Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής

Χορηγίες

Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 574 επισκέπτες συνδεδεμένους

Framing Dissidents

  

Επικοινωνία

Location: Berlin, Germany

Only send SMS +41762833777

Citizen Band Radio:

- Call-channel: 1 FM (frequency modulation)

- Call-sign: EB-1142

CIA's Child Sex Slaves

  

Πατριώτη S.O.S.

  

Greek Dissidents Political Persecution



 

A Greek Government In Exile

  

60+ Trillion Euros Dispute for Greece's Minerals



 

21/06/2020 International Protests

 

Robbed at Copenhagen

 

George Bobolas

 

Prespes-Agreement Superimposed-Reality Ruthless-Propaganda

 

 

 

 

Mielke - Chrisochoidis

 

O/L to British P/M

 

O/L to E. Macron

 

Accountability-Free Genocides

 

Militarized "psychiatry"

 

The Absolute Evil

 

Gang-stalking Greeks

 

Byzantine Atrocities

 

European Dissidents ALARM

 

Human Rights' Court

 

The used up men

 

Dissidents - USG RICO crimes

 

Open Letter to Theresa May

 

Open Letter to António Guterres UN's SG

 

Triangulation - Zersetzen

 

Open Letter to Andrew Parker, MI5

  

Πράξεις ποταπές - Despicable choices

 

 

My father's death

 

Cavitation damage

 

Burglary and vandalism

 

Dry mini submarine

 

Message to Bundeswehr 2

 

Message to Bundeswehr 1

 

“Tough” guys and TOUGH guys

 

Μοναδική λύση, το Χόλιγουντ

 

Charlatans

 

Zeppelin: Beyond Gravity

 

Foreign intervention in Greece?

 

Η ανελεύθερη Ελλάδα

 

Η Ελλάδα καταγώγιο;

 

Αν.Επ. Π. Παυλόπουλο

  

Intangible prisons

 

Plausible deniability

 

Images of German w & s

 

Crimes against Humanity

 

"Chimera" - "Bellerophon"

 

pr. Donald Trump

 

  

Legal Notice 87

 

Βδέλλες, αποικιοκρατικές

 

Being a German

 

Legal Notice 84

 

Dirty colonial methods

 

Georgi Markov, BG - KGB

 

Samples of Barbarity

 

Ελλάδα - αποκόλληση

 

Έλληνες, στο έλεος...

 

Harvester's log 16/3/17

 

 

Legal Notice 66

 

Execrable

 

Legal Notice 62

 

  

My story

 

  

Aggression?

 

  

Η Εστία μου

 

  

Why so untidy?

 

  

Αποικιοκρατία

 

  

Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;

 

  

Ζήτημα εμπιστοσύνης

 

  

Μεθοδικότητα

 

  

Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;

Βιοηθική

A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού

 

Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B

 

Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"

 

Μυστικές δίκες;

Trustworthiness

Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά

 

 

 

Honor your father...

Noise

Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Η σύνεση αναβαθμίζει την ποιότητα της καθημερινότητάς μας PDF Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις
Συντάχθηκε απο τον/την Χρήστος Μπούμπουλης (Christos Boumpoulis)   
Κυριακή, 20 Σεπτέμβριος 2015 17:04

christos-boumpoulis-100321b.JPG

 
Ένα ινδικό παραμύθι
Μερικοί βοσκοί συνήθιζαν να πηγαίνουν τις αγελάδες τους για βοσκή σ' ένα λιβάδι όπου κατοικούσε ένα φοβερό δηλητηριώδες φίδι. Όλοι είχαν τα μάτια τους δεκατέσσερα επειδή το φοβούνταν.
Κάποια μέρα, ένας περιπλανωμενος ασκητής περνούσε από το λιβάδι. Τα παιδιά έτρεξαν και του είπαν:
«Σεβαστέ κύριε, μην πηγαίνετε από κει. Υπάρχει ένα δηλητηριώδες φίδι που κατοικεί εκεί πέρα».
«Και τι μ' αυτό, καλά μου παιδιά;» είπε ο ασκητής.
«Δε φοβάμαι το φίδι. Γνωρίζω ορισμένες ειδικές προσευχές».
Κι έτσι συνέχισε να προχωράει στο λιβάδι. Οι βοσκοί όμως, από φόβο, δεν τον ακολούθησαν.
Στο μεταξύ το φίδι εμφανίστηκε και άρχισε να κινείται με ταχύτητα προς το μέρος του με σηκωμένο το κεφάλι. Όταν έφτασε κοντά, ο ασκητής προσευχήθηκε και το φίδι έπεσε στα πόδια του σαν να 'ταν σκουλήκι. Ο ασκητής του είπε:
«Άκου δω! Γιατί διαρκώς βλάπτεις τους άλλους; Έλα, θα σου δώσω μια ιερή λέξη, που αν την επαναλάβεις θα μάθεις να αγαπάς το Θεό. Τελικά θα Τον γνωρίσεις και θ' απαλλαγείς από τη βίαιη φύση σου».
Αφού είπε αυτά, ο ασκητής δίδαξε στο φίδι μια ιερή λέξη και το μύησε στην πνευματική ζωή. Το φίδι προσκύνησε τον δάσκαλο και είπε:
«Σεβαστέ κύριε, πώς θα πρέπει ασκήσω τον πνευματικό μου αγώνα;».
«Να επαναλαμβάνεις αυτήν την ιερή λέξη,» είπε ο δάσκαλος, «και να μην κάνεις κακό σε κανέναν». Φεύγοντας, ο ασκητής είπε, «Θα σε ξαναδώ».
Πέρασαν μερικές μέρες και οι βοσκοί πρόσεξαν ότι το φίδι δε δάγκωνε πια. Του πέταξαν πέτρες. Πάλι δεν έδειξε θυμό συμπεριφερόταν σαν να 'ταν σκουλήκι. Κάποια μέρα, ένα από τα παιδιά το πλησίασε, το 'πιασε από την ουρά, το στριφογύρισε πάνω από το κεφάλι του και το χτύπησε στη γη ξανά και ξανά - έπειτα το πέταξε μακριά. Το φίδι ξέρασε αίμα και έχασε τις αισθήσεις του. Είχε παραλύσει. Δεν μπορούσε να κουνηθεί. Τα παιδιά πίστεψαν ότι είχε πεθάνει και το παράτησαν.
Αργά τη νύχτα, το φίδι ξαναβρήκε τις αισθήσεις του. Σιγά-σιγά και με μεγάλη δυσκολία σύρθηκε στη φωλιά του. Τα κόκαλά του ήταν τσακισμένα και σχεδόν δεν μπορούσε να κουνηθεί. Πέρασαν πολλές μέρες. Το φίδι έγινε ένας σκελετός καλυμμένος με δέρμα. Πότε-πότε, τη νύχτα, έβγαινε έξω για να βρει τροφή. Επειδή φοβόταν τα παιδιά, δεν έβγαινε ποτέ από τη φωλιά του την ημέρα. Από την ημέρα που έλαβε την ιερή λέξη από τον δάσκαλο, είχε σταματήσει να βλάπτει τους άλλους. Επιζούσε τρώγοντας απορρίμματα, φύλλα, ή καρπούς που έπεφταν από τα δέντρα.
Περίπου ένα χρόνο αργότερα, ο ασκητής πέρασε πάλι από κείνα τα μέρη και ρώτησε για το φίδι. Οι βοσκοί του είπαν ότι είχε πεθάνει. Εκείνος όμως δεν τους πίστεψε. Ήξερε ότι το φίδι δε θα πέθαινε προτού καρποφορήσει η ιερή λέξη με την οποία το είχε μυήσει. Πήγε λοιπόν στην περιοχή και έψαξε εδώ και κει, φωνάζοντας το φίδι με το όνομα που του είχε δώσει. Ακούγοντας τη φωνή του δασκάλου του, το φίδι βγήκε από την τρύπα του και υποκλίθηκε μπροστά του με μεγάλο σεβασμό.
«Πώς είσαι;» ρώτησε ο ασκητής.
«Είμαι καλά, κύριε,» απάντησε το φίδι.
«Όμως», ρώτησε ο δάσκαλος, «γιατί είσαι τόσο αδύνατος;»
Το φίδι απάντησε:
«Σεβαστέ κύριε, μου είχατε πει να μη βλάπτω κανέναν. Έτσι τρέφομαι μονάχα με φύλλα και καρπούς, ίσως αυτό να με έκανε πιο αδύνατο».
Το φίδι είχε αναπτύξει την ιδιότητα της «καλοσύνης» και του ήταν πια αδύνατο να θυμώσει με οποιονδήποτε. Είχε ξεχάσει εντελώς ότι οι βοσκοί κόντεψαν να το σκοτώσουν.
Ο ασκητής είπε:
«Η κατάντια σου δεν μπορεί να οφείλεται μονάχα σε έλλειψη τροφής. Πρέπει να υπάρχει κάποιος άλλος λόγος. Για θυμήσου λιγάκι».
Τότε το φίδι θυμήθηκε ότι τα παιδιά το είχαν χτυπήσει στη γη και είπε,
«Ναι, σεβαστέ κύριε, τώρα θυμάμαι. Κάποια μέρα, τα παιδιά με χτύπησαν με βία στη γη. Στο κάτω-κάτω, είναι σε άγνοια. Δεν ήταν σε θέση ν' αντιληφθούν τη μεγάλη αλλαγή που είχε γίνει στο νου μου. Πώς μπορούσαν να ξέρουν ότι εγώ δε θα δάγκωνα ούτε θα έβλαπτα κανέναν;».
Ο ασκητής αναφώνησε:
«Τι κρίμα! Είσαι τόσο ανόητος! Δεν ξέρεις πώς να προστατεύσεις τον εαυτό σου. Εγώ σου ζήτησα να μη δαγκώνεις, αλλά δε σου απαγόρεψα να σφυρίζεις. Γιατί δε σφύριξες για να τα φοβίσεις;».
Έτσι, πρέπει κι εσείς να σφυρίζετε όταν αντιμετωπίζετε κακούς ανθρώπους. Πρέπει να τους φοβίζετε, για να τους αποθαρρύνετε από το να σας κάνουν κακό. Όμως μην εκτοξεύετε ποτέ το δηλητήριό σας εναντίον τους. Δεν πρέπει να βλάπτετε τους άλλους. Σ’ αυτή τη δημιουργία του Θεού υπάρχει μεγάλη ποικιλία πλασμάτων:
άνθρωποι, ζώα, δέντρα, φυτά... Από τα ζώα, άλλα είναι καλά και άλλα είναι κακά. Υπάρχουν θηρία όπως οι τίγρεις. Ορισμένα δέντρα δίνουν καρπούς γλυκούς σαν το νέκταρ, ενώ άλλα δίνουν δηλητηριώδεις καρπούς. Παρόμοια και ανάμεσα στους ανθρώπους, υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί, οι όσιοι και οι ανόσιοι. Μερικοί αγαπούν το Θεό, ενώ άλλοι είναι προσκολλημένοι στον κόσμο.
[Παραδοσιακό αφήγημα]
 
Ο Φτωχός και ο Προφήτης
Μερικοί, λένε, πως ήταν ο ίδιος ο Προφήτης. Άλλοι, πως επρόκειτο για έναν δερβίση που είχε φτάσει στην αγιότητα. Άλλοι, πάλι, μιλούσαν για χριστιανό ασκητή, ενώ, άλλοι, βεβαίωναν πως ήταν ο ίδιος ο Μωυσής.
Όποιος και να 'ταν, ήταν ένας άγιος του Θεού και περιδιάβαινε τα μέρη της δυτικής ακτής που συνόρευαν με τη Χώρα της Χαμένης Ευτυχίας. Εκεί, ήταν έρημος, αλλά, που και που συναντούσες καμιά όαση με λίγο νερό, λίγο πράσινο και λίγο ίσκιο να ξαποστάσεις. Στις περιοδείες του, ο άγιος, βοηθούσε τους ανθρώπους που του το ζητούσαν με συμβουλές και προσευχές, κάποτε και με θεραπευτικά βότανα.
Σε μια κοινότητα, άκουσε πως υπήρχε ένας φτωχός που δεν είχε ούτε ρούχα να φορέσει. Ο φουκαράς, του είπαν, ντρεπόταν τόσο πολύ που συχνά θαβόταν στην άμμο, στον ίσκιο κάποιας φοινικιάς και δεχόταν ό,τι ξεροκόμματα του πρόσφεραν οι περαστικοί. Περνώντας από 'κει ο άγιος σταμάτησε και τον ρώτησε αν μπορούσε να τον βοηθήσει.
"Σεβαστέ μου άγιε", του είπε ο φτωχός, "δεήσου στον καλό Θεό να μου δώσει τα μέσα να ζω και 'γω πιό υποφερτά, σαν άνθρωπος. Βλέπει το χάλι μου. Εσένα, ο Θεός, θα σε ακούσει".
Στη μεγάλη του συμπόνια, ο άγιος, έκανε τη χάρη που του ζήτησε ο φτωχός. Την ίδια ώρα, γονάτισε και προσευχήθηκε με όλη την αγνότητα της καρδιάς του και προχώρησε στην περιοδεία του. Αργότερα, σε κάποια πόλη, άκουσε πως ο φτωχός εκείνος είχε πλουτίσει και μάλιστα σύντομα.
Μετά από αρκετό καιρό, ξαναπέρασε από το ίδιο μέρος. Καθώς σκεφτόταν να ρωτήσει για το φτωχό που είχε γίνει πλούσιος, είδε ένα μεγάλο μπουλούκι να μαζεύεται στην κεντρική πλατεία όπου πρόκειτο να κρεμάσουν ένα φονιά. Ρώτησε ποιος ήταν και έμαθε πως επρόκειτο για τον ίδιο εκείνο φτωχό. Από τότε που πλούτισε έκανε γλέντια και αδικίες διάφορες. Τις προάλλες μάλιστα, είχε μεθύσει πολύ, καυγάδισε με έναν από τους συνεργάτες του και τον σκότωσε.
Ο άγιος κατάλαβε, τότε, πως η άκριτη βοήθεια σε ανάξιους ανθρώπους δεν είναι χρήσιμη. Συχνά, ο αδύναμος, παίρνοντας στα χέρια του δύναμη, γίνεται σκληρός και βασανίζει τους φτωχούς και αδύναμους. Ομολόγησε τη μεγάλη σοφία του Δημιουργού που έπλασε τον κόσμο όπως ήταν πλασμένος  και ζήτησε συγχώρεση για το λάθος του. Έλεγε, έκτοτε, στους φτωχούς που έρχονταν να τον δουν: "Εκείνος που δεν σε κάνει πλούσιο ξέρει καλύτερα από σένα το συμφέρον σου".
[Παραδοσιακό αφήγημα] 
Τέσσερις νεαροί Βραχμάνοι
Ζούσαν, κάποτε, σε κάποια πόλη 4 νέοι βραχμάνοι.
Οι 3 είχαν φτάσει στην κορυφή της πολυμάθειας, αλλά, τους έλειπε η ευθυκρισία και η πρακτική λογική. Ο τέταρτος, απεχθανόταν τις ακαδημαϊκές σπουδές, αλλά ήταν λογικότατος.
Μια μέρα αποφάσισαν να ταξιδέψουν και να βάλουν τις γνώσεις τους στην υπηρεσία του βασιλιά, ή, κάποιου άρχοντα, για να πλουτίσουν κιόλας. Στην αρχή, οι τρεις σκέφτηκαν να διώξουν τον τέταρτο, τον ασπούδαστο, γιατί πιθανόν να γινόταν εμπόδιο στη δική τους επιτυχία. Αλλά ο δεσμός φιλίας ήταν τόσο παλιός και ισχυρός που τελικά, τον δέχτηκαν στην εξόρμησή τους. Είπαν, μάλιστα, ότι θα του έδιναν και ανάλογο μερίδιο από τα έσοδά τους.
Καθώς διέσχιζαν ένα δάσος βρήκαν τα κόκκαλα κάποιου νεκρού ζώου. Παρότι το ζώο είχε πεθάνει προ πολλού, τα κόκκαλα βρίσκονταν εκεί σε καλή κατάσταση. Λέει, λοιπόν, αυτός που έκανε τον αρχηγό της παρέας: "Ιδού η ευκαιρία να ασκήσουμε λίγο τις μελέτες μας. Ας δοκιμάσουμε την αποτελεσματικότητά τους ζωντανεύοντας αυτό το πλάσμα. Εγώ, τουλάχιστον, μπορώ να συναρμολογήσω το σκελετό". "Εγώ μπορώ να του δώσω σάρκα και αίμα και εύκολα, δέρμα" είπε ο δεύτερος. "Κι εγώ", λέει ο τρίτος, "θα μπορούσα να του δώσω ζωή".
Έτσι κι έγινε. Ο  πρώτος συναρμολόγησε το σκελετό και ο δεύτερος προμήθευσε τις σάρκες και τα όργανα που χρειάζονταν. Καθώς, όμως, ο τρίτος ετοιμαζόταν να του εμφυσήσει ζωή, ο λογικός συμβούλεψε να μην το κάνουν. "Αυτό είναι λιοντάρι", τους είπε, "και αν το ζωντανέψετε θα μας φάει".
Οι άλλοι εξανέστησαν. "Τι λες βρε αμόρφωτε;", του φώναξε ο τρίτος. "Φτάσαμε σε αυτό το σημείο και εγώ θα αφήσω την επιστήμη μου άκαρπη; Ποτέ.". "Καλώς" απάντησε ο λογικός και γρήγορα σκαρφάλωσε σε ένα δέντρο.
Μόλις έδωσε ζωή στο λιοντάρι, αυτό σηκώθηκε, μούγκρισε 2-3 φορές και γοργά σκότωσε τους 3 λόγιους που θαύμαζαν το αποτέλεσμα της επιστήμης τους.
Ο άλλος, περίμενε να φύγει το θηρίο, κατέβηκε και γύρισε σπίτι του.
Γι' αυτό λέγεται: Ανώτερη από την πολυμάθεια, σίγουρα, είναι η λογική.
Σπαράχθηκαν οι πολυμαθείς που έδωσαν του λιονταριού ζωή.
[Παραδοσιακό αφήγημα]  
Οι άνθρωποι, οι στρατευμένοι του αποτρόπαιου Μαμωνά.
«Γιατί οι άνθρωποι, οι στρατευμένοι του αποτρόπαιου Μαμωνά, είναι πολυάσχολοι στην υπηρεσία του αφέντη τους, πάρα πολύ πολυάσχολοι, για να δώσουν προσοχή σ’ άλλη φωνή και βούληση εκτός από τη δική του φωνή και βούληση.
Και φοβερό είναι το έργο του αφέντη των ανθρώπων. Είναι να μεταβάλει τον κόσμο τους σε ένα σφαγείο, όπου οι ίδιοι είναι οι σφαγείς κι οι σφαγιαζόμενοι. Κι έτσι, μεθυσμένοι από πηχτό αίμα, οι άνθρωποι σφαγιάζουν ανθρώπους, με την πεποίθηση πως εκείνος, που σφάγιασε τους περισσότερους, γίνεται κληρονόμος σ’ όλα τα μερίδια εκείνων που έσφαξε και σ’ όλες τις αφθονίες της γης και τα αγαθά των ουρανών.
Δυστυχισμένοι ανόητοι! Πότε ο λύκος έγινε αρνί επειδή ξέσχισε έναν άλλο λύκο; Πότε το φίδι έγινε περιστέρι, επειδή ετσάκισε και καταβρόχθισε τ’ άλλα φίδια; Πότε ένας άνθρωπος, με το να σκοτώσει άλλους ανθρώπους, κληρονόμησε μονάχα τις χάρες τους, χωρίς τις θλίψεις τους; Πότε ένα αυτί, με το να βουλώσει τα άλλα αυτιά, συντονίστηκε καλύτερα με τις αρμονίες της Ζωής; Ή ένα μάτι, με το να βγάλει τ’ άλλα μάτια έγινε πιο ευαίσθητο στις πηγές της ομορφιάς;
Πώς θα μπορέσει να ευημερήσει με τα δάκρυα και το αίμα και τις αγωνίες των ανθρώπων, εκείνος που απότυχε να ευημερήσει με την αγάπη τους και  με το μέλι και το γάλα της Γης και τη βαθιά στοργή των ουρανών;
Ψεύδονται όσοι λένε στους ανθρώπους: «Η κούρσα ανήκει στον γρήγορο, το δίκαιο ανήκει στον ισχυρό».
Γιατί η ζωή δεν είναι μια κούρσα μυών και ρώμης.
Ψεύδονται όσοι λένε στους ανθρώπους πως το άδικο δεν μπορεί να διορθωθεί, παρά μόνο με το άδικο. Ένα άδικο βαλμένο πάνω σ’ ένα άλλο άδικο δε θα κάνει ποτέ ένα δίκιο. Άσε το άδικο μονάχο του και θα απεργαστεί τον ίδιο του τον αφανισμό.
Είναι καιρός να σταματήσουν οι άνθρωποι τη λεηλασία των ανθρώπων και να ενώσουν τις γραμμές τους, για να φέρουν σε πέρας το κοινό έργο.
Πελώριο είναι το έργο μα γλυκιά η νίκη. Όλα τ’ άλλα είναι συγκριτικά μηδαμινά και κούφια σε σύγκριση».
[σ. 234, Μιχαήλ Ναϊμύ, «Το βιβλίο του Μιρδάδ», 1978, εκδ. Πύρινος Κόσμος]
 
 
Ζούμε ημέρες, βαθιάς και εκτεταμένης, ηθικής κατάπτωσης.
Η πιθανή έλλειψη, έστω και στοιχειώδους, συλλογικής και ατομικής, σύνεσης έχει νοθεύσει, σχεδόν, όλα τα αγαθά επιτεύγματα του ανθρώπινου πολιτισμού μας.
Υπό τις δυσμενείς συνθήκες, τις οποίες έχει προκαλέσει η νόθευση αυτή, μοιάζει να λαμβάνει κορυφαία προτεραιότητα η προσφυγή στην άμεση διασφάλιση όλων όσων αποτελούν τα στοιχειώδη, της ανθρώπινης ζωής.
Κατά τη γνώμη μου, μερικά από αυτά τα στοιχειώδη, είναι τα εξής:
  • Όλοι οι άνθρωποι, δίχως εξαίρεση, πρέπει να ζήσουν. Και οι θύτες και τα θύματα και οι μετα-θύτες και τα μετα-θύματα. Και οι αγαθοί και έντιμοι, αλλά και οι μη αγαθοί και ανέντιμοι, όλοι, πρέπει να ζήσουν.
  • Οι πολιτείες, ως μέτρο στοιχειώδους αυτοπροστασίας τους, πρέπει να κλείσουν, πλήρως, τα σύνορά τους.
  • Οι πολιτείες, συλλογικά, πρέπει να εντοπίσουν και να ακυρώσουν τις ριζικές αιτίες στις οποίες οφείλονται όλες οι πολεμικές συγκρούσεις που αφορούν, ειδικά, Έθνη χαρακτηριζόμενα από Ανθρωπιστική κουλτούρα.
  • Ο κατάλληλος τόπος μόνιμης διαμονής και επαγγελματικής εργασίας, όλων των πολιτών,  είναι, αποκλειστικά, εκείνος της δικής του Πατρίδας.
  • Τα εδάφη της κάθε Πολιτείας είναι ιερά. Ολόκληρη η ακίνητη περιουσία και όλες οι ιδιωτικές επιχειρήσεις πρέπει να ανήκουν, αποκλειστικά και κατά πλήρη κυριότητα, σε ημεδαπούς πολίτες, αυτής της Πολιτείας. Οι πολίτες αυτοί, δε, για λόγους δικαιοσύνης και αμοιβαιότητας, οφείλουν να μη κατέχουν, ούτε αλλοδαπή ακίνητη περιουσία, ούτε αλλοδαπές ιδιωτικές επιχειρήσεις.
  • Η αποκλειστική χρήση Εθνικού νομίσματος, μαζί με τον πλήρη ημεδαπό έλεγχο της Εθνικής οικονομίας, αποτελούν ένα ζεύγος προϋποθέσεων για την οικονομική βιωσιμότητα της κάθε Πολιτείας.
  • Οι διεθνείς σχέσεις της Πολιτείας θε πρέπει να είναι τέτοιες ώστε να αποκρούεται, έγκαιρα και αποτελεσματικά, κάθε, εμφανής, ή, συγκεκαλυμένη, αποικιοκρατική επιβουλή.
  • Οι δημόσιες υποδομές της κάθε Πολιτείας πρέπει να ανήκουν, κατά πλήρη κυριότητα, συλλογικά, στους πολίτες της.
  • Οι Πολιτείες διατηρούν εγκατεστημένα πάνω στην επικράτειά τους και μόνο εκεί, τα ημεδαπά, ζωτικά τους συμφέροντα και μόνον αυτά.
  • Τη διοίκηση της κάθε Πολιτείας ασκούν, Δημοκρατικά, αποκλειστικά, έντιμα, ηθικά και άξια πρόσωπα που ενσωματώνουν, οπωσδήποτε, τα ήθη και την κουλτούρα της αντίστοιχης Πολιτείας και δεσμεύονται να την υπηρετήσουν πιστά.
  • Οι Πολιτείες πρέπει να χαρακτηρίζονται από παραγωγική αυτάρκεια, όσον αφορά, όλα τα αγαθά και τις υπηρεσίες που είναι, είτε πρώτης ανάγκης, είτε χαρακτηρίζονται από ανελαστική οικονομική ζήτηση.
  • Η λειτουργία, των κοινωνικών θεσμών και των δημοσίων οργανισμών, θα πρέπει να είναι τέτοια που δεν θα διχάζει τους πολίτες, σε δημόσιους υπαλλήλους και μη. Όλοι οι πολίτες, δίχως εξαίρεση και με βάση την εκπαίδευση, τις γνώσεις και τα προσόντα, ενός εκάστου, θα πρέπει να υποστηρίζουν εργασιακά την εν λόγω λειτουργία , δίχως μονιμότητες και υπό περιοδική, κληρωτή, είτε, κυκλική, εναλλαγή θέσεων υπηρεσίας.
  • Το εσωτερικό, καθώς επίσης και το διεθνές εμπόριο, θα πρέπει να διεξάγονται, τόσο ως προς τον οικονομικό όγκο, όσο και ως προς την ακολουθούμενη μεθοδολογία, με τρόπο που δεν θα διακυβεύεται η ασφάλεια και η ακεραιότητα της Πολιτείας. Ο οικονομικός τομέας του Τουρισμού θα πρέπει να προσαρμόζεται δυναμικά, λαμβάνοντας υπόψη τις εκάστοτε επικρατούσες διεθνείς συνθήκες. Δηλαδή, την επικρατούσα ποιότητα των διεθνών σχέσεων και τον βαθμό συλλογικής τήρησης της διεθνούς νομιμότητας.
  • Οι ύψιστες προτεραιότητες κάθε Πολιτείας, η οποία ενσωματώνει μια ανθρωπιστική κουλτούρα, πρέπει να είναι: 1) η αποκατάσταση της καθαρότητας της σκέψης, των πολιτών,  2) η αποκατάσταση ενός υψηλής ποιότητας Δημοκρατικού πολτεύματος, 3) ο πλήρης, συνεχής και έμπρακτος σεβασμός, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, των πολιτών, 3) ο θεσμός της Παιδείας πρέπει να παραμένει πλήρως απαλλαγμένος από κάθε ανάρμοστη σκοπιμότητα, 4) τόσο οι πολίτες, όσο και οι νομάδες, της πολιτείας απολαμβάνουν, έκαστος, όλες εκείνες τις αντίστοιχες συλλογικές υποδομές και διευκολύνσεις, που αρμόζουν στην κουλτούρα, εκάστου,  5) η ανάπτυξη διεθνών σχέσεων με άλλες πολιτείες, σε κατάλληλο βαθμό και με κατάλληλους τρόπους, τα οποία μάλιστα, αντιστοιχούν στο βαθμό συμβατότητας μεταξύ, της ημεδαπής κουλτούρας και της αλλοδαπής.
  • Τα Έθνη θα πρέπει να σέβονται εμπράκτως, ειρηνικά και αμοιβαία, την ιστορία, την παρούσα κατάσταση, την κουλτούρα και όλα τα συλλογικά, θετικά και όχι θετικά, χαρακτηριστικά, ενός εκάστου, με ό,τι αυτό σημαίνει.
  • Σε κάθε Πολιτεία πρέπει να ασκείται αποτελεσματικός κοινωνικός έλεγχος όλων των αμυντικών όπλων και οιονεί "όπλων", που διαθέτει η πολιτεία. Σε αυτά, περιλαμβάνονται και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

 

 

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 22 Σεπτέμβριος 2015 18:22