οικονομικά μέσα και συμβολικό κεφάλαιο ώστε να την πολεμήσω. Σπιλώνοντας την τιμή και την υπόληψή μου, με διάφορες απάτες, διασφάλισε ότι κανείς δε θα πίστευε τους όποιους ισχυρισμούς μου. Επίσης, επεχείρησε, ανεπιτυχώς, να με εθίσει στα ναρκωτικά και τις σεξουαλικές διαστροφές. Για τους σκοπούς της χρησιμοποίησε ψευδομάρτυρες για να με σπιλώσουν ως δήθεν μαχαιροβγάλτη, κλέφτη και ψυχοπαθή, ενώ, σε ορισμένες περιπτώσει ενέπλεξαν με απάτη ακόμη και κρατικούς θεσμούς προκειμένου να με υποτάξουν.
Για τη διάπραξη όλης αυτής της παλιανθρωπιάς, η μαφία στρατολόγησε – και εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον ολόκληρης της ιστορίας – αποκλειστικά ανθρώπους της διπλανής πόρτας, οι οποίοι, όμως, είχαν δύο κοινά χαρακτηριστικά: ήταν απελπισμένοι και ουσιοεξαρτημένοι, ταυτόχρονα. Άλλος έχανε το σπίτι του από χρέη στην τράπεζα· άλλος ήταν στα πρόθυρα της φυλακής για χρέη· άλλος κατείχε υψηλή επαγγελματική θέση χωρίς να διαθέτει τα ανάλογα προσόντα· άλλος ήταν εκβιάσιμος από τη μαφία· και πολλοί άλλοι ήταν απλά ενταγμένοι σε μαφιόζικα δίκτυα ισχύος και δε διέθεταν τα ηθικά ερείσματα που χρειάζονταν για να αντιμετωπίσουν τίμια το φάσμα της ανεργίας που απειλεί, γενικά, τις δυτικές κοινωνίες. Όλοι αυτοί, άνθρωποι της διπλανής πόρτας και φαινομενικά ευυπόληπτοι, διέπρατταν εγκλήματα και στη συνέχεια ο φόβος του εντοπισμού τους από τη δικαιοσύνη και της τιμωρίας, τους πώρωνε σε τέτοιο βαθμό που έχαναν κάθε διάκριση του ‘καλού’ από το ‘κακό’, κάθε αίσθηση ενοχής, κάθε δυνατότητα μετάνοιας· κάθε ηθική αναστολή.
Σε αυτά τα εικοσιπέντε χρόνια διαπίστωσα με τα ίδια μου τα μάτια ότι η έλλειψη μόρφωσης, καλλιέργειας και ήθους έχει υποβιβάσει τους ανθρώπους σε εν δυνάμει ανθρωπόμορφα θηρία. Ακόμη και ο καλύτερός σου φίλος – αν όχι η ίδια η μάνα σου – μπορεί να σε πουλήσει για μια μεζονέτα, ή για μια θέση εξουσίας, ή ακόμη και για ένα ακριβό S.U.V.
Δεν κατάφερε να με κάνει να γονατίσω, η μαφία, παρά τον σκληρό πόλεμο που μου έκανε. Οι δάσκαλοί μου με έμαθαν να παρατηρώ αποστασιοποιημένα, σαν να βλέπω κινηματογραφικό έργο στο πανί, όλα τα εμπόδια και τους κινδύνους της ζωής και ψύχραιμα, να τα αντιμετωπίζω με τις γνώσεις και το μυαλό μου. Κατάφερε, όμως, η μαφία να μου στερήσει κάποιες από τις ανέσεις της ζωής και το σημαντικότερο, να μου στερήσει οριστικά τις ψευδαισθήσεις που έτρεφα για τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα, σήμερα, να γνωρίζω ότι οι πάντες είναι ικανοί να διαπράξουν, όχι μόνο το μεγαλύτερο καλό, αλλά και το μεγαλύτερο κακό».
Αγαπητέ, Μάρκο, με σοκάρει η εγγύτητα με ένα πρόσωπο που έζησε, το ίδιο, τη βαρβαρότητα της ιταλικής μαφίας, την οποία, μέχρι τώρα, γνώριζα μόνο από βιβλία και από κινηματογραφικές ταινίες.
Έχω, όμως, μια απορία να σου υποβάλλω:
Ζούμε σ’ ένα κόσμο που, αν εξαιρέσεις πολύ λίγους ανθρώπους, όλοι οι υπόλοιποι δε διαθέτουν ούτε μια στάλα αξιοπρέπειας· ούτε μια στάλα μπέσας· που για μια χούφτα αργύρια, χωρίς ούτε τον παραμικρό δισταγμό, θα ξανασταύρωναν το Χριστό, θα ξαναφαρμάκωναν το Σωκράτη και γενικά θα διέπρατταν το οποιοδήποτε έγκλημα, εσύ, γιατί δεν υποχωρείς; Γιατί επιλέγεις αυτή την ταλαιπωρία; Γιατί ασχολείσαι με τη μνήμη και την τιμή ενός ανθρώπου που χάθηκε τόσο καιρό πριν; Γιατί δε δέχεσαι τα λεφτά και την εξουσία που σου προσφέρει η μαφία για να εξαγοράσει τη σιωπή σου, έτσι, ώστε να ζήσεις τίμια και δημιουργικά το υπόλοιπο του βίου σου;
«Πλεονάκις επολέμησάν με εκ νεότητός μου, και γαρ ουκ ηδυνήθησάν μοι». [ψαλμός ΡΚΗ’]
«Εύλογη η απορία σου, αγαπητέ Χρήστο. Θα προσπαθήσω να σου τη λύσω.
Η ζωή μου δεν μου ανήκει· είναι ένα δώρο που μου χάρισε η ανώτερη δύναμη που συνήθως, ονομάζουμε Θεό. Το δρόμο για να παραλάβω αυτό το δώρο, τον άνοιξε ο άνθρωπος που με γέννησε· ο πατέρας μου. Για το δώρο της ζωής μου είμαι ισοβίως υποχρεωμένος στον πατέρα μου. Η χάρη του Θεού και η χάρη των δασκάλων μου, με προίκισαν με τη διορατικότητα να γνωρίζω ότι είχα δύο, μόνο, επιλογές: ή, να προδώσω την τιμή του πατέρα μου με αποτέλεσμα να φέρω μόνιμα πάνω στη συνείδηση και τη νοημοσύνη μου το δυσβάστακτο φορτίο της αχαριστίας μου απέναντι στον πατέρα μου και να ζήσω το υπόλοιπο του βίου μου στερούμενος ανεπανόρθωτα από εκείνη τη χαρακτηριστική προθυμία, ετοιμότητα και διαθεσιμότητα της ανθρώπινης ψυχής που κάνει έναν αρσενικό να είναι και Άνδρας, ή, να τιμήσω τον πατέρα μου, με αποτέλεσμα, η θύμησή του, να παραμείνει για το υπόλοιπο του βίου μου μια ανεξάντλητη πηγή δύναμης και απαντοχής, προς χρήση σε κάθε δυσκολία και αντιξοότητα.
Κοίταξε, Χρήστο, είμαστε όλοι θνητοί. Αργά ή γρήγορα όλοι θα πεθάνουμε· άλλος από γηρατειά, άλλος από καυτό μολύβι, άλλος από αρρώστια, άλλος από οτιδήποτε. Έχω μελετήσει προσεκτικά τους ανθρώπους γύρω μου. Όταν, ένας, προδώσει μια φορά την αλήθεια ή τη δικαιοσύνη, μετά, δεν έχει το οποιοδήποτε λογικό έρεισμα να μην την προδώσει και άλλη μια φορά. Αργά ή γρήγορα, αναπόφευκτα θα καταλήξει να προδίδει την αλήθεια και τη δικαιοσύνη σε κάθε περίπτωση και στο τέλος θα απωλέσει μόνιμα τη διάκριση της αλήθειας και τη διάκριση της δικαιοσύνης. Χωρίς τη διάκριση της αλήθειας και του δικαίου, ούτε αληθινές ανθρώπινες σχέσεις θα μπορέσει να συνάψει, ούτε και την αληθινή ταυτότητά του να μπορέσει να εντοπίσει. Τότε, θα είναι θλιβερά λίγα εκείνα που θα τον ξεχώριζαν από τα ζώα».
Στο σημείο αυτό, από τα μεγάφωνα του τραίνου προαναγγέλθηκε η επικείμενη άφιξη του συρμού στο σταθμό της Ξάνθης.
Σηκώθηκα από το κάθισμα, αποχαιρέτησα τον συνεπιβάτη μου και στάθηκα μπροστά στην κλειστή πόρτα του τραίνου, περιμένοντας να ακινητοποιηθεί ο συρμός.
Τα όμορφα πλατάνια δίπλα από το κτίριο του σταθμού, μου θύμισαν, πάραυτα, ότι η Ζωή είναι Ωραία.
Η μέρα μου προχώρησε, η ζωή προχώρησε…
 
Χρήστος Μπούμπουλης

Τελευταία Ενημέρωση στις Σάββατο, 19 Νοέμβριος 2016 02:21