Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής

Χορηγίες

Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 387 επισκέπτες συνδεδεμένους

Επικοινωνία

Γερμανία 004917667046073 (SMS)

7/3/2017, 20:00

"Chimera" - "Bellerophon"

 

Legal Notice 87

 

Βδέλλες, αποικιοκρατικές

 

Being a German

 

Legal Notice 84

 

Dirty colonial methods

 

Georgi Markov, BG - KGB

 

Samples of Barbarity

 

Ελλάδα - αποκόλληση

 

Έλληνες, στο έλεος...

 

Harvester's log 16/3/17

 

 

Legal Notice 66

 

Execrable

 

Legal Notice 62

 

  

My story

 

  

Aggression?

 

  

Η Εστία μου

 

  

Why so untidy?

 

  

Αποικιοκρατία

 

  

Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;

 

  

Ζήτημα εμπιστοσύνης

 

  

Μεθοδικότητα

 

  

Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;

Βιοηθική

A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού

 

Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B

 

Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"

 

Μυστικές δίκες;

Trustworthiness

Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά

 

 

 

Honor your father...

Noise

Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Τίμα τον πατέρα σου... - 2 PDF Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις
Συντάχθηκε απο τον/την Χρήστος Μπούμπουλης (Christos Boumpoulis)   
Τρίτη, 15 Μάρτιος 2016 19:54
 

trainconversation1

Πρώτη δημοσίευση 2/8/2010.

Το ξαναδημοσιεύω προκειμένου να παράσχω, στο δημόσιο διάλογο, ένα επιπλέον επιχείρημα υπέρ, της Ειρήνης, της Ελευθερίας, της μη-βίας και της χρηστής διοίκησης.

Μακάρι οι κυβερνήσεις, του Ηνωμένου Βασιλείου, των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, της Ρωσικής Ομοσπονδίας, του Ισραήλ και της Τουρκίας, να το διαβάσουν.

 

“Buongiorno signore. Il mio nome è Chris”.

 

Το τραίνο αναχώρησε λίγα λεπτά πριν, από το σιδηροδρομικό σταθμό της Αλεξανδρούπολης και σε μία και μισή ώρα θα βρίσκεται στον προορισμό μου, τον σταθμό της Ξάνθης.

Μόλις ανέβηκα στο τραίνο, ξεκίνησα – ως συνήθως – την αναζήτηση του κατάλληλου κουπέ, δηλαδή, εκείνου στο οποίο ήδη θα βρισκόταν κάποιος συνεπιβάτης, η φυσιογνωμία του οποίου θα άφηνε ανοικτό το ενδεχόμενο να έχω μαζί του μια ενδιαφέρουσα συνομιλία· και βρέθηκε.

Στο εν λόγω κουπέ, καθόταν μόνος του ένας κύριος, περίπου συνομήλικός μου. Το πρόσωπο, το ντύσιμο και ο σωματότυπός του ήταν τόσο ουδέτερα ώστε ο άνθρωπος αυτός θα μπορούσε να κυκλοφορεί μέσα σ’ ένα πλήθος δίχως, κανείς να τον παρατηρήσει. Εκείνο, όμως, που μου έκανε εξαιρετική εντύπωση και προκάλεσε το έντονο ενδιαφέρον μου γι’ αυτόν, ήταν η σχεδόν απόκοσμη προσήλωσή του πάνω στο κείμενο του βιβλίου που κρατούσε ανοικτό στα χέρια του. Δεν βρίσκω λόγια να περιγράψω αυτή την προσήλωση. Το μόνο που θα μπορούσα να πω, μεταφορικώς, είναι πως, έμοιαζε, μεταξύ του βλέμματός του και του βιβλίου του να ρέει ένα ποτάμι φωτεινής ενέργειας η κίνηση της οποίας απορροφούσε εντελώς τη σκέψη μου αφήνοντάς με μαρμαρωμένο να το παρατηρώ.

Κατέλαβα το κάθισμα ακριβώς απέναντί του και τότε παρατήρησα ότι ο τίτλος του βιβλίου που διάβαζε ήταν γραμμένος στα ιταλικά “Delitto e castigo di Dostoevskij”.

Πέρασαν περίπου πέντε λεπτά μέχρι να αποφασίσει να έχουμε μια πρώτη επικοινωνία, οπότε και έκλεισε το βιβλίο του δίνοντάς μου την ευκαιρία για τις συστάσεις. Το όνομά του, Μάρκο.

Μορφωμένος και καλλιεργημένος άνθρωπος ο συνεπιβάτης μου, έκανε κάποια τιμητικά σχόλια για την ομορφιά της Θράκης, ενώ εξέφρασε την λύπη του για τα προβλήματα διακυβέρνησης που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, τα οποία, μάλιστα, δεν παρέλειψε να χαρακτηρίσει ως παρεμφερή με τα αντίστοιχα που αντιμετωπίζει και η πατρίδα του η Ιταλία. Η τελευταία του αναφορά, μου έδωσε την ευκαιρία να του θέσω το ζήτημα του ρόλου που διαδραματίζει η μαφία εντός των ευρωπαϊκών κρατών.

Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν, περίπου, η εξής:

«Κοίταξε, Χρήστο, η μαφία δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα οδυνηρό σύμπτωμα της έλλειψης μόρφωσης, καλλιέργειας και ήθους των λαών. Τη μαφία, με την οποία, μάλιστα, τυχαίνει να βρίσκομαι προσωπικά σε διάσταση συμφερόντων από τη δεκαετία του ’70, την έζησα όσο λίγοι. Θα σου πω την ιστορία μου και πιστεύω ότι θα σε πείσω ότι η μαφία αποτελεί, μόνο, ένα παράγωγο πρόβλημα και όχι ένα πρωτογενές.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, η ιταλική μαφία με θεώρησε ως ένα υποκείμενο πιθανής μελλοντικής βεντέτας – η οποία αποτελεί τον μεγαλύτερο φόβο για τη μαφία και τους μπος – επειδή ήμουνα ο μοναχογιός ενός προσώπου το οποίο η μαφία ‘καθάρισε’ εκείνη την εποχή, με τρόπο ώστε να φανεί σαν ένα αποτέλεσμα προβλήματος υγείας. Την ίδια εποχή, οι δάσκαλοί μου έτυχε να αναγνωρίζουν στο πρόσωπό μου έναν νέο με ιδιαίτερα υψηλή νοημοσύνη, εξαιρετικές δυνατότητες ανάπτυξης και μια ισχυρή, έμφυτη ηθική προαίρεση, με αποτέλεσμα η μαφία να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι ήταν μόνο θέμα χρόνου, να αντιληφθώ ότι ο πατέρας μου στην πραγματικότητα ‘καθαρίστηκε’ από τη μαφία, να βρω τον ηθικό αυτουργό και να αποκαταστήσω την αλήθεια.

Σε τέτοιες περιπτώσεις η μαφία δε χαρίζει κάστανα. Τρεις είναι οι δυνατές επιλογές: ή καυτό μολύβι, ή σε εξαγοράζει, ή σε καθιστά μη αξιόμαχο χρησιμοποιώντας μια μεγάλη ποικιλία μορφών βίας.

Στα εικοσιπέντε χρόνια που ακολούθησαν μέχρι σήμερα, η μαφία χρησιμοποίησε αδιάλειπτα όλα τα μέσα που διαθέτει προκειμένου να με καταστήσει μη αξιόμαχο, αφού αραιά και που, προσπάθησε, μάταια να με εξαγοράσει δελεάζοντάς με, με χρήμα, εξουσία και γυναίκες.

Με συκοφαντίες και σπερμολογίες κατάφερνε να μου προκαλεί επαγγελματικά προβλήματα προκειμένου να μην συσσωρεύσω επαρκή οικονομικά μέσα και συμβολικό κεφάλαιο ώστε να την πολεμήσω. Σπιλώνοντας την τιμή και την υπόληψή μου, με διάφορες απάτες, διασφάλισε ότι κανείς δε θα πίστευε τους όποιους ισχυρισμούς μου. Επίσης, επεχείρησε, ανεπιτυχώς, να με εθίσει στα ναρκωτικά και τις σεξουαλικές διαστροφές. Για τους σκοπούς της χρησιμοποίησε ψευδομάρτυρες για να με σπιλώσουν ως δήθεν μαχαιροβγάλτη, κλέφτη και ψυχοπαθή, ενώ, σε ορισμένες περιπτώσει ενέπλεξαν με απάτη ακόμη και κρατικούς θεσμούς προκειμένου να με υποτάξουν.

Για τη διάπραξη όλης αυτής της παλιανθρωπιάς, η μαφία στρατολόγησε – και εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον ολόκληρης της ιστορίας – αποκλειστικά ανθρώπους της διπλανής πόρτας, οι οποίοι, όμως, είχαν δύο κοινά χαρακτηριστικά: ήταν απελπισμένοι και ουσιοεξαρτημένοι, ταυτόχρονα. Άλλος έχανε το σπίτι του από χρέη στην τράπεζα· άλλος ήταν στα πρόθυρα της φυλακής για χρέη· άλλος κατείχε υψηλή επαγγελματική θέση χωρίς να διαθέτει τα ανάλογα προσόντα· άλλος ήταν εκβιάσιμος από τη μαφία· και πολλοί άλλοι ήταν απλά ενταγμένοι σε μαφιόζικα δίκτυα ισχύος και δε διέθεταν τα ηθικά ερείσματα που χρειάζονταν για να αντιμετωπίσουν τίμια το φάσμα της ανεργίας που απειλεί, γενικά, τις δυτικές κοινωνίες. Όλοι αυτοί, άνθρωποι της διπλανής πόρτας και φαινομενικά ευυπόληπτοι, διέπρατταν εγκλήματα και στη συνέχεια ο φόβος του εντοπισμού τους από τη δικαιοσύνη και της τιμωρίας, τους πώρωνε σε τέτοιο βαθμό που έχαναν κάθε διάκριση του ‘καλού’ από το ‘κακό’, κάθε αίσθηση ενοχής, κάθε δυνατότητα μετάνοιας· κάθε ηθική αναστολή.

Σε αυτά τα εικοσιπέντε χρόνια διαπίστωσα με τα ίδια μου τα μάτια ότι η έλλειψη μόρφωσης, καλλιέργειας και ήθους έχει υποβιβάσει τους ανθρώπους σε εν δυνάμει ανθρωπόμορφα θηρία. Ακόμη και ο καλύτερός σου φίλος – αν όχι η ίδια η μάνα σου – μπορεί να σε πουλήσει για μια μεζονέτα, ή για μια θέση εξουσίας, ή ακόμη και για ένα ακριβό S.U.V.

Δεν κατάφερε να με κάνει να γονατίσω, η μαφία, παρά τον σκληρό πόλεμο που μου έκανε. Οι δάσκαλοί μου με έμαθαν να παρατηρώ αποστασιοποιημένα, σαν να βλέπω κινηματογραφικό έργο στο πανί, όλα τα εμπόδια και τους κινδύνους της ζωής και ψύχραιμα, να τα αντιμετωπίζω με τις γνώσεις και το μυαλό μου. Κατάφερε, όμως, η μαφία να μου στερήσει κάποιες από τις ανέσεις της ζωής και το σημαντικότερο, να μου στερήσει οριστικά τις ψευδαισθήσεις που έτρεφα για τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα, σήμερα, να γνωρίζω ότι οι πάντες είναι ικανοί να διαπράξουν, όχι μόνο το μεγαλύτερο καλό, αλλά και το μεγαλύτερο κακό».

Αγαπητέ, Μάρκο, με σοκάρει η εγγύτητα με ένα πρόσωπο που έζησε, το ίδιο, τη βαρβαρότητα της ιταλικής μαφίας, την οποία, μέχρι τώρα, γνώριζα μόνο από βιβλία και από κινηματογραφικές ταινίες.

Έχω, όμως, μια απορία να σου υποβάλλω:

Ζούμε σ’ ένα κόσμο που, αν εξαιρέσεις πολύ λίγους ανθρώπους, όλοι οι υπόλοιποι δε διαθέτουν ούτε μια στάλα αξιοπρέπειας· ούτε μια στάλα μπέσας· που για μια χούφτα αργύρια, χωρίς ούτε τον παραμικρό δισταγμό, θα ξανασταύρωναν το Χριστό, θα ξαναφαρμάκωναν το Σωκράτη και γενικά θα διέπρατταν το οποιοδήποτε έγκλημα, εσύ, γιατί δεν υποχωρείς; Γιατί επιλέγεις αυτή την ταλαιπωρία; Γιατί ασχολείσαι με τη μνήμη και την τιμή ενός ανθρώπου που χάθηκε τόσο καιρό πριν; Γιατί δε δέχεσαι τα λεφτά και την εξουσία που σου προσφέρει η μαφία για να εξαγοράσει τη σιωπή σου, έτσι, ώστε να ζήσεις τίμια και δημιουργικά το υπόλοιπο του βίου σου;

 

«Πλεονάκις επολέμησάν με εκ νεότητός μου, και γαρ ουκ ηδυνήθησάν μοι». [ψαλμός ΡΚΗ’]

 

«Εύλογη η απορία σου, αγαπητέ Χρήστο. Θα προσπαθήσω να σου τη λύσω.

Η ζωή μου δεν μου ανήκει· είναι ένα δώρο που μου χάρισε η ανώτερη δύναμη που συνήθως, ονομάζουμε Θεό. Το δρόμο για να παραλάβω αυτό το δώρο, τον άνοιξε ο άνθρωπος που με γέννησε· ο πατέρας μου. Για το δώρο της ζωής μου είμαι ισοβίως υποχρεωμένος στον πατέρα μου. Η χάρη του Θεού και η χάρη των δασκάλων μου, με προίκισαν με τη διορατικότητα να γνωρίζω ότι είχα δύο, μόνο, επιλογές: ή, να προδώσω την τιμή του πατέρα μου με αποτέλεσμα να φέρω μόνιμα πάνω στη συνείδηση και τη νοημοσύνη μου το δυσβάστακτο φορτίο της αχαριστίας μου απέναντι στον πατέρα μου και να ζήσω το υπόλοιπο του βίου μου στερούμενος ανεπανόρθωτα από εκείνη τη χαρακτηριστική προθυμία, ετοιμότητα και διαθεσιμότητα της ανθρώπινης ψυχής που κάνει έναν αρσενικό να είναι και Άνδρας, ή, να τιμήσω τον πατέρα μου, με αποτέλεσμα, η θύμησή του, να παραμείνει για το υπόλοιπο του βίου μου μια ανεξάντλητη πηγή δύναμης και απαντοχής, προς χρήση σε κάθε δυσκολία και αντιξοότητα.

Κοίταξε, Χρήστο, είμαστε όλοι θνητοί. Αργά ή γρήγορα όλοι θα πεθάνουμε· άλλος από γηρατειά, άλλος από καυτό μολύβι, άλλος από αρρώστια, άλλος από οτιδήποτε. Έχω μελετήσει προσεκτικά τους ανθρώπους γύρω μου. Όταν, ένας, προδώσει μια φορά την αλήθεια ή τη δικαιοσύνη, μετά, δεν έχει το οποιοδήποτε λογικό έρεισμα να μην την προδώσει και άλλη μια φορά. Αργά ή γρήγορα, αναπόφευκτα θα καταλήξει να προδίδει την αλήθεια και τη δικαιοσύνη σε κάθε περίπτωση και στο τέλος θα απολέσει μόνιμα τη διάκριση της αλήθειας και τη διάκριση της δικαιοσύνης. Χωρίς τη διάκριση της αλήθειας και του δικαίου, ούτε αληθινές ανθρώπινες σχέσεις θα μπορέσει να συνάψει, ούτε και την αληθινή ταυτότητά του να μπορέσει να εντοπίσει. Τότε, θα είναι θλιβερά λίγα εκείνα που θα τον ξεχώριζαν από τα ζώα».

Στο σημείο αυτό, από τα μεγάφωνα του τραίνου προαναγγέλθηκε η επικείμενη άφιξη του συρμού στο σταθμό της Ξάνθης.

Σηκώθηκα από το κάθισμα, αποχαιρέτησα τον συνεπιβάτη μου και στάθηκα μπροστά στην κλειστή πόρτα του τραίνου, περιμένοντας να ακινητοποιηθεί ο συρμός.

Τα όμορφα πλατάνια δίπλα από το κτίριο του σταθμού, μου θύμισαν, πάραυτα, ότι η Ζωή είναι Ωραία.

Η μέρα μου προχώρησε, η ζωή προχώρησε…

 

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το  http://scienceblogs.com/sciencewoman/2699033193_06273301c3(2).jpg

 

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 15 Μάρτιος 2016 20:09