Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής

Χορηγίες

Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 618 επισκέπτες συνδεδεμένους

Επικοινωνία

Γερμανία 004917667046073 (SMS)

7/3/2017, 20:00

European Dissidents ALARM

 

Zeppelin: Beyond Gravity

 

Foreign intervention in Greece?

 

Η ανελεύθερη Ελλάδα

 

Η Ελλάδα καταγώγιο;

 

Αν.Επ. Π. Παυλόπουλο

  

Intangible prisons

 

Plausible deniability

 

Images of German w & s

 

Crimes against Humanity

 

"Chimera" - "Bellerophon"

 

pr. Donald Trump

 

  

Legal Notice 87

 

Βδέλλες, αποικιοκρατικές

 

Being a German

 

Legal Notice 84

 

Dirty colonial methods

 

Georgi Markov, BG - KGB

 

Samples of Barbarity

 

Ελλάδα - αποκόλληση

 

Έλληνες, στο έλεος...

 

Harvester's log 16/3/17

 

 

Legal Notice 66

 

Execrable

 

Legal Notice 62

 

  

My story

 

  

Aggression?

 

  

Η Εστία μου

 

  

Why so untidy?

 

  

Αποικιοκρατία

 

  

Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;

 

  

Ζήτημα εμπιστοσύνης

 

  

Μεθοδικότητα

 

  

Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;

Βιοηθική

A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού

 

Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B

 

Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"

 

Μυστικές δίκες;

Trustworthiness

Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά

 

 

 

Honor your father...

Noise

Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Αυθαίρετη εξορία PDF Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις
Συντάχθηκε απο τον/την Χρήστος Μπούμπουλης (Christos Boumpoulis)   
Πέμπτη, 10 Δεκέμβριος 2015 00:22

dissident-exile.JPG

Κώστας Βάρναλης, Στην εξορία
 
Στην εξορία (Οχτώβρης 1935)
 
Μας σιδεροδέσανε τα χέρια
και μας κλείσαν ολούθε μαλινχέρια.
 
Μας μετρήσανε, κάπου εξηνταριά,
και μας ζυγιάσαν την ψυχή – βαριά!
 
Μουδιάσανε σφιχτόδετα καιρό
χέρι δεξί με χέρι αριστερό.
 
Μουδιασμένο και τ’ άλλο μας, που εκράτει
βαλίτσα ή δέμα για τον Άη – Στράτη.
 
Κατάχαμ’ Αρετή, Μυαλό και Νιάτα!
Τον κάλλιον ο χειρότερος επάτα...
 
Τυχερέ, κείνο τ’ άθλιο δειλινό
σε δέσαν με το Δάσκαλο Γληνό.
 
Μεγάλα μάτια αστραφτερά, στητός
κι ατάραγος πάνου απ’ τη Μοίρα αφτός,
 
κοιτούσε την ερχόμενην ευδία.
Συνεβρικός από την αηδία.
 
Μαζί μας, τελεφταίοι, με το βαπόρι
πρεζάκηδες, αλάνια, λαθρεμπόροι.
 
Ξεπίτηδες, για να φανεί, πως ίσια
λογιούνται η Λεφτεριά και τα χασίσια.
 
Μα το καλογεράκι απ’ τ’ Αγιονόρος,
που πέταξε τα ράσα, ο θεοφόρος,
 
και το πιάσανε νύχτα στην Ομόνοια,
ξουρισμένα μουστάκια και σαγόνια,
 
μαζί μας δεν το δέσανε. Βλακεία
να πομπέψουν πατρίδα και θρησκεία!
 
Έτσι μας εφορτώσαν στο βαπόρι,
τους πατριώτες οι πατριδεμπόροι.
 
Εξορία στο λαό, χέρια δεμένα,
για να ρθει ο Εξορισμένος απ’ τα ξένα,
 
να χωρίσει το Έθνος και να βάλει
τη  μια μεριά να πολεμάει την άλλη.
 
(Δημοσιεύτηκε στην «Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 119-120, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1964, σελ. 533)
 
Σήμερα είναι η 588η νύχτα που ένας αθώος και ανεπίληπτος πολίτης θα κοιμηθεί μέσα στο αυτοκίνητό του.
Είμαι βέβαιος οτι οι πολίτες των 193 Εθνών, μελών του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, αφιερώνουν το σύνολο, σχεδόν, της καθημερινής τους προσπάθειας για την κάλυψη των βιοποριστικών τους αναγκών ενώ αμελούν, εγκληματικά, να ελέγξουν εάν και κατά πόσον, οι ιδρυτικές αρχές και τα ψηφίσματα του Ο.Η.Ε. τηρούνται απαρέγκλιτα.
Η παραμέληση των όρων και των προϋποθέσεων της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας επιφέρει, αναπόφευκτα, αρνητικές συνέπειες. Πέρα απο τις εμφανείς θηριωδίες που λαμβάνουν χώρα σε, Ιράκ, Λιβύη, Συρία, Παλεστίνη, Αφρική και Ασία, ίσως, σε άλλα μέρη του κόσμου, αφανείς θηριωδίες να λαμβάνουν, επίσης, χώρα.
Άραγε μπορεί, ένας οποιοσδήποτε εγκληματικά αμελής πολίτης, να ελπίζει οτι τις φυσικές συνέπειες της δικής του αμέλειας, αποκλειστικά και μόνο οι "άλλοι" πολίτες θα επωμίζονται, εφ' όρου ζωής;
Όσα συνέβησαν, στην πρώην Ανατολική Γερμανία, στην Ελλάδα της απριλιανής δικτατορίας, στη Ρουμανία επί Τσαουσέσκου, στη Χιλή επί Πινοτσέτ, κ.λπ. μας έγιναν μάθημα; Εάν όχι, τότε, η επανάληψη του μαθήματος, ίσως, θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη.
 
Καταστατικός Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών
Σκοποί και αρχές
Άρθρο 1.
Οι σκοποί των Ηνωμένων Εθνών είναι:
1.    Να διατηρούν τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια, και για να επιτευχθεί αυτό: να παίρνουν αποτελεσματικά συλλογικά μέτρα για να προλαβαίνουν και να απομακρύνουν κάθε απειλή της ειρήνης και για να καταστέλλουν κάθε επιθετική ενέργεια ή άλλης μορφής παραβίαση της ειρήνης και να επιτυχαίνουν, με ειρηνικά μέσα και σύμφωνα με τις αρχές της δικαιοσύνης και του διεθνούς δικαίου, διευθέτηση ή διακανονισμό διεθνών διαφορών ή καταστάσεων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε διατάραξη της ειρήνης.
2.    Να αναπτύσσουν ανάμεσα στα έθνη φιλικές σχέσεις που θα βασίζονται στο σεβασμό της αρχής των ίσων δικαιωμάτων και της αυτοδιαθέσεως των λαών και να παίρνουν άλλα μέτρα κατάλληλα για την ενίσχυση της παγκόσμιας ειρήνης.
3.    Να επιτυχαίνουν διεθνή συνεργασία για την επίλυση διεθνών προβλημάτων οικονομικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και ανθρωπιστικής φύσεως, και για την ανάπτυξη και ενθάρρυνση του σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών για όλους, χωρίς διάκριση φυλής, φύλου, γλώσσας ή θρησκείας, και
4.    Να αποτελούν ένα κέντρο που θα συντονίζει τις ενέργειες των εθνών για την επίτευξη αυτών των κοινών σκοπών.
Άρθρο 2.
Ο Οργανισμός και τα μέλη του, κατά την επιδίωξη των Σκοπών που αναφέρονται στο Άρθρο 1, θα ενεργούν σύμφωνα με τις παρακάτω Αρχές:
1.    Ο Οργανισμός βασίζεται στην αρχή της κυρίαρχης ισότητας όλων των Μελών του.
2.    Κάθε Μέλος, προκειμένου να εξασφαλίζει για όλα τα Μέλη του Οργανισμού τα δικαιώματα και τα πλεονεκτήματα που πηγάζουν από την ιδιότητα του Μέλους, πρέπει να εκπληρώνει με καλή πίστη τις υποχρεώσεις που ανέλαβε σύμφωνα με τους όρους αυτού του Χάρτη.
3.    Όλα τα Μέλη θα ρυθμίζουν τις διεθνείς διαφορές τους με ειρηνικά μέσα, έτσι ώστε να μην μπαίνουν σε κίνδυνο η διεθνείς ειρήνη και ασφάλεια, καθώς και η δικαιοσύνη.
4.    Όλα τα Μέλη στις διεθνείς τους σχέσεις θα απέχουν από την απειλή ή τη χρήση βίας, που εκδηλώνεται εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους είτε με οποιαδήποτε άλλη ενέργεια ασυμβίβαστη προς τους Σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών.
5.   Όλα τα Μέλη θα παρέχουν στα Ηνωμένα Έθνη κάθε βοήθεια σε κάθε ενέργεια που αναλαμβάνουν σύμφωνα με τους όρους αυτού του Χάρτη και δε θα βοηθούν κανένα κράτος εναντίον του οποίου τα Ηνωμένα Έθνη θα έχουν προχωρήσει σε προληπτικές ή εξαναγκαστικές ενέργειες.
6.   Ο Οργανισμός θα εξασφαλίζει ώστε τα κράτη που δεν είναι Μέλη των Ηνωμένων Εθνών να ενεργούν σύμφωνα μí αυτές τις Αρχές, σε όσο βαθμό αυτό θα χρειάζεται για να διατηρηθεί η διεθνείς ειρήνη και ασφάλεια.
7.   Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θα δίνει στα Ηνωμένα Έθνη το δικαίωμα να επεμβαίνουν σε ζητήματα που ανήκουν ουσιαστικά στην εσωτερική δικαιοδοσία οποιουδήποτε κράτους και δε θα αναγκάζει τα Μέλη να υποβάλλουν τέτοια θέματα για ρύθμιση σύμφωνα με τους όρους αυτού του Χάρτη. Η αρχή όμως αυτή δεν πρέπει να εμποδίζει την εφαρμογή των εξαναγκαστικών μέτρων που προβλέπονται από το Κεφάλαιο 7.
 
United Nations General Assembly Resolution 1514
Adopted by the UN General Assembly Resolution 1514 (XV), 14 December 1960
The General Assembly,
Mindful of the determination proclaimed by the peoples of the world in the Charter of the United Nations to reaffirm faith in fundamental human rights, in the dignity and worth of the human person, in the equal rights of men and women and of nations large and small and to promote social progress and better standards of life in larger freedom,
Conscious of the need for the creation of conditions of stability and well-being and peaceful and friendly relations based on respect for the principles of equal rights and self-determination of all peoples, and of universal respect for, and observance of, human rights and fundamental freedoms for all without distinction as to race, sex, language or religion,
Recognizing the passionate yearning for freedom in all dependent peoples and the decisive role of such peoples in the attainment of their independence.
Aware of the increasing conflicts resulting from the denial of or impediments in the way of the freedom of such peoples, which constitute a serious threat to world peace,
Considering the important role of the United Nations in assisting the movement for independence in Trust and Non-Self-Governing Territories,
Recognising that the peoples of the world ardently desire the end of colonialism in all its manifestations,
Convinced that the continued existence of colonialism prevents the development of international economic co-operation, impedes the social, cultural and economic development of dependent peoples and militates against the United Nations ideal of universal peace,
Affirming that peoples may, for their own ends, freely dispose of their natural wealth and resources without prejudice to any obligations arising out of international economic co-operation, based upon the principle of mutual benefit, and international law,
Believing that the process of liberation is irresistible and irreversible and that, in order to avoid serious crises, an end must be put to colonialism and all practices of Segregation and discrimination associated therewith,
Welcoming the emergence in recent years of a large number of dependent territories into freedom and independence, and recognizing the increasingly powerful trends towards freedom in such territories which have not yet attained independence,
Convinced that all peoples have an inalienable right to complete freedom, the exercise of their sovereignty and the integrity of their national territory,
Solemnly proclaims the necessity of bringing to a speedy and unconditional end colonialism in all its forms and manifestations;
And to this end Declares that:
1. The subjection of peoples to alien subjugation, domination and exploitation constitutes a denial of fundamental human rights, is contrary to the Charter of the United Nations and is an impediment to the promotion of world peace and co-operation.
2. All peoples have the right to self-determination; by virtue of that right they freely determine their political status and freely pursue their economic, social and cultural development.
3. Inadequacy of political, economic, social or educational preparedness should never serve as a pretext for delaying independence.
4. All armed action or repressive measures of all kinds directed against dependent peoples shall cease in order to enable them to exercise peacefully and freely their right to complete independence, and the integrity of their national territory shall be respected.
5. Immediate steps shall be taken, in Trust and Non-Self-Governing Territories or all other territories which have not yet attained independence, to transfer all powers to the peoples of those territories, without any conditions or reservations, in accordance with their freely expressed will and desire, without any distinction as to race, creed or colour, in order to enable them to enjoy complete independence and freedom.
6. Any attempt aimed at the partial or total disruption of the national unity and the territorial integrity of a country is incompatible with the purposes and principles of the Charter of the United Nations.
7. All States shall observe faithfully and strictly the provisions of the Charter of the United Nations, the Universal Declaration of Human Rights and the present Declaration on the basis of equality, non- interference in the internal affairs of all States, and respect for the sovereign rights of all peoples and their territorial integrity.
 
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1948
ΑΡΘΡΟ 9
Κανείς δεν μπορεί να συλλαμβάνεται, να κρατείται ή να εξορίζεται αυθαίρετα.
 
Διεθνής Σύμβαση για την Προστασία όλων των ατόμων από Εξαναγκαστική Εξαφάνιση
Προοίμιο
Τα Κράτη Μέρη αυτής της Σύμβασης,
Λαμβάνοντας υπόψη την υποχρέωση των Κρατών σύμφωνα με τον Χάρτη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών να προωθήσουν τον οικουμενικό σεβασμό και την τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών,
Έχοντας υπόψη την Οικουμενική Διακήρυξη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου,
Ανακαλώντας το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα, το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και άλλα συναφή διεθνή νομοθετήματα στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του ανθρωπιστικού δικαίου και του διεθνούς ποινικού δικαίου,
Ανακαλώντας επίσης τη Διακήρυξη για την Προστασία Όλων των Ατόμων από Εξαναγκαστική Εξαφάνιση που υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών με το ψήφισμα 47/133 της 18ης Δεκεμβρίου 1992,
Έχοντας επίγνωση της εξαιρετικής σοβαρότητας της εξαναγκαστικής εξαφάνισης, η οποία αποτελεί έγκλημα και υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις που ορίζονται στο διεθνές δίκαιο, έγκλημα κατά της ανθρωπότητας,
Αποφασισμένα να αποτρέψουν τις εξαναγκαστικές εξαφανίσεις και να καταπολεμήσουν την ατιμωρησία για το έγκλημα της εξαναγκαστικής εξαφάνισης,
Λαμβάνοντας υπόψη το δικαίωμα κάθε ατόμου να μην υπάγεται σε εξαναγκαστική εξαφάνιση, το δικαίωμα των θυμάτων για δικαιοσύνη και αποκατάσταση,
Επαναβεβαιώνοντας το δικαίωμα κάθε θύματος να γνωρίζει την αλήθεια για τις συνθήκες μιας εξαναγκαστικής εξαφάνισης και για την τύχη του εξαφανισμένου ατόμου, και το δικαίωμα στην ελευθερία να αναζητά, να λαμβάνει και να μεταδίδει πληροφορίες για το σκοπό αυτό,
Συμφώνησαν στα ακόλουθα άρθρα:
Μέρος Πρώτο
Άρθρο 1
1. Κανείς δεν υπόκειται σε εξαναγκαστική εξαφάνιση.
2. Καμία απολύτως εξαιρετική περίσταση, είτε αποτελεί κατάσταση πολέμου ή απειλή πολέμου, εσωτερική πολιτική αστάθεια ή κάθε άλλη κατάσταση ανάγκης, δεν μπορεί να προβληθεί ως αιτιολογία για εξαναγκαστική εξαφάνιση.
Άρθρο 2
Για τους σκοπούς αυτής της Σύμβασης, "εξαναγκαστική εξαφάνιση" νοείται η σύλληψη, φυλάκιση, απαγωγή ή οποιαδήποτε άλλη μορφή στέρησης της ελευθερίας από όργανα του Κράτους ή από άτομα ή ομάδες ατόμων που δρουν με την εξουσιοδότηση, υποστήριξη ή συναίνεση του Κράτους, συνοδευόμενη από άρνηση αναγνώρισης στέρησης της ελευθερίας ή από απόκρυψη της τύχης ή του μέρους που βρίσκεται το εξαφανισμένο άτομο, θέτοντας αυτό το άτομο εκτός της προστασίας του νόμου.
Άρθρο 3
Κάθε Κράτος Μέρος λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα για τη διερεύνηση των πράξεων που ορίζονται στο άρθρο 2 που διαπράττονται από άτομα ή από ομάδες ατόμων που δρουν χωρίς την εξουσιοδότηση, υποστήριξη ή συναίνεση του Κράτους και για την προσαγωγή των υπευθύνων ενώπιον της δικαιοσύνης.
Άρθρο 4
Κάθε Κράτος Μέρος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να διασφαλίσει ότι η εξαναγκαστική εξαφάνιση συνιστά έγκλημα κατά το ποινικό του δίκαιο.
Άρθρο 5
Η εκτεταμένη ή συστηματική πρακτική εξαναγκαστικών εξαφανίσεων συνιστά έγκλημα κατά της ανθρωπότητας όπως ορίζεται στο εφαρμοστέο διεθνές δίκαιο και επισύρει τις συνέπειες που προβλέπονται σύμφωνα με το εφαρμοστέο διεθνές δίκαιο.
Άρθρο 6
1. Κάθε Κράτος Μέρος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για να καταστήσει ποινικά υπεύθυνο τουλάχιστον:
(α) Κάθε άτομο που διαπράττει, διατάζει, είναι ηθικός αυτουργός, αποπειράται να διαπράξει, είναι συνεργός ή συμμετέχει σε εξαναγκαστική εξαφάνιση,
(β) Κάθε ανώτερος ο οποίος:
(i) Γνώριζε, ή συνειδητά αγνόησε πληροφορίες οι οποίες σαφώς υποδείκνυαν ότι υφιστάμενοι υπό την αποτελεσματική εξουσία και τον έλεγχό του / της διέπρατταν ή επρόκειτο να διαπράξουν το έγκλημα της εξαναγκαστικής εξαφάνισης.
(ii) Είχε την ευθύνη και ασκούσε αποτελεσματικό έλεγχο για δραστηριότητες που αφορούσαν το έγκλημα της εξαναγκαστικής εξαφάνισης, και
(iii) Παρέλειψε να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του / της για να αποτρέψει ή να καταστείλει τη διάπραξη μιας εξαναγκαστικής εξαφάνισης ή για να υποβάλει το θέμα στις αρμόδιες αρχές προς διερεύνηση και δίωξη.
(γ) Η υποπαράγραφος (β) ανωτέρω δεν θίγει τα ανώτερα επίπεδα ευθύνης που εφαρμόζονται υπό το ισχύον διεθνές δίκαιο για κάθε στρατιωτικό διοικητή ή για κάθε άτομο που ενεργεί αποτελεσματικά ως στρατιωτικός διοικητής.
2. Καμία εντολή ή οδηγία από οποιαδήποτε δημόσια αρχή, πολιτική, στρατιωτική ή άλλη αρχή, μπορεί να προβληθεί ως αιτιολογία για εξαναγκαστική εξαφάνιση.
Άρθρο 7
1. Κάθε Κράτος Μέρος προβλέπει για το έγκλημα της εξαναγκαστικής εξαφάνισης κατάλληλες ποινές, για τον καθορισμό των οποίων λαμβάνεται υπόψη η εξαιρετική σοβαρότητα του εγκλήματος.
2. Κάθε Κράτος Μέρος δύναται να θεσπίσει:
(α) Ελαφρυντικές περιστάσεις, ιδίως για άτομα που, ενώ είχαν εμπλακεί στη διάπραξη εξαναγκαστικής εξαφάνισης, συνεισφέρουν αποτελεσματικά στην εύρεση του εξαφανισμένου εν ζωή ή καθιστούν δυνατή την αποσαφήνιση υποθέσεων εξαναγκαστικής εξαφάνισης ή κατονομάζουν τους δράστες μιας εξαναγκαστικής εξαφάνισης.
(β) Με την επιφύλαξη άλλων ποινικών διαδικασιών, επιβαρυντικές περιστάσεις, ιδίως σε περίπτωση θανάτου του εξαφανισμένου ατόμου ή τη διάπραξη μιας εξαναγκαστικής εξαφάνισης σε σχέση με εγκύους, ανηλίκους, άτομα με αναπηρίες ή άλλα ιδιαίτερα ευάλωτα άτομα.
Άρθρο 8
Με την επιφύλαξη του άρθρου 5,
1. Ένα Κράτος Μέρος που εφαρμόζει καθεστώς παραγραφής σχετικά με την εξαναγκαστική εξαφάνιση πρέπει να λάβει τα αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσει ότι η διάρκεια της παραγραφής για τις ποινικές διαδικασίες:
(α) Είναι μακράς διάρκειας και είναι ανάλογη με την ιδιαίτερη σοβαρότητα αυτού του αδικήματος.
(β) Άρχεται από τη στιγμή που παύει το αδίκημα της εξαναγκαστικής εξαφάνισης, λαμβάνοντας υπόψη τη διαρκή του φύση.
2. Κάθε Κράτος Μέρος εγγυάται το δικαίωμα των θυμάτων εξαναγκαστικής εξαφάνισης για αποτελεσματική δικαστική προστασία κατά τη διάρκεια της παραγραφής.
Άρθρο 9
1. Κάθε Κράτος Μέρος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για να θεμελιώσει την αρμοδιότητά του να ασκεί δικαιοδοσία για το έγκλημα της εξαναγκαστικής εξαφάνισης:
(α) Όταν το έγκλημα διαπράχθηκε σε οποιαδήποτε εδαφική περιοχή της δικαιοδοσίας του ή σε πλοίο ή σε αεροσκάφος που είναι εγγεγραμμένα σε αυτό το κράτος.
(β) Όταν ο εικαζόμενος δράστης είναι υπήκοος αυτού του κράτους.
(γ) Όταν το εξαφανισμένο άτομο είναι ένας από τους υπηκόους του και το Κράτος Μέρος το θεωρεί αναγκαίο.
2. Κάθε Κράτος Μέρος λαμβάνει επίσης τα αναγκαία μέτρα για να θεμελιώσει την αρμοδιότητά του να ασκήσει δικαιοδοσία για το έγκλημα της εξαναγκαστικής εξαφάνισης όταν ο θεωρούμενος ως δράστης βρίσκεται σε οποιαδήποτε εδαφική περιοχή της δικαιοδοσίας του, εκτός εάν εκδώσει ή τον / την παραδώσει σε άλλο Κράτος σύμφωνα με τις διεθνείς του υποχρεώσεις ή τον / την παραδώσει σε διεθνές ποινικό δικαστήριο του οποίου τη δικαιοδοσία έχει αναγνωρίσει.
3. Αυτή η Σύμβαση δεν αποκλείει την ποινική δικαιοδοσία που ασκείται σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο.
Άρθρο 10
1. Εάν κρίνεται, μετά από εξέταση των πληροφοριών που έχει στη διάθεσή του, ότι οι περιστάσεις το δικαιολογούν, κάθε Κράτος Μέρος, στο έδαφος του οποίου βρίσκεται ένα πρόσωπο που θεωρείται ότι έχει διαπράξει έγκλημα εξαναγκαστικής εξαφάνισης, το θέτει υπό κράτηση ή λαμβάνει άλλα νόμιμα μέτρα, τέτοια που είναι αναγκαία για τη διασφάλιση της παρουσίας του / της. Αυτή η κράτηση και τα άλλα νόμιμα μέτρα πρέπει να είναι σύμφωνα με τη νομοθεσία αυτού του κράτους, αλλά δεν μπορεί να διαρκούν παρά μόνο για όσο χρονικό διάστημα είναι αναγκαίο για να διασφαλιστεί η παρουσία του ατόμου στην άσκηση ποινικής δίωξης, σε διαδικασίες παράδοσης ή έκδοσης.
2. Ένα Κράτος Μέλος που έχει λάβει τα μέτρα της παραγράφου 1 αυτού του άρθρου διεξάγει αμέσως προκαταρκτική έρευνα ή έρευνες για τη διακρίβωση των πραγματικών περιστατικών. Γνωστοποιεί στα Κράτη Μέρη που αναφέρονται στο άρθρο 9, παράγραφος 1, για τα μέτρα που έχει λάβει κατ' εφαρμογή της παραγράφου 1 αυτού του άρθρου, συμπεριλαμβανομένης της κράτησης και των συνθηκών που την δικαιολογούν, και των αποτελεσμάτων της προκαταρκτικής του έρευνας ή των ερευνών του, δηλώνοντας αν σκοπεύει να ασκήσει τη δικαιοδοσία του.
3. Κάθε άτομο που βρίσκεται σε κράτηση κατ' εφαρμογή της παραγράφου 1 αυτού του άρθρου δύναται να επικοινωνήσει αμέσως με τον πλησιέστερο αρμόδιο αντιπρόσωπο του κράτους του οποίου είναι υπήκοος, ή, αν δεν έχει ιθαγένεια, με τον αντιπρόσωπο του κράτους όπου συνήθως διαμένει.
Άρθρο 11
1. Το Κράτος Μέρος, στην εδαφική περιοχή της δικαιοδοσίας του οποίου βρίσκεται το πρόσωπο που εικάζεται ότι έχει διαπράξει ένα έγκλημα εξαναγκαστικής εξαφάνισης, αν δεν εκδώσει το άτομο ή δεν τον / την παραδώσει σε άλλο Κράτος σύμφωνα με τις διεθνείς του υποχρεώσεις ή δεν τον / την παραδώσει σε ένα διεθνές ποινικό δικαστήριο του οποίου τη δικαιοδοσία έχει αναγνωρίσει, διαβιβάζει την υπόθεση στις αρμόδιες αρχές του με σκοπό την ποινική δίωξη.
2. Αυτές οι αρχές λαμβάνουν την απόφασή τους κατά τον ίδιο τρόπο, όπως στην περίπτωση κάθε κοινού σοβαρού εγκλήματος, σύμφωνα με το δίκαιο του Κράτους Μέρους. Στις περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 9, παράγραφος 2, οι κανόνες της απόδειξης που εφαρμόζονται στην ποινική δίωξη και την καταδίκη δεν είναι με κανένα τρόπο λιγότερο αυστηροί από εκείνους που εφαρμόζονται στις περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 9, παράγραφος 1.
3. Κάθε άτομο εναντίον του οποίου ασκείται δίωξη σε σχέση με το έγκλημα της εξαναγκαστικής εξαφάνισης απολαμβάνει τις εγγυήσεις μιας δίκαιης μεταχείρισης σε όλα τα στάδια της διαδικασίας. Κάθε άτομο που δικάζεται για το έγκλημα της εξαναγκαστικής εξαφάνισης επωφελείται από μια δίκαιη δίκη ενώπιον ενός αρμόδιου, ανεξάρτητου και αμερόληπτου δικαστηρίου, που συστήθηκε δια νόμου.
Άρθρο 12
1. Κάθε Κράτος Μέρος εξασφαλίζει, ώστε κάθε πρόσωπο, που ισχυρίζεται ότι κάποιο άτομο έχει υποστεί εξαναγκαστική εξαφάνιση έχει το δικαίωμα να αναφέρει τα πραγματικά περιστατικά στις αρμόδιες αρχές, οι οποίες εξετάζουν τον ισχυρισμό άμεσα και αμερόληπτα και, εφόσον κρίνεται αναγκαίο, διενεργεί χωρίς καθυστέρηση διεξοδική και αμερόληπτη έρευνα. Θα ληφθούν κατάλληλα μέτρα, εφόσον κρίνεται αναγκαίο, που θα εξασφαλίζουν την προστασία του προσφεύγοντος, των μαρτύρων, των συγγενών του εξαφανισμένου ατόμου και του συνηγόρου υπεράσπισής τους, καθώς και των ατόμων που μετέχουν στην έρευνα από κάθε κακή μεταχείριση ή εκφοβισμό, ως συνέπεια της προσφυγής ή οποιασδήποτε κατάθεσης δόθηκε.
2. Όπου υπάρχει εύλογη αιτία να πιστεύεται ότι ένα άτομο έχει υποστεί εξαναγκαστική εξαφάνιση, οι αρχές που αναφέρονται στην παράγραφο 1 αυτού του άρθρου διενεργούν έρευνα, ακόμη και αν δεν υπάρχει επίσημη καταγγελία.
3. Κάθε Κράτος Μέλος διασφαλίζει ότι οι αρχές που αναφέρονται στην παράγραφο 1 αυτού του άρθρου:
(α) Διαθέτουν τις αναγκαίες αρμοδιότητες και τους πόρους για την αποτελεσματική διεξαγωγή της έρευνας, συμπεριλαμβανομένης της πρόσβασης στα έγγραφα και άλλων πληροφοριών σχετικών με την έρευνά τους.
(β) Έχουν πρόσβαση, εφόσον κρίνεται αναγκαίο και κατόπιν προηγούμενης έγκρισης δικαστικής αρχής, η οποία αποφαίνεται αμέσως επί του θέματος, σε οποιοδήποτε τόπο κράτησης ή σε οποιοδήποτε άλλο μέρος υπάρχει εύλογη αιτία να πιστεύεται ότι μπορεί να βρίσκεται το εξαφανισμένο άτομο.
4. Κάθε Κράτος Μέρος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για την πρόληψη και την επιβολή κυρώσεων πράξεων που εμποδίζουν τη διενέργεια της έρευνας. Διασφαλίζει ιδίως ότι άτομα που είναι ύποπτα για την τέλεση του εγκλήματος της εξαναγκαστικής εξαφάνισης δεν είναι σε θέση να επηρεάσουν την πρόοδο της έρευνας μέσω πίεσης ή με πράξεις εκφοβισμού ή με αντίποινα κατά του καταγγέλλοντος, των μαρτύρων, των συγγενών του εξαφανισμένου ατόμου ή του συνηγόρου υπεράσπισής τους, ή κατά ατόμων που μετέχουν στην έρευνα.
Άρθρο 13
1. Για τους σκοπούς της έκδοσης μεταξύ Κρατών Μερών, το έγκλημα της εξαναγκαστικής εξαφάνισης δεν θεωρείται πολιτικό έγκλημα, ή έγκλημα που σχετίζεται με πολιτικό έγκλημα ή ένα έγκλημα εμφορούμενο από πολιτικά κίνητρα. Ως εκ τούτου, το αίτημα έκδοσης βάσει τέτοιου εγκλήματος δεν μπορεί να απορριφθεί για τους ανωτέρω λόγους και μόνο.
2. Το έγκλημα της εξαναγκαστικής εξαφάνισης θεωρείται ότι περιλαμβάνεται ως αδίκημα για το οποίο χωρεί έκδοση σε οποιαδήποτε συνθήκη έκδοσης μεταξύ των Κρατών Μερών πριν από την έναρξη ισχύος αυτής της Σύμβασης.
3. Τα Κράτη Μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση να συμπεριλάβουν το έγκλημα της εξαναγκαστικής εξαφάνισης ως αδίκημα για το οποίο χωρεί έκδοση σε οποιαδήποτε συνθήκη έκδοσης που θα συναφθεί μεταγενέστερα μεταξύ τους.
4. Αν ένα Κράτος Μέρος το οποίο θέτει την έκδοση υπό την αίρεση ύπαρξης συνθήκης λάβει αίτημα έκδοσης από άλλο Κράτος Μέρος με το οποίο δεν έχει συνάψει συνθήκη έκδοσης, δύναται να θεωρήσει αυτή τη Σύμβαση ως την αναγκαία νομική βάση για έκδοση σχετικά με το έγκλημα της εξαναγκαστικής εξαφάνισης.
5. Τα Κράτη Μέρη τα οποία δεν θέτουν την έκδοση υπό την αίρεση της ύπαρξης συνθήκης, αναγνωρίζουν το έγκλημα της εξαναγκαστικής εξαφάνισης ως έγκλημα για το οποίο χωρεί έκδοση μεταξύ τους.
6. Η έκδοση, σε κάθε περίπτωση, υπόκειται στους όρους που προβλέπονται από τη νομοθεσία του Κράτους Μέρους προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα ή από τις εφαρμοστέες συνθήκες έκδοσης, συμπεριλαμβανομένων ιδίως, των όρων σχετικά με την ελάχιστη απαιτούμενη ποινή έκδοσης και τους λόγους για τους οποίους το Κράτος Μέρος προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα δύναται να αρνηθεί την έκδοση ή να την θέσει υπό συγκεκριμένους όρους.
7. Τίποτα σε αυτή τη Σύμβαση δεν ερμηνεύεται ως επιβολή υποχρέωσης έκδοσης, αν το Κράτος μέρος προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα έχει ουσιώδεις λόγους να πιστεύει ότι το αίτημα έκδοσης αποσκοπεί στην δίωξη ή στην τιμωρία προσώπου λόγω φύλου, φυλής, θρησκείας, υπηκοότητας, εθνοτικής καταγωγής, πολιτικών πεποιθήσεων, ή ιδιότητας μέλους σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα, ή ότι η συμμόρφωση με το αίτημα θα προκαλούσε βλάβη στο άτομο αυτό για κάθε έναν από αυτούς τους λόγους.
Άρθρο 14
1.Τα Κράτη Μέρη παρέχουν το ένα στο άλλο τη μέγιστη δυνατή αμοιβαία νομική συνδρομή σχετικά με την ποινική δίωξη που ασκείται για έγκλημα εξαναγκαστικής εξαφάνισης, συμπεριλαμβανομένης της παροχής όλων των αποδεικτικών στοιχείων που έχουν στη διάθεσή τους, τα οποία είναι αναγκαία για τη δίωξη.
2. Αυτή η αμοιβαία νομική συνδρομή υπόκειται στους όρους που προβλέπονται από το εσωτερικό δίκαιο του Κράτους Μέρους προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα ή από τις εφαρμοστέες συμβάσεις για την αμοιβαία νομική συνδρομή, συμπεριλαμβανομένων ιδίως των όρων όσον αφορά τους λόγους για τους οποίους το Κράτος μέρος προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα δύναται να αρνηθεί την παροχή αμοιβαίας νομικής βοήθειας ή δύναται να την θέσει υπό όρους.
Άρθρο 15
Τα Κράτη Μέρη συνεργάζονται μεταξύ τους και παρέχουν το ένα στο άλλο τη μέγιστη δυνατή αμοιβαία συνδρομή με σκοπό την παροχή βοήθειας στα θύματα εξαναγκαστικής εξαφάνισης, καθώς και την αναζήτηση, τον εντοπισμό και την απελευθέρωση εξαφανισμένων ατόμων και, σε περίπτωση θανάτου, την εκταφή και ταυτοποίησή τους και την επιστροφή των σορών τους.
Άρθρο 16
1. Κανένα Κράτος Μέρος δεν απελαύνει, επαναπροωθεί ("refouler"), παραδίδει ή εκδίδει ένα άτομο σε άλλο κράτος όπου υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι το εν λόγω άτομο θα διέτρεχε κίνδυνο να υποστεί εξαναγκαστική εξαφάνιση.
2. Για τη διαπίστωση του κατά πόσο συντρέχουν τέτοιοι λόγοι, οι αρμόδιες αρχές λαμβάνουν υπ' όψη όλες τις σχετικές παραμέτρους, συμπεριλαμβανομένης κατά περίπτωση, της ύπαρξης στο ενδιαφερόμενο κράτος μιας παγιωμένης πρακτικής σοβαρών, κατάφωρων ή μαζικών παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή σοβαρών παραβιάσεων του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.
Άρθρο 17
1. Κανείς δεν κρατείται μυστικά.
2. Με την επιφύλαξη των λοιπών διεθνών υποχρεώσεων του Κράτους Μέρους σχετικά με τη στέρηση της ελευθερίας, κάθε Κράτος Μέρος στη νομοθεσία του:
(α) Καθορίζει τους όρους υπό τους οποίους μπορούν να δοθούν διαταγές στέρησης της ελευθερίας.
(β) Υποδεικνύει τις αρχές εκείνες που είναι εξουσιοδοτημένες να διατάξουν τη στέρηση της ελευθερίας.
(γ) Εγγυάται ότι οποιοδήποτε άτομο στερείται της ελευθερίας του κρατείται αποκλειστικά σε επίσημα αναγνωρισμένους και εποπτευόμενους τόπους στέρησης της ελευθερίας.
(δ) Εγγυάται ότι οποιοδήποτε άτομο στερείται της ελευθερίας του έχει το δικαίωμα να επικοινωνεί και να το επισκέπτεται η οικογένειά του, ο συνήγορός του ή οποιοδήποτε άλλο άτομο της επιλογής του / της μόνο υπό την επιφύλαξη των όρων που καθορίζονται από το νόμο, ή εάν το εν λόγω άτομο είναι αλλοδαπό να επικοινωνεί με τις προξενικές αρχές του / της, σύμφωνα με το εφαρμοστέο διεθνές δίκαιο.
(ε) Εγγυάται πρόσβαση των αρμόδιων και νομίμως εξουσιοδοτημένων αρχών και φορέων στους τόπους όπου άτομα στερούνται της ελευθερίας τους, εάν είναι αναγκαίο με προηγούμενη άδεια από δικαστική αρχή.
(στ) Εγγυάται ότι οποιοδήποτε άτομο στερείται της ελευθερίας του, ή, σε περίπτωση που εικάζεται εξαναγκαστική εξαφάνιση, εφόσον το άτομο που στερείται της ελευθερίας του δεν έχει τη δυνατότητα να ασκήσει αυτό το δικαίωμα, κάθε πρόσωπο που έχει έννομο συμφέρον, όπως οι συγγενείς του ατόμου που στερείται της ελευθερίας του, οι εκπρόσωποί τους ή ο συνήγορός τους, δικαιούνται σε κάθε περίπτωση, να κινήσουν τις διαδικασίες ενώπιον του δικαστηρίου, ούτως ώστε το δικαστήριο να αποφασίσει χωρίς καθυστέρηση για τη νομιμότητα της στέρησης της ελευθερίας και να διατάξει την απελευθέρωση του ατόμου, εάν η στέρηση της ελευθερίας δεν είναι νόμιμη.
3. Κάθε Κράτος Μέρος διασφαλίζει την κατάρτιση και διατήρηση ενός ή περισσότερων ενημερωμένων, επίσημων μητρώων και / ή καταλόγων των ανθρώπων που στερούνται της ελευθερίας τους, οι οποίοι τίθενται αμέσως στη διάθεση, κατόπιν αιτήματος, σε οποιαδήποτε δικαστική ή άλλη αρμόδια αρχή ή φορέα εξουσιοδοτημένο για το σκοπό αυτό από τη νομοθεσία του ενδιαφερόμενου Κράτους Μέρους ή από οποιοδήποτε άλλο σχετικό διεθνές νομοθέτημα στο οποίο το ενδιαφερόμενο Κράτος είναι μέρος. Οι πληροφορίες που περιέχονται σε αυτά περιλαμβάνουν, κατ' ελάχιστο:
(α) Την ταυτότητα του ατόμου που στερείται της ελευθερίας του,
(β) Την ημερομηνία, την ώρα και τον τόπο όπου το άτομο στερήθηκε της ελευθερίας του και την ταυτότητα της αρχής που στέρησε την ελευθερία του ατόμου,
(γ) Την αρχή που διέταξε τη στέρηση της ελευθερίας και τους λόγους για τη στέρηση της ελευθερίας.
(δ) Την αρχή που είναι υπεύθυνη για την εποπτεία της στέρησης της ελευθερίας,
(ε) Τον τρόπο στέρησης της ελευθερίας, την ημερομηνία και την ώρα εισόδου στον τόπο στέρησης της ελευθερίας, καθώς και την αρχή που είναι υπεύθυνη για τον τόπο στέρησης της ελευθερίας.
(στ) Στοιχεία σχετικά με την κατάσταση της ελευθερίας του ατόμου που στερείται της ελευθερίας του.
(ζ) Σε περίπτωση θανάτου κατά τη διάρκεια στέρησης της ελευθερίας, τις συνθήκες και την αιτία θανάτου, καθώς και τον προορισμό της σορού.
(η) Την ημερομηνίας και την ώρα απελευθέρωση ή μετάβασης σε άλλο τόπο κράτησης, καθώς και τον προορισμό και την αρχή που είναι υπεύθυνη για τη μετάβαση.
Άρθρο 18
1. Με την επιφύλαξη των άρθρων 19 και 20, κάθε Κράτος μέρος εγγυάται σε κάθε άτομο που έχει έννομο συμφέρον σε αυτές τις πληροφορίες, όπως οι συγγενείς του ατόμου που στερείται της ελευθερίας του, οι εκπρόσωποί του ή ο συνήγορός του, πρόσβαση τουλάχιστον στις ακόλουθες πληροφορίες:
(α) Στην αρχή που διέταξε τη στέρηση της ελευθερίας.
(β) Στην ημερομηνία, ώρα και στον τόπο όπου το άτομο στερήθηκε της ελευθερίας του και στην είσοδό του στον τόπο στέρησης της ελευθερίας.
(γ) Στην αρχή που είναι υπεύθυνη για την εποπτεία της στέρησης της ελευθερίας.
(δ) Στο μέρος όπου βρίσκεται το άτομο που στερείται της ελευθερίας του, περιλαμβανομένων σε περίπτωση μετάβασης σε άλλο τόπο στέρησης της ελευθερίας, του προορισμού και της αρχής που είναι υπεύθυνη για τη μετάβαση.
(ε) Στην ημερομηνία, ώρα και στον τόπο απελευθέρωσης.
(στ) Σε στοιχεία σχετικά με την κατάσταση της ελευθερίας του ατόμου που στερείται της ελευθερίας του.
(ζ) Σε περίπτωση θανάτου κατά τη διάρκεια στέρησης της ελευθερίας, στις συνθήκες και στην αιτία θανάτου, καθώς και στον προορισμό της σορού.
2. Κατάλληλα μέτρα λαμβάνονται, όπου κρίνεται αναγκαίο, για την προστασία των ατόμων που αναφέρονται στην παράγραφο 1 αυτού του άρθρου, καθώς και για τα άτομα που μετέχουν στην έρευνα, από οποιαδήποτε κακή μεταχείριση, εκφοβισμό ή κύρωση ως αποτέλεσμα της αναζήτησης πληροφοριών σχετικά με ένα άτομο που στερείται της ελευθερίας του.
Άρθρο 19
1. Προσωπικές πληροφορίες, περιλαμβανομένων ιατρικών και γενετικών δεδομένων, που συλλέγονται και / ή διαβιβάζονται στο πλαίσιο της αναζήτησης ενός εξαφανισμένου ατόμου δεν χρησιμοποιούνται ή δεν διατίθενται για σκοπούς άλλους εκτός της αναζήτησης του εξαφανισμένου ατόμου. Τα ανωτέρω ισχύουν με την επιφύλαξη της χρήσης αυτών των πληροφοριών σε ποινική δίωξη για το έγκλημα της εξαναγκαστικής εξαφάνισης ή στην άσκηση του δικαιώματος σε αποκατάσταση.
2. Η συλλογή, επεξεργασία, χρήση και αποθήκευση προσωπικών πληροφοριών, περιλαμβανομένων ιατρικών και γενετικών δεδομένων, δεν παραβιάζει ή δεν έχει ως αποτέλεσμα την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των θεμελιωδών ελευθεριών ή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας του ατόμου.
Άρθρο 20
1. Μόνο όταν το άτομο βρίσκεται υπό την προστασία του νόμου και η στέρηση της ελευθερίας υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο δύναται εξαιρετικά να περιοριστεί το δικαίωμα στην πληροφόρηση που αναφέρεται στο άρθρο 18, όπου αυτό είναι απολύτως απαραίτητο και όπου προβλέπεται από το νόμο, και εφόσον η διαβίβαση των πληροφοριών θα επηρέαζε δυσμενώς την ιδιωτική ζωή ή την ασφάλεια του ατόμου, θα εμπόδιζε την ποινική έρευνα ή για άλλους ισοδύναμους λόγους κατά το νόμο και σύμφωνα με το εφαρμοστέο διεθνές δίκαιο και με τους σκοπούς αυτής της Σύμβασης. Σε καμία περίπτωση δεν τίθενται περιορισμοί στο δικαίωμα στην πληροφόρηση που αναφέρεται στο άρθρο 18 που θα συνιστούσαν συμπεριφορά που ορίζεται στο άρθρο 2 ή που θα ήταν κατά παράβαση του άρθρου 17, παράγραφος 1.
2. Με την επιφύλαξη της εξέτασης της νομιμότητας της στέρησης της ελευθερίας του ατόμου, τα Κράτη Μέρη εγγυώνται στα άτομα που αναφέρονται στο άρθρο 18 παράγραφος 1, το δικαίωμα σε άμεση και αποτελεσματική δικαστική προστασία, ως μέσο για την απόκτηση των πληροφοριών που αναφέρονται στο άρθρο 18 παράγραφος 1, χωρίς καθυστέρηση. Αυτό το δικαίωμα προσφυγής στη δικαιοσύνη δεν δύναται να ανασταλεί ή να περιοριστεί σε καμία περίπτωση.
Άρθρο 21
Κάθε Κράτος Μέρος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσει ότι τα άτομα που στερούνται της ελευθερίας τους απελευθερώνονται κατά τρόπο τέτοιο που να επιτρέπει την αξιόπιστη εξακρίβωση ότι έχουν όντως απελευθερωθεί. Κάθε Κράτος Μέρος λαμβάνει επίσης τα αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσει τη φυσική ακεραιότητα αυτών των ατόμων και τη δυνατότητά τους να ασκούν πλήρως τα δικαιώματά τους κατά το χρόνο της απελευθέρωσης, με την επιφύλαξη οποιωνδήποτε υποχρεώσεων στις οποίες αυτά τα άτομα υπόκεινται κατά το εθνικό δίκαιο.
Άρθρο 22
Με την επιφύλαξη του άρθρου 6, κάθε Κράτος Μέρος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για την πρόληψη και την επιβολή κυρώσεων για την ακόλουθη συμπεριφορά:
(α) Την καθυστέρηση ή παρακώλυση των μέτρων που αναφέρονται στο άρθρο 17, παράγραφος 2 (στ) και στο άρθρο 20 παράγραφος 2.
(β) Την παράλειψη καταγραφής της στέρησης της ελευθερίας οποιουδήποτε ατόμου, ή παράλειψη καταγραφής οποιωνδήποτε πληροφοριών για τις οποίες ο αρμόδιος υπάλληλος για το επίσημο μητρώο γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει ότι είναι ανακριβείς.
(γ) Την άρνηση παροχής πληροφοριών σχετικά με τη στέρηση της ελευθερίας οποιουδήποτε ατόμου ή την παροχή ανακριβών πληροφοριών, ακόμα και αν πληρούνται οι νομικές απαιτήσεις για την παροχή τέτοιων πληροφοριών.
Άρθρο 23
1. Κάθε Κράτος μέρος διασφαλίζει ότι ή εκπαίδευση του προσωπικού επιβολής του νόμου, πολιτικού και στρατιωτικού, των δημοσίων αξιωματούχων και άλλων ατόμων που δύνανται να εμπλέκονται στη φύλαξη ή μεταχείριση οποιουδήποτε ατόμου στερείται της ελευθερίας του περιλαμβάνει την αναγκαία εκπαίδευση και πληροφορίες όσον αφορά τις σχετικές διατάξεις αυτής της Σύμβασης, έτσι ώστε:
(α) Να αποτραπεί η συμμετοχή των εν λόγω αξιωματούχων σε εξαναγκαστικές εξαφανίσεις.
(β) Να τονισθεί η σημασία της πρόληψης και των ερευνών σχετικά με τις εξαναγκαστικές εξαφανίσεις.
(γ) Να διασφαλιστεί ότι αναγνωρίζεται η επείγουσα ανάγκη για την επίλυση υποθέσεων εξαναγκαστικής εξαφάνισης.
2. Κάθε Κράτος Μέρος διασφαλίζει ότι οι διαταγές ή οδηγίες που ορίζουν, εξουσιοδοτούν ή ενθαρρύνουν εξαναγκαστική εξαφάνιση απαγορεύονται. Κάθε Κράτος Μέρος εγγυάται ότι το άτομο που αρνείται να υπακούσει σε τέτοια διαταγή δεν θα τιμωρείται.
3. Κάθε Κράτος Μέρος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσει ότι τα άτομα που αναφέρονται στην παράγραφο 1 αυτού του άρθρου, τα οποία έχουν λόγο να πιστεύουν ότι σημειώθηκε ή σχεδιάζεται μια εξαναγκαστική εξαφάνιση αναφέρουν το ζήτημα στους ανωτέρους τους και, όπου χρειάζεται, στις αρμόδιες αρχές και όργανα που διαθέτουν εξουσίες αναθεώρησης ή αποκατάστασης.
Άρθρο 24
1. Για τους σκοπούς αυτής της Σύμβασης, «θύμα» σημαίνει το εξαφανισμένο άτομο και κάθε πρόσωπο που έχει υποστεί βλάβη ως άμεσο αποτέλεσμα της εξαναγκαστικής εξαφάνισης.
2. Κάθε θύμα έχει το δικαίωμα να γνωρίζει την αλήθεια σχετικά με τις συνθήκες της εξαναγκαστικής εξαφάνισης, την πρόοδο και τα αποτελέσματα της έρευνας και την τύχη του εξαφανισμένου ατόμου. Κάθε κράτος Μέρος λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα εν προκειμένω.
3. Κάθε Κράτος Μέρος λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα για την αναζήτηση, τον εντοπισμό και την απελευθέρωση εξαφανισμένων ατόμων και, σε περίπτωση θανάτου, για τον εντοπισμό, σεβασμό και επιστροφή των σορών τους.
4. Κάθε Κράτος Μέρος διασφαλίζει ότι στο νομικό του σύστημα τα θύματα εξαναγκαστικής εξαφάνισης έχουν δικαίωμα σε αποκατάσταση και σε άμεση, δίκαιη και επαρκή αποζημίωση.
5. Το δικαίωμα αποκατάστασης που αναφέρεται στην παράγραφο 4 αυτού του άρθρου καλύπτει υλικές και ηθικές βλάβες, και όπου ενδείκνυται, άλλες μορφές αποκατάστασης όπως:
(α) Επανόρθωση.
(β) Επανένταξη.
(γ) Ικανοποίηση, συμπεριλαμβανομένης της αποκατάστασης της αξιοπρέπειας και της υπόληψης.
(δ) Εγγυήσεις για μη επανάληψη.
6. Με την επιφύλαξη της υποχρέωσης συνέχισης της έρευνας μέχρι να διευκρινιστεί η τύχη του εξαφανισμένου ατόμου, κάθε Κράτος Μέρος λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα σχετικά με τη νομική κατάσταση των εξαφανισμένων ατόμων των οποίων η τύχη δεν έχει διευκρινιστεί και των συγγενών τους, σε τομείς όπως η κοινωνική πρόνοια, οικονομικά ζητήματα, οικογενειακό δίκαιο και δικαιώματα ιδιοκτησίας.
7. Κάθε Κράτος Μέρος εγγυάται το δικαίωμα σχηματισμού και ελεύθερης συμμετοχής σε σωματεία και ενώσεις που ασχολούνται με την προσπάθεια να διαπιστωθούν οι συνθήκες εξαναγκαστικών εξαφανίσεων και η τύχη των εξαφανισμένων ατόμων, και με την παροχή βοήθειας στα θύματα εξαναγκαστικής εξαφάνισης.
Άρθρο 25
1. Κάθε Κράτος Μέρος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για να αποτρέψει και να τιμωρήσει κατά το ποινικό του δίκαιο:
(α) Την παράνομη μετακίνηση παιδιών που υπόκεινται σε εξαναγκαστική εξαφάνιση, παιδιών των οποίων ο πατέρας, η μητέρα ή νόμιμος κηδεμόνας υπόκειται σε εξαναγκαστική εξαφάνιση ή παιδιά που γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια αιχμαλωσίας μητέρας που υπόκειται σε εξαναγκαστική εξαφάνιση.
(β) Την πλαστογράφηση, απόκρυψη ή την καταστροφή εγγράφων που πιστοποιούν την πραγματική ταυτότητα των παιδιών που αναφέρονται στην υποπαράγραφο (α) ανωτέρω.
2. Κάθε Κράτος Μέρος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για την αναζήτηση και την ταυτοποίηση των παιδιών που αναφέρονται στην παράγραφο 1 (α) αυτού του άρθρου και για την επιστροφή τους στις οικογένειες καταγωγής τους σύμφωνα με τις νόμιμες διαδικασίες και με τις εφαρμοστέες διεθνείς συμφωνίες.
3. Τα Κράτη Μέρη βοηθούν το ένα το άλλο για την αναζήτηση, την ταυτοποίηση και τον εντοπισμό των παιδιών που αναφέρονται στην παράγραφο 1 (α) αυτού του άρθρου.
4. Δεδομένης της ανάγκης προστασίας των μείζονων συμφερόντων των παιδιών που αναφέρονται στην παράγραφο 1 (α) αυτού του άρθρου και του δικαιώματός τους να διατηρήσουν ή να αποκαταστήσουν την ταυτότητά τους, περιλαμβανομένης της υπηκοότητάς τους, του ονόματός και των οικογενειακών σχέσεων όπως αναγνωρίζονται από το νόμο, τα Κράτη μέρη τα οποία αναγνωρίζουν ένα σύστημα υιοθεσίας ή άλλο τρόπο τοποθέτησης παιδιών θεσμοθετούν νομικές διαδικασίες αναθεώρησης της διαδικασίας υιοθεσίας ή της τοποθέτησης και, ενδεχομένως ακυρώνουν οποιαδήποτε υιοθεσία ή τοποθέτηση παιδιών προήλθε από εξαναγκαστική εξαφάνιση.
5. Σε κάθε περίπτωση, και ιδίως σε όλα τα ζητήματα σχετικά με αυτό το άρθρο, τα μείζονα συμφέροντα του παιδιού λαμβάνονται πρωτίστως υπόψη, και παιδί το οποίο είναι ικανό να διαμορφώσει τις δικές του απόψεις έχει το δικαίωμα να εκφράσει αυτές τις απόψεις ελεύθερα, δίνοντας στις απόψεις του παιδιού τη δέουσα σημασία ανάλογα με την ηλικία και την ωριμότητά του.
Μέρος Δεύτερο
Άρθρο 26
1. Δημιουργείται μια Επιτροπή Εξαναγκαστικών Εξαφανίσεων (στο εξής θα αποκαλείται «Επιτροπή») που έχει τις αρμοδιότητες που προβλέπονται βάσει αυτής της Σύμβασης. Η Επιτροπή αποτελείται από δέκα εμπειρογνώμονες υψηλού ήθους και αναγνωρισμένης ειδίκευσης στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που θα μετέχουν με την προσωπική τους ιδιότητα, θα είναι ανεξάρτητοι και αμερόληπτοι. Τα μέλη της Επιτροπής εκλέγονται από τα Κράτη Μέρη, σύμφωνα με δίκαιη γεωγραφική κατανομή. Δέουσα σημασία δίνεται στο ότι είναι συμφέρον να συμμετέχουν στις εργασίες της Επιτροπής άτομα που έχουν σχετική νομική εμπειρία και στην ισόρροπη εκπροσώπηση των δύο φύλων.
2. Τα μέλη της Επιτροπής εκλέγονται με μυστική ψηφοφορία από έναν κατάλογο υποψηφίων που ορίζονται από τα Κράτη Μέρη μεταξύ των υπηκόων τους, σε συνόδους των Κρατών Μερών που γίνονται κάθε δύο χρόνια και συγκαλούνται από τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για αυτό το σκοπό. Σ' αυτές τις συνόδους, για τις οποίες τα δύο τρίτα των Κρατών Μερών αποτελούν απαρτία, οι υποψήφιοι που εκλέγονται στην Επιτροπή είναι εκείνοι που λαμβάνουν το μεγαλύτερο αριθμό των ψήφων των αντιπροσώπων των Κρατών Μερών που είναι παρόντα και ψηφίζουν.
3. Η πρώτη εκλογή θα γίνει το αργότερο έξι μήνες μετά την ημερομηνία που αυτή η Σύμβαση θα αρχίσει να ισχύει. Τέσσερις μήνες πριν την ημερομηνία κάθε εκλογής, ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών απευθύνει επιστολή στα Κράτη Μέρη προσκαλώντας τα να ορίσουν τους υποψηφίους τους, μέσα σε προθεσμία τριών μηνών. Ο Γενικός Γραμματέας καταρτίζει, με αλφαβητική σειρά, κατάλογο όλων των υποψηφίων που ορίζονται μ' αυτό τον τρόπο, αναφέροντας το Κράτος Μέρος που έχει ορίσει κάθε υποψήφιο και κοινοποιεί αυτό τον κατάλογο σε όλα τα Κράτη Μέρη.
4. Τα μέλη της Επιτροπής εκλέγονται για μια περίοδο τεσσάρων ετών. Μπορούν να επανεκλεγούν μία φορά. Εν τούτοις, η θητεία πέντε μελών εκλεγμένων κατά την πρώτη εκλογή θα λήξει στο τέλος των δύο ετών× αμέσως μετά την πρώτη εκλογή, τα ονόματα αυτών των πέντε μελών θα επιλεγούν με κλήρωση από τον πρόεδρο της συνόδου που αναφέρεται στην παράγραφο 2 αυτού του άρθρου.
5. Αν μέλος της Επιτροπής αποβιώσει, αποχωρήσει ή για κάποιο άλλο λόγο δεν μπορεί πλέον να εκτελεί τα καθήκοντά του στην Επιτροπή, το Κράτος Μέρος που το όρισε, ορίζει έναν άλλο υποψήφιο από τους υπηκόους του, σύμφωνα με τα κριτήρια που ορίζονται στην παράγραφο 1 αυτού του άρθρου, για να εκτίσει τη θητεία του, εφ' όσον το εγκρίνει η πλειοψηφία των Κρατών Μερών. Αυτή η έγκριση θεωρείται ότι έχει ληφθεί εκτός αν τα μισά ή περισσότερα από τα Κράτη Μέρη απαντήσουν αρνητικά μέσα σε έξι εβδομάδες αφότου τους γνωστοποιηθεί ο προτεινόμενος διορισμός από τον Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
6. Η Επιτροπή καταρτίζει τον εσωτερικό της κανονισμό.
7. Ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών παρέχει στην Επιτροπή τα αναγκαία μέσα, προσωπικό και τις εγκαταστάσεις για την αποτελεσματική εκτέλεση των λειτουργιών της. Ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών συγκαλεί την πρώτη σύνοδο της Επιτροπής.
8. Τα μέλη της Επιτροπής δικαιούνται τις διευκολύνσεις, τα προνόμια και τις ασυλίες των εμπειρογνωμόνων σε αποστολή του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, όπως ορίζεται στα σχετικά κεφάλαια της Σύμβασης για τα Προνόμια και τις Ασυλίες του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
Άρθρο 27
Διάσκεψη των Κρατών μερών θα λάβει χώρα το νωρίτερο σε τέσσερα έτη και το αργότερο σε έξη έτη ύστερα από την έναρξη ισχύος αυτής της Σύμβασης, για να αξιολογήσει τη λειτουργία της Επιτροπής και να αποφασίσει, σύμφωνα με τη διαδικασία που περιγράφεται στο άρθρο 44 παράγραφος 2, εάν είναι σκόπιμο να μεταφερθεί σε άλλο όργανο – χωρίς να αποκλείεται καμία πιθανότητα – η εποπτεία αυτής της Σύμβασης, σύμφωνα με τις λειτουργίες που ορίζονται στα άρθρα 28 έως 36.
Άρθρο 28
1. Στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων που απονέμονται από αυτή τη Σύμβαση, η Επιτροπή συνεργάζεται με όλα τα σχετικά όργανα, υπηρεσίες, ειδικές διευθύνσεις και τα ταμεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, με τα όργανα που θεσμοθετήθηκαν από διεθνείς συνθήκες, με τις ειδικές διαδικασίες του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και με τους σχετικούς περιφερειακούς διακυβερνητικούς οργανισμούς ή όργανα, καθώς και με όλους του σχετικούς κρατικούς φορείς, διευθύνσεις και υπηρεσίες που εργάζονται για την προστασία όλων των ατόμων από εξαναγκαστική εξαφάνιση.
2. Κατά την εκπλήρωση της εντολής της, η Επιτροπή συμβουλεύεται άλλα όργανα που θεσμοθετήθηκαν από σχετικά διεθνή νομοθετήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδίως την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που θεσμοθετήθηκε από το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, αποσκοπώντας στη διασφάλιση της συνοχής των αντίστοιχων παρατηρήσεων και συστάσεών τους.
Άρθρο 29
1. Κάθε Κράτος Μέρος υποβάλει στην Επιτροπή, μέσω του Γενικού Γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, έκθεση για τα μέτρα που έλαβαν για να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους από αυτή τη Σύμβαση, μέσα σε δύο έτη μετά την έναρξη ισχύος αυτής της Σύμβασης για το ενδιαφερόμενο Κράτος Μέρος.
2. Ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών θέτει αυτή την έκθεση στη διάθεση όλων των Κρατών Μερών.
3. Κάθε έκθεση εξετάζεται από την Επιτροπή, η οποία εκδίδει τα γενικά σχόλια, παρατηρήσεις και συστάσεις που θεωρεί αναγκαία. Τα σχόλια, παρατηρήσεις και οι συστάσεις γνωστοποιούνται στο ενδιαφερόμενο Κράτος Μέρος, το οποίο δύναται να απαντήσει σε αυτά, με δική του πρωτοβουλία ή κατόπιν αιτήματος της Επιτροπής.
4. Η Επιτροπή δύναται επίσης να ζητήσει από τα Κράτη Μέρη να παράσχουν πρόσθετες πληροφορίες για την εφαρμογή αυτής της Σύμβασης.
Άρθρο 30
1. Δυνατόν είναι να υποβληθεί στην Επιτροπή αίτημα για την αναζήτηση και εύρεση εξαφανισμένου ατόμου, ως κατεπείγον, από τους συγγενείς του εξαφανισμένου ατόμου ή από τους νόμιμους εκπροσώπους τους, τον συνήγορό τους ή από κάθε εξουσιοδοτημένο άτομο από αυτούς, καθώς και από οποιοδήποτε άτομο έχει έννομο συμφέρον.
2. Εάν η Επιτροπή θεωρεί ότι το αίτημα για επείγουσα δράση που υποβάλλεται κατ' εφαρμογή της παραγράφου 1 του παρόντος άρθρου:
(α) Δεν είναι πρόδηλα αβάσιμο.
(β) Δεν συνιστά κατάχρηση του δικαιώματος υποβολής τέτοιων αιτημάτων.
(γ) Έχει ήδη υποβληθεί προσηκόντως στα αρμόδια όργανα του ενδιαφερόμενου Κράτους Μέρους, όπως εκείνα που είναι εξουσιοδοτημένα να διεξάγουν έρευνες, όπου υφίσταται τέτοια δυνατότητα.
(δ) Δεν είναι ασυμβίβαστο με τις διατάξεις της παρούσας Σύμβασης. και
(ε) Το ίδιο ζήτημα δεν εξετάζεται στο πλαίσιο άλλης διαδικασίας διεθνούς έρευνας ή διευθέτησης της ίδιας φύσης.
ζητά από το ενδιαφερόμενο Κράτος Μέρος να της παράσχει πληροφορίες για την κατάσταση των ατόμων που αναζητούνται, εντός προθεσμίας που ορίζεται από την Επιτροπή.
3. Υπό το φως των παρεχόμενων πληροφοριών από το ενδιαφερόμενο Κράτος Μέρος σύμφωνα με την παράγραφο 2 αυτού του άρθρου, η Επιτροπή δύναται να διαβιβάσει συστάσεις στο Κράτος Μέρος, περιλαμβανομένου αιτήματος ότι το Κράτος Μέρος οφείλει να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα, περιλαμβανομένων προσωρινών μέτρων, για τον εντοπισμό και την προστασία του εν λόγω προσώπου σύμφωνα με αυτή τη Σύμβαση, και να πληροφορήσει την Επιτροπή, εντός ορισμένου χρονικού διαστήματος, για τα μέτρα που λαμβάνει, έχοντας υπ' όψη τον επείγοντα χαρακτήρα της κατάστασης. Η Επιτροπή πληροφορεί το άτομο που υποβάλει το αίτημα επείγουσας δράσης για τις συστάσεις της και για τις πληροφορίες που παρασχέθηκαν σε αυτή από το Κράτος, μόλις αυτές καθίστανται διαθέσιμες.

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 10 Δεκέμβριος 2015 13:10