Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής

Χορηγίες

Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 249 επισκέπτες συνδεδεμένους

Επικοινωνία

Location: Berlin, Germany

Viber +41762833777

Citizen Band Radio:

- Call-channel: 1 FM (frequency modulation)

- Call-sign: EB-1142

Robbed at Copenhagen

 

George Bobolas

 

Prespes-Agreement Superimposed-Reality Ruthless-Propaganda

 

 

 

 

Mielke - Chrisochoidis

 

O/L to British P/M

 

O/L to E. Macron

 

Accountability-Free Genocides

 

Militarized "psychiatry"

 

The Absolute Evil

 

Gang-stalking Greeks

 

Byzantine Atrocities

 

European Dissidents ALARM

 

Human Rights' Court

 

The used up men

 

Dissidents - USG RICO crimes

 

Open Letter to Theresa May

 

Open Letter to António Guterres UN's SG

 

Triangulation - Zersetzen

 

Open Letter to Andrew Parker, MI5

  

Πράξεις ποταπές - Despicable choices

 

 

My father's death

 

Cavitation damage

 

Burglary and vandalism

 

Dry mini submarine

 

Message to Bundeswehr 2

 

Message to Bundeswehr 1

 

“Tough” guys and TOUGH guys

 

Μοναδική λύση, το Χόλιγουντ

 

Charlatans

 

Zeppelin: Beyond Gravity

 

Foreign intervention in Greece?

 

Η ανελεύθερη Ελλάδα

 

Η Ελλάδα καταγώγιο;

 

Αν.Επ. Π. Παυλόπουλο

  

Intangible prisons

 

Plausible deniability

 

Images of German w & s

 

Crimes against Humanity

 

"Chimera" - "Bellerophon"

 

pr. Donald Trump

 

  

Legal Notice 87

 

Βδέλλες, αποικιοκρατικές

 

Being a German

 

Legal Notice 84

 

Dirty colonial methods

 

Georgi Markov, BG - KGB

 

Samples of Barbarity

 

Ελλάδα - αποκόλληση

 

Έλληνες, στο έλεος...

 

Harvester's log 16/3/17

 

 

Legal Notice 66

 

Execrable

 

Legal Notice 62

 

  

My story

 

  

Aggression?

 

  

Η Εστία μου

 

  

Why so untidy?

 

  

Αποικιοκρατία

 

  

Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;

 

  

Ζήτημα εμπιστοσύνης

 

  

Μεθοδικότητα

 

  

Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;

Βιοηθική

A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού

 

Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B

 

Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"

 

Μυστικές δίκες;

Trustworthiness

Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά

 

 

 

Honor your father...

Noise

Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Αγορά Πολιτών
Λίγο μέσα... και λίγο έξω... PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις
Περίληψη: Ο κοινωνικός ρατσισμός και ο οποιασδήποτε μορφής αποκλεισμός αποτελεί, πιστεύω, μια από τις χειρότερες μορφές βίας και έκφραση αδυσώπητης και ειδεχθούς μοχθηρίας. Όμως, για να ζήσουμε σαν άνθρωποι, όσοι καταφέραμε να περισώσουμε την ανθρωπιά μας (επειδή το θέλαμε, επειδή το επιλέξαμε και αγωνιστήκαμε γι’ αυτήν) χρειάζεται να προσδιορίσουμε: Τι είναι ανθρωπιά; Ποιοι την ενσωματώνουν (την επιθυμούν αυθεντικά);

 

«Τον δυνατό, θα τον καταλάβεις, θα τον ψυχογραφήσεις όταν τον δεις… μπροστά στον αδύναμο…», Γιάννης Τσαρούχης.

 

Όλοι μας είμαστε σοκαρισμένοι, τόσο με όσα γίνονται στη πατρίδα μας (οικονομική και κοινωνική κρίση) όσο και στον υπόλοιπο πλανήτη (μέση ανατολή και διεθνής οικονομική κρίση). Άλλοι, διαλέγουμε να εκφράσουμε, μέσα από κείμενα είτε συζητήσεις τον αποτροπιασμό μας, άλλοι να παραμένουμε αποσβολωμένοι. Όλοι όμως νιώθουμε παγωμένες τις καρδιές μας μπροστά στο αβέβαιο μέλλον. Είμαστε σοκαρισμένοι μεν, αλλά με ποιο δικαίωμα άραγε;

 

Εξαιρουμένων όλων όσων, ενδεχομένως, ζουν εκτός κοινωνίας, μαζί με τα αγρίμια ή με το Θεό (ουδόλως γνωρίζω τι απ΄ τα δύο), όλοι οι υπόλοιποι επιλέγουμε να ζήσουμε μαζί και να μοιραστούμε και τα αγαθά της συμβίωσής μας αυτής (ασφάλεια, κοινωνικές σχέσεις, ανέσεις, πολιτισμός κ.λπ.), αλλά και τα βάρη της (κοινωνική υπευθυνότητα, επίγνωση της αλληλεπίδρασης η οποία υπάρχει μεταξύ όλων με όλους, ανάληψη της υποχρέωσης καθένας μας να αποτελεί μια έλλογη οντότητα μέσα στο δημιουργικό σύνολο, συμμετοχή στην κατασκευή των κοινόχρηστων κοινωνικών υποδομών, αποδοχή λογοδοσίας κ.λπ.). Κοινωνία χωρίς αυτό το μοίρασμα, δεν είναι κοινωνία, ζούγκλα είναι και για το λόγο αυτό εντός της, η βία (τυφλή, μονόφθαλμη ή γερακίσια) είναι το κυρίαρχο στοιχείο.

 

Πόσοι από μας μπορούμε να κρατήσουμε αλώβητη την ανθρωπιά μας όταν η επιτυχία (η δύναμη, η αναγνώριση, η εξουσία, ο υλικός πλούτος κ.λπ.) χτυπήσει την πόρτα της ζωής μας; Πόσοι θα αρνηθούμε να μπαστακωθούμε στην όποια ‘καρέκλα’ (δημόσιας ή ιδιωτικής θέσης επιρροής) καταφέρουμε να αναπαύσουμε την αφεντιά μας; Πόσοι μπορούμε να θυμόμαστε όταν είμαστε ‘καβαλάρηδες’ (πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές, επιχειρηματίες, δημόσιοι υπάλληλοι, δικαστές, πανεπιστημιακοί, δάσκαλοι, εισοδηματίες, κληρικοί, μαφιόζοι, λαμόγια κ.λπ., δηλαδή οι κάτοχοι [πολιτικής, κοινωνικής, συμβολικής, οικονομικής, πολιτισμικής κ.λπ.] δύναμης εντός αυτού που ονομάζουμε ‘κοινωνία μας’), πώς είναι η ζωή του ‘πεζού’; Πόσοι μπορούμε να αντιστεκόμαστε στον κυνισμό, τη συγκατάβαση και τις υποκριτικές (αν όχι δόλιες) εκλογικεύσεις, σε βάρος των συνανθρώπων μας που βρίσκονται σε δύσκολη θέση;

 

«Ου μοιχεύσεις» (μη νοθεύσεις).

 

Νοθευμένη είναι η κοινωνία μας, ένα συνονθύλευμα από πολλές οντότητες οι οποίες θέλουν να είναι «λίγο μέσα» στο συλλογικό βίο για να αρπάξουν εκείνα που χρειάζεται ο ατομοκεντρισμός τους και «λίγο έξω», όταν πρέπει να επιτελέσουν τα κοινωνικά τους καθήκοντα και από λίγες (ελάχιστες) συγχυσμένες οντότητες που εσφαλμένα πιστεύουν ότι είναι εφικτός ένας ερωτικός τρόπος βίου (με την έννοια της αυτοπαράδοσης και αυτοπροσφοράς, της σύναψης λογικών και αρμονικών σχέσεων κ.λπ.) παρέα με πεινασμένους ‘λύκους’, ‘κροταλίες’ και ‘πάνθηρες’.

 

Αυταπάτη (ή ευσεβείς πόθοι στην καλύτερη περίπτωση) είναι, λοιπόν, ότι όσα οδυνηρά συμβαίνουν αφορούν μια αυθεντική κοινωνία ανθρώπων. Αυταπάτη ότι μια ‘αναδόμηση’ αυτού του μορφώματος, μια αναδιευθέτηση των θεσμών μπορεί να εξανθρωπίσει αυτό το μόρφωμα στο οποίο, σήμερα, συμμετέχουμε.

 

Ο κοινωνικός ρατσισμός και ο οποιασδήποτε μορφής αποκλεισμός αποτελεί, πιστεύω, μια από τις χειρότερες μορφές βίας και έκφραση αδυσώπητης και ειδεχθούς μοχθηρίας. Όμως, για να ζήσουμε σαν άνθρωποι, όσοι καταφέραμε να περισώσουμε την ανθρωπιά μας (επειδή το θέλαμε, επειδή το επιλέξαμε και αγωνιστήκαμε γι’ αυτήν) χρειάζεται να προσδιορίσουμε:

 

  • Τι είναι ανθρωπιά.
  • Ποιοι την ενσωματώνουν (την επιθυμούν αυθεντικά)

 

Καλούμε, λοιπόν, τους νέους και τις νέες και όσους από τους ενηλίκους (ίσως ένα 30-35%) έχουν περισώσει την ανθρωπιά τους και θέλουν να ζήσουν μια ζωή που θα χαρακτηρίζεται (περισσότερο από οτιδήποτε άλλο) από ανθρωπιά (και γενικά από όσα μας ξεχωρίζουν από τα ζώα):

  • Να αυτοοργανωθούν άμεσα.
  • Να αναπτύξουν την ικανότητα αλληλοαναγνώρισης.
  • Να αναπτύξουν ιδιωτικούς και απροσπέλαστους διαύλους επικοινωνίας μεταξύ τους.
  • Να ενσωματωθούν σε μικρές, μη αναγνωρίσιμες κοινότητες έντιμης αμοιβαιότητας.
  • Να αναλάβουν δραστικά μέτρα αναβάθμισης της ποικιλομορφίας τους.
  • Να λάβουν μέτρα (μη βίαια, νόμιμα, συνταγματικά συμβατά, ηθικά και έντιμα) επιβίωσης και αυτοπροστασίας.

Υ.Γ.: ενέταξα αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία", επειδή επιχειρεί να εκλεπτύνει τη "γλώσσα" με την οποία σκεφτόμαστε ορισμένα ζητήματα αισθήματος υπαρκτικής ταυτότητας.

 
Τιτανομαχία στη χώρα των λωτοφάγων: Δομή versus Ολογραφίας PDF Εκτύπωση E-mail
Δράση για Ελευθερία - Απόψεις

Απορίες οι οποίες, συχνά, εγείρονται εντός του δημοσίου διαλόγου με εκπλήσσουν όσο θα με εξέπληττε η διαπόρηση: "Τι θα συμβεί αν συναντηθούν μία όμορφη και με συγκεντρωμένο νου νέα, με έναν ώριμο και στοχαστικό νέο": Μα φυσικά ένωση, ολοκλήρωση, αρμονία, αυτογνωσία (ο πολιτικός σχεδιασμός περιττεύει) !  

Περισσότερα...
 
Εικασίες, Δοξασίες, Επιστημονική Γνώση και Διάλογος PDF Εκτύπωση E-mail
Ισορροπία για Συνεννόηση - Απόψεις

Περίληψη: Στην πατρίδα μας έχοντας ισοπεδώσει κάθε έννοια αξιοκρατίας καμωνόμαστε ότι συζητάμε 'ισότιμα' όλοι με όλους, ενώ φανταζόμαστε ότι οι δοξασίες μας (καθώς αρνούμαστε πεισματικά να απαρνηθούμε τη δοκησισοφία μας, αρνούμαστε να κοπιάσουμε ερευνώντας σε βάθος τα ζητήματα που ταλανίζουν τη πατρίδα μας και εμάς τους πολίτες) αποτελούν αδιάσιστη επιστημονική γνώση.

Στην πατρίδα μας ο διάλογος, τόσο ο δημόσιος όσο και ο ιδιωτικός, μοιάζει να είναι γεμάτος 'αγκάθια': συνήθως αναποτελεσματικός και 'επώδυνος'.

Ένα από τα αγκάθια αυτά θα προσπαθήσουμε να ξεσφηνώσουμε.

Θέτουμε την εξής κατηγοριοποίηση γνωμών και απόψεων αναφορικών προς ένα συγκεκριμένο ζήτημα:

 

Εικασία: σημαίνει ότι δεν γνωρίζω σοβαρά το ζήτημα και εκφράζω άποψη χωρίς να αναλαμβάνω ευθύνη για την εγκυρότητα αυτού που λέω.

Δοξασία: σημαίνει ότι ενώ γνωρίζω μία ή περισσότερες πλευρές του ζητήματος (πάντως όχι όλες) εκφράζω άποψη αναλαμβάνοντας (κακώς) την πλήρη ευθύνη για την εγκυρότητα αυτού που ισχυρίζομαι.

Επιστημονική Γνώση: σημαίνει ότι γνωρίζω πλήρως, όλες τις πλευρές του ζητήματος και μάλιστα σε βάθος και για το λόγο αυτό αναλαμβάνω την πλήρη ευθύνη για την εγκυρότητα αυτού που ισχυρίζομαι.

 

Στην πατρίδα μας έχοντας ισοπεδώσει κάθε έννοια αξιοκρατίας καμωνόμαστε ότι συζητάμε 'ισότιμα' όλοι με όλους, ενώ φανταζόμαστε ότι οι δοξασίες μας (καθώς αρνούμαστε πεισματικά να απαρνηθούμε τη δοκησισοφία μας, αρνούμαστε να κοπιάσουμε ερευνώντας σε βάθος τα ζητήματα που ταλανίζουν τη πατρίδα μας και εμάς τους πολίτες) αποτελούν αδιάσειστη επιστημονική γνώση.

Για να μην παρεξηγηθώ: δεν ισχυρίζομαι ότι θα πρέπει να υιοθετούμε, εν λευκώ, οτιδήποτε εισηγηθούν οι επιστήμονες ή οι πανεπιστημιακοί. Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα άλλης τάξεως: η εντιμότητα των προθέσεων του καθενός μας. Η επιστημονική ιδιότητα ενός προσώπου δεν διασφαλίζει την εντιμότητά του.

Συμμετέχοντας σε έναν αυθεντικό διάλογο για συγκεκριμένο ζήτημα και έχοντας συνειδητοποιήσει προηγουμένως την πραγματική κατηγορία (εικασίες, δοξασίες, επιστημονική γνώση) στην οποία υπάγονται οι απόψεις μας για το θέμα αυτό μπορώ να επιλέξω πολύ παραγωγικότερα το ρόλο που θα υιοθετήσω εντός του διαλόγου αυτού: θα υποβάλλω ερωτήσεις; θα προβάλλω ισχυρισμούς; ή και τα δύο;

Αποδοτικός διάλογος είναι συνήθως εκείνος τον οποίο διεξάγουν συνομιλητές οι οποίοι κατηγοριοποιούν με ορθότητα τις απόψεις τους και μάλιστα ανακοινώνουν στους υπόλοιπους συνομιλητές, εκ των προτέρων, την απόφανσή τους αυτή.

Για παράδειγμα θα μοιραστώ μαζί σου, αγαπητέ αναγνώστη, μια από τις δοξασίες μου: "η ανθρωπιά είναι το κρυμμένο 'φως' (εκείνο που φωτίζει περισσότερο από τα άλλα) τις σχέσεις των ανθρώπων, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται ότι κάποιες φορές θα μας εκμεταλλευτούν ή θα μας πονέσουν".

Στην πατρίδα μας πρέπει, επιτέλους, να αρχίσουμε να συζητάμε αυθεντικά.

 

Υ.Γ.: ενέταξα το άρθρο αυτό στην ενότητα "Ισορροπία για Συνεννόηση" επειδή αυτό επιχειρεί να αναβαθμίσει την κατανόησή μας αναφορικά με τη "γλώσσα" ως λογική και έτσι, να μας υποβοηθήσει να συνεννούμαστε καλύτερα.

 
Γνώμη ή Επιλογή - Ανοιχτή Επιστολή προς Νέους/Νέες - Reloaded! PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Περίληψη: ... εφόσον αυτοοργανωθείτε αποτελεσματικά και έχοντας προηγουμένως μάθει να μελετάτε συστηματικά, καλά βιβλία, είναι γελοίο να ισχυρίζεται κανείς ότι, δήθεν, το μάτσο ερειπίων και ρεταλιών που, γενικά, έχουμε καταντήσει τους εαυτούς μας οι ενήλικες, μπορεί να σας εμποδίσει να χτίσετε ένα δικό σας δημιουργικό κόσμο.

  

Αγαπητοί νέοι/νέες,

Θέλω να σας παρακαλέσω, τούτες τις δύσκολες μέρες, για την πλειοψηφία των συνανθρώπων μας, τόσο στην πατρίδα μας όσο και στον υπόλοιπο πλανήτη, να ατσαλώσετε τη θέλησή σας για ζωή δημιουργική και επίσης, να παραμένετε ανεπηρέαστοι από εκείνους που προσπαθούν να σας πείσουν ότι δήθεν, τίποτα δεν μπορεί να γίνει για να λυθούν τα μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα και ότι δήθεν είναι ελάχιστοι ή ανύπαρκτοι οι σωστοί και έντιμοι άνθρωποι.

 

Τα επιχειρήματά μου στην κρίση σας.

 

1. Αποτελεί, ίσως, (διαχρονικό) «σήμα κατατεθέν» των υπανάπτυκτων κοινωνιών, η οργάνωσή τους  η οποία τελεί υπό την αρχή «διαίρει και βασίλευε». Διαίρεση θα πει νόθευση των, μεταξύ των πολιτών, σχέσεων, άρα αποδυνάμωσή τους ως κοινωνικοί δρώντες, άρα εξανδραποδισμός τους. Στις μέρες μας καλλιεργούνται μεθοδικά (επειδή προβάλλονται από θεσμούς με ισχυρότατη συμβολική δύναμη, π.χ. η Βουλή των Ελλήνων, η πλειοψηφία των Μ.Μ.Ε., κ.λπ.) εκείνες οι συμπεριφορές οι οποίες νοθεύουν καίρια τις ανθρώπινες σχέσεις. Στις νεανικές συντροφιές, όλοι πασχίζουν, όχι μόνο να εκφράσουν την γνώμη τους, αλλά και να την επιβάλλουν οπωσδήποτε. Μάλιστα, υπάρχει ένα αίσθημα ταύτισης των προσώπων με τις απόψεις που αυτά εκφράζουν: όταν ο ‘αντίπαλος’ θίξει την άποψή μου, αυτομάτως θίγει (πλήττει) εμένα τον ίδιο! Οι συμπεριφορές των πολιτικών αρχηγών στη Βουλή, οι ‘ήρωες’ των τηλεοπτικών εκπομπών, οι καλεσμένοι των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων, κατά κανόνα μας προβάλλουν – εκπαιδεύοντάς μας – αυτού του είδους τις συμπεριφορές ως ‘φυσιολογικές’. Δεν είναι, όμως. Ο δημιουργικός άνθρωπος γνωρίζει ότι τα περισσότερα λόγια που λέγονται στην καθημερινότητα είναι περιττά (στην καλύτερη περίπτωση).

  • Εξετάζει την περίσταση που έχει να αντιμετωπίσει. Αν είναι απαραίτητο υποβάλλει ερωτήσεις (και όχι ψευδοερωτήσεις, δηλαδή λέω κάτι υπό μορφή ερώτησης) εκεί που πρέπει.
  • Ακούει τι έχουν να πουν οι υπόλοιποι συνομιλητές του χωρίς να τους εμποδίζει.
  • Αν κρίνει ότι είναι απόλυτα απαραίτητο, γνωστοποιεί (με απλότητα και μία μόνο φορά) μία και μοναδική, δική του πρόταση λύσης του ζητήματος.
  • Επιλέγει, από όλες τις δυνατότητες (προτάσεις) που παρέχονται, εκείνη που κρίνει καλύτερη και αναλαμβάνει το όποιο κόστος είτε ρίσκο ενέχεται στην επιλογή του αυτή.

Θεωρώ σαν έναν από τους βασικότερους λόγους διαιώνισης των μεγάλων προβλημάτων της πατρίδας μας το γεγονός ότι τεχνηέντως και μάλιστα στο επίπεδο συνολικά του κοινωνικού μας σώματος έχει αντικατασταθεί η πρακτική της ‘επιλογής’ από την αναποτελεσματική πρακτική της έκφρασης ‘γνώμης’. Αυτό συμβαίνει επειδή τις ανθρώπινες κοινωνίες, γενικά, διέπει ο νόμος ‘εκείνο στο οποίο θυσιάζεις, εκείνο μεγαλώνεις’. Στην πατρίδα μας και μάλιστα μέσω της δυναμικής της «μη επιλογής», στις επιμέρους διεργασίες της έχουν επικρατήσει εκείνες οι εκδοχές που γενικά συναντά κανείς, στο «τέρμα της κατηφόρας». Φραγμό σε οτιδήποτε είναι μη-ποιοτικό μπορεί να βάλει, κυρίως η έλλογη ‘επιλογή’ των πολιτών. Η έλλειψη έλλογων επιλογών, μας έφτασε στο χάλι που βρισκόμαστε σήμερα.
Χρειάζεται όχι μόνο να θέσετε στη μεταξύ σας επικοινωνία τους αυτονόητους κανόνες που επεσήμανα, αλλά το σημαντικότερο να εξασκηθείτε προηγουμένως και μάλιστα επίμονα, σε αυτούς (γιατί η δύναμη της συνήθειας θα σας οδηγήσει, αρχικά, σε αποτυχία και απογοήτευση). Εξάσκηση θα πει, π.χ. να οργανώσετε συντροφικές συναντήσεις στις οποίες, για συγκεκριμένο θέμα θα αγορεύσετε διαδοχικά, υποστηρίζοντας όμως, με σθένος και ευστροφία την άποψη που θεωρείτε αντίπαλη. Με τον τρόπο αυτό θα εξασκήσετε το νου σας να αποστασιοποιείται από όλες τις απόψεις, να μην ταυτίζεται με κάποια από αυτές το ‘εγώ’ σας και τελικά να κατακτήσετε την ικανότητα να βλέπετε σφαιρικά, αντικειμενικά και αμερόληπτα τα διάφορα ζητήματα.
Συνάπτοντας αυθεντικές σχέσεις μεταξύ σας θα μπορέσετε να αυξήσετε το βαθμό ολοκλήρωσης της κοινωνικής σας ομάδα και με τον τρόπο αυτό, χωρίς να χρειάζεται να καταφεύγετε στη χρήση φυσικής βίας, θα μπορέσετε να επιβάλετε με τη μέθοδο των έλλογων και εύστοχων επιλογών όσα εύλογα η υπόλοιπη κοινωνία οφείλει να σας παρέχει.

 

2. Υπάρχει ένα ζήτημα ευθυκρισίας. Στην πατρίδα μας, δυστυχώς, διάφοροι κοινωνικώς ασυνείδητοι πολίτες που διαθέτουν ασύμμετρα μέσα επιρροής πάνω στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης έχουν καταφέρει να προκαλέσουν σύγχυση στα μέλη της πολιτείας μας διαστρέφοντας σε εγκληματικό βαθμό το περιεχόμενο της έννοιας ‘ποιότητα’ (‘σωστό’, ‘συμφέρον’, ‘δίκαιο’, ‘έξυπνο’ κ.λπ.). Η δυνητική ισχυροποίηση της κοινωνικής σας ομάδας εγείρει την αδήριτη ανάγκη, εσείς οι ίδιοι, να εξασφαλίσετε προκαταβολικά (το λιγότερο) ένα ελάχιστο ασφαλές επίπεδο ευθυκρισίας προκειμένου να κάνετε ορθή χρήση της κοινωνικής δύναμης που θα αποκτήσετε. Τον στόχο αυτό μπορείτε να πετύχετε ως εξής: Προσφύγετε στα βιβλία της κλασικής λογοτεχνίας (και όχι στον οποιονδήποτε ‘σωτήρα’). Η διαχρονικότητά τους υποδηλώνει (και διασφαλίζει) την αξία τους. Αντλήστε από αυτά τη βαθύτερη γνώση που περιέχουν. Επίσης υπάρχει ένα επιπλέον προαπαιτούμενο: να εμπλουτίσετε την ‘γλώσσα’ σας. Ο Βιτγκενστάιν έλεγε «τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου». Αυτό σημαίνει ότι για να μπορεί να κατανοήσει η αντίληψή σας τα περίπλοκα ζητήματα που ταλανίζουν την πατρίδα μας χρειάζεστε τις ‘γλωσσικές εκείνες δομές’ οι οποίες είναι απαραίτητες προκειμένου να μπορούν να διατυπωθούν αποτελεσματικά οι λύσεις των προβλημάτων αυτών. Ενημερωθείτε, λοιπόν σε όσο μπορείτε μεγαλύτερο βάθος, τουλάχιστον στα εξής γνωστικά αντικείμενα: θεωρία αλγορίθμων, θεωρία παιγνίων, τυπική λογική, φιλοσοφική ανθρωπολογία. Τα δύο πρώτα θα σας δώσουν τη δυνατότητα, να εξοικιωθείτε με τις τεχνικές της τακτικής και στρατηγικής σκέψης και επίσης, να αντιληφθείτε πόσο χαμηλά έχει ξεπέσει ο δημόσιος βίος της πατρίδας μας (αν νομίζετε ότι η καθομιλουμένη 'γλώσσα' μπορεί να εφράσει πλήρως αυτό τον ξεπεσμό, πολύ φοβούμαι ότι αυτό δεν είναι ακριβές), το τρίτο θα ισχυροποιήσει την διάκρισή σας και θα σας βοηθά να επιμετρείτε τη νοητική κατάσταση των συνομιλητών σας, ενώ το τέταρτο, θα σας δώσει τη δυνατότητα να κατανοήσετε αποτελεσματικά, τι είναι εκείνο που μας κάνει αυθεντικά ‘ανθρώπινους’ και μάλιστα πώς θα το αποκτήσετε.
Όσο χαμηλός είναι ο δείκτης της ‘κατά κεφαλήν καλλιέργειας’ των ενηλίκων συνανθρώπων σας, άλλο τόσο χαμηλή είναι η ευθυκρισία τους. Για το λόγο αυτό αποφύγετε να έρχεστε σε ευθεία αντιπαράθεση μαζί τους (κάτι τέτοιο ενέχει κινδύνους που ίσως δεν αντιλαμβάνεστε). Προτιμήστε τον αποτελεσματικότερο (και πολύ ασφαλέστερο) δρόμο του συνδυασμού της δημιουργικής επιμονής με την δημιουργική υπομονή και το αποτέλεσμα, πιθανότατα θα σας δικαιώσει.

 

3. Ο χρόνος μας είναι η ζωή μας. Ο χρόνος είναι με το μέρος σας, άρα και η ζωή είναι με το μέρος σας. Πάνω στην κοινωνική δυναμική της πολιτείας μας, ισχυρότερο ‘αποτύπωμα’ (βλέπε έννοια neural plasticity) αφήνει εκείνος με του οποίου το μέρος είναι η ζωή. Επομένως, εφόσον αυτοοργανωθείτε αποτελεσματικά, έχοντας προηγουμένως μάθει να μελετάτε συστηματικά, καλά βιβλία, είναι γελοίο να ισχυρίζεται κανείς ότι, δήθεν, το μάτσο ερειπίων και ρεταλιών που, γενικά, έχουμε καταντήσει τους εαυτούς μας οι ενήλικες, μπορεί να σας εμποδίσει να χτίσετε ένα δικό σας δημιουργικό κόσμο.

 

Διάβασμα, αυθεντικό διάλογο μεταξύ σας και ορθές επιλογές, λοιπόν και καλή πρόοδο!

 

 

Υ.Γ.: ενέταξα αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή, ενδεχομένως, συμβάλλει στην καλύτερη κατανόηση ορισμένων ζητημάτων τα οποία επηρεάζουν την αίσθηση ταυτότητας των νέων ανθρώπων.

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Περί τρίτου πολιτικού πόλου PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

Ευρύτατο το ενδιαφέρον επίλυσης του προβλήµατος της χαµηλής αποδοτικότητας του πολιτικού συστήµατος, της πατρίδας µας. Όµως, η δοµή του δηµοσίου διαλόγου, πιθανότατα, δεν βοηθά στην κατανόηση της δυναµικής (σ.σ. άρα και στην επίλυση) αυτού του προβλήµατος.

Κοινή αντίληψη.

Προκείµενες.
• Τα πολιτικά κόµµατα πρέπει να εκφράζουν υπαρκτά κοινωνικά ρεύµατα.
• Ο πολιτικός λόγος των κοµµάτων πρέπει να αντικατοπτρίζει τις κοινωνικές ανάγκες.
• Πρέπει να προσδιορίζεται στο [παραδοσιακό] πολιτικό φάσµα η θέση των πολιτικών κοµµάτων.
• Η ανανέωση και η αρετή είναι ‘εργαλεία’ και όχι σκοποί. Αυτά, δεν φτιάχνουν πρόταση για το µέλλον. ∆εν απαντούν στα σύγχρονα ‘προβλήµατα’, αύξηση παραγωγής, δικαιότερη διανοµή του πλούτου.
• Χρειάζεται να δοθούν [a priori] απαντήσεις στα ζητήµατα: ‘πώς θα αυξηθεί η παραγωγή’, ‘πώς θα γίνει δικαιότερη η διανοµή του πλούτου’. Συµπεράσµατα. Οι ανωτέρω προκείµενες προτάσεις καθιστούν ως µη αποφάνσιµο το ζήτηµα της αποδοτικότητας του πολιτικού συστήµατος της πατρίδας µας για τους εξής λόγους:
• ∆εν προσδιορίζουν ένα τρόπο επιµέτρησης της αποδοτικότητας του πολιτικού συστήµατος.
• Εντάσσουν σε κοινή κατηγορία όλα τα κοινωνικά ρεύµατα.
• Εντάσσουν σε κοινή κατηγορία όλες τις κοινωνικές ανάγκες.
• Προβάλλουν τον πλούτο (τον οποίο δεν προσδιορίζουν) καθώς επίσης και τη δίκαιη διανοµή του, ως επιδιωκόµενους στόχους (δηλαδή ως αίτια και όχι ως αιτιατά).
• Είναι συµβατές µόνο µε ένα ντετερµινιστικό κόσµο, καθώς µόνο σε ένα µηχανιστικό κόσµο, a priori λύσεις εφαρµόζονται και παράγουν επιδιωκόµενα αποτελέσµατα (αύξηση πλούτου και δίκαιη διανοµή).
• Το τροπικό ‘πώς’ της ύπαρξης του πολίτη εξοβελίζεται. Η αρετή υποβιβάζεται σε ένα ‘εργαλείο’.
• Η ανανέωση (η µοναδική πραγµατικότητα των δυναµικά µεταβαλλόµενων σχέσεων) υποβιβάζεται σε ‘εργαλείο’.

  

Εναλλακτική άποψη.

Προκείµενες.
• Τα πολιτικά κόµµατα πρέπει να καταδεικνύουν τη σχέση που υπάρχει µεταξύ των υπαρκτών κοινωνικών ρευµάτων και των ανθρωπολογικών αναγκών των πολιτών. Επίσης, όταν η σχέση αυτή δεν είναι δηµιουργική, τότε πρέπει να συµβάλλουν, ενεργητικά, στην αναβάθµιση της σχέσης αυτής.
• Ο πολιτικός λόγος των κοµµάτων πρέπει να αναβαθµίζει την κατά κεφαλήν καλλιέργεια των πολιτών αντικατοπτρίζοντας τις ανθρωπολογικές ανάγκες τους.
• Τα πολιτικά κόµµατα πρέπει να ταυτοποιούνται µέσω της σχετικής θέσης τους ως προς διαχρονικά και οικουµενικά σηµεία αναφοράς. Χωρίς τέτοιου είδους σηµεία αναφοράς, η θεσµική υποχρέωση, των πολιτικών κοµµάτων, διανοµής της εξουσίας, εύκολα µπορεί να υποβιβαστεί σε µια εύσχηµη, αρπακτική, συλλογική ιδιοτέλεια.
• Η ανανέωση (η µεταβολή) είναι η µόνη πραγµατικότητα εντός του κτιστού κόσµου. Η αρετή είναι απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε δηµιουργική δράση και το απόλυτο µέτρο της απόστασης του ανθρώπινου βίου από τη ζωώδη κτηνωδία. Η αύξηση της αρετής απαντά σε όλα τα ‘προβλήµατα’, τα σύγχρονα, τα παλαιότερα και – πιθανότατα - τα µελλούµενα. Οι παρενέργειες της έλλειψης αρετής αποτελούν τις αιτίες για τα περισσότερα κοινωνικά προβλήµατα (δεν συµπεριλαµβάνεται η φαλάκρα).
• Εις άτοπον απαγωγή: Έστω ότι επινοείται και διατυπώνεται (υπό συνθήκες κατίσχυσης της ανθρώπινης ιδιοτέλειας) µια a priori λύση των προβληµάτων ‘αύξηση παραγωγής του πλούτου’, ‘δικαιότερη διανοµή του πλούτου’. Η λύση αυτή δεν µπορεί παρά να ‘φωτίζει’ κάποια πτυχή της δυναµικής του πλούτου που δεν είχε γίνει αντιληπτή. Η ανθρώπινη ιδιοτέλεια σε συνδυασµό µε τις εγγενείς, στην κοινωνία µας, ασυµµετρίες δύναµης (κάθε είδους) θα είχε σαν συνέπεια, για προφανείς λόγους, οι ‘ισχυροί’ και προκειµένου να ιδιοποιηθούν δυσανάλογα µεγάλο µέρος από το όφελος των εν λόγω λύσεων, να ασκήσουν βία (διαφόρων µορφών) σε βάρος των ‘αδύνατων’. Η βία θα ακύρωνε την αύξηση και η δυσαναλογία τη δικαιοσύνη στη διανοµή του πλούτου. Άτοπον. Άρα, τέτοια λύση και ειδικά υπό συνθήκες κατίσχυσης της ανθρώπινης ιδιοτέλειας δεν µπορεί να υπάρξει.

  

Συµπεράσµατα

Η δυναµική των πολιτικών κοµµάτων τύπου ‘ανθρωπικής αρχής’ µοιάζει να αναπληρώνει (σε κάποιο βαθµό) τη χαµηλή αποτελεσµατικότητα των παραδοσιακών κοµµάτων. Χρησιµοποιώντας επιτελεστικές µεθόδους ανώτερης τάξης, επιχειρεί να υπερβεί τον αυτοαναπαραγωγικό χαρακτήρα της ανθρώπινης ιδιοτέλειας και της ανθρώπινης βίας (κάθε είδους). Ο προσεκτικός αναγνώστης θα επιβεβαιώσει τους ισχυρισµούς αυτούς µελετώντας την ιστοσελίδα www.oreazoi.gr.

Τα πολιτικά κόµµατα αυτού του είδους, θεωρητικά (καθώς δεν έχουν δοκιµαστεί, ακόµη, στην πράξη), δεν είναι απολιτίκ. Το αίτηµα των πολιτών για επιβίωση (νοµή µέρους της εξουσίας) βρίσκει ανοικτό δρόµο προς τις ‘αποφασιστικές δοµές’, µέσω της ‘αναδυόµενης’ ατζέντας σηµαντικότητας. Η άµεση συµµετοχή των πολιτών (µελών) στις ‘αποφασιστικές δοµές’ εξασφαλίζει την πραγµατοποίηση αυτής της διανοµής. Τι γίνεται, όµως, µε τα παραδοσιακά πολιτικά κόµµατα; Πόσο ισχυρός είναι ο πολιτικός χαρακτήρας τους; Αν είναι, όντως, ισχυρός, τότε ποιες είναι οι πολιτικές των κοµµάτων αυτών για τα εξής ζητήµατα:

  • Πώς θα απεγκλωβιστούν οι πολίτες από το ρόλο του ‘προστατευόµενου’ εντός οργανισµών ‘εικονικού’ χαρακτήρα; (οργανισµών όπως οι δήθεν δηµόσιοι οργανισµοί, δήθεν Μ.Μ.Ε., δήθεν επιχειρήσεις, δήθεν Α.Ε.Ι, δήθεν πολιτικά κόµµατα, δήθεν σχολεία, κ.ά. Ειδοποιός διαφορά του ‘εικονικού’ από τον ‘πραγµατικό’ χαρακτήρα είναι η µη αξιολόγηση, η µη ορθολογική αξιοποίηση πόρων, η µη ορθολογική οργάνωση, η µη βιωσιµότητα, η υποβάθµιση της υπαρκτικής ακεραιότητας των υπαγοµένων, η αναποτελεσµατικότητα, η ανεξέλεγκτη αισχροκέρδεια, η αδιαφάνεια κ.λπ.).
  • Πώς θα απεγκλωβιστούν οι πολίτες από το ‘τέλµα’ της αµιτριπτιλίνης, της ρισπεριδόνης, της φλουοξετίνης, της αλοπεριδίνης, της κοκαΐνης, της ηρωίνης, των αµφεταµινών και όλων των άλλων νευροτοξικών ουσιών; - Πώς θα εξαλειφθεί το δηµόσιο χρέος της πατρίδας µας;
  • Πώς θα αναβαθµιστεί η κατά κεφαλήν καλλιέργεια των πολιτών.
  • Πώς θα εξαλειφθεί η βαρβαρότητα της ανεργίας;
  • Πώς θα αποκατασταθεί η συλλογική αξιοπρέπεια της πατρίδας µας;
  • Πώς θα συναφθεί σχέση έντιµης αµοιβαιότητας µε τις γειτονικές χώρες;

Και ο νοών νοήτω.-

 

Υ.Γ.: ενέταξα το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Δράση" επειδή πιστεύω ότι με καλύτερη συννενόηση πάνω στη δομή και τον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, ενδεχομένως, η αποδοτικότητα όλων των παραγωγικών δομών της πολιτείας μας να αναβαθμιστεί.

 
Darth Vader versus miniMe PDF Εκτύπωση E-mail
Δράση για Συνεννόηση - Απόψεις

Όταν όλα τα άλλα πνευµατικά µέσα που διαθέτει ο άνθρωπος αποτυγχάνουν να εγκαθιδρύσουν την τάξη στην ανθρώπινη κοινωνία, ας είναι το αίσθηµα της αρµονίας η πυξίδα που θα µας δείχνει ποιο είναι το σωστό, ποιο το λάθος».

Περισσότερα...
 
Μικρές και άπειρες κοπέλες PDF Εκτύπωση E-mail
Δράση για Συνεννόηση - Απόψεις

Ουσιώδης είναι (στο πλαίσιο μιας δυναμικής ανάλυσης) η ανθρώπινη διάκριση αναφορικά με το περιεχόμενο που δίνει ο καθένας μας, στη λέξη «εγώ». Το περιεχόμενο αυτό εξαρτάται από το επίπεδο μόρφωσης και καλλιέργειας του ανθρώπου. Είναι μάταιο να προσπαθούμε να αναγκάσουμε έναν αμόρφωτο άνθρωπο να συμπεριφερθεί σαν να ήταν μορφωμένος. Είναι γόνιμο να προσπαθούμε να αναβαθμίσουμε την κατά κεφαλήν καλλιέργεια της κοινωνίας μας.

Περισσότερα...
 
Η αφελής ωφέλεια PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

«Ω! πήτε μου ποιός είναι εκείνος που πρώτος υποστήριξε πως ο άνθρωπος κάνει ατιμίες μόνο και μόνο γιατί δεν καταλαβαίνει το πραγματικό του συμφέρον και πως αν του άνοιγαν τα μάτια – για το συμφέρον του εννοείται – θα γινόταν αμέσως καλός και γενναιόδωρος; Κι’ απαντούν: αν ήταν έξυπνος, αν καταλάβαινε το συμφέρον του, θάψαχνε να τώβρει μόνο στο καλό. Ώ! Αφέλεια παιδική! Μα πότε λοιπόν, στο διάβα των αιώνων, γίνηκε και μια μόνο φορά, να ενεργήσει ο άνθρωπος σύμφωνα με το συμφέρον του;» (Ντοστογιέφσκι, Το υπόγειο).

Αφορμή για το σημερινό σχόλιο αποτελεί η – κατά τη γνώμη του συντάκτη του παρόντος κειμένου - επίκαιρη, πιθανότατα καθολική κατάληψη του δημοσίου και ιδιωτικού λόγου από ζητήματα που έχουν σχέση με οτιδήποτε άλλο εκτός από το κατεξοχήν ζήτημα: «πώς να κάνουμε τη ζωή μας ευτυχισμένο βίο».

Η σφοδρότητα της παραπληροφόρησης, η οποία ανακυκλώνεται εντός του δημοσίου λόγου, μοιάζει να έχει εξοβελίσει από τον νου της κοινωνίας μας, την επίγνωση του πώς κατακτάται η ευτυχία: «για την ευτυχία (η οποία είναι μια ατομική, μονομερής υπαρκτική κατάσταση) δεν υπάρχουν ‘εξωτερικές’ προϋποθέσεις (οι ‘άλλοι’, οι συνθήκες, κ.λπ.). Αρκεί ο νους και η καρδιά του ανθρώπου να στραφούν προς το καλό».

Οι όροι και οι (ανόητες) προϋποθέσεις που προσπαθούν, ιδιοτελώς, να μας πλασάρουν, καταφέρνουν, πρωτίστως να στρέψουν το νου και την καρδιά προς οπουδήποτε αλλού. Ο θυμός είναι απολύτως περιττός και μάταιος. Η ευτυχία, πάντα και παντού, προσβάσιμη.

Πολύ μεγάλη θα ήταν η υπηρεσία προς την κοινωνία μας αν, όλοι, σιωπούσαμε! Ίσως, η μεταστροφή της προσοχής, από το δημόσιο λόγο προς το λόγο που αναδύουν οι δημιουργικές συντροφιές, να είναι μια κάποια «σωτηρία».

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή πιστεύω ότι αυτό συμβάλλει στην κατανόηση (άρα και στη Συνεννόηση) μερικών από τις σημαντικότερες αιτίες της τρέχουσας σύγχυσης του πολίτη αναφορικά με την αληθινή (υπαρκτική) του ταυτότητα.

 
Κοινότητες έντιμης αμοιβαιότητας PDF Εκτύπωση E-mail
Δράση για Ελευθερία - Απόψεις

Η διασύνδεση και οριζόντια ολοκλήρωση μεταξύ πολλών ομάδων σχέσεων κοινωνίας σε συνδυασμό με την προοδευτική μετάβαση πολιτών από συμβατικές θέσεις εργασίας σε άλλες, εντός ομάδων σχέσεων κοινωνίας αποτελεί την (ολιστική) λύση του προβλήματος της πατρίδας μας.

Περισσότερα...
 
Επονείδιστη Τέχνη της Ρητορικής Πειθούς: Μέρος 3ο PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Φενάκη Νο 32 (σελ. 141)

«Υπαγωγή της αντίπαλης θέσης σε απεχθή κατηγορία»

«Προκειμένου να αποφύγετε κάποιο ισχυρισμό, μπορείτε εύκολα να τον εξουδετερώσετε είτε να τον καταστήσετε αναξιόπιστο, υπάγοντάς τον αυθαίρετα σε μια απεχθή κατηγορία, παρότι η σχέση του με την κατηγορία αυτή είναι μόνο φαινομενική είτε αίολη.

Μπορείτε να πείτε, για παράδειγμα, 'Αυτό είναι Μανιχαϊσμός» ή «Είναι ένας Αριανισμός», ή «Πελαγιανισμός», ή «Ιδεαλισμός», ή «Σπινοζισμός», ή «Πανθεϊσμός», ή «Μπραουνιανισμός», ή «Νατουραλισμός», ή «Μυστικισμός» [ή 'Παπαρδελιανισμός'], κ.λπ.

Προβάλλοντας μια αντίρρηση αυτού του είδους θεωρείτε δεδομένο ότι:

  1. Ο υπό αίρεση ισχυρισμός υπάγεται επακριβώς στην κατηγορία που του αποδίδετε, ή έστω, περιέχεται σε αυτή. Με τον τρόπο αυτό είναι σαν να λέτε: 'Αυτά μας τα 'παν κι άλλοι...'.
  2. Ο υπό αίρεση ισχυρισμός αναφέρεται σε ένα σύστημα το οποίο έχει απορριφθεί καθ' ολοκληρίαν και για το λόγο αυτό δεν περιλαμβάνει ούτε μια στάλα αλήθειας».

Σχόλιο

Απαλή αλλά ιδιαιτέρως 'φαρμακερή', η φενάκη αυτή. Θυμίζει την κλασική περίπτωση των δύο φιλενάδων με τις μεγάλες 'περιφέρειες':

Λέει η μία (η έξυπνη): Προγραμμάτισα τις Δευτέρες να κάνω ποδηλασία, τις Τρίτες Jogging και τις Τετάρτες κωπηλασία. Δεν μπορεί, μέχρι το τέλος της άνοιξης θα έχω χάσει τις περιφέρειές μου. Το καλοκαίρι προβλέπεται περιπετειώδες...

Απαντά η άλλη (η πονηρή και τεμπέλα): Με αυτά που κάνεις θα καταντήσεις σαν εκείνα τα λιπόσαρκα φωτομοντέλα! Θα γίνεις μια ανορεκτική!

Ηθικόν δίδαγμα: αν θέλετε να ζήσετε μια φυσική ζωή, μη ζητάτε τη γνώμη κανενός. Απλά κάντε το!

 

Υ.Γ. Ενέταξα το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή, πιστεύω, ότι θα μπορούσε να εμβαθύνει την κατανόησή μας, άρα και τη δυνατότητα συνεννόησής μας, αναφορικά με τον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Αναβαθμίζοντας τη συνεννόησή μας, είμαστε, ενδεχομένως σε καλύτερη θέση να διαφυλάξουμε την πολιτεία μας από τις όποιες δυσλειτουργίες του πολιτικού συστήματος.

 
Τα δεινά της ομαδοσκέψης PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Μελέτη πάνω στις εργαλειακές διεργασίες διχασμού των πολιτών.

 

Η οµαδοσκέψη είναι ένα µέσο του οποίου η χρήση αυξάνει την πιθανότητα ατοµικής επιβίωσης, εντός των κοινωνικών οµάδων, ειδικά, όταν αντιλαµβανόµαστε την επιβίωση ως «... ικανοποίηση των απαιτήσεων του φυσικού είδους... Όταν θεωρούµε τη φύση αυτόνοµη, ενώ τις φυσικές λειτουργίες της ζωής ως υπαρκτικό αυτοσκοπό».

Σε οµάδες ανθρώπινης δραστηριότητας εµφανίζεται, συχνά, το φαινόµενο, διάφορες αµυντικές τακτικές να ενσωµατώνονται στην οργανωσιακή κουλτούρα των οµάδων αυτών, παράγοντας νόρµες κοινής συµπεριφοράς και µορφές οµαδοσκέψης, τα οποία µάλιστα παρεµποδίζουν τους ανθρώπους να διακρίνουν κρίσιµες απόψεις της πραγµατικότητας στην οποία είναι ενταγµένοι. Σύµφωνα µε τον Irving Janis, µε τον όρο οµαδοσκέψη χαρακτηρίζονται οι περιπτώσεις εκείνες στις οποίες άνθρωποι παρασύρονται από οµαδικές αυταπάτες είτε αντιλήψεις αυτοαναφορικού χαρακτήρα.

Η εκδήλωση του φαινοµένου της οµαδοσκέψης παρουσιάζει δύο κοινά σηµεία µε όλες, σχεδόν, τις ηθεληµένες απάτες, δηλαδή ένα συνδυασµό παραβιάσεων: του θεωρήµατος του Gödel (απλουστευτικά, αυθαίρετη, αδιόρατη απόδοση στο ευρύτερο κατηγόρηµα ιδιότητες του λεπτότερου κατηγορήµατος) και του θεωρήµατος του Bayes (απλουστευτικά, αυθαίρετη, αδιόρατη µεταποίηση µίας υπό συνθήκη πιθανότητας, σε πιθανότητα. Αυθαίρετη, αδιόρατη µεταποίηση µιας ένδειξης σε απόδειξη).

Όσον αφορά την αντιµετώπιση ή την αποτροπή του φαινοµένου της οµαδοσκέψης, υπάρχουν δύο απόψεις: η άποψη του μαχητικού θετικισμού και η μεταφυσική άποψη.

Μαχητικός θετικισµός: όσο περισσότερο εξασκούµαστε νοητικά, όσο συνεπέστερα εφαρµόζουµε τα θεωρή τε στην εφαρµογή της τυπικής λογικής και γενικότερα της κριτικής σκέψης, τόσο µικραίνουµε την πιθανότητα εκδήλωσης οµαδοσκέψης. Όµως, ο ντετερµινιστικός χαρακτήρας των πρακτικών αυτών τις καθιστά, αυτές καθαυτές, «µέσα» για την επίτευξη ενός σκοπού. Εποµένως, ο τρόπος «χρήσης» των µέσων αυτών υπάγεται στον ίδιο κίνδυνο εκδήλωσης οµαδοσκέψης, πράγµα που συνεπάγεται ότι δεν λύνουν οριστικά το πρόβληµα, αλλά το µετασχηµατίζουν σε άλλο πρόβληµα 'ανώτερης τάξης».

Μεταφυσική άποψη: τεχνικές που το αντιµετωπίζουν είναι εκείνες που σχετίζονται µε οργανωσιακές δοµές, οι οποίες αναγνωρίζουν ως ισχυρό το κοινωνικό κριτήριο της γνώσης (δηλαδή εκεινο που συνδέει τον τρόπο να «γνωρίζουµε» µε έναν τρόπο να «υπάρχουµε», όταν «τόπος» της σύνδεσης αυτής είναι το άθληµα της σχέσης – κοινωνίας). Πρακτικές εφαρµογής της άποψης αυτής αποτελούν γνωστές ιαπωνικές µέθοδοι οργάνωσης (π.χ. Ringi), καθώς επίσης και άλλες οι οποίες υπάγονται σε ορισµένα ολιστικά µεθοδολογικά «παραδείγµατα».

Εκδηλώσεις του φαινοµένου της οµαδοσκέψης παρατηρεί ο υποψιασµένος πολίτης, συχνά, στην καθηµερινότητά του: κρατικές ές περιπέτειες είτε που περιπέφτουν σε κατάσταση πολύπλευρης καχεξίας, πολιτικά είτε διοικητικά συστήµατα τα οποία περιπέφτουν σε κατάσταση ανυποληψίας είτε χαµηλής αποδοτικότητας, επιχειρήσεις οι οποίες πτωχεύουν, οικογένειες οι οποίες περιπέφτουν σε κατάσταση «νοσηρότητας», ανθρώπινες σχέσεις οι οποίες χάνουν το δηµιουργικό χαρακτήρας τους είτε διαρρηγνύονται είτε αδυνατούν να γεννηθούν, ανθρώπινα πρόσωπα τα οποία περιπέφτουν, αδικαιολόγητα, σε κατάσταση κοινωνικής ανυποληψίας είτε περιθωριοποίησης. Ταυτόχρονα, υπάρχουν και αντίστροφες περιπτώσεις: «ασηµαντότητες που διαλάµπουν και µεγαλύνονται», κ.λπ.

Πιστεύουµε ότι δεν µπορεί να υπάρξει εγγυηµένη λύση για το πρόβληµα του φαινοµένου της οµαδοσκέψης. Μόνο µια (υπό κάποια έννοια) σπειροειδής διαδικασία βαθµιαίας αντιµετώπισής του, η οποία µοιάζει µε ένα «άθληµα»: ο πολίτης, διαφυλάσσοντας της ακεραιότητα της φύσης του, διαφυλάσσοντας την ελευθερία έκφρασης της προσωπικής του ετερότητας και ενασκούµενος στη σύναψη έλλογων σχέσεων µε υπαρκτικά ακέραιους συνανθρώπους του, µειώνει την πιθανότητα εκδήλωσης του φαινοµένου της οµαδοσκέψης, στον τρόπο που αυτός βιώνει την πραγµατικότητα.

Υ.Γ.: ενέταξα το άρθρο αυτό στην ενότητα επειδή, πιστεύω ότι δυνητικά εμπλουτίζει με δημιουργικό τρόπο τη "γλώσσα" με την οποία σκεφτόμαστε την οργάνωση των κοινωνικών ομάδων. Η δε οργάνωση των κοινωνικών ομάδων, μεταξύ άλλων, δυνητικά επηρεάζει την αίσθηση της ταυτότητας των προσώπων που είναι ενταγμένα σε αυτές.

 

 
Ο φόβος σκοτεινιάζει το νου των ανθρώπων PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Μόνο σε κοινωνίες μαραγκιασμένες από το φόβο είναι δυνατό, τόσο παιδαριώδη κοινωνικά προβλήματα να υπάρχουν και να διαιωνίζονται. Τόσο πολλοί κοινωνικοί πόροι να κατασπαταλιούνται σε ανούσιες μασκαράτες, προκειμένου να προσλαμβάνουν, δήθεν τερατώδεις διαστάσεις ζητήματα απλούστατα, τόσο στη δομή όσο και στην επίλυσή τους.

 

"Κι όπως τη νύχτα αυτή το σκοτάδι δεν έπεφτε γαλήνια σκορπίζοντας τη λήθη μέσα στη σιγαλιά, αλλά ένα φως από ψηλά αμυδρό, μελαγχολικό κι ασυνήθιστο φεγγοβολούσε χωρίς να φαίνεται από πού ερχόταν, έτσι και στην ψυχή του Νεχλιούντοφ το σκοτάδι της άγνοιας που του χάριζε ανεμελιά είχε διαλυθεί. Η ψυχή του είχε αναβλέψει. Τώρα κατάλαβε πως όλα όσα θεωρούνται σπουδαία και ωραία είναι ασήμαντα κι απαίσια και πως όλη αυτή η λάμψη, όλη αυτή η εκθαμβωτική πολυτέλεια σκεπάζουν πανάρχαια εγκλήματα, συνηθισμένα σε όλους, που όχι μονάχα παραμένουν ατιμώρητα, αλλά και θριαμβεύουν, καθώς πλαισιώνονται μ' όλη αυτή τη σαγήνη και τη μαγεία που μονάχα οι άνθρωποι μπορούν ν' ανακαλύψουν". (Η Ανάσταση, Λέων Τολστόη).

   Μόνο σε κοινωνίες μαραγκιασμένες από το φόβο είναι δυνατό, τόσο παιδαριώδη κοινωνικά προβλήματα να υπάρχουν και να διαιωνίζονται. Τόσο πολλοί κοινωνικοί πόροι να κατασπαταλιούνται σε ανούσιες μασκαράτες, προκειμένου να προσλαμβάνουν, δήθεν τερατώδεις διαστάσεις ζητήματα απλούστατα, τόσο στη δομή όσο και στην επίλυσή τους.

  • Δημόσιο χρέος: Δια νόμου επιβάλλεται η διενέργεια δημοψηφίσματος για την πραγματοποίηση κάθε ενδεχόμενου νέου κρατικού δανεισμού. Το δημοψήφισμα θα πρέπει να είναι ονομαστικό, να δημοσιεύεται στο διαδίκτυο και η βαρύτητα της ψήφου κάθε πολίτη να σταθμίζεται αντιστρόφως ανάλογα (με κάποιο αλγόριθμο, ανάλογα με το βάρος αποπληρωμής του εν λόγο δανεισμού) με την ηλικία του πολίτη.
  • Οικονομική ευημερία: Καταγραφή των εθνικών πλουτοπαραγωγικών (υλικών και ανθρώπινων) πόρων και εκπόνηση επιχειρησιακού σχεδίου βέλτιστης οικονομικής αξιοποίησης των πόρων αυτών. Επίσης, καταγραφή των παραγόντων που επηρεάζουν την οικονομική αποδοτικότητα του ανθρώπινου δυναμικού των πολιτών (εκπαίδευση, μόρφωση, IHAD, κ.λπ.) και εκπόνηση ενός ορθολογικού επιχειρησιακού σχεδίου για την βελτιστοποίηση της οικονομικής αποδοτικότητας του διαθέσιμου ανθρώπινου δυναμικού.
  • Διαφθορά: Για όσο χρονικό διάστημα η επιχειρηματικότητα θα παρέχει μηδαμινά, μηδενικά είτε αρνητικά κέρδη, οι κρατικές δομές θα αποτελούν τον βασικό πόλο συγκέντρωσης των πολιτών εκείνων που χαρακτηρίζονται από ελάχιστη ποικιλομορφία και μέγιστη ορμή για επιβίωση. Χρειάζεται να λειτουργήσουν, επιτέλους, υγιείς αγορές που θα παρέχουν ευκαιρίες για υγιή κερδοφορία και εύκολη οικονομική επιβίωση.
  • Παιδεία: Όσο περισσότερη η δομή του εκπαιδευτικού συστήματος τόσο λιγότερη η προσωπική ευθύνη, τόσο λιγότερη η ουσιώδης λογοδοσία. Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να αποκτήσει οργανικές ιδιότητες, δηλαδή πρέπει - υπό κάποια έννοια - να κάνει τους εμπλεκόμενους με αυτό (δασκάλους, μαθητές, γονείς) να νιώθουν ότι χάνεται το έδαφος (η ανευθυνότητα, η αφασία) κάτω από τα πόδια τους. Με δημιουργικό τρόπο, όλοι να συνειδητοποιούν ότι οι ίδιοι θα χάσουν - πρωτίστως - αν η μόρφωση δεν είναι ουσιαστική, αν δεν αποκτηθεί πραγματική μόρφωση και καλλιέργεια.
  • Δημόσια Υγεία: Διαφάνεια σε όλους τους τομείς της υγείας. Όλα στη φόρα. Δημιουργία αρνητικών βρόγχων ανατροφοδότησης σε όλες τις κρίσιμες παραμέτρους του συστήματος υγείας.
  • Δημόσιες δαπάνες: διαφάνεια παντού.
  • Κοινωνία πολιτών: Θέσπιση υποχρέωσης δωρεάν παροχής κοινωνικής υπηρεσίας από όλους τους πολίτες. Όλοι οι πολίτες και μάλιστα με κλήρωση παρέχουν κοινωνική υπηρεσία κυρίως σε εκείνους τους τομείς της κοινωνίας μας που είναι προβληματικοί, αποκτώντας με τον τρόπο αυτό επίγνωση, τόσο της σημαντικότητας των προβλημάτων αυτών, όσο και της προβληματικής κοινωνικής δομής που συνδέεται με τα προβλήματα αυτά.

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω το άρθρο (πρωτοδημοσιεύτηκε στις 14/1/2009 στο www.oreazoi.gr) στην ενόητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει τη γλώσσα με την οποία προσπαθούμε να συνεννοηθούμε αναφορικά με τα προβλήματα του πολιτικού συστήματος της πολιτείας μας.

 
Mindsets και Collective Mindsets PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Υπάρχουν, γενικά, διάφορες στάσεις ζωής τις οποίες μπορούμε να υιοθετήσουμε ως πολιτεία: "Εμείς οι δημιουργικοί", "Εμείς οι μεθοδικοί", "Εμείς οι άνθρωποι του αποτελέσματος", "Εμείς οι διαμαρτυρόμενοι γκρινιάρηδες", "Εμείς τα θύματα" κ.λπ. Η στάση ζωής, συνολικά, της πολιτείας μας - η οποία συνιστά υπό κάποια έννοια την ταυτότητά της - δεν είναι κάτι που μπορεί να αλλάζει από τη μιά στιγμή στην άλλη σαν τα κανάλια της τηλεόρασης. Στην παρούσα συγκυρία μοιάζει χρησιμότερη η ενεργητική, δημιουργική, υπεύθυνη και έλλογη στάση ζωή, εκείνη που μπορεί να αντιμετωπίσει τα μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα της πατρίδας μας.

 

Στην πατρίδα μας αποδεικνύεται ευκρινώς και μάλιστα καθημερινά, το έλλειμμα πολιτικής εκπροσώπησης των πολιτών (και ίσως, ακόμα και των βουλευτών εντός των κομμάτων τους). Μοιάζει, κανείς να μην ακούει κανέναν και οι πολιτικές αποφάσεις (είτε οι μη αποφάσεις) να πηγάζουν από αδιαφανή κέντρα λήψης αποφάσεων.

 

Η ανάγκη αντιμετώπισης των προβλημάτων της πατρίδας μας είναι άμεση και επιτακτική, ενώ η προοπτική άμεσης αναβάθμισης της αποτελεσματικότητας του πολιτικού μας συστήματος αμφίβολη.

 

Το πρόβλημα θα το λύσουν – με μη βίαιο και συνταγματικά και νομικά συμβατό τρόπο – οι ίδιοι οι πολίτες. Τα ψέματα τελείωσαν.

 

Στην προσπάθεια αυτή χρειάζεται να βοηθήσουν και τα ΜΜΕ. Ζητούμε από αυτά να αναβαθμίσουν άμεσα την ποικιλομορφία του λόγου τους. Μπορούν να το κάνουν. Να σκύψουν πάνω σε συγκεκριμένα βιβλία και να κοπιάσουν λίγο. Η ανάγκη είναι αδήριτη!

 

Ακολουθεί απόσπασμα από την WikiPedia

Mindset

A mindset, in decision theory and general systems theory, refers to a set of assumptions, methods or notations held by one or more people or groups of people which is so established that it creates a powerful incentive within these people or groups to continue to adopt or accept prior behaviours, choices, or tools. This phenomenon of cognitive bias is also sometimes described as mental inertia, "groupthink", or a "paradigm", and it is often difficult to counteract its effects upon analysis and decision making processes.

 

A well-known example is the "Cold War mindset" prevalent in both the U.S. and USSR, which included absolute trust in two-player game theory, in the integrity of command chain, in control of nuclear materials, and in the mutual assured destruction of both in the case of war. Although some consider that this mindset usefully served to prevent an attack by either country, the assumptions underlying deterrence theory have made assessments of the efficacy of the Cold War mindset a matter of some controversy.

 

Most theorists consider that the key responsibility of an embedded power group is to challenge the assumptions which comprise the group's own mindset. According to these commentators, power groups which fail to review or revise their mindsets with sufficient regularity cannot hold power indefinitely, as a single mindset is unlikely to possess the flexibility and adaptability needed to address all future events. For example, the variations in mindset between Democratic Party and Republican Party Presidents in the US may have made that country more able to challenge assumptions than the Kremlin with its more static bureaucracy.

 

Modern military theory attempts to challenge entrenched mindsets in dealing with asymmetric warfare, terrorism and the proliferation of weapons of mass destruction. In combination, these threats represent "a revolution in military affairs" and require very rapid adaptation to new threats and circumstances. In this context, the cost of not implementing adaptive mindsets cannot be afforded.

 

Collective Mindset

 

Naturally, the question regarding the embodiment of a collective mindset comes to mind. Erikson’s (1974) analysis of group-identities and what he calls a life-plan seems relevant here. He recounts the example of American Indians, who were meant to undergo a reeducation process meant to imbue a modern ‘life-plan’ which aimed for a house and a richness expressed by filled bank account. Erikson writes that the Indians’ collective historic identity as buffalo hunters was oriented around such fundamentally different reasons/goals that even communication about the divergent ‘life plans’ was itself difficult.

 

There is a double relation between the institution embodying for example an entrepreneurial mindset and its entrepreneurial performance. Firstly, an institution with an entrepreneurial philosophy will set entrepreneurial goals and strategies as a whole, but maybe even more importantly, it will foster an entrepreneurial milieu, allowing each entity to pursue emergent opportunities. In short, philosophical stance codified in the mind hence as mindset lead to a climate which in turn causes values which lead to practice.

 

Collective mindsets in this sense are described in such works as Hutchin’s “Cognition in the wild” (1995), who analyzes a whole team of naval navigators as the cognitive unit or as computational system, or Senges' Knowledge entrepreneurship in universities (2007). There are also parallels to the emerging field of ‘collective intelligence’ (e.g. (Zara, 2004)) and exploiting the ‘Wisdom of the crowds’ (Surowiecki, 2005) of stakeholders . Zara notes that since collective reflection is more explicit, discursive and conversational it therefore needs a good gestell – especially when it comes to information and communication technology.

 

Υ.Γ.: ενέταξα αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή, δυνητικά, αναβαθμίζει την ποικιλομορφία του δημοσίου διαλόγου αναφορικά με τα προβλήματα του πολιτικού μας συστήματος, πάνω στο οποίο επαφίεται η διαφύλαξη πολλών από τα σημαντικότερα αγαθά της πολιτείας μας.

 
Μπερδεμένα Πρόσωπα PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Όσο µικραίνει η απόσταση που µε χωρίζει από τα γεράµατα, νοµίζω, ότι τόσο εγγύτερα ‘πλησιάζω’ στα πράγµατα και τα πρόσωπα. Στη διαπίστωση αυτή κατέληξα µετά τον πρωτοχρονιάτικο απολογισµό µου και τη σχετική αναπόληση των νεανικών µου προσδοκιών, πριν από 30 χρόνια.

Τότε, όπως και οι περισσότεροι από τους συγκαιρινούς µου, ονειρευόµουν ότι θα µπορούσα να ζήσω µια δηµιουργική και ευτυχισµένη ζωή, εντός µιας κοινωνίας στοιχειωδώς – έστω - ορθολογικής, αποτελούµενης από στοιχειωδώς – έστω – ανθρωπολογικά ικανοποιηµένους συνανθρώπους µου. Όµως, ο δάσκαλός µου µε προειδοποίησε, έγκαιρα (χρησιµοποιώντας τα λόγια του φιλόσοφου και ποιητή Ταγκόρ): «κοιµόµουν και ονειρευόµουν ότι η ζωή είναι χαρά, ξύπνησα και µε τρόµο διαπίστωσα ότι η ζωή είναι αγώνας, πάλεψα στη ζωή και είδα ότι στον αγώνα είναι η χαρά».

Τα χρόνια που ακολούθησαν έζησα και εγώ το θλιβερό χρονικό της ραγδαίας αποµείωσης της υπαρκτικής ακεραιότητας των ανθρώπων, την ανάδυση της ατοµιστικής κοινωνίας, τη διάδοση των ναρκωτικών και των ψυχοτρόπων ουσιών, την διάλυση του κράτους, των θεσµών, της οικογένειας κ.λπ.

Σταθµό στην εξελικτική µου πορεία απετέλεσε µια εµπειρία που είχα – κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού - στα περίχωρα της Βοµβάης: παρατήρησα, µε κατάπληξη, τα χαµογελαστά και ήρεµα πρόσωπα των ενοίκων των λεγόµενων «οριζόντιων πολυκατοικιών» (αχανείς πεδινές εκτάσεις γεµάτες µε πυκνά τοποθετηµένα, µικροσκοπικά παραπήγµατα από κλαδιά και µαύρες πλαστικές σακούλες, εντός των οποίων διαβίω- ναν πολυµελείς (πολύτεκνες) εκτεταµένες οικογένειες. Πήγα κοντά τους και ρώτησα: Γιατί; Μου απάντησαν: «γιατί… εκείνο είναι τέλειο, ετούτο είναι τέλειο, από το τέλειο εγείρεται το τέλειο, παίρνοντας το τέλειο από το τέλειο, αποµένει όντως το τέλειο». ∆εν κατάλαβα τίποτα και υπέθεσα, τότε, ότι µάλλον είχαν καπνίσει κάτι περίεργο.

Πέρασαν από τότε 18 χρόνια. Αρχίζω, µόλις, να καταλαβαίνω τι εννοούσαν: τη µαταιότητα της απόκτησης µόνο των «εξωτερικών» αγαθών (εύρυθµη κοινωνική οργάνωση, αποτελεσµατικούς κοινωνικούς θεσµούς κ.λπ.) όταν η νόησή µας παραµένει δέσµια της ιδιοτέλειας, όταν αδυνατούµε να διακρίνουµε το αληθές από το αναληθές, το µόνιµο από το προσωρινό. Αρχίζω να αντιλαµβάνοµαι ότι αληθινή υπόσταση έχει ένα και µόνο ένα πρόβληµα: η αδυναµία (του καθενός µας) να αναγνωρίσουµε την οργανική ενότητα που συνδέει όλες τις µορφές του κτιστού µας κόσµου. Το µόνο που θα απέµενε στην εµπειρία µας, αν κατακτούσαµε την αναγνώριση αυτή, θα ήταν η επίγνωση ενός οικουµενικού πεδίου γεµάτου από τη διάσπαρτη µοναξιά, την άγνοια και τον φόβο των συνανθρώπων µας. Ευρισκόµενος εντός αυτού του πεδίου, ο αυτο-συνειδητοποιηµένος άνθρωπος θα είχε την ευκαιρία να επιβεβαιώνει διαρκώς την υπαρκτική ενότητα όλων των µορφών, καθώς, εξυπηρετώντας τις πραγµατικές ανάγκες των συνανθρώπων του θα αναγνώριζε ότι είναι ο δικός του εαυτός εκείνος που ικανοποιείται.

Η σηµερινή κοινωνική πραγµατικότητα στην πατρίδα µας είναι πράγµατι τραγική. Το γεγονός αυτό δεν αναιρείται από τις όποιες κερδισµένες µάχες, τα αυτοκίνητα τα σπίτια τα ταξίδια και τις διασκεδάσεις, τα οποία πληρώνονται µε δανεικά (και αγύρι- στα) είτε µε (νοµιµοφανή) κλοπιµαία. Όµως, αυτή η πραγµατικότητα – αν και οδυνηρή - είναι η καταλληλότερη προκειµένου να µάθουµε να εξετάζουµε το ρεαλισµό µε τον οποίο «βλέπουµε» τα πράγµατα. Προς αυτή την κατεύθυνση µάλιστα θα βοηθούσε, η φυσικότητα, το διάβασµα καλών βιβλίων και η καλή συντροφιά. Η επίλυση των κοινωνικών προβληµάτων θα ακολουθήσει, πιστεύω, νοµοτελειακά, όταν έρθει το πλήρωµα του χρόνου.-

 

Υ.Γ.: ενέταξα αυτό το άρθρο στην κατηγορία "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή το περιεχόμενό του αναφέρεται σε ζητήματα που συνδέονται με την αίσθηση ταυτότητας των πολιτών.

 
Μια χαρούμενη Αφροδίτη PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Image

 

Δεδομένα (φανταστικά).

  1. Η γυναικεία φύση διαφέρει από την ανδρική.
  2. Ο κοινωνικός ρόλος κάθε προσώπου υπαγορεύεται από τη φύση του προσώπου αυτού και από τις συνθήκες της καθημερινότητάς του.
  3. Ένα ποσοστό 65-70% επί του συνόλου των ενηλίκων μελών του κοινωνικού σώματος στερείται νηφαλιότητας και χαρακτηρίζεται από περιορισμένη ευθυκρισία.
  4. Η στοιχειωδέστερη υποδιαίρεση της ανθρωπότητας είναι η μία ομάδα προσώπων (π.χ. μία οικογένεια, ένα ζεύγος, κ.λπ.). Ένα πρόσωπο, μόνο του, δεν αποτελεί μια βιώσιμη κοινωνική οντότητα, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.
  5. Άνδρας σημαίνει ανθρώπινο πρόσωπο το οποίο διαθέτει (πλέον των σχετικών ανατομικών χαρακτηριστικών) επαρκή, βαθύτερη γνώση, νοητική ικανότητα διάκρισης και ψυχικό σθένος, ώστε στο βίο του να εφαρμόζει έμπρακτα και αποτελεσματικά τις εξής προτεραιότητες: α. είναι προσανατολισμένο προς, επιδιώκει το και ενσωματώνεται με, το αγαθό (το αληθινό), β. υπηρετεί την πολιτεία (συμβάλει στην ευδαιμονία της πολιτείας διευθετώντας τα πράγματα και τα πρόσωπα σε μια δίκαιη διάταξη, γ. φροντίζει την οικογένειά του σε όλα τα επίπεδα (ηθικό, πνευματικό, υλικό, κ.λπ).
  6. Αρσενικός σημαίνει ανθρώπινο πρόσωπο χαρακτηριζόμενο από συγκεκριμένα ανατομικά χαρακτηριστικά.
  7. Γυναίκα με αγωγή σημαίνει ανθρώπινο πρόσωπο χαρακτηριζόμενο (πλέον των σχετικών ανατομικών χαρακτηριστικών) από την επίγνωση των χαρακτηριστικών τόσο της γυναικείας της φύσης (της οποίας μικρό, μόνο, μέρος σχετίζεται με την κυοφορία, ενώ κυρίως αναφέρεται στην δυνατότητα της ‘συγκόλλησης’ μορφών, της επίγνωσης του παρόντος χρόνου και τόπου, της υπομονής, της γλυκύτητας, της εκλέπτυνσης ποιοτήτων και μορφών, της πρακτικής και ευέλικτης σκέψης, της φυσικής αντοχής, κ.λπ.) όσο και της αντρικής φύσης (εκτίμησης μελλοντικών εξελίξεων, διακριτικής σκέψης, αντοχής στην φυσική, νοητική, ψυχική καταπόνηση, κ.λπ.). Χαρακτηρίζεται, επίσης, από την επιτηδειότητα να αξιοποιεί τα χαρίσματα της γυναικείας της φύσης, με σεμνότητα και για το καλό της οικογένειάς της και της πολιτείας και από την επιτηδειότητα να ελέγχει πρακτικά και αποτελεσματικά τις αδυναμίες της γυναικείας της φύσης. Τέλος, γυναίκα με αγωγή σημαίνει αποδοχή της γυναικείας φύσης και τη θετική προαίρεση να επιτελέσει το ρόλο τον οποίο η γυναικεία της φύση υπαγορεύει.
  8. Γυναίκα σημαίνει ανθρώπινο πρόσωπο χαρακτηριζόμενο από συγκεκριμένα ανατομικά χαρακτηριστικά.
  9. Μαφία ονομάζεται η διατεταγμένη (συνασπισμένη) παράνοια μιας πολιτείας.
  10. Ένα ποσοστό 30-35% επί του συνόλου των ενηλίκων μελών του κοινωνικού σώματος που χαρακτηρίζεται από σχετικά υψηλή νηφαλιότητα, δίνει υψηλή προτεραιότητα στη λεγόμενη ‘11η εντολή’: ου μπλέξεις.
  11. Την πολιτεία κυβερνά, σε κάποιο βαθμό, η μαφία μέσω: της απομύζησης της εμπιστοσύνης από τις σχέσεις των πολιτών, της απομείωσης της ποικιλομορφίας, της συμβολικής βίας, κ.λπ.

Ζητούμενο

Η γυναίκα, να λάβει τέτοια θέση στην εν λόγω πολιτεία ώστε κάθε πρωί που ξυπνά να νιώθει μια βαθύτατη ευγνωμοσύνη για τη ζωή που της χαρίστηκε. Την ευγνωμοσύνη αυτή να την εκφράζει επιδιώκοντας έμπρακτα και οι υπόλοιποι συνάνθρωποί της να νιώθουν την ίδια ευγνωμοσύνη.

 

Μέθοδος

  1. Όλα τα μέλη της πολιτείας συνεργάζονται αρμονικά και αποδοτικά, για την αναβάθμιση της βαθύτερης μόρφωσης και καλλιέργειας όλων των πολιτών.
  2. Οι γυναίκες με αγωγή επιλέγουν (με τη βοήθεια της οικογένειάς τους) έναν Άνδρα για σύζυγό τους, πάνω στον οποίο στηρίζονται για να λάβουν ορθή καθοδήγηση και υποστήριξη, σε όλες τις πτυχές της ζωής, σε όλες τις δυσκολίες, σε όλα τα επίπεδα (νοητικό, συναισθηματικό, ηθικό, πρακτικό κ.λπ.). Μαζί με το σύζυγό τους γεννούν παιδιά και τα ανατρέφουν με τρόπο ώστε αυτά, όταν μεγαλώσουν να γίνουν καλοί άνθρωποι.

 

Συζήτηση

Αυτή τη φορά δεν επιλέξαμε τη συνηθισμένη δομή παρουσίασης, δηλαδή, τη σύγκριση της κοινής αντίληψης του ζητήματος σε σχέση με κάποια αυθαίρετη εναλλακτική. Μία – εν δυνάμει – πρόκληση συνειδητοποίησης ιδιαιτέρως οδυνηρών λαθών τα οποία, μάλιστα, δεν διορθώνονται, θα ήταν μια πράξη, μάλλον, βάναυση και στείρα. Άλλωστε θα ήταν ανάρμοστο κάποιος που έχει στο ενεργητικό του πολλές γκάφες στον τομέα των προσωπικών σχέσεων να παριστάνει στους άλλους τον πολύξερο. Χρήσιμα ίσως θα ήταν ορισμένα ρητορικά ερωτήματα:

  • Αν εξετάσουμε ρεαλιστικά την ανθρωπολογική κατάσταση ενός μέσου αρσενικού, τότε τι αξία θα απομείνει στα ‘ευνουχισμένα’, ‘ανδρικά οχυρά’ και το ‘ανδρικό πρότυπο’; 
  • Όπως μάθαμε (αν μάθαμε) στο σχολείο (μάθημα αριθμητικής), κάθε σύγκριση προκύπτει από μια αφαίρεση, κάθε αφαίρεση από μια πρόσθεση και κάθε πρόσθεση προϋποθέτει ομοειδή αντικείμενα. Ο άνδρας και οι γυναίκα δεν είναι συγκρίσιμες μορφές. Ποιους, άραγε, εξυπηρετεί το ιδεολόγημα περί «πλήρους ισότητας των δύο φύλων»; Πόση έχθρα έχει ενσπείρει στην πολιτεία μας το ιδεολόγημα αυτό;
  • Ένας προσεκτικός παρατηρητής θα διακρίνει εύκολα στα βλέμματα της πλειοψηφίας του πολιτικού προσωπικού (ομοίως, και των ανδρών και των γυναικών) των δυτικών κοινωνιών κάποια κοινά χαρακτηριστικά: μάτια που μοιάζουν γυάλινα, ηχοχρώματα στην ομιλία τους που θυμίζουν ανεπαίσθητα τον ήχο του χτυπήματος του σφυριού πάνω στο αμόνι, πολιτικός λόγος σχεδόν μηδενικής ποικιλομορφίας. Τι αξία έχει η συμμετοχή σε πολιτικά συστήματα τα οποία δεσμεύονται να σου ‘αλλάξουν τα πετρέλαια’ αν δεν δεσμευτείς ότι δεν θα αλλάξεις τίποτα; Πόσο αξίζει η συμμετοχή γυναικών σε παιχνίδια ακραίου “survivor”; Μήπως η συντριβή μιας γυναίκας αποτελεί χειρότερη συμφορά για την πολιτεία μας από ο,τι η ομοειδής συντριβή χιλίων ανδρών;
  • Η επίτευξη κοινωνικής διάκρισης είναι – κατ’ ανάγκη – πάντα αναφορική. Διάκριση είναι να κατακτήσεις την αναγνώριση ενός λαού του καναπέ, της γκρίνιας, του κουτσομπολιού, της μη συμμετοχής, της μη ευθύνης, του λαδώματος, της μικρο-μίζας, του προζάκ κι όλα ζάχαρη, κ.λπ. Κοινωνική διάκριση είναι, επίσης, να κατακτήσεις την εκτίμηση και την αγάπη των τριών-τεσσάρων (αν δεν κάνω λάθος) πραγματικά αξιόλογων ανθρώπων που απέμειναν στην πατρίδα μας (όλοι οι υπόλοιποι δεν αποκλείεται να είμαστε για τα μπάζα). Μήπως χρειάζεται να επανεξετάσουμε ποιο είναι το σημείο αναφοράς αυτής της κοινωνικής διάκρισης; Επίσης, μήπως πρέπει να επανεξετάσουμε ποιο είναι το υποκείμενο της διάκρισης αυτής: το πρόσωπο (που μόνο του δεν είναι κοινωνικά βιώσιμο) ή η οικογένεια (η ομάδα);
  • Αποτελεί εννοιολογικό τσουβάλιασμα η επισήμανση των επιτευγμάτων της σύγχρονης γυναίκας χωρίς την αναφορά στο αντίστοιχο κόστος των επιτευγμάτων αυτών. Μήπως θα αποτελούσε χρήσιμη υπηρεσία στην κοινωνία μας η κατάδειξη του κόστους αυτούς;
  • Τους αρσενικούς έχει φρικάρει η ανωριμότητά τους και όχι η ευελιξία του γυναικείου νου. Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο σύμμαχο των γυναικών από την ωριμότητα των Ανδρών της πολιτείας μας. Ούτε καλύτερο σύμμαχο των Ανδρών από την ωριμότητα των γυναικών με αγωγή. Μήπως ήρθε η ώρα της συνεργασίας με σκοπό την αναβάθμιση της μόρφωσης και καλλιέργειας της πολιτείας μας;
  • Θα ήταν ανάρμοστο να εστιάζουμε υπερβολικά την προσοχή μας π.χ. στο αποχετευτικό σύστημα ενός μοναστηριού προκειμένου να αξιολογήσουμε την ποιότητα αυτού του μοναστηριού. Το ίδιο ανάρμοστο, πιστεύω, είναι να εστιάζουμε την προσοχή μας σε επιμέρους περιστατικά της ζωής μιας οικογένειας (η οποία σε ιερότητα θα έπρεπε να συναγωνίζεται ένα μοναστήρι). Το ποιος από τους δυο – ο άνδρας ή η γυναίκα – θα γίνει υπουργός και ποιος θα πλένει τα πιάτα μικρή σημασία έχει, ενώ κάθε σχετική προδιαγραφή θα αποστερούσε από την οικογένεια το δυναμικό της χαρακτήρα. Ζωντανός οργανισμός είναι η οικογένεια, που λειτουργεί τελεολογικά και που χαρακτηρίζεται από μέγιστη απροσδιοριστία αναφορικά με τον τρόπο λειτουργίας της. Επομένως, σημασία έχει, αφετηρία της οικογένειας να είναι η αυτεπίγνωση της φύσης του κάθε μέλους, η ζέση και ορμή προς την αυτογνωσία, η φροντίδα να γεννηθούν παιδιά που θα γίνουν καλοί άνθρωποι και εν τέλει, όταν ξυπνάς το πρωί, αυτά που βλέπεις γύρω σου (και δίπλα σου) να γεμίζουν γλυκύτητα και ευγνωμοσύνη την ψυχή σου.

Υ.Γ.: Ενέταξα αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή, ενδεχομένως συμβάλλει στην καλύτερη συνεννόηση των συζύγων μεταξύ τους με αποτέλεσμα την επίτευξη υψηλότερου επιπέδου ισορροπίας εντός των οικογενειών.

 
Πόλεμος και Ειρήνη PDF Εκτύπωση E-mail
Ελευθερία στην Ισορροπία - Απόψεις

Η βασική ιδέα είναι απλή: όσο περισσότερο ο καθένας μας επιδιώκει ιδιοτελώς την ικανοποίηση των ατομικών του, ‘εξωτερικών’ υλικών συμφερόντων, τόσο πληρέστερα διασφαλίζει την ‘εσωτερική’, ατομική δυσαρέσκειά του. Δηλαδή, τα μέτρα που λαμβάνουμε αποκλείουν την επίτευξη του επιδιωκόμενου στόχου μας.

Περισσότερα...
 
Καινοτομία και ΜΜΕ PDF Εκτύπωση E-mail
Δράση για Συνεννόηση - Απόψεις

Η δράση των ΜΜΕ διεξάγεται, ταυτόχρονα, σε δύο επίπεδα: το «αφανές» (δηλαδή, εκείνο που προσδιορίζεται από τα σύνολα των προθέσεων-επιθυμιών και των κοσμοεικόνων, καθενός εκ των εργαζομένων σε αυτά) και το «εμφανές» (δηλαδή οι εκπεφρασμένες προφορικές είτε γραπτές απόψεις και ειδήσεις, οι οργανωσιακές δομές, η κατηγοριοποίηση της δημοσιογραφικής ύλης, οι χρησιμοποιούμενες γραφικές τεχνικές, τα τεχνικά μέσα κ.λπ.).

Περισσότερα...
 
«Πρόβλημα» διαφθοράς - το προκάλυμμα μιας ανθρωπιστικής καταστροφής PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Πρόλογος

«Όσον καιρό θα υπάρχει, μέσω των νόμων και των ηθών, μια κοινωνική καταδίκη που δημιουργεί τεχνητή κόλαση μεσ' στην πολιτισμένη κοινωνία κι επιβαρύνει με την ανθρώπινη νομοτέλεια τη μοίρα που είναι θεϊκή. Όσον καιρό θα μένουν άλυτα τα τρία προβλήματα του αιώνα: ο ξεπεσμός του ανδρός με την ανεργία [ή με το φάσμα της ανεργίας], η εξαχρείωση της γυναίκας με την πείνα [ή με το φάσμα της πείνας], το μαράγκιασμα του παιδιού με την αμάθεια. Όσον καιρό θα υφίστανται ορισμένα στρώματα κοινωνική ασφυξία. Με άλλα λόγια, και ακόμα γενικότερα, όσο θα σέρνεται στον κόσμο η αμορφωσιά και η ανέχεια, βιβλία σαν τούτο εδώ [οι άθλιοι] μπορεί να μην είναι περιττά». Ωτβίλ, 1 Ιανουαρίου 1862, Victor Hugo.

 

 

Ορισμοί

Πολιτική διακυβέρνηση είναι η υποβοήθηση των πολιτών στην πορεία τους προς την ολόπλευρη υπαρκτική ολοκλήρωση, μέσω της απομάκρυνσης «εξωτερικών» εμποδίων που συναντούν, οι πολίτες, στην πορεία τους προς την αυτογνωσία. Επομένως, τα μέσα που χρησιμοποιούνται, «μεταρρυθμίσεις», θεσμικές παρεμβάσεις, αναδομήσεις, νομοθετήσεις, κ.λπ. δεν αποτελούν αυτοσκοπό, ενώ αποκτούν νόημα μόνο όταν χαρακτηρίζονται (και στο βαθμό που χαρακτηρίζονται) από μια λογική αναφορικότητα ως προς τις ανθρωπολογικές ανάγκες των πολιτών. Η δε αποτελεσματικότητά τους επιμετρείται: από την υπαρκτική κατάσταση των πολιτών και στη συνέχεια, από τη δυνατότητα επιβίωσης (οικονομικής, κοινωνικής, συμβολικής κ.λπ.) την οποία απολαμβάνουν οι πολίτες, χωρίς διακρίσεις.

Κλειστές είναι εκείνες οι αγορές για την είσοδο (ή την παραμονή) στις οποίες, ο πολίτης, να πρέπει να υποβιβαστεί υπαρκτικά. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι, διάφορες κλίκες, παρέες, κυκλώματα, μαφίες, συντεχνίες, υπηρεσιακοί παράγοντες δημοσίων υπηρεσιών, πολιτικά πρόσωπα, «επιχειρηματίες», εξωθεσμικοί παράγοντες, πολιτιστικοί σύλλογοι, Μ.Μ.Ε., σέκτες, κ.ά., προκειμένου να επιτρέψουν την είσοδο είτε την παραμονή σε κάποια αγορά, επιβάλλουν στον πολίτη προσωπικές δεσμεύσεις (δηλαδή, δεσμεύσεις όσον αφορά την έκφραση προσωπικής ετερότητας είτε της λογικής τους αναφορικότητας) που υπερβαίνουν τους θεσμικά καθιερωμένους κανόνες ορθής λειτουργίας της ανταγωνιστικής αγοράς. Μια αγορά γίνεται κλειστή με διάφορους τρόπους: συμβολική βία, ευνοιοκρατία, τεχνητή πρόκληση ανεργίας, κατάλληλη επιχειρησιακή κουλτούρα, παίγνια απομείωσης της ποικιλομορφίας, ύπουλη εγκληματικότητα, χρήση ολογραφικών μεθόδων, κ.λπ.

 

Απόψεις

Η ανεργία (ή το φάσμα της ανεργίας) οδηγεί (σύμφωνα και με τον αφορισμό του Hugo) τον πολίτη στον υπαρκτικό ξεπεσμό του, δηλαδή σε μια κατάσταση όπου κυρίαρχο ρόλο στη ζωή του παίζει το ένστικτο της επιβίωσης («όταν η φύση αυτονομείται, οι φυσικές λειτουργίες της ζωής γίνονται υπαρκτικός αυτοσκοπός, ως ύπαρξη λογαριάζεται η επιβίωση και όχι η σχέση»).

Ο πολίτης οδηγείται (αδικαιολόγητα! αν και αιτιολογημένα) συστημικά στη χρήση ναρκωτικών (είτε ψυχοτρόπων ουσιών), μόνο, από το συνδυασμό της απόγνωσης στην οποία οδηγεί η διακύβευση της επιβίωσης του ιδίου είτε της οικογένειάς του και της μεθοδικά (μέσω τηλεοπτικών προτύπων και γκρίζας διαφήμισης σε έντυπα) καλλιεργημένης σύγχυσης (μη αποφανσιμότητας) αναφορικά με τα αποτελέσματα αυτής της χρήσης. Το φαινόμενο της χρήσης ναρκωτικών είτε ψυχοτρόπων ουσιών έχει λάβει την έκταση πανδημίας. (τεκμηρίωση: άρθρο «Ελευθεροτυπία» 17/9/2005 Ε.Κ., Ν.Κ.: «Το 2004 μόνο, η συνολική κατανάλωση ηρεμιστικών, αντικαταθλιπτικών, αντιψυχωσικών και αντιεπιληπτικών [συνοδευτικά αντιψυχωσικών] ανήλθε στα 10.300.000 κουτιά». Αν υπολογίσουμε τη σημερινή χρησιμοποιώντας (χονδρικά) ένα ετήσιο ρυθμό αύξησης 20% και προσθέσουμε την ετήσια κατανάλωση ναρκωτικών ουσιών, χονδρικά, μερικές νταλίκες φορτωμένες με ινδική κάνναβη, μερικές εκατοντάδες κιλά κοκαΐνη, μερικές εκατοντάδες κιλά ηρωίνη, χάπια έκσταση, αμφεταμίνες, κρακ και άλλες νευροτοξικές ουσίες και διαιρέσουμε με το πλήθος των ενηλίκων Ελλήνων, τότε θα συνάγουμε, ενδεχομένως, τραγικά συμπεράσματα όσον αφορά την έκταση του φαινομένου της αδικαιολόγητης χρήσης ναρκωτικών είτε ψυχοτρόπων ουσιών, στην πατρίδα μας). Η χρήση ναρκωτικών είτε ψυχοτρόπων ουσιών προκαλεί σοβαρές βλάβες (συχνά μη αναστρέψιμες) στο νευρικό σύστημα του χρήστη (τεκμηρίωση: www.breggin.com). Άρα, η ευθυκρισία και η υπευθυνότητα των χρηστών ναρκωτικών είτε ψυχοτρόπων ουσιών είναι αμφίβολη (στην καλύτερη περίπτωση). Αμφίβολη είναι και η δυνατότητα, αυτών των χρηστών, αποτελεσματικής άσκησης καθηκόντων σε πόστα ευθύνης είτε σε ρόλους διοικητικούς ή γονεϊκούς. Το χειρότερο, όμως, είναι το γεγονός ότι οι νευροτοξικές αυτές ουσίες αποτελούν, οιονεί, καταστροφικά όπλα. Τεράστιες, ανεξέλεγκτες ποσότητες αυτών των ουσιών βρίσκονται στην κατοχή των χρηστών τους (και όχι μόνο), οι οποίοι χαρακτηρίζονται από αμφισβητήσιμη ευθυκρισία και υπευθυνότητα. Τι είδους χρήση αυτών των ουσιών διενεργούν οι χρήστες τους, υπό τις σημερινές συνθήκες κοινωνικής «ζούγκλας» και απόγνωσης, τις οποίες διαμορφώνουν: η ανεργία, το φάσμα της ανεργίας, η οικονομική κρίση των μικρών, των μεσαίων και των μεγάλων επιχειρήσεων, οι πιστωτικές κάρτες, τα καταναλωτικά δάνεια, η διάχυτη συμβολική βία όλων εναντίων όλων, η απάλειψη του προσωπικού χαρακτήρα των κοινωνικών και των οικογενειακών σχέσεων, η σύγχυση που χαρακτηρίζει το πολιτικό σύστημα και τα Μ.Μ.Ε., κ.ά.;

Τα ναρκωτικά και οι ψυχοτρόπες ουσίες, δυστυχώς, προσφέρονται και για αθέμιτη χρήση, ειδικά, στο πλαίσιο της ύπουλης εγκληματικότητας. Έχουν τη δυνατότητα – με εγκληματικό τρόπο – να «ανοίγουν» στόματα, να «κλείνουν» στόματα, να κάμπτουν τη βούληση ανταγωνιστών, να «κλείνουν» μπίζνες, να σπιλώνουν υπολήψεις, να αλλοιώνουν συνειδήσεις, να «αφαιρούν» ιδιότητες προσώπων (π.χ. να μετατρέπουν έντιμους ανθρώπους σε λαμόγια, να μετατρέπουν καλούς οικογενειάρχες σε μοιχούς), να εξασφαλίζουν (είτε να ξεφορτώνονται) ερωτικούς συντρόφους είτε συζύγους, να προσδίδουν λαμπρότητα σε παρουσιαστικά είτε να «αποχρωματίζουν» παρουσιαστικά, να οδηγούν πρόσωπα στην αυτοκτονία ή την παραφροσύνη, να μετατρέπουν δεινούς ρήτορες σε γραφικά πρόσωπα, να κάνουν τους ανθρώπους να μπερδεύουν τα λόγια τους, να αλλοιώνουν την έκφραση του προσώπου τους και πολλά άλλα (αποτροπιαστικά).

Τέτοιου είδους νευροτοξικές ουσίες (σύμφωνα με σχετικά ντοκιμαντέρ του τ/ο σταθμού Σκάι) χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου από διάφορες μυστικές υπηρεσίες ξένων κρατών. Χρησιμοποιήθηκαν επίσης για πολιτικούς λόγους, π.χ. στα σοβιετικά Γκουλάγκ (Αλεξάντερ Σολζενίτσιν) καθώς επίσης και σε ορισμένα βαλκανικά ξερονήσια στο πλαίσιο της εφαρμογής των λεγόμενων «rehabilitation programs» δυτικής προελεύσεως, για τον έλεγχο ή την εξουδετέρωση των πολιτικά αντιφρονούντων, (πηγή: επετειακή πολιτιστική εκδήλωση του Ε.Μ.Π. περ. 1997). Παρά το γεγονός ότι οι ουσίες αυτές μεταβολίζονται γρήγορα εντός του ανθρώπινου οργανισμού (48 ώρες) και για το λόγο αυτό δεν ανιχνεύονται εύκολα, αρκετές περιπτώσεις (πιθανότατα, μόνο η κορυφή του παγόβουνου) εκδήλωσης αυτού του είδους ύπουλης εγκληματικότητας βλέπει το φως της δημοσιότητας (π.χ. «Καθημερινή» 28/9/2005, «Καθημερινή» 8/10/2004, «Καθημερινή» 5/6/2004, «Καθημερινή» 6/6/2004, «Καθημερινή» 9/6/2004).

Η χαμηλή αποδοτικότητα της κοινωνίας μας στους τομείς: του πολιτικού συστήματος, της παιδείας, των κρατικών υπηρεσιών, της οικονομίας, του συστήματος υγείας, των Α.Ε.Ι., της δικαιοσύνης, της εξωτερικής πολιτικής, της παραγωγής τέχνης και πολιτισμού, των κοινωνικών σχέσεων, της διαφάνειας, της αξιοκρατίας κ.λπ. είναι απολύτως συμβατή με την ανθρωπολογική καταστροφή (η οποία ευσχήμως ονομάζεται 'παρενέργειες') που σχετίζεται με την εκτεταμένη (κάθε είδους) χρήση ναρκωτικών και ψυχοτρόπων ουσιών. Επομένως, το εικαζόμενο πρόβλημα της «διαφθοράς» αποτελεί – το πιθανότερο - απλώς ένα σύμπτωμα της ανθρωπιστικής αυτής καταστροφής.

Ο συντάκτης αυτού του κειμένου θεωρεί την τρέχουσα μανιώδη ενασχόληση με ροζ DVD, με οικονομικά ή πολιτικά (πραγματικά είτε εικαζόμενα) σκάνδαλα και μάλιστα υπό τις παρούσες, σχεδόν τραγικές, συνθήκες της κοινωνίας μας, ως μια ενασχόληση «εκτός τόπου και χρόνου». Χρειάζεται, να γίνουν όσες υπερβάσεις (νομικές, χορήγηση αμνηστίας, κ.λπ.) απαιτηθούν για να αντιμετωπιστεί δημιουργικά και μάλιστα στο συντομότερο δυνατό χρόνο, η αιτία του προβλήματος (ναρκωτικά, ψυχοτρόπες ουσίες) αντί του – πιθανότατα -συμπτώματος («διαφθορά»). Μόνο τότε οι Έλληνες θα μπορέσουμε να απολαύσουμε τα στοιχειώδη εκείνα αγαθά που σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη είναι αυτονόητα:

  • να εργάζεσαι σε κάποια εταιρία και να μη φοβάσαι να εκδηλώσεις τις ικανότητες και τη δημιουργικότητά σου
  • να απευθύνεσαι σε κάποια δημόσια υπηρεσία και να σου συμπεριφέρονται με αξιοπρέπεια και στοιχειώδη – έστω -ορθολογισμό και αποτελεσματικότητα
  • να έχεις να επιλέξεις το καλύτερο πολιτικό κόμμα και όχι το λιγότερο προβληματικό
  • για να έχεις εργασία να πρέπει απλώς να καλλιεργήσεις δημιουργικές ικανότητες και δημιουργικά προσόντα
  • όταν έχεις κάποιο νομικό πρόβλημα να μπορείς να βρεις το δίκιο σου
  • αν μείνεις χωρίς δουλειά, να υπάρχει κάποια ελεύθερη αγορά στην οποία να μπορείς να πας με την «πραμάτεια» σου ώστε να βρεις γρήγορα εργασία
  • να μπορείς να συνεννοηθείς με το «γείτονά» σου
  • η τοπική αυτοδιοίκηση να σε υποστηρίζει αντί να είναι «άντρο» ανομίας
  • να μπορείς να εμπιστευθείς τους προμηθευτές τροφίμων
  • να μπορείς να οδηγήσεις αυτοκίνητο χωρίς να ρισκάρεις σε υπέρμετρο βαθμό την ασφάλειά σου
  • οι ηλικιωμένοι – όπως γίνεται στις πολιτισμένες χώρες – να διατηρούν ένα μέρος της δημιουργικότητάς τους, να κάνουν συντροφιά ο ένας με τον άλλον και να ψυχαγωγούνται παίζοντας παιχνίδια
  • να μην καταδικάζονται ολόκληρα χωριά, ολόκληρες μειονοτικές κοινότητες της περιφέρειας σε ομαδικό μαράγκιασμα
  • οι δημοσιογράφοι να μην παραμένουν έγκλειστοι σε νοητικά «κουκούλια» (όπως συμβαίνει κάποιες φορές) αλλά να εργάζονται εκτός των δημοσιογραφικών γραφείων τους και κοντά στους πολίτες, υποστηρίζοντας και καθοδηγώντας τους
  • οι επιχειρηματίες να υποστηρίζουν τη δημιουργικότητα των εργαζομένων και να τους καθοδηγούν στο δρόμο τους προς την προκοπή
  • οι πολιτικοί να θέτουν σαν πρώτο στόχο τους να καθίστανται οι ίδιοι «αχρείαστοι» καθώς διευθετούν τα κοινωνικά ζητήματα σε μια τέτοια δίκαιη διάταξη, ώστε εκεί που υπάρχει πρόβλημα να λύνεται «σαν από μόνο του» και εκεί που δεν υπάρχει, να μη δημιουργείται
  • οι ιατροί να νοιάζονται εγκάρδια για την υγεία των συνανθρώπων τους και να μην αισχροκερδούν
  • οι δικαστές «να θυμούνται ότι οι ίδιοι δεν είναι αφέντες αλλά υπηρέτες του νόμου και δημόσιοι φύλακες της Πολιτείας. ότι, επιπλέον, καθώς δικάζουν ανθρώπους δικάζονται και οι ίδιοι από τον Θεό»
  • οι πολίτες «να υπακούουν τα κελεύσματα του Νόμου τόσο εθελόβουλα, ώστε να μη φαίνεται ότι καταναγκάζονται από την αναγκαιότητα του νόμου, αλλά ότι καθοδηγούνται από τη δική τους θέληση»
  • κάθε ιδιώτης είτε κρατικός λειτουργός «να φροντίζει για τα κοινά με το ίδιο ενδιαφέρον που φροντίζει για τα προσωπικά του»
  • οι έμποροι «με αξιοπιστία και επιμέλεια να τροφοδοτούν και την Πολιτεία και τον εαυτό τους με αγαθά ποιότητας»
  • οι έμποροι οι βιοτέχνες και οι άλλοι «να επιδιώκουν τον πλούτο έτσι, ώστε να μη βλάπτουν κανένα, διότι ότι εγείρεται από το κακό θα πέσει πάλι στο κακό»
  • οι εργοδότες «να υπηρετούν το νόμο και το λογισμό, ώστε να μπορούν να κυβερνούν και τους εργαζόμενους σύμφωνα με το νόμο και το λογισμό. Επίσης, να θεωρούν τους εργαζόμενους, ανθρώπους, εξίσου με κάθε εργοδότη, και πάντοτε να συνδυάζουν την αυθεντία με τον ανθρωπισμό»
  • οι εργαζόμενοι «να είναι ευγνώμονες προς τους εργοδότες τους και να φροντίζουν τις υποθέσεις των εργοδοτών τους σαν να είναι δικές τους»
  • οι σύζυγοι να «αγαπούν τη γυναίκα τους σαν το ίδιο το σώμα τους και σαν κόρη οφθαλμού και να την καθοδηγούν με μεγάλη προσοχή»
  • οι σύζυγοι «να τιμούν τον άντρα τους σαν τον νου και τον λογισμό τους και να τον ακολουθούν πιστά»
  • οι πατέρες «να αγαπούν τους απογόνους τους σαν κλωνάρια της ζωής τους που ρίζωσαν και αυτά και να τα κρατούν ολόρθα με το δικό τους ζωντανό παράδειγμα σαν να είναι μέλη του εαυτού τους»
  • οι υιοί και οι κόρες «να ακολουθούν τον πατέρα τους σαν τη ρίζα και την κεφαλή τους και να τον σέβονται σαν δεύτερο Θεό»
  • οι φίλοι «να αναζητούν την αλήθεια με συνομιλία και συμβουλή και να επιδιώκουν την αγαθοσύνη με [έντιμη] αλληλοβοήθεια»
  • οι διδάσκαλοι «με τη διδαχή και την αγαθοσύνη τους να δημιουργούν γνωστικούς, καλούς μαθητές, σάμπως να γεννούν παιδιά του νου τους»
  • οι κύριοι «να προσέχουν κάθε εκδήλωση θηλυπρέπειας»
  • οι κυρίες «να επιδιώκουν να έχουν το αντρικό πνεύμα σε κάποιο βαθμό, αλλά πάνω από όλα να είναι σεμνές. Όπως η μεγαλοψυχία αρμόζει στον άντρα έτσι και στην γυναίκα αρμόζει η σεμνότητα».
 
Τζογάρισμα ή Συμπόνια, Ιδού το Δίλημμα PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις
Η χρήση 'ουσιών' (ψυχοτρόπων είτε ναρκωτικών) αποτελεί το θεμελιώδες, κύριο κοινωνικό πρόβλημα της πατρίδας μας. Απέναντι στο πρόβλημα των ουσιών μπορούμε να πάρουμε μια θέση 'καιροσκοπικής ιδιοτέλειας' ή, να λύσουμε το πρόβλημα. Έκαστος ημών αποδεικνύει το ήθος του.

Το πρόβληµα

Η πατρίδα µας, όπως και οι περισσότερες άλλες χώρες του δυτικού κόσµου, αντιµετωπίζει τα δεινά της µάστιγας των ψυχοτρόπων και των ναρκωτικών ουσιών.

Η χρήση αυτών των ουσιών καθιστά το ανθρώπινο πλάσµα, στο νοητικό και το ψυχικό επίπεδο, ένα 'λιώµα'. Τη χρήση αυτών των ουσιών προαγάγει η παραπληροφόρηση, η έλλειψη µόρφωσης και καλλιέργειας καθώς επίσης και το κυρίαρχο πολιτισµικό υπόδειγµα της νεωτερικότητας.

Στο δηµόσιο βίο, το πρόβληµα αυτό εκδηλώνεται µε τη µορφή χρόνιας, συνεπούς ακρισίας, «διαφθοράς», «αναποτελεσµατικότητας», «εγκληµατικότητας», «αποξένωσης», κ.λπ.

Οι δύο Επιλογές

1η: Τζογάρουµε (εκµεταλλευόµαστε ιδιοτελώς) την παλαβοµάρα που θα κάνει ο οποιοσδήποτε 'χρήστης', ο ευρισκόµενος σε οποιαδήποτε γωνιά του δηµοσίου βίου (π.χ. πολεοδοµικά γραφεία, υπουργεία, Μ.Μ.Ε., δηµόσιες υπηρεσίες, µεγάλους ιδιωτικούς οργανισµούς, κοινωνικό περιθώριο, σχολείο, γειτονιά, συγκοινωνίες, κ.λπ.), προκειµένου να αποκοµίσουµε υλικό είτε συµβολικό όφελος. Π.χ. να ισχυροποιήσουµε την κοινωνική µας ταυτότητα στηλιτεύοντας µια ανυπόστατη, δήθεν «διαφθορά», κάποιους δήθεν «ανέντιµους» δηµόσιους λειτουργούς, µια δήθεν «αναποτελεσµατική» κρατική µηχανή. Να «δικαιώσουµε» την ύπαρξη της υπηρεσίας στην οποία υπαγόµαστε, π.χ. ελεγκτικοί/κατασταλτικοί µηχανισµοί, Μ.Μ.Ε. Να «αξιοποιήσουµε» το δράµα που ζουν οι διάφοροι µαστουρωµένοι φουκαράδες προκειµένου να «γεµίσουµε» τον τηλεοπτικό χρόνο και τις στήλες των εφηµερίδων µε αποπροσανατολιστικά άρθρα που δίνουν την έµφαση (και αναµηρυκάζουν) τα συµπτώµατα του προβλήµατος των ουσιών και όχι τις αιτίες και τους τρόπους υπέρβασης του προβλήµατος. Να παρεµβαίνουµε νοµοθετικά για την αντιµετώπιση των συµπτωµάτων και όχι του προβλήµατος.

2η: Επιτρέπουµε στην όποια ανθρωπιά και εντιµότητα υπάρχει µέσα στην ψυχή µας να λύσει το θεµελιώδες και κύριο κοινωνικό πρόβληµα της πατρίδας µας, αυτό της χρήσης ψυχοτρόπων και ναρκωτικών ουσιών, µε τον (προφανή) τρόπο που πολύ καλά, όλοι γνωρίζουµε.

Ο καθένας µας ας αναλάβει τις ευθύνες του, για να δει η πατρίδα µας και καθένας από µας προκοπή!

 

Υ.Γ.: ενέταξα το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή ενδεχομένως, η οπτική του να αναβαθμίσει την συνεννόησή μας για το πώς μπορούμε να διαφυλάξουμε, τόσο τους πολίτες, όσο και την πολιτεία συνολικά από τη μάστιγα των πάσης φύσεως εξαστησιογόνων ουσιών.

 
Ντόπα, το μείζον και το έλασσον PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Η χρήση ουσιών αφορά συνολικά την κοινωνία μας. Η ανέχεια είναι ένα καταγωγικό δεδομένο αναφορικό πολλών από τα κοινωνικά προβλήματα.

 

Το έλασσον

Μια ντουζίνα αθλητές ευρέθησαν ντοπαρισμένοι.

Το μείζον

«Πραγματικά, όποιος είδε μόνο την ανέχεια του αντρός, δεν είδε τίποτε: πρέπει να ιδεί την ανέχεια της γυναίκας. Κι' όποιος είδε μόνο την ανέχεια της γυναίκας, δεν είδε τίποτε: πρέπει να ιδεί την ανέχεια το παιδιού.
Όταν ο άντρας φτάσει στην έσχατη ανάγκη, φτάνει ταυτόχρονα και στα έσχατα μέτρα. Αλλοίμονο τότε στ' ανυπεράσπιστα πλάσματα που τον τριγυρίζουν! Η εργασία, το μεροκάματο, το ψωμί, η φωτιά, το κουράγιο, η καλή θέληση, όλ' αυτά του λείπουν. Το φώς της μέρας φαίνεται να σβύνει έξω, το φως της ψυχής σβύνει μέσα του. Σ' αυτή τη σκοτεινιά ο άντρας βρίσκει μπροστά του την αδυναμία της γυναίκας και του παιδιού και τους βουτάει με το στανιό μες στη ντροπή.
Όλες οι φρικαλεότητες τότε είναι δυνατές. Η απελπισία περιβάλλεται από εύθραυστα μεσοτοίχια που οδηγούν όλα τους στο βίτσιο ή στο έγκλημα.
Η υγεία, τα νιάτα, η τιμή, οι ιερές και ανυπόταχτες αβρότητες της νεαρής ακόμα σάρκας, η καρδιά, η παρθενία, η αιδημοσύνη – αυτή η επιδερμίδα της ψυχής – όλα αναμοχλεύονται απαίσια απ' αυτό το ψαχούλισμα που αναζητά μέσα πορισμού, που συναντά το αίσχος και βολεύεται μ' αυτό. Πατέρες, μητέρες, παιδιά, αδερφές, άντρες, γυναίκες, θυγατέρες, γίνονται αλληλένδετοι και συσσωματώνονται σχεδόν όπως σε μια μεταλλική ουσία, μέσα σε μια δυσδιάκριτη σύμμιξη από φύλα, συγγένειες, ηλικίες, ατιμίες, αγνότητες. Διπλοποδιάζονται, ακουμπώντας ο ένας στον άλλον, σ' ένα είδος τρωγλοσυμποσίου. Αλληλοκοιτάζονται αξιοδάκρυτα. Ω, τους κακόμοιρους! Τι χλωμοί που είναι! Πόσο κρυώνουν! Θαρρείς και βρίσκονται σ' έναν πλανήτη που απέχει απ' τον ήλιο πολύ μακρύτερα παρά εμείς
». (Victor Hugo, Οι Άθλιοι).

Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας διαβιώνει σε συνθήκες φτώχιας. Από τους υπόλοιπους, πολλοί αντιμετωπίζουν απελπιστικές οικονομικές δυσκολίες, ενώ όλοι αντιμετωπίζουν (υπό μία ή περισσότερες έννοιες) κάποιας μορφής ομηρία.

Η δεύτερη (παγκοσμίως) μεγαλύτερη βιομηχανία, αυτή των ναρκωτικών, έχει ρίξει στα δίκτυα της μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Του υπολοίπου μέρους, βασιλικό μερίδιο νέμεται η φαρμακοβιομηχανία με τα λεγόμενα ψυχοφάρμακα. Η (επουσιώδης) διαφορά μεταξύ των ναρκωτικών και των ψυχοφαρμάκων είναι η παρανομία των πρώτων και η νομιμότητα των δεύτερων. Κατά τα λοιπά υπάρχουν ουσιώδεις ομοιότητες. Η χρήση και των δύο, θεωρείται από τον χρήστη τους απαραίτητη κυρίως λόγω βλαβών (αναστρέψιμων ή μη) στον εγκέφαλό τους τις οποίες τα ίδια και μόνο αυτά, προκαλούν σε αυτόν. Η χρήση και των δύο, ξεκινά (εκούσια ή ακούσια) για ένα μέσο χρήστη κυρίως, είτε εξαιτίας κακών επιλογών όσον αφορά το στενά προσωπικό ανθρώπινο περιβάλλον (άλλοι χρήστες δηλαδή) είτε εξαιτίας ασυγχώρητης αφέλειας (εκ μέρους του χρήστη) αναφορικά με την επίγνωση του εδαφιαίου επιπέδου ηθικής της κοινωνίας μας. Οι επιπτώσεις της χρήσης τους πανομοιότυπες: καταστροφή του εγκεφάλου, απώλεια της ευθυκρισίας, απώλεια της υπαρκτικής ακεραιότητας.

Η απεξάρτηση από τις ναρκωτικές και τις ψυχότροπες ουσίες είναι τόσο περισσότερο εφικτή όσο περισσότερο συνειδητοποιούμε – ως κοινωνία – την ύπαρξη και τη δεινότητα των υπαρχόντων βρόγχων ανατροφοδότησης της χρήσης και της μη απεξάρτησης. Επομένως, όσοι προβάλλουν τα χαμηλά ποσοστά επιτυχίας κάποιων από τα προγράμματα απεξάρτησης, ενδεχομένως, μας οφείλουν να μας πουν και την υπόλοιπη αλήθεια.

Η I.H.A.D. (iatrogenic helplessness and denial) ιατρογενής ανυμπόρια και άρνησή της, αναφέρεται στην (έχουσα πραγματική υπόσταση) πανδημία της εποχής μας με την οποία αποσαφηνίζεται καταγωγικά, η σημερινή κατάσταση της κοινωνίας μας. Ένας κλάδος της ιατρικής υπό το καθεστώς σύγχυσης, οφειλόμενης σε μη αποφανσιμότητες της επιστημονικής θεωρίας, είτε σε ποταπά συμφέροντα, είτε σε παραπληροφόρηση, είτε σε I.H.A.D. δεύτερης τάξης, επιδίδεται σε συνταγογράφηση (ως μοναδικό γι' αυτούς βιοποριστικό μέσο) ψυχοτρόπων ουσιών, οι παρενέργειες των οποίων ταυτίζονται με τα θεωρούμενα συμπτώματα των προς ίαση θεωρούμενων «παθήσεων». Τόσο ο ιατρός όσο και ο χρήστης και μάλιστα υπό την επήρεια του συνδρόμου άρνησης (ο καθένας για διαφορετικούς λόγους) αδυνατεί να αντιληφθεί την καταστροφική επίδραση, των ουσιών αυτών, στην υγεία του χρήστη. Επομένως, η άποψη που υποστηρίζει, συλλήβδην, ότι «οι άνθρωποι δεν θέλουν να σωθούν», ενδεχομένως, παραγνωρίζει ουσιώδη ζητήματα: ο μαστουρωμένος χρήστης υπάγεται σε κάποιο ανθρώπινο υποείδος ή σε διαφορετικό του ανθρώπινου είδος; μπορούμε να καταλογίζουμε βούληση σε ένα μαστουρωμένο χρήστη; μας αρέσει πολύ η προοπτική να αποτελέσουμε – στο εγγύς μέλλον – μια μικροσκοπική μειοψηφία εντός μιας συντριπτικής (που τα συντρίβει όλα) πλειοψηφίας «ζόμπυ» και όλοι μαζί να ζήσουμε εντός της ίδιας κοινωνίας; θα μας άρεσε ο γείτονάς μας να είναι μόνιμα μαστουρωμένος; μήπως ο συνεργάτης μας; ο γιατρός που θα μας χειρουργήσει; ο πιλότος του αεροπλάνου με το οποίο θα ταξιδέψουμε; ο βουλευτής μας; ο υπουργός μας; μήπως πρέπει να επιλέξουμε τη δημιουργική δράση, τώρα;

Η οικονομική ελίτ της κοινωνίας πώς συμβάλει στην αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων; Δεν θέλουμε να την αδικήσουμε. Αναγνωρίζουμε ότι τα μέλη της οικονομικής ελίτ αποτελούν φυσικές μονάδες οι οποίες στην καθημερινότητά τους αλληλεπιδρούν με αριθμητικά ασύμμετρο (και για αυτό απειλητικό) πλήθος ανθρώπων, οργανισμών, θεσμών κ.λπ. Αναγνωρίζουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις είναι δυνατό να «περιτριγυρίζονται» από το χειρότερο κατακάθι της κοινωνίας μας (τους πιο δόλιους και ανέντιμους ανθρώπους οι οποίοι επιδιώκουν να τους εξαπατήσουν). Αναγνωρίζουμε ότι είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι (λόγω της ισχυρής οικονομικής, συμβολικής κ.λπ. δύναμής τους) σε ενδεχόμενους εκβιασμούς και πιέσεις, προερχόμενες από ενδιαφερόμενα μέρη (ντόπια είτε αλλότρια) τα οποία χαρακτηρίζονται από ασυμμετρία διαθέσιμης πληροφόρησης (δορυφόροι, επικοινωνιακά δίκτυα, κ.λπ.). Αναγνωρίζουμε την πίεση που δέχονται, την προερχόμενη από τη βλακώδη κοινωνικά διάχυτη πεποίθηση ότι δήθεν ο υλικός πλούτος, μόνος του εξασφαλίζει την ευτυχία. Όμως, γιατί οι αντίστοιχες οικονομικές ελίτ άλλων ευρωπαϊκών χωρών έχουν συγκρατήσει τις δικές τους κοινωνίες ώστε να μην ξεπέσουν τόσο χαμηλά όσο η δική μας; Αυτές οι ελίτ έχουν περισσότερη δημιουργικότητα; έχουν περισσότερη μόρφωση και καλλιέργεια; έχουν περισσότερη πονηριά στο να παρακάμπτουν τους εκβιασμούς; έχουν μεγαλύτερη, άραγε, επίγνωση του γεγονότος ότι τελικά, όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε; Περιμένουμε, επιτέλους, η ελληνική ελίτ να επιλέξει τη συμμετοχή της στην συνολική προσπάθεια που γίνεται για την επίλυση των προβλημάτων της κοινωνίας μας!

 

Υ.Γ.: ενέταξα το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή πιστεύω ότι δυνητικά, θα μπορούσε να εμπλουτίσει την προβληματική μας αναφορικά με τους τρόπους διαφύλαξης της ακεραιότητας, τόσο των πολιτών, όσο και της πολιτείας μας, συνολικά.

 
Αποκατάσταση του συστήματος: κοινωνικής ασφάλισης, στην Ελλάδα PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Πρόλογος

Η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στην κατάδειξη του ολιστικού χαρακτήρα τον οποίο πρέπει να προσλάβει η δομή και ο τρόπος λειτουργίας του ελληνικού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης (σ.κ.α.), προκειμένου αυτό να καταστεί μακροχρονίως βιώσιμο και αποδοτικό. Επίσης, αποσκοπεί στην κατάδειξη της οργανικής αλληλεξάρτησης η οποία υπάρχει μεταξύ του σ.κ.α. και ορισμένος κρίσιμων (για την προκοπή της πατρίδας μας) κοινωνικών παραμέτρων.

Θα επιχειρήσω, επίσης, να δείξω ότι η δομή την οποία δίνουν, οι διενεργούντες το δημόσιο διάλογο για το λεγόμενο ασφαλιστικό πρόβλημα δυσχεραίνει την αποτελεσματική διαχείριση αυτής της θεωρούμενης προβληματικής κοινωνικής κατάστασης.

Στη συνέχεια ακολουθούν δύο εναλλακτικές εκδοχές δομών επίλυσης του «προβλήματος» μη βιωσιμότητας του σ.κ.α. Η πρώτη εκδοχή είναι συμβατή με τη δομή την οποία υποβάλλει ο δημόσιος διάλογος ενώ η δεύτερη δεν είναι συμβατή.

 

Δομή δημοσίου διαλόγου

 

 

Δεδομένα:

  • Μη αλλαγή του ύψους των ασφαλιστικών εισφορών.
  • Μη αλλαγή του ύψους (και τρόπου υπολογισμού) των συντάξεων.
  • Μη αλλαγή των γενικών ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης.
  • Δημογραφικές τάσεις.
  • Πλήθος εργατικού δυναμικού.

 

Ζητούμενα:

  • Επίτευξη μακροχρόνιας οικονομικής βιωσιμότητα.

 

Σχόλιο:

Υπάρχει μη αποφανσιμότητα οφειλόμενη:

  • Στην επιδίωξη της εξασφάλισης οικονομικής βιωσιμότητας ενός συστήματος το οποίο λειτουργεί σε ένα περιβάλλον χαρακτηριζόμενο, τόσο από έντονες όσο και από απρόβλεπτες, συνεχείς μεταβολές, ενώ ταυτόχρονα το σύστημα αυτό δομείται και λειτουργεί ντετερμινιστικά (μηχανιστικά).
  • Στο γεγονός ότι ενώ ορισμένες κοινωνικές παράμετροι - εκ φύσεως - ασκούν ισχυρή επίδραση σε ολόκληρη τη λειτουργία (άρα και στο σ.κ.α.) της κοινωνίας μας, οι παράμετροι αυτοί απουσιάζουν από το πλαίσιο της δημόσιας συζήτησης για την επίλυση του «ασφαλιστικού» προβλήματος.
  • Το ασφαλιστικό πρόβλημα και μάλιστα στο πλαίσιο του διεξαγόμενου δημόσιου διαλόγου εξετάζεται εντός των ορίων του υπουργείου απασχόλησης και κοινωνικής προστασίας. Οι διεργασίες, όμως, οι οποίες χρειάζεται να τροποποιηθούν είναι «νησιωτικές» (island activities) σε σχέση με τον λειτουργικοί χώρο αυτού του υπουργείου και για το λόγο αυτό κάθε προσπάθεια επίλυσης του ασφαλιστικού προβλήματος από το υπουργείο απασχόλησης είναι επόμενο ότι θα αποτυγχάνει και θα κατασπαταλάται κατά τον τρόπο αυτό πολύτιμος χρόνος και εθνικοί πόροι.

 

Δομή Εναλλακτική (προτεινόμενη)

 

 

Αλληλεπίδραση Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης με τις Παραμέτρους

  1. Διεθνής Οικονομική Συγκυρία: Το παγκοσμιοποιημένο οικονομικό σύστημα (μέρος του οποίου είναι και το οικονομικό σύστημα της Ελλάδας) παλινδρομεί – εκ φύσεως - μεταξύ καταστάσεων σχετικά υψηλής ανάπτυξης και σχετικά υψηλής ύφεσης. Την επίδραση των καταστάσεων αυτών, δέχεται η οικονομία της πατρίδας μας και την ‘απορροφά’ – απλουστευτικά μιλώντας - είτε αυξάνοντας την κατανάλωση είτε μειώνοντας τα αποθέματα πόρων της. Εάν θωρακίζαμε έναντι αυτών των οικονομικών κυμάνσεων, ένα μεγάλο (και διαρκώς αυξανόμενο, λόγω του δημογραφικού προβλήματος) κομμάτι της οικονομίας (τους συνταξιούχους και τις οικογένειές τους) τότε το υπόλοιπο κομμάτι (των εργαζομένων) θα ήταν υποχρεωμένο να απορροφά, μόνο του, δυσανάλογα μεγάλες (και ενδεχομένως συντριπτικές) οικονομικές πιέσεις. Εάν οι βασικές παράμετροι του σ.κ.α., ύψος συντάξεων, ύψος ασφαλιστικών εισφορών και ηλικίες συνταξιοδότησης δεν συναρτώνται δυναμικά, και με την διεθνή οικονομική συγκυρία, τότε διακυβεύεται η αναπτυξιακή δυνατότητα και η οικονομική βιωσιμότητα της χώρας μας.
  2. Αποτελεσματικότητα Διοικητικής Οργάνωσης: Σε μια χώρα με έντονο δημογραφικό πρόβλημα δεν υπάρχει περιθώριο κατασπατάλησης δημόσιων πόρων. Το σ.κ.α. θα πρέπει να βασίζεται σε ένα και μοναδικό ασφαλιστικό ταμείο το οποίο θα είναι οργανωμένο με τρόπο που να ελαχιστοποιεί το κόστος λειτουργίας του και να βελτιστοποιεί την αξιοποίηση των διαθέσιμων αποθεματικών. Η οργάνωση του σ.κ.α. θα πρέπει να είναι τόσο αποτελεσματική και τόσο διαφανής ώστε να καθίσταται σχεδόν περιττό να παρεμβαίνει κανείς, συχνά, στη λειτουργία και τη δομή του.
  3. Δημόσιο Χρέος: Το ζήτημα είναι ηθικής τάξεως. Μία πρώτη (υποθετική) γενιά ασφαλισμένων εργάζεται λίγο, αλλά καταβάλει στα ασφαλιστικά ταμεία εισφορές οι οποίες προέρχονται, σε κάποιο ποσοστό, από αύξηση του ύψους του δημοσίου χρέους. Μια δεύτερη γενιά ασφαλισμένων εργάζεται πολύ και καταβάλει στα ασφαλιστικά ταμεία όχι μόνο τις εισφορές οι οποίες της αναλογούν αλλά καταφέρνει παράλληλα να μειώσει και το ύψος του δημοσίου χρέους. Οι δύο αυτές γενιές ασφαλισμένων γιατί θα πρέπει να απολαύσουν συντάξεις του ιδίου ύψους;
  4. Ύψος & Διάρθρωση Α.Ε.Π.: Όταν ο ρυθμός αύξησης του Α.Ε.Π. είναι ανεπαρκής είτε όταν ένα δυσανάλογα μεγάλο μέρος του Α.Ε.Π. προέρχεται από οικονομικές δραστηριότητες οι οποίες δεν συνιστούν μια υγιή οικονομική ανάπτυξη, τότε το σ.κ.α. θα πρέπει, αναπροσαρμόζοντας αυτόματα τις βασικές παραμέτρους της λειτουργίας του να εναρμονίζεται στην συνολική κοινωνική προσπάθεια για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Αντίθετα, όταν ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας και η διάρθρωση του Α.Ε.Π. είναι ικανοποιητική, τότε το σ.κ.α. θα πρέπει, αυτόματα, πάλι να αναπροσαρμόζει τη λειτουργία του ανάλογα. Η τακτική αυτή ενισχύει το μηχανισμό ομοιόστασης της χώρας μας.
  5. Βαθμός Εργασιακής Απόλαυσης: Ας εξετάσουμε δύο ακραίες, αντίθετες περιπτώσεις: α) οι εργαζόμενοι απολαμβάνουν την εργασίας τους καθώς, «με αισιοδοξία κάνουν επαγγελματικά σχέδια, οι εργοδότες τους, πληρώνουν καλύτερα και τους δίνουν περισσότερες ευκαιρίες ανέλιξης», οι εταιρίες στις οποίες εργάζονται χαρακτηρίζονται από συστήματα διοίκησης ασύμβατα με όλες τις μορφές βίας (συμβολική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική κ.λπ.), στις επιχειρήσεις αυτές οι εργαζόμενοι αυξάνουν την μόρφωσή τους, καλλιεργούν τη δημιουργικότητά τους και αναπτύσσουν σχέσεις έντιμης αμοιβαιότητας, ενώ αναγνωρίζεται και επιβραβεύεται η εργασιακή και προσωπική αξία, η δημιουργικότητα, η εφευρετικότητα κ.λπ. β) οι εργαζόμενοι δεν απολαμβάνουν την εργασία τους επειδή ισχύουν τα αντίθετα από ότι στην προηγούμενη περίπτωση. Εργάζονται όσο γίνεται λιγότερο χρόνο, ημερησίως. Λαμβάνουν σύνταξη στο συντομότερο δυνατό χρόνο. Κάνουν χρήση αδειών ασθένειας όσο συχνότερα μπορούν. Είναι προφανές ότι ένα σ.κ.α. ευνοείται όταν οι εργαζόμενοι-ασφαλισμένοι υπάγονται στην α) περίπτωση καθώς το προϊόν της εργασίας τους είναι και περισσότερο και ποιοτικότερο. Οι επιχειρήσεις στις οποίες εργάζονται έχουν (πολύ) περισσότερες πιθανότητες ανάπτυξης και προκοπής. Η εθνική οικονομία στην οποία δραστηριοποιούνται επιχειρήσεις αυτού του είδους είναι, το πιθανότερο, περισσότερο δυναμική.
  6. Κατά Κεφαλήν Καλλιέργεια: Όσο πιο καλλιεργημένος και μορφωμένος γίνεται ο άνθρωπος τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται το φαινόμενο της ζωής με ενιαίο τρόπο (ολιστικά)· τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται και ενδιαφέρεται για τις επιπτώσεις της δράσης του πάνω στους συνανθρώπους του και την κοινωνία μας στο σύνολό της. Όσο αυξάνεται η κατά κεφαλήν καλλιέργεια, τόσο λιγότερο θέση έχουν στην κοινωνία μας νοσηρά φαινόμενα όπως η εισφοροδιαφυγή, οι παράνομες αναπηρικές συντάξεις, οι παρανομίες στη διαχείριση των αποθεματικών των ταμείων, ο διορισμός στις διοικήσεις ασφαλιστικών ταμείων προσώπων χωρίς επαρκή προσόντα, η διατήρηση οργανωσιακών δομών στα ασφαλιστικά ταμεία οι οποίες κατασπαταλούν πολύτιμους οικονομικούς πόρους, κ.λπ.
  7. Δημογραφικές Τάσεις: Αφορά τη γνωστή επιδείνωση της αναλογίας μεταξύ συνταξιούχων και εργαζομένων και την συναφή επιδείνωση της οικονομικής βιωσιμότητας των ασφαλιστικών ταμείων.
  8. Επιχειρησιακή Κουλτούρα: Από την ποιότητα της επιχειρησιακής κουλτούρας εξαρτώνται, ο χρόνος τον οποίο επιθυμεί να διαθέσει ο πολίτης για την εργασία του, η ποιότητα και η ποσότητα του προϊόντος (ή της υπηρεσίας) που θα παραχθεί, η διάρκεια της εργασιακής ζωής, το πλήθος των επιθυμητών απογόνων του, η υγεία του εργαζομένου, κ.α. Επομένως, είναι ισχυρή η αλληλεπίδραση που υπάρχει μεταξύ της επιχειρησιακής κουλτούρας και της αποδοτικότητας του σ.κ.α.
  9. Κόστος Διαβίωσης: Το σχετικό και όχι το απόλυτο ύψος των συντάξεων, θα πρέπει να χρησιμοποιείται για την – εν μέρει – αξιολόγηση του σ.κ.α. Οι μεταβολές του κόστους διαβίωσης επηρεάζουν την αντίληψη των πολιτών για την αποδοτικότητα του σ.κ.α.
  10. Ανταγωνιστικότητα Ελληνικής Οικονομίας: Οποιαδήποτε λύση του ασφαλιστικού προβλήματος οπωσδήποτε συναρτάται με αντίστοιχη λύση του προβλήματος της χαμηλής ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Σε μια οικονομία η οποία λειτουργεί με εξωτερικά δανειακά κεφάλαια και ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, οι συνταξιούχοι θα βρίσκονται πάντα σε μειονεκτική θέση αναφορικά με την διεκδίκηση αυτών των εξωτερικών πόρων καθώς η πολιτική, η συμβολική και η καταναλωτική δύναμη που διαθέτουν είναι σχετικά μικρή. Ο ανταγωνισμός που γεννά η διεκδίκηση των πόρων αυτών θα απορροφά πολύτιμη δημιουργικότητα από τους πολίτες της χώρας μας.
  11. Βαθμός Ελευθερίας Έκφρασης Προσωπικής Ετερότητας: Ο ενδεχόμενος χαμηλός βαθμός έκφρασης της προσωπικής ετερότητας συνεπάγεται χαμηλή ποικιλομορφία. Η χαμηλή ποικιλομορφία συνεπάγεται χαμηλή δημιουργικότητα (αποδοτικότητα, λογικότητα, συνέπεια, αναφορικότητα κ.λπ.). Όταν αναστέλλεται (με διάφορους τρόπους) η έκφραση της προσωπικής ετερότητας των πολιτών, τότε η εθνική οικονομία παραμένει καχεκτική.
  12. Πολιτική Ευθύνη Πολιτών: Υπάρχει μια χρονική υστέρηση μεταξύ της καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών και της είσπραξης των συντάξεων. Αποτελεί, πιστεύουμε, μια έκφραση δικαιοσύνης, ο συνυπολογισμός στο ύψος των συντάξεων (της κάθε γενιάς) και της πολιτικής υπευθυνότητας που επέδειξε η αντίστοιχη γενιά, όταν η γενιά αυτή βρισκόταν στο χρονικό στάδιο της καταβολής ασφαλιστικών εισφορών. Η γενιά που υπερψήφισε στις βουλευτικές εκλογές πολιτικά κόμματα τα οποία διαχειρίστηκαν αποτελεσματικά το σ.κ.α., που επαύξησαν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, που εξοικονόμησαν οικονομικούς πόρους διαμορφώνοντας αποτελεσματικές και διαφανείς οργανωσιακές δομές και που διαμόρφωσαν ένα σ.κ.α. το οποίο συνέργησε στην γενικότερη προσπάθεια προκοπής της πατρίδας μας, αυτή η γενιά δικαιούται υψηλότερες συντάξεις από τις άλλες οι οποίες υιοθέτησαν πολιτική συμπεριφορά λιγότερο υπεύθυνη.
  13. Βαθμός Ανάπτυξης Σχέσεων Κοινωνίας: Η ανάπτυξη λογικής αναφορικότητας μεταξύ των πολιτών συσχετίζεται θετικά με την αποδοτικότητα της εργασίας των πολιτών και την αποδοτικότητα καθώς επίσης και τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων και γενικότερα των ‘οργανισμών ανθρώπινης δραστηριότητας’. Η ευρωστία (και όχι η καχεξία) των πολιτών, των επιχειρήσεων και των λοιπών οργανισμών ανθρώπινης δραστηριότητας συσχετίζεται θετικά με την ευρωστία ενός σ.κ.α.

 

Αλληλεπίδραση των Παραμέτρων με την υπαρκτική κατάσταση και την οικιστική αποκέντρωση των πολιτών

  1. Δημόσιο Χρέος: Οι πολίτες μιας χώρας της οποίας ο μισός πληθυσμός έχει συγκεντρωθεί σε μια ανθρωπολογικώς αφιλόξενη πόλη, βρίσκονται σε δυσχερή θέση όσον αφορά τη δυνατότητα αποπληρωμής του υπερβολικά μεγάλου δημόσιου χρέους. Αντίθετα, πολίτες οι οποίοι απολαμβάνουν το σύνολο των δημιουργικών τους δυνατοτήτων (διαμένοντες σε εγγύτητα με το φυσικό περιβάλλον και τις δυνατότητες αναψυχής που αυτό παρέχει) μπορούν ευχερέστερα να επινοήσουν λύσεις στα οικονομικά προβλήματα της πατρίδας τους και να αυτοπειθαρχήσουν προκειμένου οι λύσεις αυτές να εφαρμοστούν πρακτικά.
  2. Ύψος & Διάρθρωση Α.Ε.Π.: Ισχύουν οι ίδιοι λόγοι με εκείνους του δημοσίου χρέους.
  3. Βαθμός Εργασιακής Απόλαυσης: Ο υπαρκτικά ακέραιος πολίτης διαθέτει το προνόμιο (σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό) της χωρίς προφανή αιτία απόλαυσης του «να είναι ο εαυτός του». Η ποιότητα είναι το βασικότερο συστατικό της δράσης του. Η εργασιακή απόλαυση αποτελεί τη μια από τις δύο εργασιακές απολαβές του υπαρκτικά ακέραιου εργαζόμενου. Η αποκεντρωμένη διαβίωση (κοντά στη φύση) αυξάνει την πιθανότητα ο εργαζόμενος να διαθέτει επαρκείς ευκαιρίες ανάπαυσης και αναψυχής, με προφανή αποτελέσματα αναφορικά με το βαθμό εργασιακής απόλαυσης, του εργαζομένου αυτού. Η εξοικονόμηση χαμένου στις μετακινήσεις χρόνου, η εξοικονόμηση ανθρώπινης ψυχικής αντοχής η οποία σπαταλάτε στις συνηθισμένες κοινωνικές τριβές της καθημερινότητας των μεγαλουπόλεων, η ζωτικότητα την οποία προσδίδει στον ανθρώπινο οργανισμό ο καθαρός αέρας, η ησυχία από τους θορύβους της μεγαλούπολης και η αρμονία των ήχων της φύσης, αποτελούν πρόσθετους λόγους αναβάθμισης της εργασιακής απόλαυσης.
  4. Κατά Κεφαλήν Καλλιέργεια: Ο ανθρωπολογικώς ικανοποιημένος πολίτης που διαβιώνει σε αποκεντρωμένους οικισμούς βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση όσον αφορά την αναβάθμιση της μόρφωσής του και της καλλιέργειάς του, για τους λόγους που αναφέρθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο. Αντίθετα ο μαζικοποιημένος και μοναχικός (ανεξαρτήτως του πλήθους των ανούσιων κοινωνικών του συναναστροφών) κάτοικος των μεγαλουπόλεων, ο χωρίς ελεύθερο χρόνο, ο χωρίς ψυχική ηρεμία και ο χωρίς ισχυρή νοητική συγκέντρωση, βρίσκεται σε δυσχερή θέση όσον αφορά τη δυνατότητα αναβάθμισης της μόρφωσης και της καλλιέργειάς του.
  5. Δημογραφικές Τάσεις: Η αποκεντρωμένη και κοντά στο φυσικό περιβάλλον μακροχρόνια διαβίωση, προσφέρει στην οικογένεια μια βαθύτερη γνώση για τον κόσμο και μια μεγαλύτερη (πολύπλευρη) ευελιξία αναφορικά με την αντιμετώπιση των συνηθισμένων δυσκολιών που αντιμετωπίζουν, γενικά, οι οικογένειες. Ταυτόχρονα, παρέχει πολλές ευκαιρίες αναψυχής, ενώ απουσιάζουν οι περισσότερες από τις αιτίες (οι οποίες είναι συνηθισμένες στις μεγαλουπόλεις) πρόκλησης οικογενειακής νοσηρότητας. Υπό τις συνθήκες αυτές ένας ανθρωπολογικά ικανοποιημένος πολίτης είναι πιθανό ότι θα επιλέξει να γεννήσει ένα μεγαλύτερο πλήθος απογόνων σε σχέση με την αντίστοιχη επιλογή του εάν αυτός διαβίωνε σε μια μεγαλούπολη.
  6. Επιχειρησιακή Κουλτούρα: Ο ανθρωπολογικά ικανοποιημένος πολίτης ο οποίος διαθέτει ακέραιες τις δημιουργικές του δυνάμεις (καθώς διαβιώνει κοντά σε φυσικό και ανθρωπολογικά φιλικό περιβάλλον) είναι ένας εργαζόμενος συμβατός με εργασιακά περιβάλλοντα εντός των οποίων εφαρμόζονται οργανωσιακές δομές υψηλής απόδοσης και υψηλής βιωσιμότητας. Η μη βία και η τάση για αυτογνωσία, μόρφωση και καλλιέργεια αποτελούν για αυτόν (σύμφωνα με την ασθενή εκδοχή της λεγόμενης ‘ανθρωπικής αρχής’) φυσικές επιλογές. Ο πολίτης αυτού του είδους είναι απόλυτα συμβατός με τις οργανωσιακές αρχές της αξιοκρατίας και της διαφάνειας.
  7. Κόστος Διαβίωσης: Οι ευκαιρίες σχετικής μείωσης του κόστους διαβίωσης είναι πάρα πολλές. Ένας ανθρωπολογικά ικανοποιημένος πολίτης ο οποίος διαβιώνει – ο ίδιος και η οικογένειά του – π.χ. σε μια αγροικία κοντά στη φύση, αποφεύγει το μεγαλύτερο μέρος του (χρονικού και χρηματικού) κόστους μετακίνησης εντός των μεγαλουπόλεων. Εξασφαλίζοντας, παράλληλα, την τακτική σωματική του εκγύμναση μπορεί να οργανώσει την καλλιέργεια ενός μικρού κήπου από τον οποίο (μετά από μια σύντομη εξοικείωση) θα προμηθεύεται ένα σημαντικό μέρος των αναγκαίων (άριστης ποιότητας) τροφίμων της οικογένειάς του. Η συντήρηση λίγων οικόσιτων ζώων (π.χ. δύο χαριτωμένες κατσίκες, πέντε-έξι κότες και φυσικά κόκορα) θα εξασφάλιζε στην οικογενειακή διατροφή μια ποιότητα σχεδόν απρόσιτη για τον συνηθισμένο κάτοικο των μεγαλουπόλεων. Επίσης, ένας πολίτης με τα χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν, διαβιώνοντας κοντά στη φύση απολαμβάνει μεγαλύτερη δυνατότητα ‘άμυνας’ απέναντι στον καταναλωτισμό, με ότι συνεπάγεται η δυνατότητα αυτή αναφορικά με τη μείωση του οικογενειακού κόστους διαβίωσης. Είναι πολλές οι ευκαιρίες οικογενειακής και προσωπικής ψυχαγωγίας, μηδενικού (ή μηδαμινού) οικονομικού κόστους, τις οποίες παρέχει το φυσικό περιβάλλον, ενώ η ψυχαγωγία στη μεγαλούπολη κοστίζει ακριβά επιβαρύνοντας τον οικογενειακό οικονομικό προϋπολογισμό. Επίσης, η διαβίωση μακριά από τις μεγαλουπόλεις εξασφαλίζει ένα πλεόνασμα ζωτικού χώρου και χρόνου, τα οποία επιτρέπουν στις οικογένειες να εξοικονομούν οικονομικούς πόρους από μαστορέματα και διάφορες πρακτικές κατασκευές.
  8. Ανταγωνιστικότητα Ελληνικής Οικονομίας: Οι παράμετροι του προβλήματος της χαμηλής ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας γνωστές. Χαμηλό εργατικό κόστος των ασιατικών οικονομιών, τεχνολογική υπανάπτυξη και αποβιομηχάνιση της εθνικής μας οικονομίας. Έλλειψη παραγωγής με υψηλή προστιθέμενη αξία, χαμηλή κατά κεφαλήν καλλιέργεια, αναποτελεσματική επιχειρησιακή κουλτούρα των επιχειρήσεων, χαμηλή ποιότητα τεχνολογικής και επιστημονικής εκπαίδευσης, αναποτελεσματικές κρατικές υπηρεσίες, αναποτελεσματική κεντρική διοίκηση, χαμηλή ποιότητα ζωής στις μεγαλουπόλεις, κ.λπ. Κοινός παρονομαστής των όποιων λύσεων, ενδεχομένως, υπάρχουν αναφορικά με το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, είναι και τα εξής:
  9. α. οι λύσεις θα πρέπει να ενεργοποιούν/αποκαθιστούν καθώς επίσης και να αξιοποιούν στο μέγιστο δυνατό βαθμό όλες τις δημιουργικές δυνατότητες των ελλήνων πολιτών, και
    β. θα πρέπει να γίνει ελαχιστοποίηση του (οριακού) κόστους της εργασίας.
    Και οι δύο προϋποθέσεις / προδιαγραφές των λύσεων (του προβλήματος της ανταγωνιστικότητας) εκπληρώνονται – εξ ορισμού – όταν, ταυτόχρονα, ικανοποιούνται οι ανθρωπολογικές ανάγκες του πολίτη και όταν ο πολίτης απολαμβάνει τα πλεονεκτήματα της οικιστικής αποκέντρωσης. Επίσης, ο θεσμός της τηλεργασίας συμβάλλει στη μείωση του (οριακού) κόστους του προϊόντος (και των υπηρεσιών) μέσω της ελαχιστοποίησης του κόστους χρήσης ακριβών εργασιακών χώρων, ευρισκόμενων εντός των μεγαλουπόλεων.
  10. Βαθμός Ελευθερίας Έκφρασης Προσωπικής Ετερότητας: Ο υψηλός βαθμός έκφρασης της προσωπικής ετερότητας αποτελεί τη μια από τις δύο προϋποθέσεις κατάκτησης της υπαρκτικής ακεραιότητας. Μοιάζει ευκολότερη και πιθανότερη η αναβάθμιση της έκφρασης προσωπικής ετερότητας στις ηπιότερες και αρμονικότερες συνθήκες της αποκεντρωμένης διαβίωσης κοντά στη φύση, παρά στις συνθήκες διαβίωσης των μεγαλουπόλεων οι οποίες διέπονται από ισχυρότατα ένστικτα επιβίωσης.
  11. Πολιτική Ευθύνη Πολιτών: Ο υπαρκτικά ακέραιος πολίτης που διαβιώνει μακριά από τις μεγαλουπόλεις και κοντά στη φύση είναι πιθανότερο να απολαμβάνει μεγαλύτερη ανεξαρτησία, τόσο εξωτερική (οικονομική, εργασιακή, κ.λπ.) όσο και εσωτερική (ωριμότητα, καλλιέργεια, μόρφωση, αυτογνωσία, κ.λπ.). Εξωτερική γιατί διαθέτει περισσότερες εναλλακτικές δυνατότητες για να ικανοποιήσει τόσο τις πρακτικές ανάγκες όσο και τις επαγγελματικές (ειδικά υπό συνθήκες ανεπτυγμένου θεσμού τηλεργασίας) και σχετικά χαμηλό κόστος διαβίωσης. Σχετικά με την εσωτερική ελευθερία, είναι προφανές ότι ο υπαρκτικά ακέραιος πολίτης αντιλαμβάνεται και επιτελή τα καθήκοντά του απέναντι στην κοινωνία μας λαμβάνοντας υπόψη όχι μόνο τα ιδιωτικά του συμφέροντα αλλά και τα συμφέροντα του συνόλου της πατρίδας μας. Επιλέγει ποιο πολιτικό κόμμα θα ψηφίσει με αξιοκρατικά κριτήρια, ενώ ενδιαφέρεται για την ορθή λειτουργία των κοινωνικών θεσμών (βλ. σ.κ.α.) και συμμετέχει στην επιτήρηση της υψηλής αποτελεσματικότητάς τους. Η συνείδηση τέτοιου τύπου πολιτών δεν είναι εύκολο να εκμαυλιστεί από πολιτικά ρουσφέτια και από ποταπή ιδιοτέλεια.
  12. Βαθμός Ανάπτυξης Σχέσεων Κοινωνίας: Ο υψηλός βαθμός ανάπτυξης αρμονικών και λογικών σχέσεων μεταξύ των πολιτών αποτελεί τη δεύτερη από τις δύο προϋποθέσεις κατάκτησης της υπαρκτικής ακεραιότητας. Μοιάζει ευκολότερη και πιθανότερη η σύναψη αρμονικών και λογικών σχέσεων κοινωνίας στις ηπιότερες και αρμονικότερες συνθήκες της αποκεντρωμένης διαβίωσης κοντά στη φύση, παρά στις συνθήκες διαβίωσης των μεγαλουπόλεων οι οποίες διέπονται από ισχυρότατα ένστικτα επιβίωσης. Καινοτομία: Υπόδειγμα Κοινοτικής Οργάνωσης Παραγωγής
  13. Περιεχόμενο της καινοτομίας: το περιεχόμενο του «Υποδείγματος Κοινοτικής Οργάνωσης Παραγωγής» (υ.κ.ο.π.) δεν μπορεί να παρουσιαστεί σε μια μελέτη επίλυσης του «ασφαλιστικού προβλήματος». Γενικά, πάντως, το υπόδειγμα αυτό αποτελεί μια δημιουργική σύνθεση δύο θεωριών: μέρους της θεωρίας του E. F. Schumacher (1973), Small Is Beautiful – Economics as if people mattered, Harper & Row, New York, και κάποιων στοιχείων από τη θεωρία του Jeremy Rifkin (2000), The Age of Access (Η Εποχή της Πρόσβασης), Εκδ. Οργ. Λιβάνη, Αθήνα.
  14. Αλληλεπίδραση με υπαρκτική κατάσταση πολιτών και οικιστική αποκέντρωση: Η καινοτομία «Υπόδειγμα Κοινοτικής Οργάνωσης Παραγωγής» αποσκοπεί: a.Στον παραμερισμό μερικών από τα εμπόδια που συναντά ο κάτοικος των μεγαλουπόλεων στο ‘δρόμο’ του για την υπαρκτική ακεραιότητα και την αυτογνωσία. b.Στην πρακτική εφαρμογή της οικιστικής αποκέντρωσης της πατρίδας μας.

 

Το υ.κ.ο.π. χαρακτηρίζεται από:

  1. Την αξιοποίηση της ισχυρής συμβατότητας που συνδέει τις ανθρωπολογικές ανάγκες των προσώπων με τις μικρού μεγέθους ανθρώπινες ομάδες.
  2. Την αξιοποίηση της υψηλής ανθρώπινης δημιουργικότητας (ως ένα βασικό συγκριτικό πλεονέκτημα) για την επίτευξη υψηλής οικονομικής αποδοτικότητας.
  3. Την αξιοποίηση της ευρωστίας την οποία παρέχει στο βιοψυχικό ανθρώπινο οργανισμό η οικογενειακή διαβίωση κοντά στη φύση.
  4. Την εξοικονόμηση πολύτιμων προσωπικών και οικογενειακών πόρων την οποία συνεπάγεται η διαβίωση εκτός των μεγαλουπόλεων.
  5. Την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων που διαθέτουμε, οι Έλληνες: γλώσσα υψηλής ποικιλομορφίας, το γεωφυσικό κάλλος της πατρίδας μας, πολιτισμική κληρονομιά υψηλής ποικιλομορφίας.
  6. Την αξιοποίηση του θεσμού της τηλεργασίας.
  7. Την αξιοποίηση της οργανωσιακής δομής «shamrock».

 

Προτεινόμενη Λύση για το «Ασφαλιστικό Πρόβλημα»

 

1.Υπολογίζουμε ένα συνδυασμό Cαρχικό = (Εα, Ηα, Σα), ο οποίος να αντιστοιχεί σε μία ορθολογική αναλογική εξίσωση ‘προς τα βέλτιστα' των σημερινών ασφαλιστικών εισφορών, ηλικιακών ορίων και ύψους συντάξεων.

2.Υπολογίζουμε ένα συνδυασμό Cτελικό = (Ετ, Ητ, Στ), ο οποίος να αντιστοιχεί σε μία ‘θέση’ βιωσιμότητας του σ.κ.α. υπό όρους πλήρους οικιστικής αποκέντρωσης, σύμφωνα με τα δεδομένα του υποδείγματος «Κοινοτικής Οργάνωσης Παραγωγής».

3.Κατασκευάζουμε τρεις μαθηματικές συναρτήσεις υπολογισμού των Ε, Η, Σ ως εξής:

Et = f(ssset, neet, lct, dtt, eict, oet, ndt, ngpt, i(t))

Ht = g(ssset, neet, lct, dtt, eict, oet, ndt, ngpt, j(t))

Σt = h(ssset, neet, lct, dtt, eict, oet, ndt, ngpt, k(t))

με τρόπο ώστε

  • το σ.κ.α. να ‘τείνει’ δυναμικά σε σημείο βιώσιμης ισορροπίας
  • το σημείο C0=(Ε0, Η0, Σ0) = Cαρχικό
  • και το σημείο C5=(Ε5, Η5, Σ5) = Cτελικό

4. Το νόημα της προτεινόμενης λύσης είναι το εξής:

 

  • Αρχικά, γίνεται εξίσωση προς «τα βέλτιστα» αντίστοιχα, των συντάξεων, των ασφαλιστικών εισφορών και των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης.
  • Παραμετροποιούνται οι βασικές μεταβλητές του σ.κ.α. και γίνονται δυναμικές (εξαρτώνται και από την παράμετρο του χρόνου).
  • Το σ.κ.α. ξεκινά από μια ‘θέση’ C0 επιθυμητή (στον παρόντα χρόνο) από τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, αλλά οικονομικώς μη βιώσιμη.
  • Δίνεται, στη συνέχεια, η δυνατότητα σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη να επιτύχουν εντός μιας (π.χ.) πενταετίας την (υπό συνθήκες πλήρους οικιστικής αποκέντρωσης) επιθυμητή, αλλά και βιώσιμη για το σ.κ.α. ‘θέση‘ C5. Επίσης, δίνονται και οι αντίστοιχοι τρόποι (οι οποίοι προκύπτουν ευθέως και μονοσήμαντα τόσο από την ανάλυση των παραμέτρων που παρουσιάστηκαν όσο και από τις μαθηματικές συναρτήσεις Et, Ht , Σt) επίτευξης της ‘θέσης’ αυτής, για κάθε μια από τις ομάδες ενδιαφερομένων.
  • ‘Αφήνεται’ το σ.κ.α. να ‘επιπλεύσει’ δυναμικά προς το σημείο ισορροπίας εκείνο (έστω το Ceq) το οποίο θα προκύψει με βάση τη ‘συμπεριφορά’ όλων των ομάδων ενδιαφερομένων και τις μαθηματικές συναρτήσεις Et, Ht , Σt.
  • Εκείνα που επιτυγχάνονται τελικά είναι:
    • η επίτευξη δυναμικής (μόνιμης) οικονομική βιωσιμότητας
    • η επίτευξη μέγιστης (υπό συνθήκες) οικονομικής αποδοτικότητας η δίκαιη λειτουργία του συστήματος σ.κ.α.
    • η διαφάνεια στη λειτουργία του σ.κ.α.
    • η κοινωνική συναίνεση
    • η δημιουργία αντίστοιχων μηχανισμών ανατροφοδότησης:
      • της πολιτικά υπεύθυνης συμπεριφοράς των πολιτών
      • της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας
      • της μείωσης του κόστους οικογενειακής διαβίωσης
      • της βελτίωσης των δημογραφικών χαρακτηριστικών του γενικού πληθυσμού
      • της βελτίωσης του επιπέδου εργασιακής απόλαυσης των εργαζομένων
      • της αριστοποίησης της οργανωσιακής δομής του (μελλοντικώς ενός και μοναδικού) ασφαλιστικού ταμείου.
      • της μείωσης του δημοσίου χρέους. της βελτίωσης του ρυθμού αύξησης του Α.Ε.Π. καθώς επίσης και της διάρθρωσής του
      • της αναβάθμισης της κατά κεφαλήν καλλιέργειας. της βελτίωσης της επιχειρησιακής κουλτούρας των επιχειρήσεων
      • της αναβάθμισης της έκφρασης συλλογικής, καθώς επίσης και προσωπικής ετερότητας
      • της αναβάθμισης της σύναψης συλλογικής, καθώς επίσης και διαπροσωπικής λογικής αναφορικότητας

 

Επεξήγηση συντομογραφιών (συντελεστών).

 

  1. Σ: ύψος χορηγουμένων συντάξεων (έχει τη μορφή Σ(σ1, σ2, …, σν), όπου ν = το πλήθος κατηγοριών συνταξιούχων).
  2. Ε: ύψος καταβαλλόμενων ασφαλιστικών εισφορών (έχει τη μορφή Ε(ε1, ε2, …, εκ), όπου κ = το πλήθος κατηγοριών εργαζομένων)..
  3. Η: ηλικιακά όρια χορήγησης σύνταξης (έχει τη μορφή Η(η1, η2, …, ηλ), όπου λ = πλήθος κατηγοριών δικαιούχων σύνταξης).
  4. ssse: αποδοτικότητας συστήματος κοινωνικής ασφάλισης (εκφράζει την πολιτική ευθύνη των πολιτών).
  5. nee: ανταγωνιστικότητας της οικονομίας (εκφράζει την αποδοτικότητα της δομής του οικονομικού συστήματος της πατρίδας μας).
  6. lc: κόστους διαβίωσης (εκφράζει το κόστος της οικογενειακής διαβίωσης).
  7. dt: δημογραφικής τάσης (εκφράζει την τάση μεταβολής του γενικού πληθυσμού).
  8. iec: διεθνούς οικονομικής συγκυρίας (εκφράζει τη φάση ανάπτυξης είτε ύφεσης την οποία διέρχεται η παγκόσμια οικονομία).
  9. oe: οργανωσιακής αποδοτικότητας του σ.κ.α. (εκφράζει την αποτελεσματικότητα με την οποία διαχειρίζονται από το σ.κ.α. οι οικονομικοί πόροι του).
  10. nd: δημοσίου χρέους (εκφράζει το ρυθμό αύξησης είτε μείωσης του δημοσίου χρέους).
  11. ngp: ακαθάριστου εγχωρίου προϊόντος (εκφράζει το ρυθμό αύξησης – γενικά – των εισοδημάτων που πραγματοποιούνται).
  12. t: χρόνος (εκφράζει το δυναμικό χαρακτήρα του προτεινόμενου σ.κ.α.).

Υ.Γ.: Ενέταξα αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συννενόηση για Διαφύλαξη" επειδή πιστεύω ότι το άρθρο αυτό, δυνητικά, μπορεί να συμβάλλει στην κατανόηση της δυναμικής η οποία διέπει το ζήτημα του "ασφαλιστικού". Το ασφαλιστικό σύστημα, δε, το θεωρώ ως μια κοινωνική διεργασία η οποία συμβάλει στην διαφύλαξη, τόσο των πολιτών, όσο και της πολιτείας συνολικά, από δυνητικούς κινδύνους.

 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 101 102 103 104 105 106 107 108 109 Επόμενο > Τέλος >>

Σελίδα 108 από 109