Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής


Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 647 επισκέπτες συνδεδεμένους


Location: Berlin, Germany

Only send SMS +41762833777

Citizen Band Radio:

- Call-channel: 1 FM (frequency modulation)

- Call-sign: EB-1142

Framing Dissidents


Legal Notice 166


Message to the Bundeswehr


German Government 07/11/2020


CIA's Child Sex Slaves


Πατριώτη S.O.S.


Greek Dissidents Political Persecution


A Greek Government In Exile


60+ Trillion Euros Dispute for Greece's Minerals


21/06/2020 International Protests


Robbed at Copenhagen


George Bobolas


Prespes-Agreement Superimposed-Reality Ruthless-Propaganda





Mielke - Chrisochoidis


O/L to British P/M


O/L to E. Macron


Accountability-Free Genocides


Militarized "psychiatry"


The Absolute Evil


Gang-stalking Greeks


Byzantine Atrocities


European Dissidents ALARM


Human Rights' Court


The used up men


Dissidents - USG RICO crimes


Open Letter to Theresa May


Open Letter to António Guterres UN's SG


Triangulation - Zersetzen


Open Letter to Andrew Parker, MI5


Πράξεις ποταπές - Despicable choices



My father's death


Cavitation damage


Burglary and vandalism


Dry mini submarine


Message to Bundeswehr 2


Message to Bundeswehr 1


“Tough” guys and TOUGH guys


Μοναδική λύση, το Χόλιγουντ




Zeppelin: Beyond Gravity


Foreign intervention in Greece?


Η ανελεύθερη Ελλάδα


Η Ελλάδα καταγώγιο;


Αν.Επ. Π. Παυλόπουλο


Intangible prisons


Plausible deniability


Images of German w & s


Crimes against Humanity


"Chimera" - "Bellerophon"


pr. Donald Trump



Legal Notice 87


Βδέλλες, αποικιοκρατικές


Being a German


Legal Notice 84


Dirty colonial methods


Georgi Markov, BG - KGB


Samples of Barbarity


Ελλάδα - αποκόλληση


Έλληνες, στο έλεος...


Harvester's log 16/3/17



Legal Notice 66




Legal Notice 62



My story






Η Εστία μου



Why so untidy?






Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;



Ζήτημα εμπιστοσύνης






Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;


A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού


Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B


Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"


Μυστικές δίκες;


Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά




Honor your father...


Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Αγορά Πολιτών
Mindsets και Collective Mindsets PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Υπάρχουν, γενικά, διάφορες στάσεις ζωής τις οποίες μπορούμε να υιοθετήσουμε ως πολιτεία: "Εμείς οι δημιουργικοί", "Εμείς οι μεθοδικοί", "Εμείς οι άνθρωποι του αποτελέσματος", "Εμείς οι διαμαρτυρόμενοι γκρινιάρηδες", "Εμείς τα θύματα" κ.λπ. Η στάση ζωής, συνολικά, της πολιτείας μας - η οποία συνιστά υπό κάποια έννοια την ταυτότητά της - δεν είναι κάτι που μπορεί να αλλάζει από τη μιά στιγμή στην άλλη σαν τα κανάλια της τηλεόρασης. Στην παρούσα συγκυρία μοιάζει χρησιμότερη η ενεργητική, δημιουργική, υπεύθυνη και έλλογη στάση ζωή, εκείνη που μπορεί να αντιμετωπίσει τα μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα της πατρίδας μας.


Στην πατρίδα μας αποδεικνύεται ευκρινώς και μάλιστα καθημερινά, το έλλειμμα πολιτικής εκπροσώπησης των πολιτών (και ίσως, ακόμα και των βουλευτών εντός των κομμάτων τους). Μοιάζει, κανείς να μην ακούει κανέναν και οι πολιτικές αποφάσεις (είτε οι μη αποφάσεις) να πηγάζουν από αδιαφανή κέντρα λήψης αποφάσεων.


Η ανάγκη αντιμετώπισης των προβλημάτων της πατρίδας μας είναι άμεση και επιτακτική, ενώ η προοπτική άμεσης αναβάθμισης της αποτελεσματικότητας του πολιτικού μας συστήματος αμφίβολη.


Το πρόβλημα θα το λύσουν – με μη βίαιο και συνταγματικά και νομικά συμβατό τρόπο – οι ίδιοι οι πολίτες. Τα ψέματα τελείωσαν.


Στην προσπάθεια αυτή χρειάζεται να βοηθήσουν και τα ΜΜΕ. Ζητούμε από αυτά να αναβαθμίσουν άμεσα την ποικιλομορφία του λόγου τους. Μπορούν να το κάνουν. Να σκύψουν πάνω σε συγκεκριμένα βιβλία και να κοπιάσουν λίγο. Η ανάγκη είναι αδήριτη!


Ακολουθεί απόσπασμα από την WikiPedia


A mindset, in decision theory and general systems theory, refers to a set of assumptions, methods or notations held by one or more people or groups of people which is so established that it creates a powerful incentive within these people or groups to continue to adopt or accept prior behaviours, choices, or tools. This phenomenon of cognitive bias is also sometimes described as mental inertia, "groupthink", or a "paradigm", and it is often difficult to counteract its effects upon analysis and decision making processes.


A well-known example is the "Cold War mindset" prevalent in both the U.S. and USSR, which included absolute trust in two-player game theory, in the integrity of command chain, in control of nuclear materials, and in the mutual assured destruction of both in the case of war. Although some consider that this mindset usefully served to prevent an attack by either country, the assumptions underlying deterrence theory have made assessments of the efficacy of the Cold War mindset a matter of some controversy.


Most theorists consider that the key responsibility of an embedded power group is to challenge the assumptions which comprise the group's own mindset. According to these commentators, power groups which fail to review or revise their mindsets with sufficient regularity cannot hold power indefinitely, as a single mindset is unlikely to possess the flexibility and adaptability needed to address all future events. For example, the variations in mindset between Democratic Party and Republican Party Presidents in the US may have made that country more able to challenge assumptions than the Kremlin with its more static bureaucracy.


Modern military theory attempts to challenge entrenched mindsets in dealing with asymmetric warfare, terrorism and the proliferation of weapons of mass destruction. In combination, these threats represent "a revolution in military affairs" and require very rapid adaptation to new threats and circumstances. In this context, the cost of not implementing adaptive mindsets cannot be afforded.


Collective Mindset


Naturally, the question regarding the embodiment of a collective mindset comes to mind. Erikson’s (1974) analysis of group-identities and what he calls a life-plan seems relevant here. He recounts the example of American Indians, who were meant to undergo a reeducation process meant to imbue a modern ‘life-plan’ which aimed for a house and a richness expressed by filled bank account. Erikson writes that the Indians’ collective historic identity as buffalo hunters was oriented around such fundamentally different reasons/goals that even communication about the divergent ‘life plans’ was itself difficult.


There is a double relation between the institution embodying for example an entrepreneurial mindset and its entrepreneurial performance. Firstly, an institution with an entrepreneurial philosophy will set entrepreneurial goals and strategies as a whole, but maybe even more importantly, it will foster an entrepreneurial milieu, allowing each entity to pursue emergent opportunities. In short, philosophical stance codified in the mind hence as mindset lead to a climate which in turn causes values which lead to practice.


Collective mindsets in this sense are described in such works as Hutchin’s “Cognition in the wild” (1995), who analyzes a whole team of naval navigators as the cognitive unit or as computational system, or Senges' Knowledge entrepreneurship in universities (2007). There are also parallels to the emerging field of ‘collective intelligence’ (e.g. (Zara, 2004)) and exploiting the ‘Wisdom of the crowds’ (Surowiecki, 2005) of stakeholders . Zara notes that since collective reflection is more explicit, discursive and conversational it therefore needs a good gestell – especially when it comes to information and communication technology.


Υ.Γ.: ενέταξα αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή, δυνητικά, αναβαθμίζει την ποικιλομορφία του δημοσίου διαλόγου αναφορικά με τα προβλήματα του πολιτικού μας συστήματος, πάνω στο οποίο επαφίεται η διαφύλαξη πολλών από τα σημαντικότερα αγαθά της πολιτείας μας.

Γνώμη ή Επιλογή - Ανοιχτή Επιστολή προς Νέους/Νέες - Reloaded! PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Περίληψη: ... εφόσον αυτοοργανωθείτε αποτελεσματικά και έχοντας προηγουμένως μάθει να μελετάτε συστηματικά, καλά βιβλία, είναι γελοίο να ισχυρίζεται κανείς ότι, δήθεν, το μάτσο ερειπίων και ρεταλιών που, γενικά, έχουμε καταντήσει τους εαυτούς μας οι ενήλικες, μπορεί να σας εμποδίσει να χτίσετε ένα δικό σας δημιουργικό κόσμο.


Αγαπητοί νέοι/νέες,

Θέλω να σας παρακαλέσω, τούτες τις δύσκολες μέρες, για την πλειοψηφία των συνανθρώπων μας, τόσο στην πατρίδα μας όσο και στον υπόλοιπο πλανήτη, να ατσαλώσετε τη θέλησή σας για ζωή δημιουργική και επίσης, να παραμένετε ανεπηρέαστοι από εκείνους που προσπαθούν να σας πείσουν ότι δήθεν, τίποτα δεν μπορεί να γίνει για να λυθούν τα μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα και ότι δήθεν είναι ελάχιστοι ή ανύπαρκτοι οι σωστοί και έντιμοι άνθρωποι.


Τα επιχειρήματά μου στην κρίση σας.


1. Αποτελεί, ίσως, (διαχρονικό) «σήμα κατατεθέν» των υπανάπτυκτων κοινωνιών, η οργάνωσή τους  η οποία τελεί υπό την αρχή «διαίρει και βασίλευε». Διαίρεση θα πει νόθευση των, μεταξύ των πολιτών, σχέσεων, άρα αποδυνάμωσή τους ως κοινωνικοί δρώντες, άρα εξανδραποδισμός τους. Στις μέρες μας καλλιεργούνται μεθοδικά (επειδή προβάλλονται από θεσμούς με ισχυρότατη συμβολική δύναμη, π.χ. η Βουλή των Ελλήνων, η πλειοψηφία των Μ.Μ.Ε., κ.λπ.) εκείνες οι συμπεριφορές οι οποίες νοθεύουν καίρια τις ανθρώπινες σχέσεις. Στις νεανικές συντροφιές, όλοι πασχίζουν, όχι μόνο να εκφράσουν την γνώμη τους, αλλά και να την επιβάλλουν οπωσδήποτε. Μάλιστα, υπάρχει ένα αίσθημα ταύτισης των προσώπων με τις απόψεις που αυτά εκφράζουν: όταν ο ‘αντίπαλος’ θίξει την άποψή μου, αυτομάτως θίγει (πλήττει) εμένα τον ίδιο! Οι συμπεριφορές των πολιτικών αρχηγών στη Βουλή, οι ‘ήρωες’ των τηλεοπτικών εκπομπών, οι καλεσμένοι των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων, κατά κανόνα μας προβάλλουν – εκπαιδεύοντάς μας – αυτού του είδους τις συμπεριφορές ως ‘φυσιολογικές’. Δεν είναι, όμως. Ο δημιουργικός άνθρωπος γνωρίζει ότι τα περισσότερα λόγια που λέγονται στην καθημερινότητα είναι περιττά (στην καλύτερη περίπτωση).

  • Εξετάζει την περίσταση που έχει να αντιμετωπίσει. Αν είναι απαραίτητο υποβάλλει ερωτήσεις (και όχι ψευδοερωτήσεις, δηλαδή λέω κάτι υπό μορφή ερώτησης) εκεί που πρέπει.
  • Ακούει τι έχουν να πουν οι υπόλοιποι συνομιλητές του χωρίς να τους εμποδίζει.
  • Αν κρίνει ότι είναι απόλυτα απαραίτητο, γνωστοποιεί (με απλότητα και μία μόνο φορά) μία και μοναδική, δική του πρόταση λύσης του ζητήματος.
  • Επιλέγει, από όλες τις δυνατότητες (προτάσεις) που παρέχονται, εκείνη που κρίνει καλύτερη και αναλαμβάνει το όποιο κόστος είτε ρίσκο ενέχεται στην επιλογή του αυτή.

Θεωρώ σαν έναν από τους βασικότερους λόγους διαιώνισης των μεγάλων προβλημάτων της πατρίδας μας το γεγονός ότι τεχνηέντως και μάλιστα στο επίπεδο συνολικά του κοινωνικού μας σώματος έχει αντικατασταθεί η πρακτική της ‘επιλογής’ από την αναποτελεσματική πρακτική της έκφρασης ‘γνώμης’. Αυτό συμβαίνει επειδή τις ανθρώπινες κοινωνίες, γενικά, διέπει ο νόμος ‘εκείνο στο οποίο θυσιάζεις, εκείνο μεγαλώνεις’. Στην πατρίδα μας και μάλιστα μέσω της δυναμικής της «μη επιλογής», στις επιμέρους διεργασίες της έχουν επικρατήσει εκείνες οι εκδοχές που γενικά συναντά κανείς, στο «τέρμα της κατηφόρας». Φραγμό σε οτιδήποτε είναι μη-ποιοτικό μπορεί να βάλει, κυρίως η έλλογη ‘επιλογή’ των πολιτών. Η έλλειψη έλλογων επιλογών, μας έφτασε στο χάλι που βρισκόμαστε σήμερα.
Χρειάζεται όχι μόνο να θέσετε στη μεταξύ σας επικοινωνία τους αυτονόητους κανόνες που επεσήμανα, αλλά το σημαντικότερο να εξασκηθείτε προηγουμένως και μάλιστα επίμονα, σε αυτούς (γιατί η δύναμη της συνήθειας θα σας οδηγήσει, αρχικά, σε αποτυχία και απογοήτευση). Εξάσκηση θα πει, π.χ. να οργανώσετε συντροφικές συναντήσεις στις οποίες, για συγκεκριμένο θέμα θα αγορεύσετε διαδοχικά, υποστηρίζοντας όμως, με σθένος και ευστροφία την άποψη που θεωρείτε αντίπαλη. Με τον τρόπο αυτό θα εξασκήσετε το νου σας να αποστασιοποιείται από όλες τις απόψεις, να μην ταυτίζεται με κάποια από αυτές το ‘εγώ’ σας και τελικά να κατακτήσετε την ικανότητα να βλέπετε σφαιρικά, αντικειμενικά και αμερόληπτα τα διάφορα ζητήματα.
Συνάπτοντας αυθεντικές σχέσεις μεταξύ σας θα μπορέσετε να αυξήσετε το βαθμό ολοκλήρωσης της κοινωνικής σας ομάδα και με τον τρόπο αυτό, χωρίς να χρειάζεται να καταφεύγετε στη χρήση φυσικής βίας, θα μπορέσετε να επιβάλετε με τη μέθοδο των έλλογων και εύστοχων επιλογών όσα εύλογα η υπόλοιπη κοινωνία οφείλει να σας παρέχει.


2. Υπάρχει ένα ζήτημα ευθυκρισίας. Στην πατρίδα μας, δυστυχώς, διάφοροι κοινωνικώς ασυνείδητοι πολίτες που διαθέτουν ασύμμετρα μέσα επιρροής πάνω στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης έχουν καταφέρει να προκαλέσουν σύγχυση στα μέλη της πολιτείας μας διαστρέφοντας σε εγκληματικό βαθμό το περιεχόμενο της έννοιας ‘ποιότητα’ (‘σωστό’, ‘συμφέρον’, ‘δίκαιο’, ‘έξυπνο’ κ.λπ.). Η δυνητική ισχυροποίηση της κοινωνικής σας ομάδας εγείρει την αδήριτη ανάγκη, εσείς οι ίδιοι, να εξασφαλίσετε προκαταβολικά (το λιγότερο) ένα ελάχιστο ασφαλές επίπεδο ευθυκρισίας προκειμένου να κάνετε ορθή χρήση της κοινωνικής δύναμης που θα αποκτήσετε. Τον στόχο αυτό μπορείτε να πετύχετε ως εξής: Προσφύγετε στα βιβλία της κλασικής λογοτεχνίας (και όχι στον οποιονδήποτε ‘σωτήρα’). Η διαχρονικότητά τους υποδηλώνει (και διασφαλίζει) την αξία τους. Αντλήστε από αυτά τη βαθύτερη γνώση που περιέχουν. Επίσης υπάρχει ένα επιπλέον προαπαιτούμενο: να εμπλουτίσετε την ‘γλώσσα’ σας. Ο Βιτγκενστάιν έλεγε «τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου». Αυτό σημαίνει ότι για να μπορεί να κατανοήσει η αντίληψή σας τα περίπλοκα ζητήματα που ταλανίζουν την πατρίδα μας χρειάζεστε τις ‘γλωσσικές εκείνες δομές’ οι οποίες είναι απαραίτητες προκειμένου να μπορούν να διατυπωθούν αποτελεσματικά οι λύσεις των προβλημάτων αυτών. Ενημερωθείτε, λοιπόν σε όσο μπορείτε μεγαλύτερο βάθος, τουλάχιστον στα εξής γνωστικά αντικείμενα: θεωρία αλγορίθμων, θεωρία παιγνίων, τυπική λογική, φιλοσοφική ανθρωπολογία. Τα δύο πρώτα θα σας δώσουν τη δυνατότητα, να εξοικιωθείτε με τις τεχνικές της τακτικής και στρατηγικής σκέψης και επίσης, να αντιληφθείτε πόσο χαμηλά έχει ξεπέσει ο δημόσιος βίος της πατρίδας μας (αν νομίζετε ότι η καθομιλουμένη 'γλώσσα' μπορεί να εφράσει πλήρως αυτό τον ξεπεσμό, πολύ φοβούμαι ότι αυτό δεν είναι ακριβές), το τρίτο θα ισχυροποιήσει την διάκρισή σας και θα σας βοηθά να επιμετρείτε τη νοητική κατάσταση των συνομιλητών σας, ενώ το τέταρτο, θα σας δώσει τη δυνατότητα να κατανοήσετε αποτελεσματικά, τι είναι εκείνο που μας κάνει αυθεντικά ‘ανθρώπινους’ και μάλιστα πώς θα το αποκτήσετε.
Όσο χαμηλός είναι ο δείκτης της ‘κατά κεφαλήν καλλιέργειας’ των ενηλίκων συνανθρώπων σας, άλλο τόσο χαμηλή είναι η ευθυκρισία τους. Για το λόγο αυτό αποφύγετε να έρχεστε σε ευθεία αντιπαράθεση μαζί τους (κάτι τέτοιο ενέχει κινδύνους που ίσως δεν αντιλαμβάνεστε). Προτιμήστε τον αποτελεσματικότερο (και πολύ ασφαλέστερο) δρόμο του συνδυασμού της δημιουργικής επιμονής με την δημιουργική υπομονή και το αποτέλεσμα, πιθανότατα θα σας δικαιώσει.


3. Ο χρόνος μας είναι η ζωή μας. Ο χρόνος είναι με το μέρος σας, άρα και η ζωή είναι με το μέρος σας. Πάνω στην κοινωνική δυναμική της πολιτείας μας, ισχυρότερο ‘αποτύπωμα’ (βλέπε έννοια neural plasticity) αφήνει εκείνος με του οποίου το μέρος είναι η ζωή. Επομένως, εφόσον αυτοοργανωθείτε αποτελεσματικά, έχοντας προηγουμένως μάθει να μελετάτε συστηματικά, καλά βιβλία, είναι γελοίο να ισχυρίζεται κανείς ότι, δήθεν, το μάτσο ερειπίων και ρεταλιών που, γενικά, έχουμε καταντήσει τους εαυτούς μας οι ενήλικες, μπορεί να σας εμποδίσει να χτίσετε ένα δικό σας δημιουργικό κόσμο.


Διάβασμα, αυθεντικό διάλογο μεταξύ σας και ορθές επιλογές, λοιπόν και καλή πρόοδο!



Υ.Γ.: ενέταξα αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή, ενδεχομένως, συμβάλλει στην καλύτερη κατανόηση ορισμένων ζητημάτων τα οποία επηρεάζουν την αίσθηση ταυτότητας των νέων ανθρώπων.









Περί τρίτου πολιτικού πόλου PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

Ευρύτατο το ενδιαφέρον επίλυσης του προβλήµατος της χαµηλής αποδοτικότητας του πολιτικού συστήµατος, της πατρίδας µας. Όµως, η δοµή του δηµοσίου διαλόγου, πιθανότατα, δεν βοηθά στην κατανόηση της δυναµικής (σ.σ. άρα και στην επίλυση) αυτού του προβλήµατος.

Κοινή αντίληψη.

• Τα πολιτικά κόµµατα πρέπει να εκφράζουν υπαρκτά κοινωνικά ρεύµατα.
• Ο πολιτικός λόγος των κοµµάτων πρέπει να αντικατοπτρίζει τις κοινωνικές ανάγκες.
• Πρέπει να προσδιορίζεται στο [παραδοσιακό] πολιτικό φάσµα η θέση των πολιτικών κοµµάτων.
• Η ανανέωση και η αρετή είναι ‘εργαλεία’ και όχι σκοποί. Αυτά, δεν φτιάχνουν πρόταση για το µέλλον. ∆εν απαντούν στα σύγχρονα ‘προβλήµατα’, αύξηση παραγωγής, δικαιότερη διανοµή του πλούτου.
• Χρειάζεται να δοθούν [a priori] απαντήσεις στα ζητήµατα: ‘πώς θα αυξηθεί η παραγωγή’, ‘πώς θα γίνει δικαιότερη η διανοµή του πλούτου’. Συµπεράσµατα. Οι ανωτέρω προκείµενες προτάσεις καθιστούν ως µη αποφάνσιµο το ζήτηµα της αποδοτικότητας του πολιτικού συστήµατος της πατρίδας µας για τους εξής λόγους:
• ∆εν προσδιορίζουν ένα τρόπο επιµέτρησης της αποδοτικότητας του πολιτικού συστήµατος.
• Εντάσσουν σε κοινή κατηγορία όλα τα κοινωνικά ρεύµατα.
• Εντάσσουν σε κοινή κατηγορία όλες τις κοινωνικές ανάγκες.
• Προβάλλουν τον πλούτο (τον οποίο δεν προσδιορίζουν) καθώς επίσης και τη δίκαιη διανοµή του, ως επιδιωκόµενους στόχους (δηλαδή ως αίτια και όχι ως αιτιατά).
• Είναι συµβατές µόνο µε ένα ντετερµινιστικό κόσµο, καθώς µόνο σε ένα µηχανιστικό κόσµο, a priori λύσεις εφαρµόζονται και παράγουν επιδιωκόµενα αποτελέσµατα (αύξηση πλούτου και δίκαιη διανοµή).
• Το τροπικό ‘πώς’ της ύπαρξης του πολίτη εξοβελίζεται. Η αρετή υποβιβάζεται σε ένα ‘εργαλείο’.
• Η ανανέωση (η µοναδική πραγµατικότητα των δυναµικά µεταβαλλόµενων σχέσεων) υποβιβάζεται σε ‘εργαλείο’.


Εναλλακτική άποψη.

• Τα πολιτικά κόµµατα πρέπει να καταδεικνύουν τη σχέση που υπάρχει µεταξύ των υπαρκτών κοινωνικών ρευµάτων και των ανθρωπολογικών αναγκών των πολιτών. Επίσης, όταν η σχέση αυτή δεν είναι δηµιουργική, τότε πρέπει να συµβάλλουν, ενεργητικά, στην αναβάθµιση της σχέσης αυτής.
• Ο πολιτικός λόγος των κοµµάτων πρέπει να αναβαθµίζει την κατά κεφαλήν καλλιέργεια των πολιτών αντικατοπτρίζοντας τις ανθρωπολογικές ανάγκες τους.
• Τα πολιτικά κόµµατα πρέπει να ταυτοποιούνται µέσω της σχετικής θέσης τους ως προς διαχρονικά και οικουµενικά σηµεία αναφοράς. Χωρίς τέτοιου είδους σηµεία αναφοράς, η θεσµική υποχρέωση, των πολιτικών κοµµάτων, διανοµής της εξουσίας, εύκολα µπορεί να υποβιβαστεί σε µια εύσχηµη, αρπακτική, συλλογική ιδιοτέλεια.
• Η ανανέωση (η µεταβολή) είναι η µόνη πραγµατικότητα εντός του κτιστού κόσµου. Η αρετή είναι απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε δηµιουργική δράση και το απόλυτο µέτρο της απόστασης του ανθρώπινου βίου από τη ζωώδη κτηνωδία. Η αύξηση της αρετής απαντά σε όλα τα ‘προβλήµατα’, τα σύγχρονα, τα παλαιότερα και – πιθανότατα - τα µελλούµενα. Οι παρενέργειες της έλλειψης αρετής αποτελούν τις αιτίες για τα περισσότερα κοινωνικά προβλήµατα (δεν συµπεριλαµβάνεται η φαλάκρα).
• Εις άτοπον απαγωγή: Έστω ότι επινοείται και διατυπώνεται (υπό συνθήκες κατίσχυσης της ανθρώπινης ιδιοτέλειας) µια a priori λύση των προβληµάτων ‘αύξηση παραγωγής του πλούτου’, ‘δικαιότερη διανοµή του πλούτου’. Η λύση αυτή δεν µπορεί παρά να ‘φωτίζει’ κάποια πτυχή της δυναµικής του πλούτου που δεν είχε γίνει αντιληπτή. Η ανθρώπινη ιδιοτέλεια σε συνδυασµό µε τις εγγενείς, στην κοινωνία µας, ασυµµετρίες δύναµης (κάθε είδους) θα είχε σαν συνέπεια, για προφανείς λόγους, οι ‘ισχυροί’ και προκειµένου να ιδιοποιηθούν δυσανάλογα µεγάλο µέρος από το όφελος των εν λόγω λύσεων, να ασκήσουν βία (διαφόρων µορφών) σε βάρος των ‘αδύνατων’. Η βία θα ακύρωνε την αύξηση και η δυσαναλογία τη δικαιοσύνη στη διανοµή του πλούτου. Άτοπον. Άρα, τέτοια λύση και ειδικά υπό συνθήκες κατίσχυσης της ανθρώπινης ιδιοτέλειας δεν µπορεί να υπάρξει.



Η δυναµική των πολιτικών κοµµάτων τύπου ‘ανθρωπικής αρχής’ µοιάζει να αναπληρώνει (σε κάποιο βαθµό) τη χαµηλή αποτελεσµατικότητα των παραδοσιακών κοµµάτων. Χρησιµοποιώντας επιτελεστικές µεθόδους ανώτερης τάξης, επιχειρεί να υπερβεί τον αυτοαναπαραγωγικό χαρακτήρα της ανθρώπινης ιδιοτέλειας και της ανθρώπινης βίας (κάθε είδους). Ο προσεκτικός αναγνώστης θα επιβεβαιώσει τους ισχυρισµούς αυτούς µελετώντας την ιστοσελίδα www.oreazoi.gr.

Τα πολιτικά κόµµατα αυτού του είδους, θεωρητικά (καθώς δεν έχουν δοκιµαστεί, ακόµη, στην πράξη), δεν είναι απολιτίκ. Το αίτηµα των πολιτών για επιβίωση (νοµή µέρους της εξουσίας) βρίσκει ανοικτό δρόµο προς τις ‘αποφασιστικές δοµές’, µέσω της ‘αναδυόµενης’ ατζέντας σηµαντικότητας. Η άµεση συµµετοχή των πολιτών (µελών) στις ‘αποφασιστικές δοµές’ εξασφαλίζει την πραγµατοποίηση αυτής της διανοµής. Τι γίνεται, όµως, µε τα παραδοσιακά πολιτικά κόµµατα; Πόσο ισχυρός είναι ο πολιτικός χαρακτήρας τους; Αν είναι, όντως, ισχυρός, τότε ποιες είναι οι πολιτικές των κοµµάτων αυτών για τα εξής ζητήµατα:

  • Πώς θα απεγκλωβιστούν οι πολίτες από το ρόλο του ‘προστατευόµενου’ εντός οργανισµών ‘εικονικού’ χαρακτήρα; (οργανισµών όπως οι δήθεν δηµόσιοι οργανισµοί, δήθεν Μ.Μ.Ε., δήθεν επιχειρήσεις, δήθεν Α.Ε.Ι, δήθεν πολιτικά κόµµατα, δήθεν σχολεία, κ.ά. Ειδοποιός διαφορά του ‘εικονικού’ από τον ‘πραγµατικό’ χαρακτήρα είναι η µη αξιολόγηση, η µη ορθολογική αξιοποίηση πόρων, η µη ορθολογική οργάνωση, η µη βιωσιµότητα, η υποβάθµιση της υπαρκτικής ακεραιότητας των υπαγοµένων, η αναποτελεσµατικότητα, η ανεξέλεγκτη αισχροκέρδεια, η αδιαφάνεια κ.λπ.).
  • Πώς θα απεγκλωβιστούν οι πολίτες από το ‘τέλµα’ της αµιτριπτιλίνης, της ρισπεριδόνης, της φλουοξετίνης, της αλοπεριδίνης, της κοκαΐνης, της ηρωίνης, των αµφεταµινών και όλων των άλλων νευροτοξικών ουσιών; - Πώς θα εξαλειφθεί το δηµόσιο χρέος της πατρίδας µας;
  • Πώς θα αναβαθµιστεί η κατά κεφαλήν καλλιέργεια των πολιτών.
  • Πώς θα εξαλειφθεί η βαρβαρότητα της ανεργίας;
  • Πώς θα αποκατασταθεί η συλλογική αξιοπρέπεια της πατρίδας µας;
  • Πώς θα συναφθεί σχέση έντιµης αµοιβαιότητας µε τις γειτονικές χώρες;

Και ο νοών νοήτω.-


Υ.Γ.: ενέταξα το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Δράση" επειδή πιστεύω ότι με καλύτερη συννενόηση πάνω στη δομή και τον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, ενδεχομένως, η αποδοτικότητα όλων των παραγωγικών δομών της πολιτείας μας να αναβαθμιστεί.

Darth Vader versus miniMe PDF Εκτύπωση E-mail
Δράση για Συνεννόηση - Απόψεις

Όταν όλα τα άλλα πνευµατικά µέσα που διαθέτει ο άνθρωπος αποτυγχάνουν να εγκαθιδρύσουν την τάξη στην ανθρώπινη κοινωνία, ας είναι το αίσθηµα της αρµονίας η πυξίδα που θα µας δείχνει ποιο είναι το σωστό, ποιο το λάθος».

Μικρές και άπειρες κοπέλες PDF Εκτύπωση E-mail
Δράση για Συνεννόηση - Απόψεις

Ουσιώδης είναι (στο πλαίσιο μιας δυναμικής ανάλυσης) η ανθρώπινη διάκριση αναφορικά με το περιεχόμενο που δίνει ο καθένας μας, στη λέξη «εγώ». Το περιεχόμενο αυτό εξαρτάται από το επίπεδο μόρφωσης και καλλιέργειας του ανθρώπου. Είναι μάταιο να προσπαθούμε να αναγκάσουμε έναν αμόρφωτο άνθρωπο να συμπεριφερθεί σαν να ήταν μορφωμένος. Είναι γόνιμο να προσπαθούμε να αναβαθμίσουμε την κατά κεφαλήν καλλιέργεια της κοινωνίας μας.

Η αφελής ωφέλεια PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

«Ω! πήτε μου ποιός είναι εκείνος που πρώτος υποστήριξε πως ο άνθρωπος κάνει ατιμίες μόνο και μόνο γιατί δεν καταλαβαίνει το πραγματικό του συμφέρον και πως αν του άνοιγαν τα μάτια – για το συμφέρον του εννοείται – θα γινόταν αμέσως καλός και γενναιόδωρος; Κι’ απαντούν: αν ήταν έξυπνος, αν καταλάβαινε το συμφέρον του, θάψαχνε να τώβρει μόνο στο καλό. Ώ! Αφέλεια παιδική! Μα πότε λοιπόν, στο διάβα των αιώνων, γίνηκε και μια μόνο φορά, να ενεργήσει ο άνθρωπος σύμφωνα με το συμφέρον του;» (Ντοστογιέφσκι, Το υπόγειο).

Αφορμή για το σημερινό σχόλιο αποτελεί η – κατά τη γνώμη του συντάκτη του παρόντος κειμένου - επίκαιρη, πιθανότατα καθολική κατάληψη του δημοσίου και ιδιωτικού λόγου από ζητήματα που έχουν σχέση με οτιδήποτε άλλο εκτός από το κατεξοχήν ζήτημα: «πώς να κάνουμε τη ζωή μας ευτυχισμένο βίο».

Η σφοδρότητα της παραπληροφόρησης, η οποία ανακυκλώνεται εντός του δημοσίου λόγου, μοιάζει να έχει εξοβελίσει από τον νου της κοινωνίας μας, την επίγνωση του πώς κατακτάται η ευτυχία: «για την ευτυχία (η οποία είναι μια ατομική, μονομερής υπαρκτική κατάσταση) δεν υπάρχουν ‘εξωτερικές’ προϋποθέσεις (οι ‘άλλοι’, οι συνθήκες, κ.λπ.). Αρκεί ο νους και η καρδιά του ανθρώπου να στραφούν προς το καλό».

Οι όροι και οι (ανόητες) προϋποθέσεις που προσπαθούν, ιδιοτελώς, να μας πλασάρουν, καταφέρνουν, πρωτίστως να στρέψουν το νου και την καρδιά προς οπουδήποτε αλλού. Ο θυμός είναι απολύτως περιττός και μάταιος. Η ευτυχία, πάντα και παντού, προσβάσιμη.

Πολύ μεγάλη θα ήταν η υπηρεσία προς την κοινωνία μας αν, όλοι, σιωπούσαμε! Ίσως, η μεταστροφή της προσοχής, από το δημόσιο λόγο προς το λόγο που αναδύουν οι δημιουργικές συντροφιές, να είναι μια κάποια «σωτηρία».


Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή πιστεύω ότι αυτό συμβάλλει στην κατανόηση (άρα και στη Συνεννόηση) μερικών από τις σημαντικότερες αιτίες της τρέχουσας σύγχυσης του πολίτη αναφορικά με την αληθινή (υπαρκτική) του ταυτότητα.

Κοινότητες έντιμης αμοιβαιότητας PDF Εκτύπωση E-mail
Δράση για Ελευθερία - Απόψεις

Η διασύνδεση και οριζόντια ολοκλήρωση μεταξύ πολλών ομάδων σχέσεων κοινωνίας σε συνδυασμό με την προοδευτική μετάβαση πολιτών από συμβατικές θέσεις εργασίας σε άλλες, εντός ομάδων σχέσεων κοινωνίας αποτελεί την (ολιστική) λύση του προβλήματος της πατρίδας μας.

Επονείδιστη Τέχνη της Ρητορικής Πειθούς: Μέρος 3ο PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Φενάκη Νο 32 (σελ. 141)

«Υπαγωγή της αντίπαλης θέσης σε απεχθή κατηγορία»

«Προκειμένου να αποφύγετε κάποιο ισχυρισμό, μπορείτε εύκολα να τον εξουδετερώσετε είτε να τον καταστήσετε αναξιόπιστο, υπάγοντάς τον αυθαίρετα σε μια απεχθή κατηγορία, παρότι η σχέση του με την κατηγορία αυτή είναι μόνο φαινομενική είτε αίολη.

Μπορείτε να πείτε, για παράδειγμα, 'Αυτό είναι Μανιχαϊσμός» ή «Είναι ένας Αριανισμός», ή «Πελαγιανισμός», ή «Ιδεαλισμός», ή «Σπινοζισμός», ή «Πανθεϊσμός», ή «Μπραουνιανισμός», ή «Νατουραλισμός», ή «Μυστικισμός» [ή 'Παπαρδελιανισμός'], κ.λπ.

Προβάλλοντας μια αντίρρηση αυτού του είδους θεωρείτε δεδομένο ότι:

  1. Ο υπό αίρεση ισχυρισμός υπάγεται επακριβώς στην κατηγορία που του αποδίδετε, ή έστω, περιέχεται σε αυτή. Με τον τρόπο αυτό είναι σαν να λέτε: 'Αυτά μας τα 'παν κι άλλοι...'.
  2. Ο υπό αίρεση ισχυρισμός αναφέρεται σε ένα σύστημα το οποίο έχει απορριφθεί καθ' ολοκληρίαν και για το λόγο αυτό δεν περιλαμβάνει ούτε μια στάλα αλήθειας».


Απαλή αλλά ιδιαιτέρως 'φαρμακερή', η φενάκη αυτή. Θυμίζει την κλασική περίπτωση των δύο φιλενάδων με τις μεγάλες 'περιφέρειες':

Λέει η μία (η έξυπνη): Προγραμμάτισα τις Δευτέρες να κάνω ποδηλασία, τις Τρίτες Jogging και τις Τετάρτες κωπηλασία. Δεν μπορεί, μέχρι το τέλος της άνοιξης θα έχω χάσει τις περιφέρειές μου. Το καλοκαίρι προβλέπεται περιπετειώδες...

Απαντά η άλλη (η πονηρή και τεμπέλα): Με αυτά που κάνεις θα καταντήσεις σαν εκείνα τα λιπόσαρκα φωτομοντέλα! Θα γίνεις μια ανορεκτική!

Ηθικόν δίδαγμα: αν θέλετε να ζήσετε μια φυσική ζωή, μη ζητάτε τη γνώμη κανενός. Απλά κάντε το!


Υ.Γ. Ενέταξα το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή, πιστεύω, ότι θα μπορούσε να εμβαθύνει την κατανόησή μας, άρα και τη δυνατότητα συνεννόησής μας, αναφορικά με τον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Αναβαθμίζοντας τη συνεννόησή μας, είμαστε, ενδεχομένως σε καλύτερη θέση να διαφυλάξουμε την πολιτεία μας από τις όποιες δυσλειτουργίες του πολιτικού συστήματος.

Τα δεινά της ομαδοσκέψης PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Μελέτη πάνω στις εργαλειακές διεργασίες διχασμού των πολιτών.


Η οµαδοσκέψη είναι ένα µέσο του οποίου η χρήση αυξάνει την πιθανότητα ατοµικής επιβίωσης, εντός των κοινωνικών οµάδων, ειδικά, όταν αντιλαµβανόµαστε την επιβίωση ως «... ικανοποίηση των απαιτήσεων του φυσικού είδους... Όταν θεωρούµε τη φύση αυτόνοµη, ενώ τις φυσικές λειτουργίες της ζωής ως υπαρκτικό αυτοσκοπό».

Σε οµάδες ανθρώπινης δραστηριότητας εµφανίζεται, συχνά, το φαινόµενο, διάφορες αµυντικές τακτικές να ενσωµατώνονται στην οργανωσιακή κουλτούρα των οµάδων αυτών, παράγοντας νόρµες κοινής συµπεριφοράς και µορφές οµαδοσκέψης, τα οποία µάλιστα παρεµποδίζουν τους ανθρώπους να διακρίνουν κρίσιµες απόψεις της πραγµατικότητας στην οποία είναι ενταγµένοι. Σύµφωνα µε τον Irving Janis, µε τον όρο οµαδοσκέψη χαρακτηρίζονται οι περιπτώσεις εκείνες στις οποίες άνθρωποι παρασύρονται από οµαδικές αυταπάτες είτε αντιλήψεις αυτοαναφορικού χαρακτήρα.

Η εκδήλωση του φαινοµένου της οµαδοσκέψης παρουσιάζει δύο κοινά σηµεία µε όλες, σχεδόν, τις ηθεληµένες απάτες, δηλαδή ένα συνδυασµό παραβιάσεων: του θεωρήµατος του Gödel (απλουστευτικά, αυθαίρετη, αδιόρατη απόδοση στο ευρύτερο κατηγόρηµα ιδιότητες του λεπτότερου κατηγορήµατος) και του θεωρήµατος του Bayes (απλουστευτικά, αυθαίρετη, αδιόρατη µεταποίηση µίας υπό συνθήκη πιθανότητας, σε πιθανότητα. Αυθαίρετη, αδιόρατη µεταποίηση µιας ένδειξης σε απόδειξη).

Όσον αφορά την αντιµετώπιση ή την αποτροπή του φαινοµένου της οµαδοσκέψης, υπάρχουν δύο απόψεις: η άποψη του μαχητικού θετικισμού και η μεταφυσική άποψη.

Μαχητικός θετικισµός: όσο περισσότερο εξασκούµαστε νοητικά, όσο συνεπέστερα εφαρµόζουµε τα θεωρή τε στην εφαρµογή της τυπικής λογικής και γενικότερα της κριτικής σκέψης, τόσο µικραίνουµε την πιθανότητα εκδήλωσης οµαδοσκέψης. Όµως, ο ντετερµινιστικός χαρακτήρας των πρακτικών αυτών τις καθιστά, αυτές καθαυτές, «µέσα» για την επίτευξη ενός σκοπού. Εποµένως, ο τρόπος «χρήσης» των µέσων αυτών υπάγεται στον ίδιο κίνδυνο εκδήλωσης οµαδοσκέψης, πράγµα που συνεπάγεται ότι δεν λύνουν οριστικά το πρόβληµα, αλλά το µετασχηµατίζουν σε άλλο πρόβληµα 'ανώτερης τάξης».

Μεταφυσική άποψη: τεχνικές που το αντιµετωπίζουν είναι εκείνες που σχετίζονται µε οργανωσιακές δοµές, οι οποίες αναγνωρίζουν ως ισχυρό το κοινωνικό κριτήριο της γνώσης (δηλαδή εκεινο που συνδέει τον τρόπο να «γνωρίζουµε» µε έναν τρόπο να «υπάρχουµε», όταν «τόπος» της σύνδεσης αυτής είναι το άθληµα της σχέσης – κοινωνίας). Πρακτικές εφαρµογής της άποψης αυτής αποτελούν γνωστές ιαπωνικές µέθοδοι οργάνωσης (π.χ. Ringi), καθώς επίσης και άλλες οι οποίες υπάγονται σε ορισµένα ολιστικά µεθοδολογικά «παραδείγµατα».

Εκδηλώσεις του φαινοµένου της οµαδοσκέψης παρατηρεί ο υποψιασµένος πολίτης, συχνά, στην καθηµερινότητά του: κρατικές ές περιπέτειες είτε που περιπέφτουν σε κατάσταση πολύπλευρης καχεξίας, πολιτικά είτε διοικητικά συστήµατα τα οποία περιπέφτουν σε κατάσταση ανυποληψίας είτε χαµηλής αποδοτικότητας, επιχειρήσεις οι οποίες πτωχεύουν, οικογένειες οι οποίες περιπέφτουν σε κατάσταση «νοσηρότητας», ανθρώπινες σχέσεις οι οποίες χάνουν το δηµιουργικό χαρακτήρας τους είτε διαρρηγνύονται είτε αδυνατούν να γεννηθούν, ανθρώπινα πρόσωπα τα οποία περιπέφτουν, αδικαιολόγητα, σε κατάσταση κοινωνικής ανυποληψίας είτε περιθωριοποίησης. Ταυτόχρονα, υπάρχουν και αντίστροφες περιπτώσεις: «ασηµαντότητες που διαλάµπουν και µεγαλύνονται», κ.λπ.

Πιστεύουµε ότι δεν µπορεί να υπάρξει εγγυηµένη λύση για το πρόβληµα του φαινοµένου της οµαδοσκέψης. Μόνο µια (υπό κάποια έννοια) σπειροειδής διαδικασία βαθµιαίας αντιµετώπισής του, η οποία µοιάζει µε ένα «άθληµα»: ο πολίτης, διαφυλάσσοντας της ακεραιότητα της φύσης του, διαφυλάσσοντας την ελευθερία έκφρασης της προσωπικής του ετερότητας και ενασκούµενος στη σύναψη έλλογων σχέσεων µε υπαρκτικά ακέραιους συνανθρώπους του, µειώνει την πιθανότητα εκδήλωσης του φαινοµένου της οµαδοσκέψης, στον τρόπο που αυτός βιώνει την πραγµατικότητα.

Υ.Γ.: ενέταξα το άρθρο αυτό στην ενότητα επειδή, πιστεύω ότι δυνητικά εμπλουτίζει με δημιουργικό τρόπο τη "γλώσσα" με την οποία σκεφτόμαστε την οργάνωση των κοινωνικών ομάδων. Η δε οργάνωση των κοινωνικών ομάδων, μεταξύ άλλων, δυνητικά επηρεάζει την αίσθηση της ταυτότητας των προσώπων που είναι ενταγμένα σε αυτές.


Καινοτομία: Ημερήσιος Τύπος 2ης Τάξης PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

1. Εισαγωγή

H παρούσα εργασία αποσκοπεί στην επίτευξη δύο συμπληρωματικών στόχων:

  • Να παράσχει ένα αποτελεσματικό εργαλείο στρατηγικού σχεδιασμού, στις εκδοτικές επιχειρήσεις ημερήσιου τύπου (καθώς επίσης και στις υπόλοιπες επιχειρήσεις μέσων μαζικής ενημέρωσης).
  • Να παράσχει ένα υπόδειγμα (και το συναφές με το υπόδειγμα αυτό γλωσσικό πλαίσιο ανάλυσης), η μελέτη του οποίου (είτε η χρήση του οποίου) θα εγείρει μια βαθύτερη κατανόηση, όσον αφορά τους αναγνώστες ημερήσιου τύπου και τις ανάγκες τους.

Το περιεχόμενο της εργασίας αυτής θεμελιώνεται πάνω σε ένα σύνολο παραδοχών (αξιωμάτων), το οποίο της δίνει νόημα:

  • Σκοπός των κερδοσκοπικών επιχειρήσεων μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι η επίτευξη υψηλής μακροχρόνιας οικονομικής βιωσιμότητας και υψηλής μακροχρόνιας οικονομικής αποδοτικότητας, με τρόπους οι οποίοι συμβάλλουν μόνο θετικά στην ευρωστία όλων των ενδιαφερομένων μερών (μετόχων, αναγνωστών, τηλεθεατών, εργαζομένων, προμηθευτών, κοινωνικού περίγυρου, κρατικών υπηρεσιών, κ.λπ.).
  • Ευρωστία είναι η διεύρυνση της δυνατότητας αυτοσυντήρησης, υπό όρους υπαρκτικής ακεραιότητας, λογικής αναφορικότητας, προσωπικής ετερότητας και ελευθερίας.
  • Η ανθρώπινη φύση, στο βαθμό στον οποίο παραμένει ακέραιη, παρέχει τη δυνατότητα ανάπτυξης της «προσωπικής υπόστασης»1.
  • Αποτελεί ισχυρή μεθοδολογική βάση, η ασθενής εκδοχή της λεγόμενης «ανθρωπικής αρχής»: «το σύμπαν τείνει εξ αρχής οργανικά στη δημιουργία συνθηκών αυτογνωσίας του, δηλαδή λογικής ζωής»2.
  • Τα κοινωνικά ζητήματα αποκτούν πραγματική υπόσταση, κυρίως, όταν εξετάζονται ως συνάρτηση σχέσεων3.
  • Ο σημερινός (στο απόγειο του διερχόμενου κρίση «νεωτερικού υποδείγματος») μέσος αναγνώστης, υπαγόμενος σε μια αδυσώπητη δυναμική αλλοτρίωσης4, χαρακτηρίζεται από ένα, μικρότερο ή μεγαλύτερο, ανθρωπολογικό έλλειμμα.
  • Η βία (συμβολική, νοητική, ψυχολογική κ.λπ.) αναστέλλει τη δυνατότητα εκδήλωσης ανθρώπινης δημιουργικότητας.

Η προσέγγιση του αντικειμένου είναι διεπιστημονική (δημιουργική σύνθεση διαφόρων επιστημονικών θεωριών) και ολιστική (προσέγγιση η οποία διαβλέπει μια οργανικού τύπου διασύνδεση μεταξύ φαινομενικά ανεξάρτητων μορφών), ενώ η τεκμηρίωση των συμπερασμάτων βασίζεται: στην φιλοσοφική ανθρωπολογία, και στις επιστήμες: Κυβερνητική, Διοικητική, Ψυχολογία, και Κοινωνιολογία.


2. Βασικές έννοιες.




Σχέδιο 1. Υπόδειγμα φιλοσοφικής ανθρωπολογίας


Οι αναγνώστες του ημερήσιου τύπου – όπως και κάθε άλλη ανθρώπινη ύπαρξη – είναι προικισμένοι κατ' αρχήν με την ανθρώπινη φύση, η οποία τους εξασφαλίζει εν δυνάμει – σε όρους κλινικής ψυχολογίας (Ζακ Λακάν) - την λογική αναφορικότητα και την προσωπική ετερότητα. Εφόσον αυτοβούλως ο άνθρωπος επιλέξει, σε υπαρξιακό επίπεδο, να ζήσει στην πραγματικότητα (ως σχέση με έναν ενεργούμενο ως κλήση-σε-σχέση λόγο), τότε θα ζήσει σε μια πληρότητα προσωπικής ελευθερίας και ετερότητας. Την κατάσταση αυτή, την ονομάζουμε υπαρξιακή «ακεραιότητα» του ανθρώπινου προσώπου (Σχέδιο 1).

Η εξέλιξη αυτή όμως δεν είναι η μοναδική. Κάθε άνθρωπος είναι δυνατό να εκπέσει σε μια κατάσταση αλλοτρίωσης, δηλαδή στην έκπτωση από την πληρότητα της προσωπικής ελευθερίας και ετερότητας στην εξομοίωση και ουδετεροποίηση που επιβάλλουν οι απρόσωπες απαιτήσεις του φυσικού είδους. Στην κατάσταση αυτή, η φύση αυτονομείται, οι φυσικές λειτουργίες της ζωής γίνονται υπαρκτικός αυτοσκοπός και ως ύπαρξη λογαριάζεται η επιβίωση και όχι η σχέση. Οι τρόποι οι οποίοι οδηγούν σε αυτή την δυσμενή εξέλιξη είναι οι εξής:

  • Την ανθρώπινη φύση «ακρωτηριάζουν» άμεσα διάφορες πρακτικές του βίου, οι οποίες συμπεριλαμβάνονται στο πολιτισμικό υπόδειγμα της «νεωτερικότητας» και στις διάφορες «μόδες» συμπεριφοράς τις οποίες αυτό παράγει.
  • Ο άνθρωπος αδυνατεί να έχει πρόσβαση στον τόπο του «Άλλου» για λόγους εξωγενείς. Η έλλειψη ζωτικού χρόνου, η έλλειψη μόρφωσης (η γλωσσική πενία), η κουλτούρα (λεπτής) βίας και μαζοποίησης κ.ά., μπορεί να αποστραγγίζουν τη ζωτικότητα του ανθρώπινου βιοψυχικού οργανισμού σε βαθμό που να αναστέλλεται η εκ φύσεως δοσμένη σε αυτόν δυνατότητα πρόσβασης στον τόπο του «Άλλου».
  • Η – σε όρους φιλοσοφικής ανθρωπολογίας – άρνηση του ανθρώπου να αποδεχτεί την κλήση-σε-σχέση από τον ενεργούμενο λόγο τον ευρισκόμενο στον τόπο του «Άλλου». Με άλλους όρους, η ατομοκεντρική προτεραιότητα του ανθρώπου.


3. Λειτουργικό υπόδειγμα ημερήσιου τύπου 1ης τάξης.



Σχέδιο 2. Λειτουργικό Υπόδειγμα Ημερήσιου Τύπου 1ης Τάξης


Ορίζουμε (χρησιμοποιώντας την μεθοδολογία Checkland) ως «λειτουργικό υπόδειγμα ημερήσιου τύπου 1ης τάξης», βλέπε «Σχέδιο 2» εκείνο το υπόδειγμα το οποίο διακρίνεται από τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

  • Ιδιοκτησία: Η εκδοτική επιχείρηση ανήκει στους ιδιοκτήτες της.
  • Ενδιαφερόμενα μέρη: Οι ιδιοκτήτες, οι μέτοχοι μειοψηφίας, τα διοικητικά στελέχη, οι εργαζόμενοι, οι προμηθευτές, οι διάφορες κρατικές υπηρεσίες, οι αναγνώστες/τηλεθεατές/ακροατές κ.λπ., οι διαφημιζόμενοι, οι διαφημιστές, ο ευρύτερος κοινωνικός περίγυρος.
  • Λειτουργία/Σκοπός:
    • Η επίτευξη βραχυπρόθεσμης οικονομικής κερδοφορίας και βραχυπρόθεσμης οικονομικής βιωσιμότητας, με κάθε δυνατό τρόπο, τον οποίο ο «χρηστικός ορθολογισμός» θα προκρίνει ως αποδεκτό.
    • Η εκδοτική επιχείρηση αρχικά επιλέγει την ομάδα αναγνωστών (με κοινή κοσμοθεωρητική «απόφαση») στην οποία κυρίως θα απευθυνθεί. Στη συνέχεια ενσωματώνει δεδομένα, πληροφορίες και γνώμες (intelligence), τέτοια, που να είναι συμβατά με τις κοσμοθεωρητικές προτιμήσεις των αναγνωστών στους οποίους απευθύνεται, προκειμένου οι αναγνώστες αυτοί να κατατάσσουν την δραστηριότητα της ανάγνωσης της συγκεκριμένης εφημερίδας στα θετικά μέσα επίτασης της ισχύος τους.
    • Η κάθε εφημερίδα θεωρεί ως «εξωτερική παράμετρο» την κοσμοθεωρητική «απόφαση» των αναγνωστών και προσπαθεί να μεγιστοποιήσει την κερδοφορία και τη βιωσιμότητά της προσαρμόζοντας το περιεχόμενο και την ποιότητα της δημοσιογραφικής ύλης της, στην κοσμοεικόνα εκείνων των ομάδων αναγνωστών που θεωρεί, οικονομικώς, πιο συμφέρουσα.
    • Στην οργανωσιακή δομή της εκδοτικής επιχείρησης και μάλιστα στον άξονα: «δομή» (ιεραρχία) – «συμπεριφορά» (δημιουργικότητα, ελευθερία), το σημείο ισορροπίας είναι εγγύτερα προς το άκρο της «δομής». Αυτό σημαίνει ότι, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, η χρήση μιας ποικιλίας μορφών βίας (συμβολική, νοητική, ψυχολογική) προς όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη είναι αναγκαία για τη διατήρηση της ακεραιότητάς της.
  • Αποδέκτες: Οι αναγνώστες/τηλεθεατές/ακροατές κ.λπ., οι διαφημιζόμενοι.
  • Περιορισμοί: Διαμορφώνονται δυναμικά και σε συνάρτηση με την τρέχουσα, κάθε φορά, πληθώρα ή σπανιότητα σχέσεων αμοιβαιότητας με τα διάφορα έτερα ενδιαφερόμενα μέρη.
  • Κοσμοεικόνα: Εκείνη η οποία έχει καθιερωθεί να ονομάζεται «νεωτερικό υπόδειγμα». Συνοπτικά: θελημένη παραίτηση από την οντολογική ερμηνεία της πραγματικότητας, χρηστικός ορθολογισμός (ο ορθολογισμός είναι έγκυρος στο ποσοστό που είναι χρηστικός, λειτουργικά αποδοτικός), κανονιστικός ευδαιμονισμός, εξομοίωση/ομοιομορφοποίηση των ατόμων.


4. Λειτουργικό υπόδειγμα ημερήσιου τύπου 2ης τάξης.



Σχέδιο 3. Λειτουργικό Υπόδειγμα Ημερήσιου Τύπου 2ης Τάξης


Ορίζουμε ως «λειτουργικό υπόδειγμα ημερήσιου τύπου 2ης τάξης», βλέπε «Σχέδιο 3» εκείνο το υπόδειγμα το οποίο διακρίνεται από τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

  • Ιδιοκτησία: Τα «ίδια» κεφάλαια, η παραγόμενη οικονομική πρόσοδος από τη λειτουργία της και η ευθύνη διενέργειας πολύπλευρων ελέγχων ανήκουν στους ιδιοκτήτες και τους μετόχους μειοψηφίας της εκδοτικής επιχείρησης.
  • Ενδιαφερόμενα μέρη: Οι ιδιοκτήτες, οι μέτοχοι μειοψηφίας, τα διοικητικά στελέχη, οι εργαζόμενοι, οι προμηθευτές, οι διάφορες κρατικές υπηρεσίες, οι αναγνώστες/τηλεθεατές/ακροατές κ.λπ., οι διαφημιζόμενοι, οι διαφημιστές, ο ευρύτερος κοινωνικός περίγυρος.
  • Λειτουργία/Σκοπός:
    • Σκοπός των κερδοσκοπικών επιχειρήσεων μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι η επίτευξη υψηλής μακροχρόνιας οικονομικής βιωσιμότητας και υψηλής μακροχρόνιας οικονομικής αποδοτικότητας, με τρόπους οι οποίοι μόνο συμβάλλουν θετικά στην ευρωστία όλων των ενδιαφερομένων μερών (μετόχων, αναγνωστών, τηλεθεατών, εργαζομένων, προμηθευτών, κοινωνικού περίγυρου, κρατικών υπηρεσιών, κ.λπ.).
    • Η οργανωσιακή δομή και ο τρόπος λειτουργίας της εκδοτικής επιχείρησης:
    • αντικατοπτρίζει την άποψη ότι όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη συνδέονται και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους με σχέσεις οργανικού τύπου.
    • την καθιστούν ένα λογικό τόπο (σημαντική εμπειρικά επαληθεύσιμη).
    • κάνει εκτεταμένη (αν όχι αποκλειστική) χρήση τέτοιων πληροφοριακών συστημάτων τα οποία να συμβάλλουν στην επαύξηση της οργανωσιακής της αποδοτικότητας και βιωσιμότητας.
    • λαμβάνουν χώρα μπροστά από ένα κατάλληλο πολιτισμικό φόντο, το οποίο ενισχύει τη δυναμική τους.
    • Τα όρια που διαχωρίζουν τον «εσωτερικό» στην εκδοτική επιχείρηση χώρο, από το «εξωτερικό» της περιβάλλον, θεωρούνται, σε μεγάλο βαθμό, να μην έχουν πραγματική υπόσταση.
    • Για τη διατήρηση είτε επαύξηση της ευρωστίας, όλων των ενδιαφερομένων μερών, η εκδοτική επιχείρηση θα πρέπει να υιοθετήσει μια τέτοια οργανωσιακή δομή και τρόπο λειτουργίας ώστε, μέσω αυτών, να παρέχει σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη:
    • ολόκληρη την αναγκαία πληροφόρηση αναφορικά με εκείνο τον τρόπο του βίου ο οποίος διατηρεί ακέραιη την ανθρώπινη φύση.
    • τη πρακτική δυνατότητα ανάπτυξης προσωπικών λογικών τόπων (σημαντικές που είναι εμπειρικά επαληθεύσιμες).
    • την πρακτική δυνατότητα εγκαθίδρυσης διατηρήσιμων διαύλων επικοινωνίας μεταξύ όλων των προσωπικών λογικών τόπων.
    • ένα «ζωντανό» παράδειγμα θετικής ανταπόκρισης στην κλήση-σε-σχέση την οποία απευθύνει στην εκδοτική επιχείρηση η σημερινή κοινωνική πραγματικότητα.
    • μια «γλώσσα» που είναι αναφορική προς τη διάκριση: κατασκευασμένη (εικονική), έναντι, γνήσιας εμπειρίας.
    • ευκαιρίες εθελοντισμού ως ένα μέσο το οποίο παρέχει γνήσιες εμπειρίες και το οποίο μπορεί να στηρίξει μια πολιτισμική σφαίρα που δεν εξαρτάται από την εμπορική σφαίρα.
    • εκπαίδευση όσον αφορά την πολιτική αγωγή.
    • τις αναγκαίες υποδομές ανάπτυξης της διακριτικής ευχέρειας αναγνώρισης ποιος «τόπος» χαρακτηρίζεται από λογικότητα (συνέπεια, «αλήθεια», δημιουργικότητα κ.λπ.) και ποιος «τόπος» χαρακτηρίζεται από ενστικτώδη τάση για επιβίωση (μορφές βίας, ασυνέπεια κ.λπ.). Μία από αυτές τις υποδομές είναι η «γλώσσα» (η κοσμοεικόνα την οποία εκφράζει) εντός της οποίας δομείται η δημοσιογραφική ύλη. Άλλη, τέτοια, υποδομή είναι η κατηγοριοποίηση της δημοσιογραφικής ύλης, δηλαδή ο βαθμός στον οποίο η κατηγοριοποίηση αυτή αντικατοπτρίζει τη δομή των ανθρωπολογικών αναγκών.
    • Ισόβαθμη δυνατότητα πρόσβασης (centrality) στις διεργασίες γνωμοδότησης (εκπροσώπησης) στα κέντρα αποφάσεων της εκδοτικής επιχείρησης. Με άλλα λόγια, δίνεται σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη η θεμιτή δυνατότητα αποφυγής αδικαιολόγητης περιθωριοποίησης.
    • Στην οργανωσιακή δομή της εκδοτικής επιχείρησης και μάλιστα στον άξονα: «δομή» (ιεραρχία) – «συμπεριφορά» (δημιουργικότητα, ελευθερία), το σημείο ισορροπίας είναι εγγύτερα προς το άκρο της «συμπεριφοράς». Αυτό σημαίνει ότι εντός ενός κλίματος ανοικτής επικοινωνίας και υπό την αρχή της «μη βίας», επιδιώκεται η επίτευξη των λειτουργικών σκοπών της εκδοτικής επιχείρησης, χρησιμοποιώντας, αποκλειστικά, μέσα που δεν μειώνουν την ευρωστία των ενδιαφερομένων μερών.
  • Αποδέκτες: Οι ιδιοκτήτες, οι μέτοχοι μειοψηφίας, τα διοικητικά στελέχη, οι εργαζόμενοι, οι προμηθευτές, οι διάφορες κρατικές υπηρεσίες, οι αναγνώστες/τηλεθεατές/ακροατές κ.λπ., οι διαφημιζόμενοι, οι διαφημιστές, ο ευρύτερος κοινωνικός περίγυρος.
  • Περιορισμοί:
    • Τα χαρακτηριστικά και οι αντιφάσεις του υφιστάμενου «νεωτερικού» υποδείγματος που έχουν υιοθετήσει οι σημερινές κοινωνίες και η συναφής ανθρωπολογική αλλοίωση την οποία έχει υποστεί ένα ευρύτατο τμήμα της ανθρωπότητας (ελλείμματα: λογικής αναφορικότητας, προσωπικής ετερότητας, δημιουργικότητας, «ακρωτηριασμός» της ανθρώπινης φύσης).
    • Η ύπαρξη μιας κοινωνικής «μαγιάς» αναγνωστών, αποτελούμενης από πρόσωπα τα οποία χαρακτηρίζουν προτεραιότητες ποιότητας, αποτελεί μία αναγκαία προϋπόθεση για την ύπαρξη και λειτουργία εκδοτικών επιχειρήσεων «2ης Τάξης».
    • Η διατήρηση της ύπαρξης της μειοψηφικής κοινωνικής ομάδας που είναι προσανατολισμένη σε προτεραιότητες ποιότητας δεν είναι καθόλου δεδομένη. Είναι τόσο ισχυρή η ένταση της συμβολικής βίας – στο πλαίσιο του «νεωτερικό» τρόπου του βίου - την οποία δέχεται κάθε δημιουργικός άνθρωπος σήμερα, ώστε να μπορούμε να συμπεράνουμε ότι για τη διατήρηση και μάλιστα επαύξηση του πλήθους αυτής της κοινωνικής ομάδας να πρέπει, η εκδοτική επιχείρηση, να χρησιμοποιήσει αναλόγως τη ισχυρή συμβολική δύναμη που διαθέτει.
  • Κοσμοεικόνα: Εκείνη που θέτει ως πρώτη προτεραιότητα την ανθρώπινη υπαρκτική γνησιότητα και προβάλει το είδος του βίου που χρησιμοποιεί ως μέτρο τη σχέση και όχι την ατομική οντότητα. Που θεωρεί ότι την ύπαρξη τη συνιστά όχι ο χαρακτήρας της ως μονάδας του υπαρκτικού γεγονότος (ως οντότητας καθεαυτής), αλλά τη συνιστά η σχέση ως αγάπη [=ενότητα], δηλαδή ως ελευθερία από κάθε προκαθορισμό ή άλλη αναγκαιότητα. Η κατηγοριοποιήσεις τις οποίες περιλαμβάνει η κοσμοεικόνα αυτή, δεν αποσκοπούν στη δημιουργία οφέλους μέσω της πρόκλησης ανυπόστατων αντιθέσεων, αλλά, αντίθετα, αποσκοπούν στην ανάπτυξη της διάκρισης μεταξύ επιλογών και αποτελεσμάτων και στην ανάπτυξη ενός κοινού, δημιουργικού νοήματος για τη ζωή.


5. Πλεονεκτήματα υποδείγματος 2ης τάξης.

  • Η εκδοτική επιχείρηση αποκτά ένα ισχυρό συγκριτικό επιχειρηματικό πλεονέκτημα: την πρόσβαση στην ανθρώπινη δημιουργικότητα που προσπορίζουν η λογική αναφορικότητα και η προσωπική ετερότητα των εργαζομένων σε αυτή καθώς επίσης και των υπόλοιπων ενδιαφερομένων μερών.
  • Η οργανική τάση των αναγνωστών (σύμφωνα με την «ανθρωπική αρχή») προς τις συνθήκες αυτογνωσίας, θα τους παρακινεί να επιλέγουν λογικούς τόπους (καταστάσεις που χαρακτηρίζονται από συνέπεια, «αλήθεια», δημιουργικότητα, μη βία, κ.λπ.). Εφαρμόζοντας το υπόδειγμα 2ης τάξης, μία εκδοτική επιχείρηση καθίσταται ένας λογικός τόπος και για το λόγο αυτό γίνεται ένας πόλος έλξης για τους δημιουργικούς και τους εν δυνάμει δημιουργικούς ανθρώπους.
  • Οι αναγνώστες, τηλεθεατές, ακροατές αποκτούν ένα προνομιακό εταίρο ζωής, από τον οποίο μπορούν να αντλούν πόρους (πολιτισμικούς και άλλους) κατάλληλους για την υποστήριξη της υπαρξιακής τους ακεραιτότητας και προς τον οποίο έχουν κάθε λόγο να επιδεικνύουν διαχρονική πιστότητα.
  • Οι προμηθευτές αποκτούν ένα προμηθευόμενο και μαζί μια αγορά που παράγουν ζήτηση για «ποιότητα», η οποία αποτελεί ένα λόγο ικανό για την ύπαρξη αντίστοιχων διεργασιών ανάπτυξης και διατήρηση της δικής τους «ποιότητας».
  • Οι κρατικές υπηρεσίες αποκτούν ένα υπόδειγμα επιχειρηματικής συμπεριφοράς που παραπέμπει σε κοινωνική υπευθυνότητα και έναν, εν δυνάμει, θεμιτά προνομιακό συνεργάτη, κατάλληλο για την προαγωγή της «ποιότητας» στην κλίμακα της κοινωνίας συνολικά.
  • Ο κοινωνικός περίγυρος αποκτά – εν δυνάμει – ένα προμηθευτή για τα συμβολικά και χρηστικά εκείνα μέσα τα οποία είναι αναγκαία για την υιοθέτηση ενός πιο δημιουργικού τρόπου ζωής.


6. Διασφάλιση του συγκριτικού πλεονεκτήματος από τη χρήση του υποδείγματος 2ης τάξης.

Υποθέτουμε ότι υπάρχουν δύο πιθανοί, διαμετρικά αντίθετοι, λόγοι υιοθέτησης και πρακτικής εφαρμογής, από την εκδοτική επιχείρηση, του «λειτουργικού υποδείγματος ημερήσιου τύπου 2ης τάξης»: η προαίρεση της απλής εκτέλεσης καθήκοντος και η ατομοκεντρική επιδίωξη εκπλήρωσης αξιώσεων σχετικής επαύξησης της ισχύος. Δεν αποκλείουμε την περίπτωση της ταυτόχρονης επενέργειας – υπό κάποια σχετική αναλογία – και των δύο αυτών λόγων, όμως, για λόγους ευκρίνειας θα εξετάσουμε μόνο τις δύο ακραίες περιπτώσεις:

  • Απλή εκτέλεση καθήκοντος (θετική ανταπόκριση στην κλήση-σε-σχέση από τον τόπο του «Άλλου», ανταπόκριση στην ανάγκη της στιγμής, επενέργεια ενός «αγαθού παλμού» κ.λπ.): Η αντιγραφή του υποδείγματος 2ης τάξης από άλλες «ανταγωνιστικές» επιχειρήσεις δεν συνιστά απώλεια συγκριτικού πλεονεκτήματος, σε καμία περίπτωση. Αν η «ανταγωνίστρια» εκδοτική επιχείρηση υποκινείται από έναν ανάλογο «αγαθό παλμό», τότε η δράση της θα λειτουργήσει συνεργικά ως προς τη δράση της πρώτης εκδοτικής επιχείρησης με αποτέλεσμα τη δυσανάλογα μεγάλη επαύξηση της ζήτησης για «ποιότητα» σε σχέση με την επαύξηση που θα συντελούνταν από τη δράση μόνο της πρώτης εκδοτικής επιχείρησης. Η διάδοση του υποδείγματος 2ης τάξης επιφέρει αύξηση της ευρωστίας όλων των ενδιαφερομένων μερών που σχετίζονται με εκείνες τις εκδοτικές επιχειρήσεις οι οποίες θα το υιοθετήσουν. Από την οπτική της κοσμοεικόνας εκείνης, εντός της οποίας το υπόδειγμα 2ης τάξης αποκτά νόημα, δεν υπάρχουν «ανταγωνίστριες» εκδοτικές επιχειρήσεις, παρά μόνο «λογικοί τόποι» (εμπειρικά επαληθεύσιμες σημαντικές), οι οποίοι απευθύνουν, ο ένας προς τον άλλο [= ευγενής άμιλλα], κλήσεις-σε-σχέση, χωρίς αυτό να είναι ασυμβίβαστο με την ισχύ και την εφαρμογή των κανόνων του υγιούς αγοραίου ανταγωνισμού.
  • Ατομοκεντρική προτεραιότητα εκπλήρωσης αξιώσεων σχετικής επαύξησης της ισχύος: ο λόγος αυτός βρίσκεται σε κατάφορη παραβίαση των θεμελιακών παραδοχών του υποδείγματος 2ης τάξης. Μια προσπάθεια εφαρμογής αυτού του υποδείγματος για το λόγο που αναφέρθηκε, δεν μπορεί παρά να καταλήξει σε αποτυχία, κατασπατάληση πόρων και την αποδέσμευση ζωτικού χώρου εντός του επιχειρηματικού τοπίου των εκδοτικών επιχειρήσεων, προς όφελος εκείνων των επιχειρήσεων που ήδη εφάρμοσαν επιτυχώς αυτό το υπόδειγμα.


7. Συζήτηση

Θεωρούμε πιθανή την έγερση στο νου του αναγνώστη των εξής εύλογων ερωτημάτων:

  • Τι αρμοδιότητα μπορεί να έχει μια εκδοτική επιχείρηση, όσον αφορά την υπαρξιακή κατάσταση των ενδιαφερομένων μερών;
  • Μήπως αποτελεί παραβίαση της προσωπικότητας και της ελευθερίας των ενδιαφερομένων μερών η εργαλειακή επενέργεια πάνω σε παράγοντες που είναι καθοριστικοί για την υπαρξιακή κατάσταση των ενδιαφερομένων μερών;

Στις σημερινές δημοκρατικές κοινωνίες έχει καθοριστεί θεσμικά ότι οι πολίτες έχουν ίσα δικαιώματα απέναντι στο νόμο. Ανεξαρτήτως του κατά πόσο οι θεσμικοί αυτοί κανονισμοί εφαρμόζονται ή όχι, είναι δεδομένο το γεγονός ότι δεν υπάρχει κατοχύρωση ανάλογης ρύθμισης, ούτε θεσμικά αλλά ούτε και πολιτισμικά, η οποία να σχετίζεται με τη συμβολική δύναμη (εξουσία) και το συμβολικό κεφάλαιο.

Στο κοινωνικό πεδίο, εκείνο που μπορούμε να παρατηρήσουμε είναι ότι:

  • επικρατεί η αυθαιρεσία όσον αφορά την χρήση της συμβολικής δύναμης. Πολύ συχνά γίνεται κατάχρηση της εξουσίας (συμβολικής) την οποία παρέχει η συμβολική δύναμη, με τη μορφή της αδικαιολόγητης άσκησης συμβολικής βίας.
  • οι εκδοτικές επιχειρήσεις, λόγω της εγγενούς υψηλής συμβολικής αποτελεσματικότητας της γλώσσας – η οποία αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα επαγγελματικά εργαλεία των εκδοτικών επιχειρήσεων – αναπόφευκτα διαχειρίζονται, με καλύτερο, χειρότερο ή τυχαίο τρόπο, ένα ιδιαίτερα μεγάλο συμβολικό κεφάλαιο. Η ψυχολογία αναφέρει ότι «η γλώσσα είναι αφ' εαυτής η πρωταρχική πραγματικότητα στις εμπειρίες της καθημερινής μας ζωής, σε ένα μεταμοντέρνο κόσμο».

Όπως λέει η κοινωνιολογία, «σε ότι αφορά τον κοινωνικό κόσμο, είναι καθ' όλα βάσιμη η νεοκαντιανή θεωρία, που προσδίδει στη γλώσσα (langage), και γενικότερα στις παραστάσεις, μια καθαρά συμβολική αποτελεσματικότητα κατασκευής της πραγματικότητας: η ονομασία, καθώς δομεί την αντίληψη που οι κοινωνικοί δρώντες έχουν για τον κοινωνικό κόσμο, συμβάλλει στη διάπλαση της δομής του κόσμου αυτού, και μάλιστα τόσο βαθύτερα όσο ευρύτερα αναγνωρισμένη είναι, δηλαδή έγκυρη». Επομένως, ο βαθύτερος επηρεασμός της ανθρώπινης υπαρκτικής κατάστασης από τη «συμπεριφορά» των εκδοτικών επιχειρήσεων είναι δεδομένος και αναγκαστικός. Εκείνο που προσπαθεί να κάνει η παρούσα εργασία, είναι, μεταξύ άλλων, να προσδιορίσει ένα αποτελεσματικό σύστημα αναφοράς, το οποίο εφόσον χρησιμοποιηθεί να προσδίδει χαρακτηριστικά ποιότητας σε αυτό τον βαθύ επηρεασμό της ανθρώπινης ζωής.


8. Επίλογος

Το ιδιαίτερο μήνυμα που κομίζει στον αναγνώστη η παρούσα μελέτη – το οποίο μάλιστα αποτελεί και την ειδοποιό διαφορά μεταξύ των υποδειγμάτων 1ης και 2ης τάξης – είναι ότι η προαγωγή της ευρωστίας προϋποθέτει και συνεπάγεται την έμπρακτη υπέρβαση του λειτουργικού διαχωρισμού: εντός (εμείς) – εκτός (περιβάλλον, οι άλλοι) της εκδοτικής επιχείρησης.

Πραγματικά πιστεύουμε ότι είναι δυνατό, μια εκδοτική επιχείρηση, σήμερα, να δημιουργήσει μια διατηρήσιμη δυναμική ποιότητας, παρά τις μεγάλες αντιξοότητες οι οποίες οφείλονται στις οξύτατες αντινομίες του πολιτισμού μας. Δεν είναι δυνατό να υπάρξουν σίγουρες συνταγές επιτυχία, ενώ η προσπάθεια επίτευξης ποιότητας μοιάζει περισσότερο με άθλημα.

Η αξιοποίηση, όμως, της σημαντικής της φιλοσοφικής ανθρωπολογίας σε συνδυασμό με μια προσέγγιση η οποία αναγνωρίζει σχέσεις οργανικού τύπου, δηλαδή με μια ολιστική προσέγγιση, πιστεύουμε ότι μπορεί να παίξει αποφασιστικό ρόλο στην επιτυχία του όλου εγχειρήματος.


9. Γλωσσάριο.

Αλλοτρίωση του ανθρώπου: Όμως μιλάμε για «ακεραιότητα» του ανθρώπινου προσώπου, ενώ είναι εμπειρικά δεδομένη η πραγματικότητα της αλλοτρίωσης του ανθρώπου· της έκπτωσής του από την πληρότητα της προσωπικής ελευθερίας και ετερότητας στην εξομοίωση και ουδετεροποίηση που επιβάλλουν οι απρόσωπες απαιτήσεις του φυσικού είδους... Η φύση αυτονομείται, οι φυσικές λειτουργίες της ζωής γίνονται υπαρκτικός αυτοσκοπός, ως ύπαρξη λογαριάζεται η επιβίωση, όχι η σχέση.

Απόφαση: είναι η πράξη ή διαδικασία αποκοπής ή αποχωρισμού, από την οποία προκύπτει μια κοσμοεικόνα κατάλληλη να εγγυηθεί την ικανότητα προσανατολισμού την αναγκαία για την αυτοσυντήρηση.

Γέννηση του [λογικού] υποκειμένου: Το υποκείμενο, in initio, αρχίζει στον τόπο του Άλλου – το υποκείμενο γεννιέται εφ' όσον στο πεδίο του Άλλου εμφανίζεται το σημαίνον. Από την εμπειρία της Κλινικής Ψυχολογίας προκύπτει η πρόταση η οποία βεβαιώνει ότι «το [λογικό] υποκείμενο γεννιέται στον τόπο του Άλλου».

 Γλώσσα: Σε ότι αφορά τον κοινωνικό κόσμο, είναι καθ' όλα βάσιμη η νεοκαντιανή θεωρία, που προσδίδει στη γλώσσα (langage), και γενικότερα στις παραστάσεις, μια καθαρά συμβολική αποτελεσματικότητα κατασκευής της πραγματικότητας: η ονομασία, καθώς δομεί την αντίληψη που οι κοινωνικοί δρώντες έχουν για τον κοινωνικό κόσμο, συμβάλλει στη διάπλαση της δομής του κόσμου αυτού, και μάλιστα τόσο βαθύτερα όσο ευρύτερα αναγνωρισμένη είναι, δηλαδή έγκυρη.

Ελευθερία: Ονομάζουμε ελευθερία του ανθρώπου τη δυνατότητα τροπικής ανομοιότητας, υπαρκτικής-δημιουργικής ετερότητας της ανθρώπινης υπόστασης ως προς την ομοείδεια της κοινής φύσης.

Επίταση της Ισχύος και αυτοσυντήρηση: η επιτυχής αυτοσυντήρηση έχει eo ipso ως αναγκαίο μακροπρόθεσμο επακόλουθό της την αυτοεπίταση, δηλαδή την διεύρυνση της ισχύος.

Ζωή με τον τρόπο της σχέσης: Εντοπίζουμε με τη λέξη σχέση το γεγονός ότι: Μόνο στον άνθρωπο η επιθυμητική αναφορικότητα «συναντάει» στον τόπο αναφοράς της (τόπο του Άλλου) σημάδι δυνατότητας για ανταπόκριση στην επιθυμία. Και αυτό το σημάδι (σημαίνον) της δυνατότητας είναι η δυναμική αφετηρία, αλλά και η δυνητική συγκεφαλαίωση, ιδιάζοντος (σε σύγκριση με κάθε άλλο έμβιο ον) τρόπου αναφορικής αμοιβαιότητας: τρόπου να ενεργείται και να λαμβάνεται η αναφορά ως γλώσσα και νόηση συγκροτώντας αυτεπίγνωση και συνείδηση. Η σχέση διαφοροποιείται υπαρκτικά από τη φύση, συνιστά διαφορετικό τρόπο της ύπαρξης. Ο υπαρκτικός τρόπος της σχέσης, αν και ενεργείται με τις ενέργειες (δυνατότητες) της φύσης, «εμπεριέχει» δυνατότητες ελευθερίας από τους προκαθορισμούς (αναγκαιότητες) της φύσης.

Ζωή με τον τρόπο της φύσης: Η φύση αυτονομείται, οι φυσικές λειτουργίες της ζωής γίνονται υπαρκτικός αυτοσκοπός, ως ύπαρξη λογαριάζεται η επιβίωση, όχι η σχέση.

Κοσμοεικόνα: η κοσμοεικόνα in toto δεν συνιστά απλή περιγραφή του κόσμου αλλά επίσης, και προ παντός, ένα σχέδιο δράσης, μέσα του δηλαδή κρυσταλλώνονται απόψεις και προθέσεις του υποκειμένου της «απόφασης» σχετικά με τη χρήση, διάταξη και διαμόρφωση των πραγμάτων και των υπάρξεων, με τις οποίες έρχεται σε επαφή.

Κριτήριο γνησιότητας – αλλοτρίωσης: Αυτός ο τρόπος – μέτρο – κριτήριο είναι η σχέση, δεν είναι η ατομική οντότητα. Την ύπαρξη τη συνιστά όχι ο χαρακτήρας της ως μονάδας του υπαρκτικού γεγονότος (ως οντότητας καθεαυτήν), τη συνιστά η σχέση ως αγάπη, δηλαδή ως ελευθερία από κάθε προκαθορισμό ή άλλη αναγκαιότητα.

Λογικός τόπος: Σημαντική, εμπειρικά επαληθεύσιμη.

Λογικότητα: Ορίζουμε τη λογικότητα ως την προσδιορισμένη από τη γλώσσα (le dire, la parole) αναφορικότητα της πρωτογενούς επιθυμίας. Την ταυτίζουμε με τη δυνατότητα πραγματοποίησης σχέσης... Η σχέση είναι το αποτέλεσμα της λογικότητας, το δυνητικό ενδεχόμενο να πραγματοποιηθεί ή να μην κατορθωθεί ο στόχος της πρωτογενούς επιθυμίας ... Η λογικότητα προσδίδει στη σχέση δυνητικό χαρακτήρα: είναι απροκαθόριστη η πραγματοποίηση ή η αποτυχία της λογικής σχέσης.

Ορμή (αυτοσυντήρησης): Διέγερση ανάγκης (διέγερση σωματικών και ψυχικών αναγκών) με συγκεκριμένο στόχο ένα φυσικό ενέργημα (λ.χ. τη λήψη τροφής). Η ορμή της αυτοσυντήρησης αποτελεί την απόλυτη σταθερά.

Ποιότητες υπαρκτικής ελευθερίας: Η αυτοσυνείδητη λογικότητα και η δημιουργική (ποιητική ετερότητα) ικανότητα είναι οι μόνες «ποιότητες» υπαρκτικής ελευθερίας.

Πραγματικότητα: Κάθε πραγματικότητα συγκεφαλαιώνεται στη σχέση του ανθρώπου με έναν ενεργούμενο ως κλήση-σε-σχέση λόγο, που απευθύνεται μόνο στον άνθρωπο.

Προσωπική ενεργητική ετερότητα: αποτελεί την αιτία του υπαρκτικού γεγονότος της ελευθερίας.

Συμβολική βία: η καθαρά συμβολική βία, που δεν μπορεί να ασκηθεί από εκείνον που την ασκεί ούτε να την υποστεί εκείνος που την υφίσταται παρά μόνο σε μορφή τέτοια ώστε να παραγνωρίζεται ο χαρακτήρας της, δηλαδή να αναγνωρίζεται ως νόμιμη.

Συμβολική εξουσία: Η συμβολική εξουσία είναι εξουσία κατασκευής της πραγματικότητας που επιδιώκει να εγκαθιδρύσει μια γνωσιολογική τάξη: το άμεσο νόημα του κόσμου.

Συμβολικό κεφάλαιο: η θεσμοθετημένη αναγνώριση την οποία χορηγεί μια ομάδα .

Συνθήκη λογικότητας του ανθρώπινου υποκειμένου: Φύση και σχέσεις (με τη φύση και τους συνανθρώπους) συναποτελούν την αναγκαία και ικανή συνθήκη της λογικότητας του ανθρώπινου υποκειμένου. Η φύση είναι το μέσον ή όργανο (εγκέφαλος, νευρικό σύστημα), η σχέση είναι ο τρόπος ή το πώς της υποκειμενικής λογικότητας.

Σχέση: είναι καταρχήν η αναφορικότητα ως αποκλειστικός τρόπος συγκρότησης του υπαρκτικού γεγονότος – από την κβαντική σύσταση συμπεριφοράς της ύλης, ως την ενεργητική συγκρότηση του ανθρώπινου υποκειμένου μέσω του λόγου «στο πεδίο του Άλλου» - με δεδομένο τον «ορίζοντα» ή αποδέκτη της αναφοράς.

Σχέση: Εντοπίζουμε με τη λέξη σχέση το γεγονός ότι: Μόνο στον άνθρωπο η επιθυμητική αναφορικότητα «συναντάει» στον τόπο αναφοράς της (τόπο του Άλλου) σημάδι δυνατότητας για ανταπόκριση στην επιθυμία. Και αυτό το σημάδι (σημαίνον) της δυνατότητας είναι η δυναμική αφετηρία, αλλά και η δυνητική συγκεφαλαίωση, ιδιάζοντος (σε σύγκριση με κάθε άλλο έμβιο ον) τρόπου αναφορικής αμοιβαιότητας: τρόπου να ενεργείται και να λαμβάνεται η αναφορά ως γλώσσα και νόηση συγκροτώντας αυτεπίγνωση και συνείδηση.

Φύση: σημαίνει τον δεδομένο κοινό τρόπο υπάρξεως μιας ομοείδειας υπαρκτών (υπαρκτών με κοινό είδος).

Χρηστικός ορθολογισμός: Η αιτιακή αλληλεξάρτηση που προϋποθέτουν οι τρεις αυτές βασικές συντεταγμένες (επικοινωνιακή εγκυρότητα – συναίνεση – κατάφαση της ωφελιμότητας). Ο χρηστικός ορθολογισμός είναι ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό γνώρισμα της νεωτερικής εποχής.

Υ.Γ.: Ενέταξα το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή πιστεύω ότι θα μπορούσε να συμβάλλει στην καλύτερη συννενόηση μεταξύ διαφόρων ενδιαφερομένων μερών, αναφορικά με τη βελτιστοποίηση των Μ.Μ.Ε. τα οποία νομίζω ότι δυνητικά, επηρεάζουν σε δυσανάλογο βαθμό την αίσθηση της ταυτότητας, τόσο των πολιτών, όσο και της πολιτείας συνολικά.

Λύκος είναι ο άνθρωπος στον άνθρωπο PDF Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση Χρήστη: / 2
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

motherbaby«Τρομερός πράγματι είναι ο λύκος ανάμεσα στα πρόβατα. Τρομερή και η αλεπού ανάμεσα στις όρνιθες. Αλλά πολύ τρομερότερος είναι ο άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους, γιατί στους ανθρώπους ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα λιοντάρι, λύκος και αλεπού. Όπως ένας αληθινά καλός άνθρωπος – αν μπορούσε να βρεθεί κάπου – είναι ο καλύτερος από όλα τα πλάσματα, έτσι και ο πραγματικά κακός είναι ο χειρότερος.

Φίλε μου Μπρατσιολίνι, ο πιο φρόνιμος άνθρωπος, είναι και ο επιφυλακτικός. Αυτός, περισσότερο από κάθε άλλον, είναι προσεκτικά επιφυλακτικός προς κάθε άνθρωπο. Εδώ πια χρειάζεται ένας Λυγκεύς και ένας Οιδίπους. Εδώ χρειάζεται ο Άργος.

Τη φύση και λειτουργία του ανθρώπου θα την κρατήσει μόνο εκείνος που πάντοτε θυμάται ότι αυτή η φύση και λειτουργία ή δεν μπορεί να κρατηθεί καθόλου ή, έστω, μόνο σπάνια και με μεγάλη δυσκολία».

[Επιστολή του Marsilio Ficino, στον Jacopo Bracciolini].


Οι εγκυμονούσες στα δίχτυα των φαρμακοβιομηχανιών μέσω των Μ.Μ.Ε.

Της Δημοσιογράφου Evelyn Pringle (πηγή).


Είναι τουλάχιστον ανησυχητική η συνηθισμένη πρακτική των φαρμακοβιομηχανιών να χρησιμοποιούν τα Μ.Μ.Ε. σαν κράχτες, οι οποίοι μασκαρεμένοι σαν δήθεν στοργικοί γιατροί, διασπείρουν στην πολιτεία ανακριβείς πληροφορίες αναφορικά με τους κινδύνους από τη χρήση συνταγογραφούμενων φαρμάκων. Όταν όμως ασκείται προκειμένου τα κέρδη να αυξηθούν μέσω της πώλησης φαρμάκων σε εγκυμονούσες, τα οποία μάλιστα είναι γνωστό ότι βλάπτουν το έμβρυο, τότε η συνέργια των Μ.Μ.Ε. είναι εντελώς ποταπή.

Από τις 27 Ιουνίου, 2007 και ύστερα, κάθε μεγάλο Μ.Μ.Ε. στις Η.Π.Α. διέδωσε το γεγονός ότι δύο νέες μελέτες οι οποίες δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό New England Journal of Medicine αποφάνθηκαν πως τα μωρά που γέννησαν γυναίκες που έκαναν χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αντικαταθλιπτικών τύπου SSRI (αναστολέας μη επαναπρόσληψης σεροτονίνης) διέτρεχαν λίγο μόνο κίνδυνο να υποστούν βλάβες από αυτά τα ψυχοφάρμακα.

Στην κατηγορία αντικαταθλιπτικών ψυχοφαρμάκων τύπου SSRI περιλαμβάνονται και τα Paxil της GlaxoSmithKline· το Zoloft το οποίο διανέμει η Pfizer· το Prozac της Eli Lilly· το Celexa της Lexapro των εργαστηρίων Forest Laboratories· το Luvox της Solvay, και το άνευ διακριτής εμπορικής ονομασίας SSRI που κατασκευάζει η Barr Pharmaceuticals, των εργαστηρίων Ranbaxy Labs και Genpharm.

Στις 27 Ιουνίου, 2007, τα πρωτοσέλιδα αμέτρητων εφημερίδων οι οποίες αναδημοσίευαν άρθρα του πρακτορείου ειδήσεων Associated Press, διατυμπάνιζαν: «Η χρήση των αντικαταθλιπτικών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, τελικά είναι ασφαλέστερα από ότι νομίζαμε».

«Τα αντικαταθλιπτικά δεν σχετίζονται με βλάβες σε έμβρια», ισχυριζόταν η διαδικτυακή News-Medical.net, στις 5 Ιουλίου, 2007.

Τα πρωτοσέλιδα αυτά εξαγρίωσαν τους ειδικούς εκείνους οι οποίοι έχουν λόγω αρμοδιότητας τη γνώση σχετικά με τους πραγματικούς κινδύνους πρόκλησης βλαβών σε έμβρυα, ενώ θεωρήθηκε από τους ίδιους εξωφρενικός ο ισχυρισμός ότι «Μια Νέα Μελέτη Έδειξε Μικρό μόνο Κίνδυνο πρόκλησης Βλαβών σε Έμβρυα η Χρήση Αντικαταθλιπτικών κατά τη διάρκεια της Εγκυμοσύνης» ο οποίος περιλαμβανόταν σε ανακοίνωση τύπου του οργανισμού Κέντρο Ελέγχου Νοσημάτων, των Η.Π.Α. (U.S. Centers for Disease Control).

«Ο καθησυχασμός που εξέπεμπε η ανακοίνωση τύπου του Κέντρου Ελέγχου Νοσημάτων, βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με τις υπάρχουσες αποδείξεις οι οποίες συνέδεαν τη χρήση των SSRI κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης με την πρόκληση βλαβών στα έμβρυα και την τοξικότητα των SSRI, πάνω στον αναπτυσσόμενο εγκέφαλό τους», ισχυρίζεται ειδικός στα SSRI Δρ Peter Breggin, στο βιβλίο του με τίτλο «The Antidepressant Fact Book».

Ο Δρ Peter Breggin σημειώνει ότι, από τη μια πλευρά το Κέντρο Ελέγχου Λοιμώξεων προτρέπει τις εγκυμονούσες να συζητούν με τους γιατρούς τους, τους ενδεχόμενους κινδύνους και τα οφέλη που συνδέονται με την χρήση των SSRI, από την άλλη πλευρά, «οι γιατροί, έχοντας διαβάσει τα εμπνευσμένα από το Κέντρο Ελέγχου Λοιμώξεων πρωτοσέλιδα, φαντάζονται ότι οι εν λόγω κίνδυνοι ήταν χαμηλού επιπέδου».

Η δημοσίευση με τίτλο, «Η έκθεση σε αντικαταθλιπτικά SSRI εγκυμονούσας προκαλεί βλάβες στα έμβρυα, Στερητικά συμπτώματα και εγκεφαλική βλάβη των νεογέννητων», του Δρ Peter Breggin και της Ginger Breggin, πρόκειται να δημοσιευτεί στο επόμενο τεύχος του επιστημονικού περιοδικού «Ethical Human Psychology and Psychiatry», προκειμένου να αντικρουστούν τα ευρήματα των μελετών τα οποία δημοσιεύτηκαν στο New England Journal of Medicine.  


Η αναφορά του Κ.Ε.Λ. και η Παραπληροφόρηση των Μ.Μ.Ε.


Το Κ.Ε.Λ. ισχυρίζεται ότι η χρήση SSRI κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι δικαιολογημένη καθώς η χρήση αυτή αντισταθμίζει τους κινδύνους που ενέχει η κατάθλιψη. «Οι κίνδυνοι αυτοί,» αντιτείνει ο Δρ Breggin, «ωχριούν αν συγκριθούν με την συμφορά που θα επιφέρει στις ζωές των μανάδων, των πατεράδων και των σογιών τους, η ύπαρξη σημαντικών βλαβών στα νεογέννητα».

Εκτός από τις διχογνωμίες οι οποίες αφορούσαν τον ισχυρισμό πως οι βλάβες στα νεογέννητα ήταν σπάνιες, οι ειδικοί ισχυρίζονται ότι τα πρωτοσέλιδα ήταν φενακισμένα επειδή: (1) οι εν λόγω μελέτες αφορούσαν περιπτώσεις εγκυμονουσών οι οποίες χρησιμοποίησαν SSRI μόνο κατά την διάρκεια των 3 πρώτων μηνών της κύησης· (2) ορισμένες από τις βλάβες, εκδηλώθηκαν στα νεογνά μεταγενέστερα· (3) η διακοπή της λήψης του ψυχοφαρμάκου στο τέλος των 3 πρώτων μηνών, είτε σε οποιαδήποτε φάση της εγκυμοσύνης, μπορεί να προκαλέσει ένα σοβαρό στερητικό σύνδρομο· (4) στα νεογνά εκδηλώνεται ένα στερητικό σύνδρομο μετά τη γέννηση, και (5) τα πρωτοσέλιδα δεν αναφέρονταν σε όλες τις υπόλοιπες παρενέργειες οι οποίες οφείλονται στα SSRI.

Τα πρωτοσέλιδα αποδομούν όλα εκείνα τα ευρήματα, πολλών μελετών οι οποίες έδειξαν ότι τα νεογέννητα που εξετέθησαν στα SSRI, εκδήλωναν έντονα στερητικά συμπτώματα, συμπεριλαμβανομένων και κλάματα υψηλού τόνου είτε αδύναμης έντασης, τρέμουλο, ευερεθιστότητα, σπασμοί, αδύναμος μυϊκός τόνος, μη φυσιολογική αρχιτεκτονική ύπνου, δυσχέρεια στο τάισμα, ταχεία αναπνοή και αναπνευστική δυσχέρεια και αυξημένη συχνότητα νοσηλείας σε μονάδες εντατικής θεραπείας.

Στα πλαίσια μιας παρουσίασης η οποία αφορούσε μια δημοσιευμένη το 2004, στο επιστημονικό περιοδικό Pediatrics, ο βασικός της συντάκτης Δρ Philip Zeskind και σύμφωνα με σχετική δημοσίευση στις 22 Φεβρουαρίου, 2004 στην Sunday Telegraph, φέρεται να δήλωσε: «Εκείνο που διαπιστώσαμε είναι ότι τα SSRI διαταράσσουν τα νευρολογικά συστήματα των παιδιών και ότι αυτό δεν πρόκειται απλώς για ένα πιθανό ενδεχόμενο, ενώ το φαινόμενο αυτό αφορά εκατοντάδες χιλιάδες βρέφη τα οποία εξετέθησαν σε αυτά τα ψυχοφάρμακα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

«Τα μωρά αυτά κολύμπησαν μέσα στη σεροτονίνη», ισχυρίστηκε, «και μάλιστα κατά τη διάρκεια μια περιόδου η οποία είναι κλειδί για την ανάπτυξή τους, ενώ, πράγματι, δεν μας είναι γνωστό τι είναι εκείνο που προκαλείται σε αυτά, ούτε ποια μπορεί να είναι τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα».

Οι ειδικοί ισχυρίζονται ότι τα εν λόγω πρωτοσέλιδα είναι παραπλανητικά και επειδή υπονοούν ότι δεν εντοπίστηκαν βλάβες στα νεογνά, τη στιγμή που η ίδια μελέτη του Κ.Ε.Λ. περιελάμβανε μια επιβεβαίωση της θετικής συσχέτισης που υπάρχει μεταξύ της χρήσης των SSRI και εκδηλώσεων κρανιοσυνόστωσης, ομφαλοκήλης, καθώς επίσης και ορισμένων μορφών καρδιακών βλαβών.

Επίσης, η μελέτη εντόπισε, ότι οι γυναίκες που έκαναν χρήση SSRI διέτρεχαν κίνδυνο 2,4 φορές μεγαλύτερο, να γεννήσουν βρέφη με ανεγκεφαλία, δηλαδή βρέφη από τα οποία έλλειπε ο πρόσθιος εγκέφαλος. «Η βλάβη αυτή αποτελεί μια καταστροφική, θανατηφόρα και ανεπανόρθωτη εμβρυϊκή βλάβη», εξηγεί ο Δρ Breggin. Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Παιδικής Υγεία και Ανθρώπινης Ανάπτυξης, ένα μεγάλο μέρος του εγκεφάλου των βρεφών τα οποία γεννιούνται με ανεγκεφαλία, είναι υπανάπτυκτο, ενώ αυτά τα βρέφη είτε γεννιούνται νεκρά, είτε καταλήγουν λίγο μετά τη γέννησή τους.


Σχόλιο: Οι άνθρωποι-λύκοι μπορούν, πράγματι, να νοθεύσουν σχεδόν, τα πάντα. Σχεδόν. Αυτό το σχεδόν, στηρίζει τις ελπίδες μας και ίσως, διασώσει την ανθρωπιά μας.

Μπερδεμένα Πρόσωπα PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Όσο µικραίνει η απόσταση που µε χωρίζει από τα γεράµατα, νοµίζω, ότι τόσο εγγύτερα ‘πλησιάζω’ στα πράγµατα και τα πρόσωπα. Στη διαπίστωση αυτή κατέληξα µετά τον πρωτοχρονιάτικο απολογισµό µου και τη σχετική αναπόληση των νεανικών µου προσδοκιών, πριν από 30 χρόνια.

Τότε, όπως και οι περισσότεροι από τους συγκαιρινούς µου, ονειρευόµουν ότι θα µπορούσα να ζήσω µια δηµιουργική και ευτυχισµένη ζωή, εντός µιας κοινωνίας στοιχειωδώς – έστω - ορθολογικής, αποτελούµενης από στοιχειωδώς – έστω – ανθρωπολογικά ικανοποιηµένους συνανθρώπους µου. Όµως, ο δάσκαλός µου µε προειδοποίησε, έγκαιρα (χρησιµοποιώντας τα λόγια του φιλόσοφου και ποιητή Ταγκόρ): «κοιµόµουν και ονειρευόµουν ότι η ζωή είναι χαρά, ξύπνησα και µε τρόµο διαπίστωσα ότι η ζωή είναι αγώνας, πάλεψα στη ζωή και είδα ότι στον αγώνα είναι η χαρά».

Τα χρόνια που ακολούθησαν έζησα και εγώ το θλιβερό χρονικό της ραγδαίας αποµείωσης της υπαρκτικής ακεραιότητας των ανθρώπων, την ανάδυση της ατοµιστικής κοινωνίας, τη διάδοση των ναρκωτικών και των ψυχοτρόπων ουσιών, την διάλυση του κράτους, των θεσµών, της οικογένειας κ.λπ.

Σταθµό στην εξελικτική µου πορεία απετέλεσε µια εµπειρία που είχα – κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού - στα περίχωρα της Βοµβάης: παρατήρησα, µε κατάπληξη, τα χαµογελαστά και ήρεµα πρόσωπα των ενοίκων των λεγόµενων «οριζόντιων πολυκατοικιών» (αχανείς πεδινές εκτάσεις γεµάτες µε πυκνά τοποθετηµένα, µικροσκοπικά παραπήγµατα από κλαδιά και µαύρες πλαστικές σακούλες, εντός των οποίων διαβίω- ναν πολυµελείς (πολύτεκνες) εκτεταµένες οικογένειες. Πήγα κοντά τους και ρώτησα: Γιατί; Μου απάντησαν: «γιατί… εκείνο είναι τέλειο, ετούτο είναι τέλειο, από το τέλειο εγείρεται το τέλειο, παίρνοντας το τέλειο από το τέλειο, αποµένει όντως το τέλειο». ∆εν κατάλαβα τίποτα και υπέθεσα, τότε, ότι µάλλον είχαν καπνίσει κάτι περίεργο.

Πέρασαν από τότε 18 χρόνια. Αρχίζω, µόλις, να καταλαβαίνω τι εννοούσαν: τη µαταιότητα της απόκτησης µόνο των «εξωτερικών» αγαθών (εύρυθµη κοινωνική οργάνωση, αποτελεσµατικούς κοινωνικούς θεσµούς κ.λπ.) όταν η νόησή µας παραµένει δέσµια της ιδιοτέλειας, όταν αδυνατούµε να διακρίνουµε το αληθές από το αναληθές, το µόνιµο από το προσωρινό. Αρχίζω να αντιλαµβάνοµαι ότι αληθινή υπόσταση έχει ένα και µόνο ένα πρόβληµα: η αδυναµία (του καθενός µας) να αναγνωρίσουµε την οργανική ενότητα που συνδέει όλες τις µορφές του κτιστού µας κόσµου. Το µόνο που θα απέµενε στην εµπειρία µας, αν κατακτούσαµε την αναγνώριση αυτή, θα ήταν η επίγνωση ενός οικουµενικού πεδίου γεµάτου από τη διάσπαρτη µοναξιά, την άγνοια και τον φόβο των συνανθρώπων µας. Ευρισκόµενος εντός αυτού του πεδίου, ο αυτο-συνειδητοποιηµένος άνθρωπος θα είχε την ευκαιρία να επιβεβαιώνει διαρκώς την υπαρκτική ενότητα όλων των µορφών, καθώς, εξυπηρετώντας τις πραγµατικές ανάγκες των συνανθρώπων του θα αναγνώριζε ότι είναι ο δικός του εαυτός εκείνος που ικανοποιείται.

Η σηµερινή κοινωνική πραγµατικότητα στην πατρίδα µας είναι πράγµατι τραγική. Το γεγονός αυτό δεν αναιρείται από τις όποιες κερδισµένες µάχες, τα αυτοκίνητα τα σπίτια τα ταξίδια και τις διασκεδάσεις, τα οποία πληρώνονται µε δανεικά (και αγύρι- στα) είτε µε (νοµιµοφανή) κλοπιµαία. Όµως, αυτή η πραγµατικότητα – αν και οδυνηρή - είναι η καταλληλότερη προκειµένου να µάθουµε να εξετάζουµε το ρεαλισµό µε τον οποίο «βλέπουµε» τα πράγµατα. Προς αυτή την κατεύθυνση µάλιστα θα βοηθούσε, η φυσικότητα, το διάβασµα καλών βιβλίων και η καλή συντροφιά. Η επίλυση των κοινωνικών προβληµάτων θα ακολουθήσει, πιστεύω, νοµοτελειακά, όταν έρθει το πλήρωµα του χρόνου.-


Υ.Γ.: ενέταξα αυτό το άρθρο στην κατηγορία "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή το περιεχόμενό του αναφέρεται σε ζητήματα που συνδέονται με την αίσθηση ταυτότητας των πολιτών.

Μια χαρούμενη Αφροδίτη PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις



Δεδομένα (φανταστικά).

  1. Η γυναικεία φύση διαφέρει από την ανδρική.
  2. Ο κοινωνικός ρόλος κάθε προσώπου υπαγορεύεται από τη φύση του προσώπου αυτού και από τις συνθήκες της καθημερινότητάς του.
  3. Ένα ποσοστό 65-70% επί του συνόλου των ενηλίκων μελών του κοινωνικού σώματος στερείται νηφαλιότητας και χαρακτηρίζεται από περιορισμένη ευθυκρισία.
  4. Η στοιχειωδέστερη υποδιαίρεση της ανθρωπότητας είναι η μία ομάδα προσώπων (π.χ. μία οικογένεια, ένα ζεύγος, κ.λπ.). Ένα πρόσωπο, μόνο του, δεν αποτελεί μια βιώσιμη κοινωνική οντότητα, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.
  5. Άνδρας σημαίνει ανθρώπινο πρόσωπο το οποίο διαθέτει (πλέον των σχετικών ανατομικών χαρακτηριστικών) επαρκή, βαθύτερη γνώση, νοητική ικανότητα διάκρισης και ψυχικό σθένος, ώστε στο βίο του να εφαρμόζει έμπρακτα και αποτελεσματικά τις εξής προτεραιότητες: α. είναι προσανατολισμένο προς, επιδιώκει το και ενσωματώνεται με, το αγαθό (το αληθινό), β. υπηρετεί την πολιτεία (συμβάλει στην ευδαιμονία της πολιτείας διευθετώντας τα πράγματα και τα πρόσωπα σε μια δίκαιη διάταξη, γ. φροντίζει την οικογένειά του σε όλα τα επίπεδα (ηθικό, πνευματικό, υλικό, κ.λπ).
  6. Αρσενικός σημαίνει ανθρώπινο πρόσωπο χαρακτηριζόμενο από συγκεκριμένα ανατομικά χαρακτηριστικά.
  7. Γυναίκα με αγωγή σημαίνει ανθρώπινο πρόσωπο χαρακτηριζόμενο (πλέον των σχετικών ανατομικών χαρακτηριστικών) από την επίγνωση των χαρακτηριστικών τόσο της γυναικείας της φύσης (της οποίας μικρό, μόνο, μέρος σχετίζεται με την κυοφορία, ενώ κυρίως αναφέρεται στην δυνατότητα της ‘συγκόλλησης’ μορφών, της επίγνωσης του παρόντος χρόνου και τόπου, της υπομονής, της γλυκύτητας, της εκλέπτυνσης ποιοτήτων και μορφών, της πρακτικής και ευέλικτης σκέψης, της φυσικής αντοχής, κ.λπ.) όσο και της αντρικής φύσης (εκτίμησης μελλοντικών εξελίξεων, διακριτικής σκέψης, αντοχής στην φυσική, νοητική, ψυχική καταπόνηση, κ.λπ.). Χαρακτηρίζεται, επίσης, από την επιτηδειότητα να αξιοποιεί τα χαρίσματα της γυναικείας της φύσης, με σεμνότητα και για το καλό της οικογένειάς της και της πολιτείας και από την επιτηδειότητα να ελέγχει πρακτικά και αποτελεσματικά τις αδυναμίες της γυναικείας της φύσης. Τέλος, γυναίκα με αγωγή σημαίνει αποδοχή της γυναικείας φύσης και τη θετική προαίρεση να επιτελέσει το ρόλο τον οποίο η γυναικεία της φύση υπαγορεύει.
  8. Γυναίκα σημαίνει ανθρώπινο πρόσωπο χαρακτηριζόμενο από συγκεκριμένα ανατομικά χαρακτηριστικά.
  9. Μαφία ονομάζεται η διατεταγμένη (συνασπισμένη) παράνοια μιας πολιτείας.
  10. Ένα ποσοστό 30-35% επί του συνόλου των ενηλίκων μελών του κοινωνικού σώματος που χαρακτηρίζεται από σχετικά υψηλή νηφαλιότητα, δίνει υψηλή προτεραιότητα στη λεγόμενη ‘11η εντολή’: ου μπλέξεις.
  11. Την πολιτεία κυβερνά, σε κάποιο βαθμό, η μαφία μέσω: της απομύζησης της εμπιστοσύνης από τις σχέσεις των πολιτών, της απομείωσης της ποικιλομορφίας, της συμβολικής βίας, κ.λπ.


Η γυναίκα, να λάβει τέτοια θέση στην εν λόγω πολιτεία ώστε κάθε πρωί που ξυπνά να νιώθει μια βαθύτατη ευγνωμοσύνη για τη ζωή που της χαρίστηκε. Την ευγνωμοσύνη αυτή να την εκφράζει επιδιώκοντας έμπρακτα και οι υπόλοιποι συνάνθρωποί της να νιώθουν την ίδια ευγνωμοσύνη.



  1. Όλα τα μέλη της πολιτείας συνεργάζονται αρμονικά και αποδοτικά, για την αναβάθμιση της βαθύτερης μόρφωσης και καλλιέργειας όλων των πολιτών.
  2. Οι γυναίκες με αγωγή επιλέγουν (με τη βοήθεια της οικογένειάς τους) έναν Άνδρα για σύζυγό τους, πάνω στον οποίο στηρίζονται για να λάβουν ορθή καθοδήγηση και υποστήριξη, σε όλες τις πτυχές της ζωής, σε όλες τις δυσκολίες, σε όλα τα επίπεδα (νοητικό, συναισθηματικό, ηθικό, πρακτικό κ.λπ.). Μαζί με το σύζυγό τους γεννούν παιδιά και τα ανατρέφουν με τρόπο ώστε αυτά, όταν μεγαλώσουν να γίνουν καλοί άνθρωποι.



Αυτή τη φορά δεν επιλέξαμε τη συνηθισμένη δομή παρουσίασης, δηλαδή, τη σύγκριση της κοινής αντίληψης του ζητήματος σε σχέση με κάποια αυθαίρετη εναλλακτική. Μία – εν δυνάμει – πρόκληση συνειδητοποίησης ιδιαιτέρως οδυνηρών λαθών τα οποία, μάλιστα, δεν διορθώνονται, θα ήταν μια πράξη, μάλλον, βάναυση και στείρα. Άλλωστε θα ήταν ανάρμοστο κάποιος που έχει στο ενεργητικό του πολλές γκάφες στον τομέα των προσωπικών σχέσεων να παριστάνει στους άλλους τον πολύξερο. Χρήσιμα ίσως θα ήταν ορισμένα ρητορικά ερωτήματα:

  • Αν εξετάσουμε ρεαλιστικά την ανθρωπολογική κατάσταση ενός μέσου αρσενικού, τότε τι αξία θα απομείνει στα ‘ευνουχισμένα’, ‘ανδρικά οχυρά’ και το ‘ανδρικό πρότυπο’; 
  • Όπως μάθαμε (αν μάθαμε) στο σχολείο (μάθημα αριθμητικής), κάθε σύγκριση προκύπτει από μια αφαίρεση, κάθε αφαίρεση από μια πρόσθεση και κάθε πρόσθεση προϋποθέτει ομοειδή αντικείμενα. Ο άνδρας και οι γυναίκα δεν είναι συγκρίσιμες μορφές. Ποιους, άραγε, εξυπηρετεί το ιδεολόγημα περί «πλήρους ισότητας των δύο φύλων»; Πόση έχθρα έχει ενσπείρει στην πολιτεία μας το ιδεολόγημα αυτό;
  • Ένας προσεκτικός παρατηρητής θα διακρίνει εύκολα στα βλέμματα της πλειοψηφίας του πολιτικού προσωπικού (ομοίως, και των ανδρών και των γυναικών) των δυτικών κοινωνιών κάποια κοινά χαρακτηριστικά: μάτια που μοιάζουν γυάλινα, ηχοχρώματα στην ομιλία τους που θυμίζουν ανεπαίσθητα τον ήχο του χτυπήματος του σφυριού πάνω στο αμόνι, πολιτικός λόγος σχεδόν μηδενικής ποικιλομορφίας. Τι αξία έχει η συμμετοχή σε πολιτικά συστήματα τα οποία δεσμεύονται να σου ‘αλλάξουν τα πετρέλαια’ αν δεν δεσμευτείς ότι δεν θα αλλάξεις τίποτα; Πόσο αξίζει η συμμετοχή γυναικών σε παιχνίδια ακραίου “survivor”; Μήπως η συντριβή μιας γυναίκας αποτελεί χειρότερη συμφορά για την πολιτεία μας από ο,τι η ομοειδής συντριβή χιλίων ανδρών;
  • Η επίτευξη κοινωνικής διάκρισης είναι – κατ’ ανάγκη – πάντα αναφορική. Διάκριση είναι να κατακτήσεις την αναγνώριση ενός λαού του καναπέ, της γκρίνιας, του κουτσομπολιού, της μη συμμετοχής, της μη ευθύνης, του λαδώματος, της μικρο-μίζας, του προζάκ κι όλα ζάχαρη, κ.λπ. Κοινωνική διάκριση είναι, επίσης, να κατακτήσεις την εκτίμηση και την αγάπη των τριών-τεσσάρων (αν δεν κάνω λάθος) πραγματικά αξιόλογων ανθρώπων που απέμειναν στην πατρίδα μας (όλοι οι υπόλοιποι δεν αποκλείεται να είμαστε για τα μπάζα). Μήπως χρειάζεται να επανεξετάσουμε ποιο είναι το σημείο αναφοράς αυτής της κοινωνικής διάκρισης; Επίσης, μήπως πρέπει να επανεξετάσουμε ποιο είναι το υποκείμενο της διάκρισης αυτής: το πρόσωπο (που μόνο του δεν είναι κοινωνικά βιώσιμο) ή η οικογένεια (η ομάδα);
  • Αποτελεί εννοιολογικό τσουβάλιασμα η επισήμανση των επιτευγμάτων της σύγχρονης γυναίκας χωρίς την αναφορά στο αντίστοιχο κόστος των επιτευγμάτων αυτών. Μήπως θα αποτελούσε χρήσιμη υπηρεσία στην κοινωνία μας η κατάδειξη του κόστους αυτούς;
  • Τους αρσενικούς έχει φρικάρει η ανωριμότητά τους και όχι η ευελιξία του γυναικείου νου. Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο σύμμαχο των γυναικών από την ωριμότητα των Ανδρών της πολιτείας μας. Ούτε καλύτερο σύμμαχο των Ανδρών από την ωριμότητα των γυναικών με αγωγή. Μήπως ήρθε η ώρα της συνεργασίας με σκοπό την αναβάθμιση της μόρφωσης και καλλιέργειας της πολιτείας μας;
  • Θα ήταν ανάρμοστο να εστιάζουμε υπερβολικά την προσοχή μας π.χ. στο αποχετευτικό σύστημα ενός μοναστηριού προκειμένου να αξιολογήσουμε την ποιότητα αυτού του μοναστηριού. Το ίδιο ανάρμοστο, πιστεύω, είναι να εστιάζουμε την προσοχή μας σε επιμέρους περιστατικά της ζωής μιας οικογένειας (η οποία σε ιερότητα θα έπρεπε να συναγωνίζεται ένα μοναστήρι). Το ποιος από τους δυο – ο άνδρας ή η γυναίκα – θα γίνει υπουργός και ποιος θα πλένει τα πιάτα μικρή σημασία έχει, ενώ κάθε σχετική προδιαγραφή θα αποστερούσε από την οικογένεια το δυναμικό της χαρακτήρα. Ζωντανός οργανισμός είναι η οικογένεια, που λειτουργεί τελεολογικά και που χαρακτηρίζεται από μέγιστη απροσδιοριστία αναφορικά με τον τρόπο λειτουργίας της. Επομένως, σημασία έχει, αφετηρία της οικογένειας να είναι η αυτεπίγνωση της φύσης του κάθε μέλους, η ζέση και ορμή προς την αυτογνωσία, η φροντίδα να γεννηθούν παιδιά που θα γίνουν καλοί άνθρωποι και εν τέλει, όταν ξυπνάς το πρωί, αυτά που βλέπεις γύρω σου (και δίπλα σου) να γεμίζουν γλυκύτητα και ευγνωμοσύνη την ψυχή σου.

Υ.Γ.: Ενέταξα αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή, ενδεχομένως συμβάλλει στην καλύτερη συνεννόηση των συζύγων μεταξύ τους με αποτέλεσμα την επίτευξη υψηλότερου επιπέδου ισορροπίας εντός των οικογενειών.

Πόλεμος και Ειρήνη PDF Εκτύπωση E-mail
Ελευθερία στην Ισορροπία - Απόψεις

Η βασική ιδέα είναι απλή: όσο περισσότερο ο καθένας μας επιδιώκει ιδιοτελώς την ικανοποίηση των ατομικών του, ‘εξωτερικών’ υλικών συμφερόντων, τόσο πληρέστερα διασφαλίζει την ‘εσωτερική’, ατομική δυσαρέσκειά του. Δηλαδή, τα μέτρα που λαμβάνουμε αποκλείουν την επίτευξη του επιδιωκόμενου στόχου μας.

Καινοτομία και ΜΜΕ PDF Εκτύπωση E-mail
Δράση για Συνεννόηση - Απόψεις

Η δράση των ΜΜΕ διεξάγεται, ταυτόχρονα, σε δύο επίπεδα: το «αφανές» (δηλαδή, εκείνο που προσδιορίζεται από τα σύνολα των προθέσεων-επιθυμιών και των κοσμοεικόνων, καθενός εκ των εργαζομένων σε αυτά) και το «εμφανές» (δηλαδή οι εκπεφρασμένες προφορικές είτε γραπτές απόψεις και ειδήσεις, οι οργανωσιακές δομές, η κατηγοριοποίηση της δημοσιογραφικής ύλης, οι χρησιμοποιούμενες γραφικές τεχνικές, τα τεχνικά μέσα κ.λπ.).

«Πρόβλημα» διαφθοράς - το προκάλυμμα μιας ανθρωπιστικής καταστροφής PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις


«Όσον καιρό θα υπάρχει, μέσω των νόμων και των ηθών, μια κοινωνική καταδίκη που δημιουργεί τεχνητή κόλαση μεσ' στην πολιτισμένη κοινωνία κι επιβαρύνει με την ανθρώπινη νομοτέλεια τη μοίρα που είναι θεϊκή. Όσον καιρό θα μένουν άλυτα τα τρία προβλήματα του αιώνα: ο ξεπεσμός του ανδρός με την ανεργία [ή με το φάσμα της ανεργίας], η εξαχρείωση της γυναίκας με την πείνα [ή με το φάσμα της πείνας], το μαράγκιασμα του παιδιού με την αμάθεια. Όσον καιρό θα υφίστανται ορισμένα στρώματα κοινωνική ασφυξία. Με άλλα λόγια, και ακόμα γενικότερα, όσο θα σέρνεται στον κόσμο η αμορφωσιά και η ανέχεια, βιβλία σαν τούτο εδώ [οι άθλιοι] μπορεί να μην είναι περιττά». Ωτβίλ, 1 Ιανουαρίου 1862, Victor Hugo.




Πολιτική διακυβέρνηση είναι η υποβοήθηση των πολιτών στην πορεία τους προς την ολόπλευρη υπαρκτική ολοκλήρωση, μέσω της απομάκρυνσης «εξωτερικών» εμποδίων που συναντούν, οι πολίτες, στην πορεία τους προς την αυτογνωσία. Επομένως, τα μέσα που χρησιμοποιούνται, «μεταρρυθμίσεις», θεσμικές παρεμβάσεις, αναδομήσεις, νομοθετήσεις, κ.λπ. δεν αποτελούν αυτοσκοπό, ενώ αποκτούν νόημα μόνο όταν χαρακτηρίζονται (και στο βαθμό που χαρακτηρίζονται) από μια λογική αναφορικότητα ως προς τις ανθρωπολογικές ανάγκες των πολιτών. Η δε αποτελεσματικότητά τους επιμετρείται: από την υπαρκτική κατάσταση των πολιτών και στη συνέχεια, από τη δυνατότητα επιβίωσης (οικονομικής, κοινωνικής, συμβολικής κ.λπ.) την οποία απολαμβάνουν οι πολίτες, χωρίς διακρίσεις.

Κλειστές είναι εκείνες οι αγορές για την είσοδο (ή την παραμονή) στις οποίες, ο πολίτης, να πρέπει να υποβιβαστεί υπαρκτικά. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι, διάφορες κλίκες, παρέες, κυκλώματα, μαφίες, συντεχνίες, υπηρεσιακοί παράγοντες δημοσίων υπηρεσιών, πολιτικά πρόσωπα, «επιχειρηματίες», εξωθεσμικοί παράγοντες, πολιτιστικοί σύλλογοι, Μ.Μ.Ε., σέκτες, κ.ά., προκειμένου να επιτρέψουν την είσοδο είτε την παραμονή σε κάποια αγορά, επιβάλλουν στον πολίτη προσωπικές δεσμεύσεις (δηλαδή, δεσμεύσεις όσον αφορά την έκφραση προσωπικής ετερότητας είτε της λογικής τους αναφορικότητας) που υπερβαίνουν τους θεσμικά καθιερωμένους κανόνες ορθής λειτουργίας της ανταγωνιστικής αγοράς. Μια αγορά γίνεται κλειστή με διάφορους τρόπους: συμβολική βία, ευνοιοκρατία, τεχνητή πρόκληση ανεργίας, κατάλληλη επιχειρησιακή κουλτούρα, παίγνια απομείωσης της ποικιλομορφίας, ύπουλη εγκληματικότητα, χρήση ολογραφικών μεθόδων, κ.λπ.



Η ανεργία (ή το φάσμα της ανεργίας) οδηγεί (σύμφωνα και με τον αφορισμό του Hugo) τον πολίτη στον υπαρκτικό ξεπεσμό του, δηλαδή σε μια κατάσταση όπου κυρίαρχο ρόλο στη ζωή του παίζει το ένστικτο της επιβίωσης («όταν η φύση αυτονομείται, οι φυσικές λειτουργίες της ζωής γίνονται υπαρκτικός αυτοσκοπός, ως ύπαρξη λογαριάζεται η επιβίωση και όχι η σχέση»).

Ο πολίτης οδηγείται (αδικαιολόγητα! αν και αιτιολογημένα) συστημικά στη χρήση ναρκωτικών (είτε ψυχοτρόπων ουσιών), μόνο, από το συνδυασμό της απόγνωσης στην οποία οδηγεί η διακύβευση της επιβίωσης του ιδίου είτε της οικογένειάς του και της μεθοδικά (μέσω τηλεοπτικών προτύπων και γκρίζας διαφήμισης σε έντυπα) καλλιεργημένης σύγχυσης (μη αποφανσιμότητας) αναφορικά με τα αποτελέσματα αυτής της χρήσης. Το φαινόμενο της χρήσης ναρκωτικών είτε ψυχοτρόπων ουσιών έχει λάβει την έκταση πανδημίας. (τεκμηρίωση: άρθρο «Ελευθεροτυπία» 17/9/2005 Ε.Κ., Ν.Κ.: «Το 2004 μόνο, η συνολική κατανάλωση ηρεμιστικών, αντικαταθλιπτικών, αντιψυχωσικών και αντιεπιληπτικών [συνοδευτικά αντιψυχωσικών] ανήλθε στα 10.300.000 κουτιά». Αν υπολογίσουμε τη σημερινή χρησιμοποιώντας (χονδρικά) ένα ετήσιο ρυθμό αύξησης 20% και προσθέσουμε την ετήσια κατανάλωση ναρκωτικών ουσιών, χονδρικά, μερικές νταλίκες φορτωμένες με ινδική κάνναβη, μερικές εκατοντάδες κιλά κοκαΐνη, μερικές εκατοντάδες κιλά ηρωίνη, χάπια έκσταση, αμφεταμίνες, κρακ και άλλες νευροτοξικές ουσίες και διαιρέσουμε με το πλήθος των ενηλίκων Ελλήνων, τότε θα συνάγουμε, ενδεχομένως, τραγικά συμπεράσματα όσον αφορά την έκταση του φαινομένου της αδικαιολόγητης χρήσης ναρκωτικών είτε ψυχοτρόπων ουσιών, στην πατρίδα μας). Η χρήση ναρκωτικών είτε ψυχοτρόπων ουσιών προκαλεί σοβαρές βλάβες (συχνά μη αναστρέψιμες) στο νευρικό σύστημα του χρήστη (τεκμηρίωση: www.breggin.com). Άρα, η ευθυκρισία και η υπευθυνότητα των χρηστών ναρκωτικών είτε ψυχοτρόπων ουσιών είναι αμφίβολη (στην καλύτερη περίπτωση). Αμφίβολη είναι και η δυνατότητα, αυτών των χρηστών, αποτελεσματικής άσκησης καθηκόντων σε πόστα ευθύνης είτε σε ρόλους διοικητικούς ή γονεϊκούς. Το χειρότερο, όμως, είναι το γεγονός ότι οι νευροτοξικές αυτές ουσίες αποτελούν, οιονεί, καταστροφικά όπλα. Τεράστιες, ανεξέλεγκτες ποσότητες αυτών των ουσιών βρίσκονται στην κατοχή των χρηστών τους (και όχι μόνο), οι οποίοι χαρακτηρίζονται από αμφισβητήσιμη ευθυκρισία και υπευθυνότητα. Τι είδους χρήση αυτών των ουσιών διενεργούν οι χρήστες τους, υπό τις σημερινές συνθήκες κοινωνικής «ζούγκλας» και απόγνωσης, τις οποίες διαμορφώνουν: η ανεργία, το φάσμα της ανεργίας, η οικονομική κρίση των μικρών, των μεσαίων και των μεγάλων επιχειρήσεων, οι πιστωτικές κάρτες, τα καταναλωτικά δάνεια, η διάχυτη συμβολική βία όλων εναντίων όλων, η απάλειψη του προσωπικού χαρακτήρα των κοινωνικών και των οικογενειακών σχέσεων, η σύγχυση που χαρακτηρίζει το πολιτικό σύστημα και τα Μ.Μ.Ε., κ.ά.;

Τα ναρκωτικά και οι ψυχοτρόπες ουσίες, δυστυχώς, προσφέρονται και για αθέμιτη χρήση, ειδικά, στο πλαίσιο της ύπουλης εγκληματικότητας. Έχουν τη δυνατότητα – με εγκληματικό τρόπο – να «ανοίγουν» στόματα, να «κλείνουν» στόματα, να κάμπτουν τη βούληση ανταγωνιστών, να «κλείνουν» μπίζνες, να σπιλώνουν υπολήψεις, να αλλοιώνουν συνειδήσεις, να «αφαιρούν» ιδιότητες προσώπων (π.χ. να μετατρέπουν έντιμους ανθρώπους σε λαμόγια, να μετατρέπουν καλούς οικογενειάρχες σε μοιχούς), να εξασφαλίζουν (είτε να ξεφορτώνονται) ερωτικούς συντρόφους είτε συζύγους, να προσδίδουν λαμπρότητα σε παρουσιαστικά είτε να «αποχρωματίζουν» παρουσιαστικά, να οδηγούν πρόσωπα στην αυτοκτονία ή την παραφροσύνη, να μετατρέπουν δεινούς ρήτορες σε γραφικά πρόσωπα, να κάνουν τους ανθρώπους να μπερδεύουν τα λόγια τους, να αλλοιώνουν την έκφραση του προσώπου τους και πολλά άλλα (αποτροπιαστικά).

Τέτοιου είδους νευροτοξικές ουσίες (σύμφωνα με σχετικά ντοκιμαντέρ του τ/ο σταθμού Σκάι) χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου από διάφορες μυστικές υπηρεσίες ξένων κρατών. Χρησιμοποιήθηκαν επίσης για πολιτικούς λόγους, π.χ. στα σοβιετικά Γκουλάγκ (Αλεξάντερ Σολζενίτσιν) καθώς επίσης και σε ορισμένα βαλκανικά ξερονήσια στο πλαίσιο της εφαρμογής των λεγόμενων «rehabilitation programs» δυτικής προελεύσεως, για τον έλεγχο ή την εξουδετέρωση των πολιτικά αντιφρονούντων, (πηγή: επετειακή πολιτιστική εκδήλωση του Ε.Μ.Π. περ. 1997). Παρά το γεγονός ότι οι ουσίες αυτές μεταβολίζονται γρήγορα εντός του ανθρώπινου οργανισμού (48 ώρες) και για το λόγο αυτό δεν ανιχνεύονται εύκολα, αρκετές περιπτώσεις (πιθανότατα, μόνο η κορυφή του παγόβουνου) εκδήλωσης αυτού του είδους ύπουλης εγκληματικότητας βλέπει το φως της δημοσιότητας (π.χ. «Καθημερινή» 28/9/2005, «Καθημερινή» 8/10/2004, «Καθημερινή» 5/6/2004, «Καθημερινή» 6/6/2004, «Καθημερινή» 9/6/2004).

Η χαμηλή αποδοτικότητα της κοινωνίας μας στους τομείς: του πολιτικού συστήματος, της παιδείας, των κρατικών υπηρεσιών, της οικονομίας, του συστήματος υγείας, των Α.Ε.Ι., της δικαιοσύνης, της εξωτερικής πολιτικής, της παραγωγής τέχνης και πολιτισμού, των κοινωνικών σχέσεων, της διαφάνειας, της αξιοκρατίας κ.λπ. είναι απολύτως συμβατή με την ανθρωπολογική καταστροφή (η οποία ευσχήμως ονομάζεται 'παρενέργειες') που σχετίζεται με την εκτεταμένη (κάθε είδους) χρήση ναρκωτικών και ψυχοτρόπων ουσιών. Επομένως, το εικαζόμενο πρόβλημα της «διαφθοράς» αποτελεί – το πιθανότερο - απλώς ένα σύμπτωμα της ανθρωπιστικής αυτής καταστροφής.

Ο συντάκτης αυτού του κειμένου θεωρεί την τρέχουσα μανιώδη ενασχόληση με ροζ DVD, με οικονομικά ή πολιτικά (πραγματικά είτε εικαζόμενα) σκάνδαλα και μάλιστα υπό τις παρούσες, σχεδόν τραγικές, συνθήκες της κοινωνίας μας, ως μια ενασχόληση «εκτός τόπου και χρόνου». Χρειάζεται, να γίνουν όσες υπερβάσεις (νομικές, χορήγηση αμνηστίας, κ.λπ.) απαιτηθούν για να αντιμετωπιστεί δημιουργικά και μάλιστα στο συντομότερο δυνατό χρόνο, η αιτία του προβλήματος (ναρκωτικά, ψυχοτρόπες ουσίες) αντί του – πιθανότατα -συμπτώματος («διαφθορά»). Μόνο τότε οι Έλληνες θα μπορέσουμε να απολαύσουμε τα στοιχειώδη εκείνα αγαθά που σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη είναι αυτονόητα:

  • να εργάζεσαι σε κάποια εταιρία και να μη φοβάσαι να εκδηλώσεις τις ικανότητες και τη δημιουργικότητά σου
  • να απευθύνεσαι σε κάποια δημόσια υπηρεσία και να σου συμπεριφέρονται με αξιοπρέπεια και στοιχειώδη – έστω -ορθολογισμό και αποτελεσματικότητα
  • να έχεις να επιλέξεις το καλύτερο πολιτικό κόμμα και όχι το λιγότερο προβληματικό
  • για να έχεις εργασία να πρέπει απλώς να καλλιεργήσεις δημιουργικές ικανότητες και δημιουργικά προσόντα
  • όταν έχεις κάποιο νομικό πρόβλημα να μπορείς να βρεις το δίκιο σου
  • αν μείνεις χωρίς δουλειά, να υπάρχει κάποια ελεύθερη αγορά στην οποία να μπορείς να πας με την «πραμάτεια» σου ώστε να βρεις γρήγορα εργασία
  • να μπορείς να συνεννοηθείς με το «γείτονά» σου
  • η τοπική αυτοδιοίκηση να σε υποστηρίζει αντί να είναι «άντρο» ανομίας
  • να μπορείς να εμπιστευθείς τους προμηθευτές τροφίμων
  • να μπορείς να οδηγήσεις αυτοκίνητο χωρίς να ρισκάρεις σε υπέρμετρο βαθμό την ασφάλειά σου
  • οι ηλικιωμένοι – όπως γίνεται στις πολιτισμένες χώρες – να διατηρούν ένα μέρος της δημιουργικότητάς τους, να κάνουν συντροφιά ο ένας με τον άλλον και να ψυχαγωγούνται παίζοντας παιχνίδια
  • να μην καταδικάζονται ολόκληρα χωριά, ολόκληρες μειονοτικές κοινότητες της περιφέρειας σε ομαδικό μαράγκιασμα
  • οι δημοσιογράφοι να μην παραμένουν έγκλειστοι σε νοητικά «κουκούλια» (όπως συμβαίνει κάποιες φορές) αλλά να εργάζονται εκτός των δημοσιογραφικών γραφείων τους και κοντά στους πολίτες, υποστηρίζοντας και καθοδηγώντας τους
  • οι επιχειρηματίες να υποστηρίζουν τη δημιουργικότητα των εργαζομένων και να τους καθοδηγούν στο δρόμο τους προς την προκοπή
  • οι πολιτικοί να θέτουν σαν πρώτο στόχο τους να καθίστανται οι ίδιοι «αχρείαστοι» καθώς διευθετούν τα κοινωνικά ζητήματα σε μια τέτοια δίκαιη διάταξη, ώστε εκεί που υπάρχει πρόβλημα να λύνεται «σαν από μόνο του» και εκεί που δεν υπάρχει, να μη δημιουργείται
  • οι ιατροί να νοιάζονται εγκάρδια για την υγεία των συνανθρώπων τους και να μην αισχροκερδούν
  • οι δικαστές «να θυμούνται ότι οι ίδιοι δεν είναι αφέντες αλλά υπηρέτες του νόμου και δημόσιοι φύλακες της Πολιτείας. ότι, επιπλέον, καθώς δικάζουν ανθρώπους δικάζονται και οι ίδιοι από τον Θεό»
  • οι πολίτες «να υπακούουν τα κελεύσματα του Νόμου τόσο εθελόβουλα, ώστε να μη φαίνεται ότι καταναγκάζονται από την αναγκαιότητα του νόμου, αλλά ότι καθοδηγούνται από τη δική τους θέληση»
  • κάθε ιδιώτης είτε κρατικός λειτουργός «να φροντίζει για τα κοινά με το ίδιο ενδιαφέρον που φροντίζει για τα προσωπικά του»
  • οι έμποροι «με αξιοπιστία και επιμέλεια να τροφοδοτούν και την Πολιτεία και τον εαυτό τους με αγαθά ποιότητας»
  • οι έμποροι οι βιοτέχνες και οι άλλοι «να επιδιώκουν τον πλούτο έτσι, ώστε να μη βλάπτουν κανένα, διότι ότι εγείρεται από το κακό θα πέσει πάλι στο κακό»
  • οι εργοδότες «να υπηρετούν το νόμο και το λογισμό, ώστε να μπορούν να κυβερνούν και τους εργαζόμενους σύμφωνα με το νόμο και το λογισμό. Επίσης, να θεωρούν τους εργαζόμενους, ανθρώπους, εξίσου με κάθε εργοδότη, και πάντοτε να συνδυάζουν την αυθεντία με τον ανθρωπισμό»
  • οι εργαζόμενοι «να είναι ευγνώμονες προς τους εργοδότες τους και να φροντίζουν τις υποθέσεις των εργοδοτών τους σαν να είναι δικές τους»
  • οι σύζυγοι να «αγαπούν τη γυναίκα τους σαν το ίδιο το σώμα τους και σαν κόρη οφθαλμού και να την καθοδηγούν με μεγάλη προσοχή»
  • οι σύζυγοι «να τιμούν τον άντρα τους σαν τον νου και τον λογισμό τους και να τον ακολουθούν πιστά»
  • οι πατέρες «να αγαπούν τους απογόνους τους σαν κλωνάρια της ζωής τους που ρίζωσαν και αυτά και να τα κρατούν ολόρθα με το δικό τους ζωντανό παράδειγμα σαν να είναι μέλη του εαυτού τους»
  • οι υιοί και οι κόρες «να ακολουθούν τον πατέρα τους σαν τη ρίζα και την κεφαλή τους και να τον σέβονται σαν δεύτερο Θεό»
  • οι φίλοι «να αναζητούν την αλήθεια με συνομιλία και συμβουλή και να επιδιώκουν την αγαθοσύνη με [έντιμη] αλληλοβοήθεια»
  • οι διδάσκαλοι «με τη διδαχή και την αγαθοσύνη τους να δημιουργούν γνωστικούς, καλούς μαθητές, σάμπως να γεννούν παιδιά του νου τους»
  • οι κύριοι «να προσέχουν κάθε εκδήλωση θηλυπρέπειας»
  • οι κυρίες «να επιδιώκουν να έχουν το αντρικό πνεύμα σε κάποιο βαθμό, αλλά πάνω από όλα να είναι σεμνές. Όπως η μεγαλοψυχία αρμόζει στον άντρα έτσι και στην γυναίκα αρμόζει η σεμνότητα».
Τζογάρισμα ή Συμπόνια, Ιδού το Δίλημμα PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις
Η χρήση 'ουσιών' (ψυχοτρόπων είτε ναρκωτικών) αποτελεί το θεμελιώδες, κύριο κοινωνικό πρόβλημα της πατρίδας μας. Απέναντι στο πρόβλημα των ουσιών μπορούμε να πάρουμε μια θέση 'καιροσκοπικής ιδιοτέλειας' ή, να λύσουμε το πρόβλημα. Έκαστος ημών αποδεικνύει το ήθος του.

Το πρόβληµα

Η πατρίδα µας, όπως και οι περισσότερες άλλες χώρες του δυτικού κόσµου, αντιµετωπίζει τα δεινά της µάστιγας των ψυχοτρόπων και των ναρκωτικών ουσιών.

Η χρήση αυτών των ουσιών καθιστά το ανθρώπινο πλάσµα, στο νοητικό και το ψυχικό επίπεδο, ένα 'λιώµα'. Τη χρήση αυτών των ουσιών προαγάγει η παραπληροφόρηση, η έλλειψη µόρφωσης και καλλιέργειας καθώς επίσης και το κυρίαρχο πολιτισµικό υπόδειγµα της νεωτερικότητας.

Στο δηµόσιο βίο, το πρόβληµα αυτό εκδηλώνεται µε τη µορφή χρόνιας, συνεπούς ακρισίας, «διαφθοράς», «αναποτελεσµατικότητας», «εγκληµατικότητας», «αποξένωσης», κ.λπ.

Οι δύο Επιλογές

1η: Τζογάρουµε (εκµεταλλευόµαστε ιδιοτελώς) την παλαβοµάρα που θα κάνει ο οποιοσδήποτε 'χρήστης', ο ευρισκόµενος σε οποιαδήποτε γωνιά του δηµοσίου βίου (π.χ. πολεοδοµικά γραφεία, υπουργεία, Μ.Μ.Ε., δηµόσιες υπηρεσίες, µεγάλους ιδιωτικούς οργανισµούς, κοινωνικό περιθώριο, σχολείο, γειτονιά, συγκοινωνίες, κ.λπ.), προκειµένου να αποκοµίσουµε υλικό είτε συµβολικό όφελος. Π.χ. να ισχυροποιήσουµε την κοινωνική µας ταυτότητα στηλιτεύοντας µια ανυπόστατη, δήθεν «διαφθορά», κάποιους δήθεν «ανέντιµους» δηµόσιους λειτουργούς, µια δήθεν «αναποτελεσµατική» κρατική µηχανή. Να «δικαιώσουµε» την ύπαρξη της υπηρεσίας στην οποία υπαγόµαστε, π.χ. ελεγκτικοί/κατασταλτικοί µηχανισµοί, Μ.Μ.Ε. Να «αξιοποιήσουµε» το δράµα που ζουν οι διάφοροι µαστουρωµένοι φουκαράδες προκειµένου να «γεµίσουµε» τον τηλεοπτικό χρόνο και τις στήλες των εφηµερίδων µε αποπροσανατολιστικά άρθρα που δίνουν την έµφαση (και αναµηρυκάζουν) τα συµπτώµατα του προβλήµατος των ουσιών και όχι τις αιτίες και τους τρόπους υπέρβασης του προβλήµατος. Να παρεµβαίνουµε νοµοθετικά για την αντιµετώπιση των συµπτωµάτων και όχι του προβλήµατος.

2η: Επιτρέπουµε στην όποια ανθρωπιά και εντιµότητα υπάρχει µέσα στην ψυχή µας να λύσει το θεµελιώδες και κύριο κοινωνικό πρόβληµα της πατρίδας µας, αυτό της χρήσης ψυχοτρόπων και ναρκωτικών ουσιών, µε τον (προφανή) τρόπο που πολύ καλά, όλοι γνωρίζουµε.

Ο καθένας µας ας αναλάβει τις ευθύνες του, για να δει η πατρίδα µας και καθένας από µας προκοπή!


Υ.Γ.: ενέταξα το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή ενδεχομένως, η οπτική του να αναβαθμίσει την συνεννόησή μας για το πώς μπορούμε να διαφυλάξουμε, τόσο τους πολίτες, όσο και την πολιτεία συνολικά από τη μάστιγα των πάσης φύσεως εξαστησιογόνων ουσιών.

Ντόπα, το μείζον και το έλασσον PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Η χρήση ουσιών αφορά συνολικά την κοινωνία μας. Η ανέχεια είναι ένα καταγωγικό δεδομένο αναφορικό πολλών από τα κοινωνικά προβλήματα.


Το έλασσον

Μια ντουζίνα αθλητές ευρέθησαν ντοπαρισμένοι.

Το μείζον

«Πραγματικά, όποιος είδε μόνο την ανέχεια του αντρός, δεν είδε τίποτε: πρέπει να ιδεί την ανέχεια της γυναίκας. Κι' όποιος είδε μόνο την ανέχεια της γυναίκας, δεν είδε τίποτε: πρέπει να ιδεί την ανέχεια το παιδιού.
Όταν ο άντρας φτάσει στην έσχατη ανάγκη, φτάνει ταυτόχρονα και στα έσχατα μέτρα. Αλλοίμονο τότε στ' ανυπεράσπιστα πλάσματα που τον τριγυρίζουν! Η εργασία, το μεροκάματο, το ψωμί, η φωτιά, το κουράγιο, η καλή θέληση, όλ' αυτά του λείπουν. Το φώς της μέρας φαίνεται να σβύνει έξω, το φως της ψυχής σβύνει μέσα του. Σ' αυτή τη σκοτεινιά ο άντρας βρίσκει μπροστά του την αδυναμία της γυναίκας και του παιδιού και τους βουτάει με το στανιό μες στη ντροπή.
Όλες οι φρικαλεότητες τότε είναι δυνατές. Η απελπισία περιβάλλεται από εύθραυστα μεσοτοίχια που οδηγούν όλα τους στο βίτσιο ή στο έγκλημα.
Η υγεία, τα νιάτα, η τιμή, οι ιερές και ανυπόταχτες αβρότητες της νεαρής ακόμα σάρκας, η καρδιά, η παρθενία, η αιδημοσύνη – αυτή η επιδερμίδα της ψυχής – όλα αναμοχλεύονται απαίσια απ' αυτό το ψαχούλισμα που αναζητά μέσα πορισμού, που συναντά το αίσχος και βολεύεται μ' αυτό. Πατέρες, μητέρες, παιδιά, αδερφές, άντρες, γυναίκες, θυγατέρες, γίνονται αλληλένδετοι και συσσωματώνονται σχεδόν όπως σε μια μεταλλική ουσία, μέσα σε μια δυσδιάκριτη σύμμιξη από φύλα, συγγένειες, ηλικίες, ατιμίες, αγνότητες. Διπλοποδιάζονται, ακουμπώντας ο ένας στον άλλον, σ' ένα είδος τρωγλοσυμποσίου. Αλληλοκοιτάζονται αξιοδάκρυτα. Ω, τους κακόμοιρους! Τι χλωμοί που είναι! Πόσο κρυώνουν! Θαρρείς και βρίσκονται σ' έναν πλανήτη που απέχει απ' τον ήλιο πολύ μακρύτερα παρά εμείς
». (Victor Hugo, Οι Άθλιοι).

Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας διαβιώνει σε συνθήκες φτώχιας. Από τους υπόλοιπους, πολλοί αντιμετωπίζουν απελπιστικές οικονομικές δυσκολίες, ενώ όλοι αντιμετωπίζουν (υπό μία ή περισσότερες έννοιες) κάποιας μορφής ομηρία.

Η δεύτερη (παγκοσμίως) μεγαλύτερη βιομηχανία, αυτή των ναρκωτικών, έχει ρίξει στα δίκτυα της μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Του υπολοίπου μέρους, βασιλικό μερίδιο νέμεται η φαρμακοβιομηχανία με τα λεγόμενα ψυχοφάρμακα. Η (επουσιώδης) διαφορά μεταξύ των ναρκωτικών και των ψυχοφαρμάκων είναι η παρανομία των πρώτων και η νομιμότητα των δεύτερων. Κατά τα λοιπά υπάρχουν ουσιώδεις ομοιότητες. Η χρήση και των δύο, θεωρείται από τον χρήστη τους απαραίτητη κυρίως λόγω βλαβών (αναστρέψιμων ή μη) στον εγκέφαλό τους τις οποίες τα ίδια και μόνο αυτά, προκαλούν σε αυτόν. Η χρήση και των δύο, ξεκινά (εκούσια ή ακούσια) για ένα μέσο χρήστη κυρίως, είτε εξαιτίας κακών επιλογών όσον αφορά το στενά προσωπικό ανθρώπινο περιβάλλον (άλλοι χρήστες δηλαδή) είτε εξαιτίας ασυγχώρητης αφέλειας (εκ μέρους του χρήστη) αναφορικά με την επίγνωση του εδαφιαίου επιπέδου ηθικής της κοινωνίας μας. Οι επιπτώσεις της χρήσης τους πανομοιότυπες: καταστροφή του εγκεφάλου, απώλεια της ευθυκρισίας, απώλεια της υπαρκτικής ακεραιότητας.

Η απεξάρτηση από τις ναρκωτικές και τις ψυχότροπες ουσίες είναι τόσο περισσότερο εφικτή όσο περισσότερο συνειδητοποιούμε – ως κοινωνία – την ύπαρξη και τη δεινότητα των υπαρχόντων βρόγχων ανατροφοδότησης της χρήσης και της μη απεξάρτησης. Επομένως, όσοι προβάλλουν τα χαμηλά ποσοστά επιτυχίας κάποιων από τα προγράμματα απεξάρτησης, ενδεχομένως, μας οφείλουν να μας πουν και την υπόλοιπη αλήθεια.

Η I.H.A.D. (iatrogenic helplessness and denial) ιατρογενής ανυμπόρια και άρνησή της, αναφέρεται στην (έχουσα πραγματική υπόσταση) πανδημία της εποχής μας με την οποία αποσαφηνίζεται καταγωγικά, η σημερινή κατάσταση της κοινωνίας μας. Ένας κλάδος της ιατρικής υπό το καθεστώς σύγχυσης, οφειλόμενης σε μη αποφανσιμότητες της επιστημονικής θεωρίας, είτε σε ποταπά συμφέροντα, είτε σε παραπληροφόρηση, είτε σε I.H.A.D. δεύτερης τάξης, επιδίδεται σε συνταγογράφηση (ως μοναδικό γι' αυτούς βιοποριστικό μέσο) ψυχοτρόπων ουσιών, οι παρενέργειες των οποίων ταυτίζονται με τα θεωρούμενα συμπτώματα των προς ίαση θεωρούμενων «παθήσεων». Τόσο ο ιατρός όσο και ο χρήστης και μάλιστα υπό την επήρεια του συνδρόμου άρνησης (ο καθένας για διαφορετικούς λόγους) αδυνατεί να αντιληφθεί την καταστροφική επίδραση, των ουσιών αυτών, στην υγεία του χρήστη. Επομένως, η άποψη που υποστηρίζει, συλλήβδην, ότι «οι άνθρωποι δεν θέλουν να σωθούν», ενδεχομένως, παραγνωρίζει ουσιώδη ζητήματα: ο μαστουρωμένος χρήστης υπάγεται σε κάποιο ανθρώπινο υποείδος ή σε διαφορετικό του ανθρώπινου είδος; μπορούμε να καταλογίζουμε βούληση σε ένα μαστουρωμένο χρήστη; μας αρέσει πολύ η προοπτική να αποτελέσουμε – στο εγγύς μέλλον – μια μικροσκοπική μειοψηφία εντός μιας συντριπτικής (που τα συντρίβει όλα) πλειοψηφίας «ζόμπυ» και όλοι μαζί να ζήσουμε εντός της ίδιας κοινωνίας; θα μας άρεσε ο γείτονάς μας να είναι μόνιμα μαστουρωμένος; μήπως ο συνεργάτης μας; ο γιατρός που θα μας χειρουργήσει; ο πιλότος του αεροπλάνου με το οποίο θα ταξιδέψουμε; ο βουλευτής μας; ο υπουργός μας; μήπως πρέπει να επιλέξουμε τη δημιουργική δράση, τώρα;

Η οικονομική ελίτ της κοινωνίας πώς συμβάλει στην αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων; Δεν θέλουμε να την αδικήσουμε. Αναγνωρίζουμε ότι τα μέλη της οικονομικής ελίτ αποτελούν φυσικές μονάδες οι οποίες στην καθημερινότητά τους αλληλεπιδρούν με αριθμητικά ασύμμετρο (και για αυτό απειλητικό) πλήθος ανθρώπων, οργανισμών, θεσμών κ.λπ. Αναγνωρίζουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις είναι δυνατό να «περιτριγυρίζονται» από το χειρότερο κατακάθι της κοινωνίας μας (τους πιο δόλιους και ανέντιμους ανθρώπους οι οποίοι επιδιώκουν να τους εξαπατήσουν). Αναγνωρίζουμε ότι είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι (λόγω της ισχυρής οικονομικής, συμβολικής κ.λπ. δύναμής τους) σε ενδεχόμενους εκβιασμούς και πιέσεις, προερχόμενες από ενδιαφερόμενα μέρη (ντόπια είτε αλλότρια) τα οποία χαρακτηρίζονται από ασυμμετρία διαθέσιμης πληροφόρησης (δορυφόροι, επικοινωνιακά δίκτυα, κ.λπ.). Αναγνωρίζουμε την πίεση που δέχονται, την προερχόμενη από τη βλακώδη κοινωνικά διάχυτη πεποίθηση ότι δήθεν ο υλικός πλούτος, μόνος του εξασφαλίζει την ευτυχία. Όμως, γιατί οι αντίστοιχες οικονομικές ελίτ άλλων ευρωπαϊκών χωρών έχουν συγκρατήσει τις δικές τους κοινωνίες ώστε να μην ξεπέσουν τόσο χαμηλά όσο η δική μας; Αυτές οι ελίτ έχουν περισσότερη δημιουργικότητα; έχουν περισσότερη μόρφωση και καλλιέργεια; έχουν περισσότερη πονηριά στο να παρακάμπτουν τους εκβιασμούς; έχουν μεγαλύτερη, άραγε, επίγνωση του γεγονότος ότι τελικά, όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε; Περιμένουμε, επιτέλους, η ελληνική ελίτ να επιλέξει τη συμμετοχή της στην συνολική προσπάθεια που γίνεται για την επίλυση των προβλημάτων της κοινωνίας μας!


Υ.Γ.: ενέταξα το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή πιστεύω ότι δυνητικά, θα μπορούσε να εμπλουτίσει την προβληματική μας αναφορικά με τους τρόπους διαφύλαξης της ακεραιότητας, τόσο των πολιτών, όσο και της πολιτείας μας, συνολικά.

Αποκατάσταση του συστήματος: κοινωνικής ασφάλισης, στην Ελλάδα PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις


Η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στην κατάδειξη του ολιστικού χαρακτήρα τον οποίο πρέπει να προσλάβει η δομή και ο τρόπος λειτουργίας του ελληνικού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης (σ.κ.α.), προκειμένου αυτό να καταστεί μακροχρονίως βιώσιμο και αποδοτικό. Επίσης, αποσκοπεί στην κατάδειξη της οργανικής αλληλεξάρτησης η οποία υπάρχει μεταξύ του σ.κ.α. και ορισμένος κρίσιμων (για την προκοπή της πατρίδας μας) κοινωνικών παραμέτρων.

Θα επιχειρήσω, επίσης, να δείξω ότι η δομή την οποία δίνουν, οι διενεργούντες το δημόσιο διάλογο για το λεγόμενο ασφαλιστικό πρόβλημα δυσχεραίνει την αποτελεσματική διαχείριση αυτής της θεωρούμενης προβληματικής κοινωνικής κατάστασης.

Στη συνέχεια ακολουθούν δύο εναλλακτικές εκδοχές δομών επίλυσης του «προβλήματος» μη βιωσιμότητας του σ.κ.α. Η πρώτη εκδοχή είναι συμβατή με τη δομή την οποία υποβάλλει ο δημόσιος διάλογος ενώ η δεύτερη δεν είναι συμβατή.


Δομή δημοσίου διαλόγου




  • Μη αλλαγή του ύψους των ασφαλιστικών εισφορών.
  • Μη αλλαγή του ύψους (και τρόπου υπολογισμού) των συντάξεων.
  • Μη αλλαγή των γενικών ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης.
  • Δημογραφικές τάσεις.
  • Πλήθος εργατικού δυναμικού.



  • Επίτευξη μακροχρόνιας οικονομικής βιωσιμότητα.



Υπάρχει μη αποφανσιμότητα οφειλόμενη:

  • Στην επιδίωξη της εξασφάλισης οικονομικής βιωσιμότητας ενός συστήματος το οποίο λειτουργεί σε ένα περιβάλλον χαρακτηριζόμενο, τόσο από έντονες όσο και από απρόβλεπτες, συνεχείς μεταβολές, ενώ ταυτόχρονα το σύστημα αυτό δομείται και λειτουργεί ντετερμινιστικά (μηχανιστικά).
  • Στο γεγονός ότι ενώ ορισμένες κοινωνικές παράμετροι - εκ φύσεως - ασκούν ισχυρή επίδραση σε ολόκληρη τη λειτουργία (άρα και στο σ.κ.α.) της κοινωνίας μας, οι παράμετροι αυτοί απουσιάζουν από το πλαίσιο της δημόσιας συζήτησης για την επίλυση του «ασφαλιστικού» προβλήματος.
  • Το ασφαλιστικό πρόβλημα και μάλιστα στο πλαίσιο του διεξαγόμενου δημόσιου διαλόγου εξετάζεται εντός των ορίων του υπουργείου απασχόλησης και κοινωνικής προστασίας. Οι διεργασίες, όμως, οι οποίες χρειάζεται να τροποποιηθούν είναι «νησιωτικές» (island activities) σε σχέση με τον λειτουργικοί χώρο αυτού του υπουργείου και για το λόγο αυτό κάθε προσπάθεια επίλυσης του ασφαλιστικού προβλήματος από το υπουργείο απασχόλησης είναι επόμενο ότι θα αποτυγχάνει και θα κατασπαταλάται κατά τον τρόπο αυτό πολύτιμος χρόνος και εθνικοί πόροι.


Δομή Εναλλακτική (προτεινόμενη)



Αλληλεπίδραση Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης με τις Παραμέτρους

  1. Διεθνής Οικονομική Συγκυρία: Το παγκοσμιοποιημένο οικονομικό σύστημα (μέρος του οποίου είναι και το οικονομικό σύστημα της Ελλάδας) παλινδρομεί – εκ φύσεως - μεταξύ καταστάσεων σχετικά υψηλής ανάπτυξης και σχετικά υψηλής ύφεσης. Την επίδραση των καταστάσεων αυτών, δέχεται η οικονομία της πατρίδας μας και την ‘απορροφά’ – απλουστευτικά μιλώντας - είτε αυξάνοντας την κατανάλωση είτε μειώνοντας τα αποθέματα πόρων της. Εάν θωρακίζαμε έναντι αυτών των οικονομικών κυμάνσεων, ένα μεγάλο (και διαρκώς αυξανόμενο, λόγω του δημογραφικού προβλήματος) κομμάτι της οικονομίας (τους συνταξιούχους και τις οικογένειές τους) τότε το υπόλοιπο κομμάτι (των εργαζομένων) θα ήταν υποχρεωμένο να απορροφά, μόνο του, δυσανάλογα μεγάλες (και ενδεχομένως συντριπτικές) οικονομικές πιέσεις. Εάν οι βασικές παράμετροι του σ.κ.α., ύψος συντάξεων, ύψος ασφαλιστικών εισφορών και ηλικίες συνταξιοδότησης δεν συναρτώνται δυναμικά, και με την διεθνή οικονομική συγκυρία, τότε διακυβεύεται η αναπτυξιακή δυνατότητα και η οικονομική βιωσιμότητα της χώρας μας.
  2. Αποτελεσματικότητα Διοικητικής Οργάνωσης: Σε μια χώρα με έντονο δημογραφικό πρόβλημα δεν υπάρχει περιθώριο κατασπατάλησης δημόσιων πόρων. Το σ.κ.α. θα πρέπει να βασίζεται σε ένα και μοναδικό ασφαλιστικό ταμείο το οποίο θα είναι οργανωμένο με τρόπο που να ελαχιστοποιεί το κόστος λειτουργίας του και να βελτιστοποιεί την αξιοποίηση των διαθέσιμων αποθεματικών. Η οργάνωση του σ.κ.α. θα πρέπει να είναι τόσο αποτελεσματική και τόσο διαφανής ώστε να καθίσταται σχεδόν περιττό να παρεμβαίνει κανείς, συχνά, στη λειτουργία και τη δομή του.
  3. Δημόσιο Χρέος: Το ζήτημα είναι ηθικής τάξεως. Μία πρώτη (υποθετική) γενιά ασφαλισμένων εργάζεται λίγο, αλλά καταβάλει στα ασφαλιστικά ταμεία εισφορές οι οποίες προέρχονται, σε κάποιο ποσοστό, από αύξηση του ύψους του δημοσίου χρέους. Μια δεύτερη γενιά ασφαλισμένων εργάζεται πολύ και καταβάλει στα ασφαλιστικά ταμεία όχι μόνο τις εισφορές οι οποίες της αναλογούν αλλά καταφέρνει παράλληλα να μειώσει και το ύψος του δημοσίου χρέους. Οι δύο αυτές γενιές ασφαλισμένων γιατί θα πρέπει να απολαύσουν συντάξεις του ιδίου ύψους;
  4. Ύψος & Διάρθρωση Α.Ε.Π.: Όταν ο ρυθμός αύξησης του Α.Ε.Π. είναι ανεπαρκής είτε όταν ένα δυσανάλογα μεγάλο μέρος του Α.Ε.Π. προέρχεται από οικονομικές δραστηριότητες οι οποίες δεν συνιστούν μια υγιή οικονομική ανάπτυξη, τότε το σ.κ.α. θα πρέπει, αναπροσαρμόζοντας αυτόματα τις βασικές παραμέτρους της λειτουργίας του να εναρμονίζεται στην συνολική κοινωνική προσπάθεια για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Αντίθετα, όταν ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας και η διάρθρωση του Α.Ε.Π. είναι ικανοποιητική, τότε το σ.κ.α. θα πρέπει, αυτόματα, πάλι να αναπροσαρμόζει τη λειτουργία του ανάλογα. Η τακτική αυτή ενισχύει το μηχανισμό ομοιόστασης της χώρας μας.
  5. Βαθμός Εργασιακής Απόλαυσης: Ας εξετάσουμε δύο ακραίες, αντίθετες περιπτώσεις: α) οι εργαζόμενοι απολαμβάνουν την εργασίας τους καθώς, «με αισιοδοξία κάνουν επαγγελματικά σχέδια, οι εργοδότες τους, πληρώνουν καλύτερα και τους δίνουν περισσότερες ευκαιρίες ανέλιξης», οι εταιρίες στις οποίες εργάζονται χαρακτηρίζονται από συστήματα διοίκησης ασύμβατα με όλες τις μορφές βίας (συμβολική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική κ.λπ.), στις επιχειρήσεις αυτές οι εργαζόμενοι αυξάνουν την μόρφωσή τους, καλλιεργούν τη δημιουργικότητά τους και αναπτύσσουν σχέσεις έντιμης αμοιβαιότητας, ενώ αναγνωρίζεται και επιβραβεύεται η εργασιακή και προσωπική αξία, η δημιουργικότητα, η εφευρετικότητα κ.λπ. β) οι εργαζόμενοι δεν απολαμβάνουν την εργασία τους επειδή ισχύουν τα αντίθετα από ότι στην προηγούμενη περίπτωση. Εργάζονται όσο γίνεται λιγότερο χρόνο, ημερησίως. Λαμβάνουν σύνταξη στο συντομότερο δυνατό χρόνο. Κάνουν χρήση αδειών ασθένειας όσο συχνότερα μπορούν. Είναι προφανές ότι ένα σ.κ.α. ευνοείται όταν οι εργαζόμενοι-ασφαλισμένοι υπάγονται στην α) περίπτωση καθώς το προϊόν της εργασίας τους είναι και περισσότερο και ποιοτικότερο. Οι επιχειρήσεις στις οποίες εργάζονται έχουν (πολύ) περισσότερες πιθανότητες ανάπτυξης και προκοπής. Η εθνική οικονομία στην οποία δραστηριοποιούνται επιχειρήσεις αυτού του είδους είναι, το πιθανότερο, περισσότερο δυναμική.
  6. Κατά Κεφαλήν Καλλιέργεια: Όσο πιο καλλιεργημένος και μορφωμένος γίνεται ο άνθρωπος τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται το φαινόμενο της ζωής με ενιαίο τρόπο (ολιστικά)· τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται και ενδιαφέρεται για τις επιπτώσεις της δράσης του πάνω στους συνανθρώπους του και την κοινωνία μας στο σύνολό της. Όσο αυξάνεται η κατά κεφαλήν καλλιέργεια, τόσο λιγότερο θέση έχουν στην κοινωνία μας νοσηρά φαινόμενα όπως η εισφοροδιαφυγή, οι παράνομες αναπηρικές συντάξεις, οι παρανομίες στη διαχείριση των αποθεματικών των ταμείων, ο διορισμός στις διοικήσεις ασφαλιστικών ταμείων προσώπων χωρίς επαρκή προσόντα, η διατήρηση οργανωσιακών δομών στα ασφαλιστικά ταμεία οι οποίες κατασπαταλούν πολύτιμους οικονομικούς πόρους, κ.λπ.
  7. Δημογραφικές Τάσεις: Αφορά τη γνωστή επιδείνωση της αναλογίας μεταξύ συνταξιούχων και εργαζομένων και την συναφή επιδείνωση της οικονομικής βιωσιμότητας των ασφαλιστικών ταμείων.
  8. Επιχειρησιακή Κουλτούρα: Από την ποιότητα της επιχειρησιακής κουλτούρας εξαρτώνται, ο χρόνος τον οποίο επιθυμεί να διαθέσει ο πολίτης για την εργασία του, η ποιότητα και η ποσότητα του προϊόντος (ή της υπηρεσίας) που θα παραχθεί, η διάρκεια της εργασιακής ζωής, το πλήθος των επιθυμητών απογόνων του, η υγεία του εργαζομένου, κ.α. Επομένως, είναι ισχυρή η αλληλεπίδραση που υπάρχει μεταξύ της επιχειρησιακής κουλτούρας και της αποδοτικότητας του σ.κ.α.
  9. Κόστος Διαβίωσης: Το σχετικό και όχι το απόλυτο ύψος των συντάξεων, θα πρέπει να χρησιμοποιείται για την – εν μέρει – αξιολόγηση του σ.κ.α. Οι μεταβολές του κόστους διαβίωσης επηρεάζουν την αντίληψη των πολιτών για την αποδοτικότητα του σ.κ.α.
  10. Ανταγωνιστικότητα Ελληνικής Οικονομίας: Οποιαδήποτε λύση του ασφαλιστικού προβλήματος οπωσδήποτε συναρτάται με αντίστοιχη λύση του προβλήματος της χαμηλής ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Σε μια οικονομία η οποία λειτουργεί με εξωτερικά δανειακά κεφάλαια και ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, οι συνταξιούχοι θα βρίσκονται πάντα σε μειονεκτική θέση αναφορικά με την διεκδίκηση αυτών των εξωτερικών πόρων καθώς η πολιτική, η συμβολική και η καταναλωτική δύναμη που διαθέτουν είναι σχετικά μικρή. Ο ανταγωνισμός που γεννά η διεκδίκηση των πόρων αυτών θα απορροφά πολύτιμη δημιουργικότητα από τους πολίτες της χώρας μας.
  11. Βαθμός Ελευθερίας Έκφρασης Προσωπικής Ετερότητας: Ο ενδεχόμενος χαμηλός βαθμός έκφρασης της προσωπικής ετερότητας συνεπάγεται χαμηλή ποικιλομορφία. Η χαμηλή ποικιλομορφία συνεπάγεται χαμηλή δημιουργικότητα (αποδοτικότητα, λογικότητα, συνέπεια, αναφορικότητα κ.λπ.). Όταν αναστέλλεται (με διάφορους τρόπους) η έκφραση της προσωπικής ετερότητας των πολιτών, τότε η εθνική οικονομία παραμένει καχεκτική.
  12. Πολιτική Ευθύνη Πολιτών: Υπάρχει μια χρονική υστέρηση μεταξύ της καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών και της είσπραξης των συντάξεων. Αποτελεί, πιστεύουμε, μια έκφραση δικαιοσύνης, ο συνυπολογισμός στο ύψος των συντάξεων (της κάθε γενιάς) και της πολιτικής υπευθυνότητας που επέδειξε η αντίστοιχη γενιά, όταν η γενιά αυτή βρισκόταν στο χρονικό στάδιο της καταβολής ασφαλιστικών εισφορών. Η γενιά που υπερψήφισε στις βουλευτικές εκλογές πολιτικά κόμματα τα οποία διαχειρίστηκαν αποτελεσματικά το σ.κ.α., που επαύξησαν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, που εξοικονόμησαν οικονομικούς πόρους διαμορφώνοντας αποτελεσματικές και διαφανείς οργανωσιακές δομές και που διαμόρφωσαν ένα σ.κ.α. το οποίο συνέργησε στην γενικότερη προσπάθεια προκοπής της πατρίδας μας, αυτή η γενιά δικαιούται υψηλότερες συντάξεις από τις άλλες οι οποίες υιοθέτησαν πολιτική συμπεριφορά λιγότερο υπεύθυνη.
  13. Βαθμός Ανάπτυξης Σχέσεων Κοινωνίας: Η ανάπτυξη λογικής αναφορικότητας μεταξύ των πολιτών συσχετίζεται θετικά με την αποδοτικότητα της εργασίας των πολιτών και την αποδοτικότητα καθώς επίσης και τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων και γενικότερα των ‘οργανισμών ανθρώπινης δραστηριότητας’. Η ευρωστία (και όχι η καχεξία) των πολιτών, των επιχειρήσεων και των λοιπών οργανισμών ανθρώπινης δραστηριότητας συσχετίζεται θετικά με την ευρωστία ενός σ.κ.α.


Αλληλεπίδραση των Παραμέτρων με την υπαρκτική κατάσταση και την οικιστική αποκέντρωση των πολιτών

  1. Δημόσιο Χρέος: Οι πολίτες μιας χώρας της οποίας ο μισός πληθυσμός έχει συγκεντρωθεί σε μια ανθρωπολογικώς αφιλόξενη πόλη, βρίσκονται σε δυσχερή θέση όσον αφορά τη δυνατότητα αποπληρωμής του υπερβολικά μεγάλου δημόσιου χρέους. Αντίθετα, πολίτες οι οποίοι απολαμβάνουν το σύνολο των δημιουργικών τους δυνατοτήτων (διαμένοντες σε εγγύτητα με το φυσικό περιβάλλον και τις δυνατότητες αναψυχής που αυτό παρέχει) μπορούν ευχερέστερα να επινοήσουν λύσεις στα οικονομικά προβλήματα της πατρίδας τους και να αυτοπειθαρχήσουν προκειμένου οι λύσεις αυτές να εφαρμοστούν πρακτικά.
  2. Ύψος & Διάρθρωση Α.Ε.Π.: Ισχύουν οι ίδιοι λόγοι με εκείνους του δημοσίου χρέους.
  3. Βαθμός Εργασιακής Απόλαυσης: Ο υπαρκτικά ακέραιος πολίτης διαθέτει το προνόμιο (σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό) της χωρίς προφανή αιτία απόλαυσης του «να είναι ο εαυτός του». Η ποιότητα είναι το βασικότερο συστατικό της δράσης του. Η εργασιακή απόλαυση αποτελεί τη μια από τις δύο εργασιακές απολαβές του υπαρκτικά ακέραιου εργαζόμενου. Η αποκεντρωμένη διαβίωση (κοντά στη φύση) αυξάνει την πιθανότητα ο εργαζόμενος να διαθέτει επαρκείς ευκαιρίες ανάπαυσης και αναψυχής, με προφανή αποτελέσματα αναφορικά με το βαθμό εργασιακής απόλαυσης, του εργαζομένου αυτού. Η εξοικονόμηση χαμένου στις μετακινήσεις χρόνου, η εξοικονόμηση ανθρώπινης ψυχικής αντοχής η οποία σπαταλάτε στις συνηθισμένες κοινωνικές τριβές της καθημερινότητας των μεγαλουπόλεων, η ζωτικότητα την οποία προσδίδει στον ανθρώπινο οργανισμό ο καθαρός αέρας, η ησυχία από τους θορύβους της μεγαλούπολης και η αρμονία των ήχων της φύσης, αποτελούν πρόσθετους λόγους αναβάθμισης της εργασιακής απόλαυσης.
  4. Κατά Κεφαλήν Καλλιέργεια: Ο ανθρωπολογικώς ικανοποιημένος πολίτης που διαβιώνει σε αποκεντρωμένους οικισμούς βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση όσον αφορά την αναβάθμιση της μόρφωσής του και της καλλιέργειάς του, για τους λόγους που αναφέρθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο. Αντίθετα ο μαζικοποιημένος και μοναχικός (ανεξαρτήτως του πλήθους των ανούσιων κοινωνικών του συναναστροφών) κάτοικος των μεγαλουπόλεων, ο χωρίς ελεύθερο χρόνο, ο χωρίς ψυχική ηρεμία και ο χωρίς ισχυρή νοητική συγκέντρωση, βρίσκεται σε δυσχερή θέση όσον αφορά τη δυνατότητα αναβάθμισης της μόρφωσης και της καλλιέργειάς του.
  5. Δημογραφικές Τάσεις: Η αποκεντρωμένη και κοντά στο φυσικό περιβάλλον μακροχρόνια διαβίωση, προσφέρει στην οικογένεια μια βαθύτερη γνώση για τον κόσμο και μια μεγαλύτερη (πολύπλευρη) ευελιξία αναφορικά με την αντιμετώπιση των συνηθισμένων δυσκολιών που αντιμετωπίζουν, γενικά, οι οικογένειες. Ταυτόχρονα, παρέχει πολλές ευκαιρίες αναψυχής, ενώ απουσιάζουν οι περισσότερες από τις αιτίες (οι οποίες είναι συνηθισμένες στις μεγαλουπόλεις) πρόκλησης οικογενειακής νοσηρότητας. Υπό τις συνθήκες αυτές ένας ανθρωπολογικά ικανοποιημένος πολίτης είναι πιθανό ότι θα επιλέξει να γεννήσει ένα μεγαλύτερο πλήθος απογόνων σε σχέση με την αντίστοιχη επιλογή του εάν αυτός διαβίωνε σε μια μεγαλούπολη.
  6. Επιχειρησιακή Κουλτούρα: Ο ανθρωπολογικά ικανοποιημένος πολίτης ο οποίος διαθέτει ακέραιες τις δημιουργικές του δυνάμεις (καθώς διαβιώνει κοντά σε φυσικό και ανθρωπολογικά φιλικό περιβάλλον) είναι ένας εργαζόμενος συμβατός με εργασιακά περιβάλλοντα εντός των οποίων εφαρμόζονται οργανωσιακές δομές υψηλής απόδοσης και υψηλής βιωσιμότητας. Η μη βία και η τάση για αυτογνωσία, μόρφωση και καλλιέργεια αποτελούν για αυτόν (σύμφωνα με την ασθενή εκδοχή της λεγόμενης ‘ανθρωπικής αρχής’) φυσικές επιλογές. Ο πολίτης αυτού του είδους είναι απόλυτα συμβατός με τις οργανωσιακές αρχές της αξιοκρατίας και της διαφάνειας.
  7. Κόστος Διαβίωσης: Οι ευκαιρίες σχετικής μείωσης του κόστους διαβίωσης είναι πάρα πολλές. Ένας ανθρωπολογικά ικανοποιημένος πολίτης ο οποίος διαβιώνει – ο ίδιος και η οικογένειά του – π.χ. σε μια αγροικία κοντά στη φύση, αποφεύγει το μεγαλύτερο μέρος του (χρονικού και χρηματικού) κόστους μετακίνησης εντός των μεγαλουπόλεων. Εξασφαλίζοντας, παράλληλα, την τακτική σωματική του εκγύμναση μπορεί να οργανώσει την καλλιέργεια ενός μικρού κήπου από τον οποίο (μετά από μια σύντομη εξοικείωση) θα προμηθεύεται ένα σημαντικό μέρος των αναγκαίων (άριστης ποιότητας) τροφίμων της οικογένειάς του. Η συντήρηση λίγων οικόσιτων ζώων (π.χ. δύο χαριτωμένες κατσίκες, πέντε-έξι κότες και φυσικά κόκορα) θα εξασφάλιζε στην οικογενειακή διατροφή μια ποιότητα σχεδόν απρόσιτη για τον συνηθισμένο κάτοικο των μεγαλουπόλεων. Επίσης, ένας πολίτης με τα χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν, διαβιώνοντας κοντά στη φύση απολαμβάνει μεγαλύτερη δυνατότητα ‘άμυνας’ απέναντι στον καταναλωτισμό, με ότι συνεπάγεται η δυνατότητα αυτή αναφορικά με τη μείωση του οικογενειακού κόστους διαβίωσης. Είναι πολλές οι ευκαιρίες οικογενειακής και προσωπικής ψυχαγωγίας, μηδενικού (ή μηδαμινού) οικονομικού κόστους, τις οποίες παρέχει το φυσικό περιβάλλον, ενώ η ψυχαγωγία στη μεγαλούπολη κοστίζει ακριβά επιβαρύνοντας τον οικογενειακό οικονομικό προϋπολογισμό. Επίσης, η διαβίωση μακριά από τις μεγαλουπόλεις εξασφαλίζει ένα πλεόνασμα ζωτικού χώρου και χρόνου, τα οποία επιτρέπουν στις οικογένειες να εξοικονομούν οικονομικούς πόρους από μαστορέματα και διάφορες πρακτικές κατασκευές.
  8. Ανταγωνιστικότητα Ελληνικής Οικονομίας: Οι παράμετροι του προβλήματος της χαμηλής ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας γνωστές. Χαμηλό εργατικό κόστος των ασιατικών οικονομιών, τεχνολογική υπανάπτυξη και αποβιομηχάνιση της εθνικής μας οικονομίας. Έλλειψη παραγωγής με υψηλή προστιθέμενη αξία, χαμηλή κατά κεφαλήν καλλιέργεια, αναποτελεσματική επιχειρησιακή κουλτούρα των επιχειρήσεων, χαμηλή ποιότητα τεχνολογικής και επιστημονικής εκπαίδευσης, αναποτελεσματικές κρατικές υπηρεσίες, αναποτελεσματική κεντρική διοίκηση, χαμηλή ποιότητα ζωής στις μεγαλουπόλεις, κ.λπ. Κοινός παρονομαστής των όποιων λύσεων, ενδεχομένως, υπάρχουν αναφορικά με το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, είναι και τα εξής:
  9. α. οι λύσεις θα πρέπει να ενεργοποιούν/αποκαθιστούν καθώς επίσης και να αξιοποιούν στο μέγιστο δυνατό βαθμό όλες τις δημιουργικές δυνατότητες των ελλήνων πολιτών, και
    β. θα πρέπει να γίνει ελαχιστοποίηση του (οριακού) κόστους της εργασίας.
    Και οι δύο προϋποθέσεις / προδιαγραφές των λύσεων (του προβλήματος της ανταγωνιστικότητας) εκπληρώνονται – εξ ορισμού – όταν, ταυτόχρονα, ικανοποιούνται οι ανθρωπολογικές ανάγκες του πολίτη και όταν ο πολίτης απολαμβάνει τα πλεονεκτήματα της οικιστικής αποκέντρωσης. Επίσης, ο θεσμός της τηλεργασίας συμβάλλει στη μείωση του (οριακού) κόστους του προϊόντος (και των υπηρεσιών) μέσω της ελαχιστοποίησης του κόστους χρήσης ακριβών εργασιακών χώρων, ευρισκόμενων εντός των μεγαλουπόλεων.
  10. Βαθμός Ελευθερίας Έκφρασης Προσωπικής Ετερότητας: Ο υψηλός βαθμός έκφρασης της προσωπικής ετερότητας αποτελεί τη μια από τις δύο προϋποθέσεις κατάκτησης της υπαρκτικής ακεραιότητας. Μοιάζει ευκολότερη και πιθανότερη η αναβάθμιση της έκφρασης προσωπικής ετερότητας στις ηπιότερες και αρμονικότερες συνθήκες της αποκεντρωμένης διαβίωσης κοντά στη φύση, παρά στις συνθήκες διαβίωσης των μεγαλουπόλεων οι οποίες διέπονται από ισχυρότατα ένστικτα επιβίωσης.
  11. Πολιτική Ευθύνη Πολιτών: Ο υπαρκτικά ακέραιος πολίτης που διαβιώνει μακριά από τις μεγαλουπόλεις και κοντά στη φύση είναι πιθανότερο να απολαμβάνει μεγαλύτερη ανεξαρτησία, τόσο εξωτερική (οικονομική, εργασιακή, κ.λπ.) όσο και εσωτερική (ωριμότητα, καλλιέργεια, μόρφωση, αυτογνωσία, κ.λπ.). Εξωτερική γιατί διαθέτει περισσότερες εναλλακτικές δυνατότητες για να ικανοποιήσει τόσο τις πρακτικές ανάγκες όσο και τις επαγγελματικές (ειδικά υπό συνθήκες ανεπτυγμένου θεσμού τηλεργασίας) και σχετικά χαμηλό κόστος διαβίωσης. Σχετικά με την εσωτερική ελευθερία, είναι προφανές ότι ο υπαρκτικά ακέραιος πολίτης αντιλαμβάνεται και επιτελή τα καθήκοντά του απέναντι στην κοινωνία μας λαμβάνοντας υπόψη όχι μόνο τα ιδιωτικά του συμφέροντα αλλά και τα συμφέροντα του συνόλου της πατρίδας μας. Επιλέγει ποιο πολιτικό κόμμα θα ψηφίσει με αξιοκρατικά κριτήρια, ενώ ενδιαφέρεται για την ορθή λειτουργία των κοινωνικών θεσμών (βλ. σ.κ.α.) και συμμετέχει στην επιτήρηση της υψηλής αποτελεσματικότητάς τους. Η συνείδηση τέτοιου τύπου πολιτών δεν είναι εύκολο να εκμαυλιστεί από πολιτικά ρουσφέτια και από ποταπή ιδιοτέλεια.
  12. Βαθμός Ανάπτυξης Σχέσεων Κοινωνίας: Ο υψηλός βαθμός ανάπτυξης αρμονικών και λογικών σχέσεων μεταξύ των πολιτών αποτελεί τη δεύτερη από τις δύο προϋποθέσεις κατάκτησης της υπαρκτικής ακεραιότητας. Μοιάζει ευκολότερη και πιθανότερη η σύναψη αρμονικών και λογικών σχέσεων κοινωνίας στις ηπιότερες και αρμονικότερες συνθήκες της αποκεντρωμένης διαβίωσης κοντά στη φύση, παρά στις συνθήκες διαβίωσης των μεγαλουπόλεων οι οποίες διέπονται από ισχυρότατα ένστικτα επιβίωσης. Καινοτομία: Υπόδειγμα Κοινοτικής Οργάνωσης Παραγωγής
  13. Περιεχόμενο της καινοτομίας: το περιεχόμενο του «Υποδείγματος Κοινοτικής Οργάνωσης Παραγωγής» (υ.κ.ο.π.) δεν μπορεί να παρουσιαστεί σε μια μελέτη επίλυσης του «ασφαλιστικού προβλήματος». Γενικά, πάντως, το υπόδειγμα αυτό αποτελεί μια δημιουργική σύνθεση δύο θεωριών: μέρους της θεωρίας του E. F. Schumacher (1973), Small Is Beautiful – Economics as if people mattered, Harper & Row, New York, και κάποιων στοιχείων από τη θεωρία του Jeremy Rifkin (2000), The Age of Access (Η Εποχή της Πρόσβασης), Εκδ. Οργ. Λιβάνη, Αθήνα.
  14. Αλληλεπίδραση με υπαρκτική κατάσταση πολιτών και οικιστική αποκέντρωση: Η καινοτομία «Υπόδειγμα Κοινοτικής Οργάνωσης Παραγωγής» αποσκοπεί: a.Στον παραμερισμό μερικών από τα εμπόδια που συναντά ο κάτοικος των μεγαλουπόλεων στο ‘δρόμο’ του για την υπαρκτική ακεραιότητα και την αυτογνωσία. b.Στην πρακτική εφαρμογή της οικιστικής αποκέντρωσης της πατρίδας μας.


Το υ.κ.ο.π. χαρακτηρίζεται από:

  1. Την αξιοποίηση της ισχυρής συμβατότητας που συνδέει τις ανθρωπολογικές ανάγκες των προσώπων με τις μικρού μεγέθους ανθρώπινες ομάδες.
  2. Την αξιοποίηση της υψηλής ανθρώπινης δημιουργικότητας (ως ένα βασικό συγκριτικό πλεονέκτημα) για την επίτευξη υψηλής οικονομικής αποδοτικότητας.
  3. Την αξιοποίηση της ευρωστίας την οποία παρέχει στο βιοψυχικό ανθρώπινο οργανισμό η οικογενειακή διαβίωση κοντά στη φύση.
  4. Την εξοικονόμηση πολύτιμων προσωπικών και οικογενειακών πόρων την οποία συνεπάγεται η διαβίωση εκτός των μεγαλουπόλεων.
  5. Την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων που διαθέτουμε, οι Έλληνες: γλώσσα υψηλής ποικιλομορφίας, το γεωφυσικό κάλλος της πατρίδας μας, πολιτισμική κληρονομιά υψηλής ποικιλομορφίας.
  6. Την αξιοποίηση του θεσμού της τηλεργασίας.
  7. Την αξιοποίηση της οργανωσιακής δομής «shamrock».


Προτεινόμενη Λύση για το «Ασφαλιστικό Πρόβλημα»


1.Υπολογίζουμε ένα συνδυασμό Cαρχικό = (Εα, Ηα, Σα), ο οποίος να αντιστοιχεί σε μία ορθολογική αναλογική εξίσωση ‘προς τα βέλτιστα' των σημερινών ασφαλιστικών εισφορών, ηλικιακών ορίων και ύψους συντάξεων.

2.Υπολογίζουμε ένα συνδυασμό Cτελικό = (Ετ, Ητ, Στ), ο οποίος να αντιστοιχεί σε μία ‘θέση’ βιωσιμότητας του σ.κ.α. υπό όρους πλήρους οικιστικής αποκέντρωσης, σύμφωνα με τα δεδομένα του υποδείγματος «Κοινοτικής Οργάνωσης Παραγωγής».

3.Κατασκευάζουμε τρεις μαθηματικές συναρτήσεις υπολογισμού των Ε, Η, Σ ως εξής:

Et = f(ssset, neet, lct, dtt, eict, oet, ndt, ngpt, i(t))

Ht = g(ssset, neet, lct, dtt, eict, oet, ndt, ngpt, j(t))

Σt = h(ssset, neet, lct, dtt, eict, oet, ndt, ngpt, k(t))

με τρόπο ώστε

  • το σ.κ.α. να ‘τείνει’ δυναμικά σε σημείο βιώσιμης ισορροπίας
  • το σημείο C0=(Ε0, Η0, Σ0) = Cαρχικό
  • και το σημείο C5=(Ε5, Η5, Σ5) = Cτελικό

4. Το νόημα της προτεινόμενης λύσης είναι το εξής:


  • Αρχικά, γίνεται εξίσωση προς «τα βέλτιστα» αντίστοιχα, των συντάξεων, των ασφαλιστικών εισφορών και των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης.
  • Παραμετροποιούνται οι βασικές μεταβλητές του σ.κ.α. και γίνονται δυναμικές (εξαρτώνται και από την παράμετρο του χρόνου).
  • Το σ.κ.α. ξεκινά από μια ‘θέση’ C0 επιθυμητή (στον παρόντα χρόνο) από τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, αλλά οικονομικώς μη βιώσιμη.
  • Δίνεται, στη συνέχεια, η δυνατότητα σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη να επιτύχουν εντός μιας (π.χ.) πενταετίας την (υπό συνθήκες πλήρους οικιστικής αποκέντρωσης) επιθυμητή, αλλά και βιώσιμη για το σ.κ.α. ‘θέση‘ C5. Επίσης, δίνονται και οι αντίστοιχοι τρόποι (οι οποίοι προκύπτουν ευθέως και μονοσήμαντα τόσο από την ανάλυση των παραμέτρων που παρουσιάστηκαν όσο και από τις μαθηματικές συναρτήσεις Et, Ht , Σt) επίτευξης της ‘θέσης’ αυτής, για κάθε μια από τις ομάδες ενδιαφερομένων.
  • ‘Αφήνεται’ το σ.κ.α. να ‘επιπλεύσει’ δυναμικά προς το σημείο ισορροπίας εκείνο (έστω το Ceq) το οποίο θα προκύψει με βάση τη ‘συμπεριφορά’ όλων των ομάδων ενδιαφερομένων και τις μαθηματικές συναρτήσεις Et, Ht , Σt.
  • Εκείνα που επιτυγχάνονται τελικά είναι:
    • η επίτευξη δυναμικής (μόνιμης) οικονομική βιωσιμότητας
    • η επίτευξη μέγιστης (υπό συνθήκες) οικονομικής αποδοτικότητας η δίκαιη λειτουργία του συστήματος σ.κ.α.
    • η διαφάνεια στη λειτουργία του σ.κ.α.
    • η κοινωνική συναίνεση
    • η δημιουργία αντίστοιχων μηχανισμών ανατροφοδότησης:
      • της πολιτικά υπεύθυνης συμπεριφοράς των πολιτών
      • της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας
      • της μείωσης του κόστους οικογενειακής διαβίωσης
      • της βελτίωσης των δημογραφικών χαρακτηριστικών του γενικού πληθυσμού
      • της βελτίωσης του επιπέδου εργασιακής απόλαυσης των εργαζομένων
      • της αριστοποίησης της οργανωσιακής δομής του (μελλοντικώς ενός και μοναδικού) ασφαλιστικού ταμείου.
      • της μείωσης του δημοσίου χρέους. της βελτίωσης του ρυθμού αύξησης του Α.Ε.Π. καθώς επίσης και της διάρθρωσής του
      • της αναβάθμισης της κατά κεφαλήν καλλιέργειας. της βελτίωσης της επιχειρησιακής κουλτούρας των επιχειρήσεων
      • της αναβάθμισης της έκφρασης συλλογικής, καθώς επίσης και προσωπικής ετερότητας
      • της αναβάθμισης της σύναψης συλλογικής, καθώς επίσης και διαπροσωπικής λογικής αναφορικότητας


Επεξήγηση συντομογραφιών (συντελεστών).


  1. Σ: ύψος χορηγουμένων συντάξεων (έχει τη μορφή Σ(σ1, σ2, …, σν), όπου ν = το πλήθος κατηγοριών συνταξιούχων).
  2. Ε: ύψος καταβαλλόμενων ασφαλιστικών εισφορών (έχει τη μορφή Ε(ε1, ε2, …, εκ), όπου κ = το πλήθος κατηγοριών εργαζομένων)..
  3. Η: ηλικιακά όρια χορήγησης σύνταξης (έχει τη μορφή Η(η1, η2, …, ηλ), όπου λ = πλήθος κατηγοριών δικαιούχων σύνταξης).
  4. ssse: αποδοτικότητας συστήματος κοινωνικής ασφάλισης (εκφράζει την πολιτική ευθύνη των πολιτών).
  5. nee: ανταγωνιστικότητας της οικονομίας (εκφράζει την αποδοτικότητα της δομής του οικονομικού συστήματος της πατρίδας μας).
  6. lc: κόστους διαβίωσης (εκφράζει το κόστος της οικογενειακής διαβίωσης).
  7. dt: δημογραφικής τάσης (εκφράζει την τάση μεταβολής του γενικού πληθυσμού).
  8. iec: διεθνούς οικονομικής συγκυρίας (εκφράζει τη φάση ανάπτυξης είτε ύφεσης την οποία διέρχεται η παγκόσμια οικονομία).
  9. oe: οργανωσιακής αποδοτικότητας του σ.κ.α. (εκφράζει την αποτελεσματικότητα με την οποία διαχειρίζονται από το σ.κ.α. οι οικονομικοί πόροι του).
  10. nd: δημοσίου χρέους (εκφράζει το ρυθμό αύξησης είτε μείωσης του δημοσίου χρέους).
  11. ngp: ακαθάριστου εγχωρίου προϊόντος (εκφράζει το ρυθμό αύξησης – γενικά – των εισοδημάτων που πραγματοποιούνται).
  12. t: χρόνος (εκφράζει το δυναμικό χαρακτήρα του προτεινόμενου σ.κ.α.).

Υ.Γ.: Ενέταξα αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συννενόηση για Διαφύλαξη" επειδή πιστεύω ότι το άρθρο αυτό, δυνητικά, μπορεί να συμβάλλει στην κατανόηση της δυναμικής η οποία διέπει το ζήτημα του "ασφαλιστικού". Το ασφαλιστικό σύστημα, δε, το θεωρώ ως μια κοινωνική διεργασία η οποία συμβάλει στην διαφύλαξη, τόσο των πολιτών, όσο και της πολιτείας συνολικά, από δυνητικούς κινδύνους.

Η Τέχνη της Μη [απερίσκεπτης] Αντίδρασης PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις





«Ο άνθρωπος είναι ένας Θεός σε σπάργανα. Ο Χρόνος είναι σπάργανα. Ο Χώρος είναι σπάργανα. Η σάρκα είναι σπάργανο και όμοια όλες οι αισθήσεις και τα πράγματα που γίνονται αντιληπτά μ’ αυτές. Η μητέρα γνωρίζει καλά ότι τα σπάργανα δεν είναι το μωρό. Το μωρό, όμως, δεν το γνωρίζει.

Ο άνθρωπος ακόμη έχει μεγάλη ιδέα για τα σπάργανά του που αλλάζουν μέρα με τη μέρα κι από εποχή σε εποχή». [σ. 53, Μιχαήλ Ναϊμύ, «Το βιβλίο του Μιρδάδ», 1978, εκδ. Πύρινος Κόσμος].

«Η απόφαση [ως επιλογή Της κοσμοεικόνας] εδράζεται λοιπόν σε μια διπλή περικοπή της ολότητας του αντικειμενικά υπαρκτού: λαμβάνει χώρα σ’ ένα πεδίο εξ υπαρχής ξεχωρισμένο – γι’ αυτό και είναι, τουλάχιστον εν μέρει, απόφαση παρμένη προκαταβολικά – και επί πλέον επιτάσσει την αποβολή όσων στοιχείων ανήκουν μεν στο πεδίο αυτό, όμως δεν επιδέχονται μεταχείριση σύμφωνη με τις δικές της επιδιώξεις.

Έτσι η απόφαση σημαίνει τόσο τον άλλοτε άγριο κι άλλοτε ήπιο βιασμό της αδιευθέτητης πραγματικότητας ενός δεδομένου προκαταρκτικού κόσμου, όσο και την άλλοτε συνεκτική κι άλλοτε αποσπασματική συγκρότηση της πραγματικότητας ενός οργανωμένου κόσμου». [σ. 24, Παναγιώτη Κονδύλη, «Ισχύς και Απόφαση. Η διαμόρφωση των κοσμοεικόνων και το πρόβλημα των αξιών», 1991, εκδ. Στιγμή].

Η πολιτεία μας μαστίζεται από μια ακραία ασυμμετρία: Την πληθωρική Πρόσβαση μόνο λίγων πολιτών, σε γνώση, αγαθά και υπηρεσίες, σε αντιδιαστολή με την επιβεβλημένη ανέχεια των υπολοίπων.

Όσο περισσότερο οι πολίτες αντιδρούν [απερίσκεπτα] στην πράξη της επιβολής πάνω τους ψευδών ταυτοτήτων, μέσω της ασύμμετρης επικοινωνίας των συμβατικών Μ.Μ.Ε., τόσο περισσότερο θα εκτραχύνονται και θα διαιωνίζονται οι κοινωνικές ασυμμετρίες γνώσης και υλικού πλούτου. Για παράδειγμα, όταν θέλουμε ν αναγκάσουμε έναν ανόητο πολίτη να αγοράσει ένα αυτοκίνητο το οποίο αυτός δεν χρειάζεται, τότε, απλά σπερμολογούμε ότι δήθεν, όποιος δεν διαθέτει αυτοκίνητο είναι ένας αποτυχημένος άνθρωπος. Συμβολικά μιλώντας, όταν θέλουμε να εξουδετερώσουμε έναν ανταγωνιστή μας (η ύπαρξη του οποίου αποδομεί την κοσμοεικόνα μας) τον αναγκάζουμε να περάσει την υπόλοιπη ζωή του κάνοντας πιρουέτες προκειμένου να αποδείξει, σε όσους έπεισε η σχετική σπερμολογία μας, ότι αυτός δεν είναι ένας ελέφαντας.

Όσο ταπεινότερο είναι το επίπεδο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας της πολιτείας μας, τόσο περισσότερο ο νους των πολλών θα θυμίζει τις κινήσεις μιας παιχνιδιάρας και άτακτης μαϊμούς και τόσο περισσότερο η απληστία και ο παραλογισμός των λίγων, θα καταδυναστεύει τους υπόλοιπους πολίτες και θα καταδικάζει ολόκληρη την πολιτεία σε υπανάπτυξη.

Κλειδί για την προκοπή της πολιτείας μας είναι η αναγνώριση και η εμπέδωση της αληθινής ταυτότητας των πολιτών:

«Και ποτέ δε θα στερεωθεί η ισορροπία, αν οι άνθρωποι δε μάθουν να ζυμώνουν όλους τους πόθους τους με το ζύμωμα της Αγάπης και να ψήνουν μ’ αυτούς το ψωμί της Άγιας Κατανόησης». [σ. 263, Μιχαήλ Ναϊμύ, ό.π.].

Όταν οι πολίτες αναγνωρίσουν, επιτέλους, ότι οι ίδιοι, δεν είναι τίποτα λιγότερο από ενσαρκώσεις της Αγάπης, αποτυπωμένες πάνω στην πρώτη ύλη της Αλήθειας, τότε και μόνο τότε, θα πάψουν να είναι έρμαια της προπαγάνδας των συμβατικών «Μ.Μ.Ε.» και του κουκλοθέατρου της «Πολιτικής».



Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει τη "γλώσσα" με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.










<< Έναρξη < Προηγούμενο 111 112 113 114 115 116 117 Επόμενο > Τέλος >>

Σελίδα 117 από 117