Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής

Χορηγίες

Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 578 επισκέπτες συνδεδεμένους

Επικοινωνία

Location: Northern Germany

+4917667046073

Citizen Band Radio:

- Channels: 11-19 AM (amplitude modulation)

- Callsign: EB-1142

Accountability-Free Genocides

 

Militarized "psychiatry"

 

The Absolute Evil

 

Gang-stalking Greeks

 

Byzantine Atrocities

 

European Dissidents ALARM

 

Human Rights' Court

 

The used up men

 

Dissidents - USG RICO crimes

 

Open Letter to Theresa May

 

Open Letter to António Guterres UN's SG

 

Triangulation - Zersetzen

 

Open Letter to Andrew Parker, MI5

  

Πράξεις ποταπές - Despicable choices

 

 

My father's death

 

Cavitation damage

 

Burglary and vandalism

 

Dry mini submarine

 

Message to Bundeswehr 2

 

Message to Bundeswehr 1

 

“Tough” guys and TOUGH guys

 

Μοναδική λύση, το Χόλιγουντ

 

Charlatans

 

Zeppelin: Beyond Gravity

 

Foreign intervention in Greece?

 

Η ανελεύθερη Ελλάδα

 

Η Ελλάδα καταγώγιο;

 

Αν.Επ. Π. Παυλόπουλο

  

Intangible prisons

 

Plausible deniability

 

Images of German w & s

 

Crimes against Humanity

 

"Chimera" - "Bellerophon"

 

pr. Donald Trump

 

  

Legal Notice 87

 

Βδέλλες, αποικιοκρατικές

 

Being a German

 

Legal Notice 84

 

Dirty colonial methods

 

Georgi Markov, BG - KGB

 

Samples of Barbarity

 

Ελλάδα - αποκόλληση

 

Έλληνες, στο έλεος...

 

Harvester's log 16/3/17

 

 

Legal Notice 66

 

Execrable

 

Legal Notice 62

 

  

My story

 

  

Aggression?

 

  

Η Εστία μου

 

  

Why so untidy?

 

  

Αποικιοκρατία

 

  

Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;

 

  

Ζήτημα εμπιστοσύνης

 

  

Μεθοδικότητα

 

  

Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;

Βιοηθική

A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού

 

Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B

 

Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"

 

Μυστικές δίκες;

Trustworthiness

Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά

 

 

 

Honor your father...

Noise

Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Αγορά Πολιτών
Ενικός, Δυϊκός και Πληθυντικός αριθμός, μαζί. PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

 

barefootcouple02Ο άνθρωπος δεν είναι μία οντότητα αλλά, τρεις, ανεξάρτητες.

Στη γραμματική της Σανσκριτικής γλώσσας υπάρχουν τρεις αριθμοί: ο ενικός, ο δυϊκός και ο πληθυντικός. Η τριπλή αυτή κατηγοριοποίηση του λόγου αντικατόπτριζε την τριπλή οντότητα του κάθε ανθρώπου.

Η οντότητα του ανθρώπου, «όταν αυτός είναι μόνος του», γεννιέται, αναπτύσσεται – ακολουθώντας αποκλειστικούς κανόνες - και γράφει τη δική της ιστορία.

Η οντότητα του ανθρώπου, «όταν αυτός αλληλεπιδρά, σε πραγματικό χρόνο, με ακριβώς άλλο έναν άνθρωπο», γεννιέται, αναπτύσσεται – πάλι ακολουθώντας άλλους αποκλειστικούς κανόνες – και γράφει άλλη ιστορία.

Ο άνθρωπος «όταν συνευρίσκεται μαζί με άλλους, περισσότερους του ενός ανθρώπους», αποτελεί μια οντότητα παντελώς ανεξάρτητη από τις προηγούμενες δυο.

 

Ο Ενικός Άνθρωπος

«Η ελευθερία έρχεται όταν ο νους είναι μόνος. Έτσι, για διασκέδαση, κράτα το νου ακίνητο, ελεύθερο και κάθε σκέψη. Παίξε μ’ αυτό, μην το κάνεις καμιά σοβαρή υπόθεση· χωρίς ν’ αγωνίζεσαι, να ‘χεις επίγνωση και άσε το νου να είναι ακίνητος.
Υπάρχει πάντα απογοήτευση όταν αναζητά κανείς την εκπλήρωση όσων επιθυμεί. Επιθυμούμε μόνιμα την ευχαρίστηση που δίνει η εκπλήρωση και θέλουμε να συνεχίζεται αδιάκοπα η ευχαρίστηση και θέλουμε να συνεχίζεται αδιάκοπα αυτή η ευχαρίστηση. Το τέλος αυτής της ευχαρίστησης φέρνει απογοήτευση, που τη συνοδεύει πόνος. Ο νους αναζητά ξανά την εκπλήρωση σε διαφορετικές κατευθύνσεις και συναντά και πάλι την απογοήτευση. Αυτή η απογοήτευση είναι η κίνηση του νου που ασχολείται μόνο με τον εαυτό του, πράγμα που είναι απομόνωση, διαίρεση, μοναξιά. Απ’ αυτό ο νους θέλει πάλι να καταφύγει σε κάποια μορφή εκπλήρωσης. Η πάλη για εκπλήρωση φέρνει τη σύγκρουση της δυαδικότητας. Όταν ο νους δει τη ματαιότητα ή την αλήθεια της εκπλήρωσης, όπου υπάρχει πάντα απογοήτευση , τότε μόνο μπορεί να βρεθεί σ’ εκείνη την κατάσταση της μοναχικότητας απ’ όπου δεν υπάρχει [ευτυχώς] φυγή, τότε μόνο υπάρχει ελευθερία. Η διαίρεση υπάρχει εξαιτίας της επιθυμίας για εκπλήρωση· η απογοήτευση είναι διαίρεση.
Δεν πρέπει να σου συμβεί πια κανενός είδους ταραχή, ούτε καν η πιο φευγαλέα. Αυτού του είδους οι ψυχολογικές αντιδράσεις επιδρούν στο σώμα με δυσάρεστα αποτελέσματα. Να είσαι πολύ δυνατή μέσα σου. Να είσαι στέρεη και ξεκάθαρη. Να ‘χεις πληρότητα· μην προσπαθείς να έχεις πληρότητα, να έχεις. Μην εξαρτιέσαι από κανέναν κι από τίποτα· από εμπειρία η ανάμνηση· η εξάρτηση από το παρελθόν, όσο ευχάριστη κι αν είναι, το μόνο που κάνει είναι να κομματιάζει το παρόν. Να ‘χεις επίγνωση και άσε αυτή την επίγνωση να είναι άθικτη και αδιάσπαστη έστω για ένα λεπτό».
[σ. 43, Κρισναμούρτι, «Γράμματα σε μια νεαρή φίλη», 2000, εκδ. Καστανιώτη]

«Αφήνω όλες τις αρετές ήσυχες, και δεν επιζητώ να γίνω ούτε γενναιόδωρος, ούτε υπομονετικός, ούτε επιεικής, δεν αξίζει τον κόπο, είναι χαμένος χρόνος. Θέλω μόνο να ζήσω στην αρμονία και διαπιστώνω ότι έχω ξαφνικά όλες τις δυνατότητες να εκδηλώνω τις άλλες αρετές, γιατί αυτή η αρμονία με υποχρεώνει να είμαι έξυπνος, σοφός, με κατανόηση. Ενώ αν εσωτερικά βρίσκεστε σε αναστάτωση, δοκιμάστε λιγάκι να είστε σοφός ή αγαπητός! Δε θα τα καταφέρετε, ακριβώς γιατί βρίσκεστε σε μια τρομερή δυσαρμονία». [σ. 51, Omraam Mikhael Aivanhov, «Αρμονία και Υγεία», 1987, εκδ. Prosveta].

«Εκείνος που βρίσκεται πάνω στην Ατραπό, δεν υπάρχει για τον εαυτό του, αλλά για τους άλλους. Έχει ξεχάσει τον εαυτό του, προκειμένου να μπορέσει να τους υπηρετήσει. Είναι σαν μια πένα στο χέρι του Θεού, μέσω της οποίας μπορεί να κυλήσει η σκέψη Του και να βρει έκφραση εδώ κάτω, την οποία δεν θα μπορούσε να την έχει αν δεν υπήρχε η πένα. Όμως ταυτόχρονα είναι επίσης και ένας ζωντανός πυρσός, που ακτινοβολεί πάνω στον κόσμο τη Θεία Αγάπη που γεμίζει την καρδιά του». [σ. 82, Κρισναμούρτι, «Στα πόδια του Διδασκάλου», 1993, εκδ. Πύρινος Κόσμος].

«Ο Πνευματικός Ασκητής, ας ασκείται σταθερά στην προσήλωση του νου, παράμερα, μένοντας μόνος, με τη σκέψη και το σώμα υποταγμένα, χωρίς προσδοκίες, χωρίς αποκτήματα» [κεφ. 6, παρ. 10, σ. 43, «Μπαγκαβάτ Γκίτα», μτφ. Θεοδώρου Παντουβά, 1987, εκδ. Καρδαμίτσα].

«Μα κινήσαμε από ένα χάος παντοδύναμο, από μιάν αξεδιάλυτη, πηχτή, φως και σκοτάδι άβυσσο. Και μαχόμαστε όλοι – φυτά, ζώα, άνθρωποι, ιδέες – στο λιγόστιγμο τούτο διάβα της ατομικής ζωής, να ρυθμίσουμε εντός μας το Χάος, να λαγαρίσουμε την άβυσσο, να κατεργαστούμε μέσα στα κορμιά μας όσο πιότερο σκοτάδι μπορούμε, να το κάμουμε φως». [σ. 71, Νίκου Καζατζάκη, «Ασκητική», εκδ. Ελένης Καζατζάκη].

 

Ο Δυϊκός Άνθρωπος

Δεν παύει να μου προκαλεί έκπληξη η αναγνώριση της ίδιας κάθε φορά οικείας παρουσίας, εντός του βλέμματος του ενός, οποιουδήποτε, ανθρώπου, που βρίσκομαι απέναντί του. Η αναγνώριση της ίδιας κάθε φορά οικείας παρουσίας, εντός των ηχοχρωμάτων της ομιλίας του ενός, οποιουδήποτε, ανθρώπου του οποίου την ομιλία ακροάζομαι, ευρισκόμενος απέναντί του.

Εκείνος, ευρισκόμενος σε υποδεέστερη θέση από εκείνη, οφείλει να υπηρετεί εκείνη την ίδια, τη σύζυγό του (δηλαδή, να είναι ισοβίως υπόλογος για την εξέλιξή της σε όλα τα επίπεδα), εντός ενός κόσμου τεσσάρων διαστάσεων (χώρος {3} συν χρόνος {1}). Εκείνη, ευρισκόμενη σε ανώτερη θέση από εκείνον, αν θέλει, υπηρετεί τις ανάγκες του συζύγου της, εντός ενός κόσμου τριών διαστάσεων (χώρος {3}, σήμερα μόνο).

Η ύπαρξη και η φύση της σχέσης μεταξύ, ακριβώς, δύο ανθρώπων δεν αποφασίζεται από τους δύο ανθρώπους. Η σχέση γεννιέται όταν οι δύο άνθρωποι συναντηθούν και συνυπάρξουν για λίγα λεπτά. Η φύση αυτής της σχέσης εξαρτάται μόνο από παράγοντες που δεν μπορούν να επηρεάσουν οι δύο, όμως, φανερώνεται αρχικά εντός της γυναικείας καρδιάς και στη συνέχεια από την πορεία της σχέσης μέσα στον κτιστό κόσμο. Τα ζεύγη δεν έχουν καμιά άλλη δυνατότητα παρά να υποκλίνονται εξ αρχής, στην αλήθεια της σχέσης που τους συνδέει. Με τον τρόπο αυτό ο Δυϊκός Άνθρωπος ωριμάζει και ευημερεί.  

 

 

Ο Πληθυντικός Άνθρωπος

Ολόκληρος ο κτιστός κόσμος δομείται με τη μορφή μιας ιεραρχίας. Η θέση κάθε ανθρώπου, ζώου, φυτού, υλικού εντός αυτής της ιεραρχίας καθορίζεται από τη λεπτότητα της γνώσης η οποία χαρακτηρίζει το κάθε τι.

Εντός του κτιστού κόσμου διεξάγεται αέναα, μια ροή λεπτότερης γνώσης από τα πλάσματα που κατέχουν περισσότερη, προς τα πλάσματα που κατέχουν λιγότερη. Έτσι, ο κτιστός κόσμος λειτουργεί αρμονικά.

Το λειτούργημα του Πληθυντικού Ανθρώπου είναι να συμβάλλει στην εκλέπτυνση των υπολοίπων μορφών. Έτσι, λοιπόν, για να ωριμάσει και να ευημερήσει οφείλει να υπηρετεί κάθε μορφή που υπολείπεται από τον ίδιο σε λεπτότερη γνώση και να αποδίδει σεβασμό σε κάθε μορφή που τον υπερβαίνει σε ωριμότητα και ευθυκρισία.

Ο Πληθυντικός Άνθρωπος υπηρετεί του συνανθρώπους του. Η φύση και ο τρόπος αυτής της υπηρεσίας εξαρτάται, κατ’ ανάγκη, από το χώρο και το χρόνο. Για παράδειγμα, σήμερα, η συντριπτική πλειοψηφία των συνανθρώπων μας και κυρίως λόγω της ουσιοεξάρτησης και της χαμηλής κατά κεφαλήν καλλιέργειας, έχουν ελάχιστη πρόσβαση στην κοινή λογική, ενώ έχουν περιπέσει σε μια κατάσταση πολυδιάστατου εκμαυλισμού και ανημπόριας. Όταν ο δρόμος της λογικής είναι μπλοκαρισμένος, δεν μπορείς παρά να χρησιμοποιήσεις τον δρόμο της καρδιάς για να επικοινωνήσεις με τους ανθρώπους και να τους θυμίσεις τις τεράστιες δημιουργικές δυνάμεις που ενσωματώνει η φύση τους. Η αξιοποίηση του δρόμου της καρδιάς δεν ακυρώνει τον αγαθό χαρακτήρα των όποιων προσπαθειών καταβάλλονται για την υπηρεσία συνανθρώπων, ιδιαίτερα, μάλιστα, υπό τις σημερινές τραγικές κοινωνικές και ανθρωπολογικές συνθήκες.

 

Σχόλια

Η σκόπιμη συγκάλυψη της τριπλής ανθρώπινης οντότητας αποτελεί ένα διαχρονικό κολπέτο υποδούλωσης, είτε εκμαυλισμού των ανθρώπων. Για παράδειγμα, πολλοί άνθρωποι προσφεύγουν σε «ειδικούς» για να λάβουν βοήθεια στην αντιμετώπιση καταστάσεων τις οποίες οι ίδιοι εκλαμβάνουν ως προβληματικές. Οι «ειδικοί» παραγνωρίζοντας σκόπιμα την τριπλή ανθρώπινη οντότητα, προτρέπουν τους ανθρώπους να δράσουν με τρόπο που είναι μεν αληθοφανής, αλλά, με βάση την ανθρώπινη φύση, αναποτελεσματικός. Έτσι, οι άνθρωποι καταλήγουν να εξαρτώνται από του «ειδικούς» εσαεί. Σε κάποια πρόσφατη φιλική (και μόνο) συζήτηση με κάποιον «ειδικό» πληροφορήθηκα ότι στην Ελλάδα, σήμερα, δεν υπάρχει ούτε και μία (1) οικογένεια στο σπίτι της οποίας να μην υπάρχει ένα ντουλαπάκι με ψυχοφάρμακα. Εκεί καταλήξαμε μέσω της εξαπάτησης των ανθρώπων αναφορικά με την ανθρώπινη φύση: σε εικόνες του Θεού οι οποίες νομίζουν ως, δήθεν, δικές τους, προσωπικότητες εύθραυστες, ευάλωτες και φοβισμένες. Και είναι τόσο, μα τόσο απλό, οι άνθρωποι να ξαναγυρίσουν στον εαυτό τους.

Όταν ξεγελάσεις τον απλό άνθρωπο αναφορικά με την ανθρώπινη φύση του, τότε αυτός υποπέφτοντας διαρκώς σε καταστάσεις μη αποφανσιμότητας και αναποτελεσματικότητας, καταλήγει να είναι ένα πλάσμα σε απόγνωση και απελπισία, δηλαδή, ότι καλύτερο για τους υποδουλωτές και εκμαυλιστές του.

Ο αυτοσυνειδητοποιημένος άνθρωπος μπορεί και να κοιτάζει και προς τα «έσω» και προς τα «έξω». Μπορεί να ζει στο «τώρα» και στο «αύριο» και «έξω» από το χρόνο. Μπορεί να παρατηρεί τα «χάος», να «είναι» το χάος, ή να «εξαφανίζει» το χάος. Μπορεί να σκέφτεται, ή να έχει, ή να είναι. Μπορεί να κάνει οποιοδήποτε συνδυασμό από όλα αυτά, ακόμα κι αν «αυτά» αποκλείονται αμοιβαία. Αρκεί να γνωρίζει τη φύση του.

 

Το νόημα του σημερινού κειμένου θα ήθελα να είναι, η αναγνώριση της αξίας της προσήλωσης των ανθρώπων στο πώς θα υπηρετήσουν καλύτερα τους συνανθρώπους τους και η αξία της καλής συντροφιάς, δηλαδή, η συμπόρευση, σε αυτή τη ζωή, με ανθρώπους με παρεμφερή με τη δική μας ποικιλομορφία και που είναι  προσανατολισμένοι προς την αλήθεια και το αγαθό.

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει τη «γλώσσα» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://www.punchstock.com/com/USA/gb/asset_images/78456340

 

 
Εμπρός Ελλάδα, σήκω εμπρός! PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

 

 

pushkinsmallΗ Ελλάδα

 

Εμπρός Ελλάδα, σήκω εμπρός!
Δεν τρέφεις άδικα ελπίδες
και τα πανάρχαια βουνά
Όλυμπος, Πίνδος, οι Θερμοπύλες
σειούνε κι εκείνα τις ασπίδες.

Στη δοξασμένη τους σκιά
ξύπνησε τώρα η λευτεριά σου
Αθήνα μάρμαρα ιερά
του Περικλή και του Θησέα
τάφοι και κόκκαλα σεπτά.

Χώρα ηρώων και θεών
σπάσε τα βάρβαρα δεσμά σου
με τα τραγούδια των ποιητών
Τυρταίου, Βύρωνα και Ρήγα…
φλόγα και φως ολόγυρά σου.

Αλεξάντρ Πούσκιν [σ. 32, *]

 

«Το 1820 σε ηλικία είκοσι χρόνων, γράφει σ’ ένα του σημείωμα μερικές ‘απερίσκεπτες’ σατυρικές λέξεις – στίχους, που προκάλεσαν την προσοχή των Αρχών:

‘Είπανε, τότε, ότι με κάλεσαν κρυφά και μ’ έδειραν. Όταν το ‘μαθα, θεώρησα τον εαυτό μου προσβλημένο και μονομάχησα μάλιστα με κάποιον γι’ αυτό. Ήμουνα είκοσι χρονών. Αποφάσισα, τότε, να γράψω με τόση αναίδεια κι επαναστατικότητα, όση θα χρειαζόταν για να με θεωρήσουν εγκληματία. Διψούσε η ψυχή μου τη Σιβηρία, σαν αποκατάσταση της τιμής μου.’

Το αποτέλεσμα ήταν να τον καλέσει ο τότε διευθυντής της Πετρούπολης, Μιλοράντοβ. Όταν παρουσιάστηκε μπροστά του, ο διοικητής διέταξε να πάνε σπίτι του και να σφραγίσουν όλα του τα χαρτιά. Ο Αλεξάντρ Πούσκιν διαμαρτυρόμενος, του είπε:

- Άδικα θα κάνετε τον κόπο. Δεν θα βρείτε κείνο που θέλετε. Δώστε μου καλύτερα χαρτί και καλαμάρι για να γράψω, εδώ, μπροστά σας, ό,τι ζητάτε.

Ο διοικητής τού ‘σφιξε ενθουσιασμένος το χέρι κι ο ποιητής κάθισε κι έγραψε όλα του τα επαναστατικά ποιήματα. Ύστερα απ’ αυτό το περιστατικό τον άφησαν ελεύθερο.» [σ. 10, *]

 

Πριν λίγες μέρες πληροφορήθηκα ότι χιλιάδες ελλαδίτες αναχωρούσαν από τις πόλεις τους με κάθε διαθέσιμο μέσο (αυτοκίνητο, μηχανάκι, λεωφορείο, τραίνο) και έσπευδαν σε εργοστάσια, επιχειρήσεις, αγροτικές εκμεταλλεύσεις, επιχειρήσεις ζωικής παραγωγής, τουριστικές μονάδες, εξοχικές τοποθεσίες και αλλού, προκειμένου να μελετήσουν τις πραγματικές αιτίες της αδυναμίας της Ελλάδας να παράγει νέο πλούτο. Άλλοι επιστήμονες, άλλοι όχι, ο καθένας με τις δικές του γνώσεις, όλοι, όμως, με την ίδια αγάπη για την πατρίδα τους, συνομιλούσαν με επιχειρηματίες, με τοπικούς παράγοντες, με εργαζόμενους και με απλούς πολίτες, για να κατανοήσουν και να δώσουν λύσεις. Κοίταζαν τους ανθρώπους, ίσια, βαθιά μέσα στο βλέμμα τους. Άκουγαν τη χροιά της φωνής τους. Εξιχνίαζαν από τα λεγόμενά τους τις νοοτροπίες και το βαθμό λογικότητας των συνομιλητών τους. Μελετούσαν το βαθμό ευταξίας εντός των εργοστασίων, εντός των εργοταξίων, εντός των πόλεων, κωμοπόλεων, χωριών, εργαστηρίων. Και καταλάβαιναν! Η αλήθεια μπορεί να κρύβεται μόνο από εκείνους που δεν την θέλουν. Και εφορμούσαν με αυταπάρνηση να δώσουν λύσεις περιφρονώντας την όποια ποταπή ωφέλεια επειδή όταν η πατρίδα περνά δύσκολες στιγμές, εκείνο που έχει σημασία είναι το τι θα της προσφέρεις και όχι η πάρτη σου. Ολόκληρη η Ελλάδα είχε περιέλθει σε μια κατάσταση δημιουργικού αναβρασμού: οι πολίτες και πάλι συνομιλούσαν και συνεργάζονταν παραγωγικά.

Την επόμενη στιγμή ξύπνησα μπροστά στον ανοιχτό υπολογιστή. Με είχε πάρει ο ύπνος πάνω στο τραπέζι. Αφού πέρασαν λίγα λεπτά μέχρι να γυρίσω στον εαυτό μου, θυμήθηκα ότι, πριν αποκοιμηθώ, μελετούσα το πώς οι ελλαδίτες έχουν χώσει τη μούρη τους μέσα στους διαδικτυακούς τόπους κοινωνικής δικτύωσης για να πουλήσουν φτηνούς λεονταρισμούς και κυρίως, να κρυφτούν από το ενδεχόμενο ανάληψης προσωπικής ευθύνης και ρίσκου, συμμετέχοντας πραγματικά στην προσπάθεια επίλυσης των μεγάλων και των μικρών προβλημάτων που μαστίζουν την πολιτεία.

Έκλεισα τον υπολογιστή, έγειρα στο κρεβάτι μου, αλλά, που ύπνος;   

 

«Επιτρέψετε, κύριοι, να εξηγηθώ, γιατί δεν πρόκειται να παίζομ’ εδώ με τις λέξεις. Μάθετε πως το συμφέρον αυτό, έχει ακριβώς τη σπουδαιότητα ότι γκρεμίζει όλες τις στατιστικές ταξινομήσεις, και ξεχαρβαλώνει όλα τα συστήματα που εφαντάσθηκαν οι φίλοι του ανθρώπινου γένους για την ευτυχία του… θα στενοχωρηθώ πολύ να σας το πω. Μα θα σας το αποκαλύψω, έστω και αν πρόκειται να εκτεθώ πρώτος εγώ. Διακηρύττω λοιπόν με όλη την αναίδεια, πως όλα τα θαυμάσια αυτά συστήματα κι’ όλες οι θεωρίες που διατείνονται ότι εξηγούν στην ανθρωπότητα τα νόμιμα συμφέροντά της, και που για να τη σπρώξουν και για να την αναγκάσουν να τα κατακτήσει χωρίς να νικηθεί είναι ανάγκη να γίνει γενναιόδωρη και καλή· όλ’ αυτά τα συστήματα, λέγω, δεν είναι για μένα παρά σοφίσματα μόνο. Γιατί το να υπόσχεται κανείς την αναγέννηση του ανθρωπίνου γένους από την εκτίμηση των πραγματικών του συμφερόντων, είναι κατά τη γνώμη μου το ίδιο σχεδόν σαν να διαβεβαιώνει παραδείγματος χάριν, με τον Μπούκλε, πως ο πολιτισμός εξημερώνει τον άνθρωπο, τον κάνει λιγότερο αιμοχαρή κ’ εμπειροπόλεμο. Σύμφωνα με τη λογική, μου φαίνεται πως έχει δίκιο. Ο άνθρωπος όμως κρατιέται τόσο γερά από το σύστημά του κι’ από τα θεωρητικά του πορίσματα, ώστε θα ήταν ικανός ν’ αλλοιώσει με το έτσι θέλω την αλήθεια, να κάνει τον κουφό και το στραβό μόνο και μόνο για να μη αναιρέσει τις θεωρίες του. Αυτό με παρακινεί να παραθέσω τούτο το πολύ χτυπητό παράδειγμα.

Κοιτάξτε γύρω σας: το αίμα τρέχει σαν ποτάμι [στην εποχή μας, επιπλέον, η φτώχια, η ανέχεια, οι ουσιοεξαρτήσεις, η μοναξιά, η ανηθικότητα, κ.λπ.], όπως στο εύθυμο γλέντι η σαμπάνια. Να λοιπόν αυτός ο 19ος αιώνας στον οποίο έζησε ο Μπούκλε. Να ο μέγας Ναπολέων και κάποιος άλλος της εποχής μας. Να η Αμερική και οι Ηνωμένες Πολιτείες σε μια συμμαχία αιώνια! Σας ρωτώ κατά τί μας εξημέρωσαν αυτοί οι πολιτισμοί;

Ο πολιτισμός αρκείται μόνο ν’ αναπτύξει στον άνθρωπο την εναλλαγή των εντυπώσεών του, τίποτε άλλο!». [σ. 25, **]

 

«Ναυπηγοί είστε όλοι σας· και ναύτες είστε όλοι σας. Αυτό είναι το έργο που σας έχει οριστεί από την αιωνιότητα, να αρμενίσετε στον απέραντο ωκεανό που είστε σεις οι ίδιοι και μέσα του να βρείτε αυτή την άφωνη αρμονία της ύπαρξης που το όνομά της είναι ‘Θεός’». ***

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» επειδή επιχειρεί να παρακινήσει του πολίτες να δράσουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Υ.Γ. 2: * Αλεξάντρ Πούσκιν, «Ποιήματα», 1999, εκδ. Κώστα Κοροντζή.

Υ.Γ. 3: ** Φεντόρ Ντοστογιέφσκι, «Το Υπόγειο», εκδ. «Σ. Δαρεμά».

Υ.Γ. 4: *** σ. 268, Μιχαήλ Ναϊμύ, «Το βιβλίο του Μιρδάδ», 1978, εκδ. Πύρινος Κόσμος.

Υ.Γ. 5: η φωτογραφία προέρχεται από το http://02varvara.files.wordpress.com/2008/03/vasili-tropinin-portrait-of-aleksandr-pushkin-1827.jpg

 
Λέξεις που ανοίγουν οδούς... PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Καλοσύνη

 

 

 

Αδιάλειπτη Αγάπη

 

 

 

Ζωοδότης

 

 
Που θα ζήσουμε; Στο σπιτικό μας ή στην παράγκα; PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

wonderfulhouse1«Το όλο πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι ποτέ δε θυμόμαστε τον αληθινό Εαυτό μας. Όλα τα προβλήματά μας προέρχονται από τη λησμονιά του Εαυτού, ενώ αυτή η αιτία των προβλημάτων μας δεν είναι δυνατό, ούτε να περιγραφεί, ούτε να γίνει κατανοητή. Έτσι, η ανθρώπινη ολοκλήρωση συντελείται, προτού η αντίληψή μας μπορέσει να κατανοήσει τι είναι η ολοκλήρωση αυτή. Θα σας διηγηθώ μια ιστορία:

Δέκα άνδρες κάθονταν στις όχθες του ποταμού Γάγγη, όταν αποφάσισαν να κολυμπήσουν μέχρι την απέναντι όχθη. Καθοδόν, κινδύνεψαν λόγω του ισχυρού ρεύματος και έτσι, όταν τελικά έφτασαν στην απέναντι όχθη άρχισαν να μετρούν «κεφάλια». Μετρήθηκαν και με τρόμο ανακάλυψαν ότι ήταν, μόνο, εννέα άνδρες, ανεξαρτήτως του ποιος ήταν εκείνος που διενεργούσε την καταμέτρηση. Είχαν, σχεδόν, ξεκινήσει τις προετοιμασίες για την κηδεία, όταν, συνειδητοποίησαν ότι ο δέκατος που έλλειπε, ήταν ο εαυτός του (εκείνου που καταμετρούσε) και πάντα αγνοείτο από την καταμέτρηση.

Μόνο που αυτό, είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό, στην καθημερινότητά μας. Πάντως, μοιάζει σαν, ένας, να κατέχει δύο οικίες. Η μία, είναι μια μικρή και άδεια παράγκα, με μπάρες στη θέση των παραθύρων, μέσα στην οποία ζει τη ζωή του. Αυτός, όμως, ξεχνά ότι κατέχει, επίσης, ένα υπέροχο σπιτικό, με ακριβά χαλιά και έπιπλα και ό,τι άλλο θα επιθυμούσε. Θα αρκούσε, απλά και μόνο να θυμόταν ότι αυτό το υπέροχο σπιτικό βρισκόταν στην κατοχή του, ώστε να μην είναι υποχρεωμένος να ζει στην παράγκα για όλη του τη ζωή. Όταν αρχίζουμε να μορφωνόμαστε, προοδευτικά, μετακομίζουμε από την παράγκα και διαμένουμε στην ενδιάμεση περιοχή, για κάποιο χρονικό διάστημα. Όταν μπορούμε να παραμένουμε ανεπηρέαστοι από τις διάφορες φανταιζί ‘χάντρες’ και ‘καθρεπτάκια’ της καθημερινότητάς μας και αρχίζουμε να μπορούμε να προσηλωνόμαστε στην πραγματικότητα, τότε, στεκόμαστε ανάμεσα στις δύο οικίες, χωρίς όμως να ζούμε την εμπειρία της ευρυχωρίας και της άνεσης του υπέροχου σπιτικού μας. Όταν καταφέρουμε να βγαίνουμε από τη στενόχωρη παράγκα πολλές φορές, τότε, η θύμηση του υπέροχου σπιτικού θα αρχίσει να μας προσεγγίζει· θα βηματίζουμε προς αυτό· θα αντικρίσουμε την όψη του· θα μπορέσουμε να εισέλθουμε σε αυτό. Μόλις αντιληφθούμε το πόσο, πραγματικά υπέροχο σπιτικό είναι, τότε, ουδέποτε θα θελήσουμε να επιστρέψουμε στη μικρή παράγκα. Έτσι, η θύμηση αυτού του υπέροχου σπιτικού συμβολίζει τη θύμηση του αληθινού μας Εαυτού και όχι την αυτοολοκλήρωσή μας. Αν η θύμηση της ύπαρξης του υπέροχου σπιτικού συμβολίζει τη θύμηση του Εαυτού, τότε η μόνιμη διαμονή εντός του, συμβολίζει την αυτοολοκλήρωση». [σ. 38, «Good Company – An anthology», 1987, the study society].

 

wonderfulhouse2Ο αληθινός μας Εαυτός (η ψυχή μας), εκ φύσεως, δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο της παρατήρησής μας (καθώς, εκείνος ο ίδιος είναι ο παρατηρητής). Εκείνος, δεν είναι η νόησή μας, δεν είναι το σώμα μας, δεν είναι η σκέψη μας, δεν είναι οι επιθυμίες μας, δεν είναι τα υλικά υπάρχοντά μας, κ.λπ., καθώς όλα τους μπορούν να γίνουν αντικείμενα της παρατήρησής μας. Εφόσον απορρίψουμε όλα όσα μπορούμε να παρατηρήσουμε, τότε, εκείνο που απομένει είναι ο αληθινός μας Εαυτός. Έτσι, η ψυχή μας, ούτε γεννιέται, ούτε πεθαίνει, ούτε πληγώνεται, ούτε τσαλακώνεται, ούτε αλλάζει, ούτε εξαντλείται. Απλά, «είναι».

Στην καθημερινότητά μας, όλα τα προβλήματά μας οφείλονται στο πέπλο της άγνοιάς μας αναφορικά με το ποιοι, πραγματικά, είμαστε. Ταυτιζόμαστε με τον χαρακτήρα, τις προτιμήσεις, τις ιδέες, τα υλικά αγαθά μας και χίλιες δυο άσχετες με τον Εαυτό, μορφές.

Η αιτία, λοιπόν, των προβλημάτων μας είναι η άγνοιά μας, η οποία, δυστυχώς, δε μπορεί να αντιμετωπιστεί με άμεσο τρόπο επειδή, υπό μία έννοια, ο νους μας την καμουφλάρει μέσω του εργαλειακού ορθολογισμού του (παράγοντας, δηλαδή, αυτοεξυπηρετικούς συλλογισμούς).

Η άγνοια, αντιμετωπίζεται όταν την αναγκάσουμε να φανερωθεί ως τέτοια (δηλαδή, ως άγνοια) και έτσι αυτοεξαλειφθεί. Βασικό καθήκον της ηγεσίας (άρα και της πολιτικής) αποτελεί η φανέρωση της προσωπικής και της συλλογικής άγνοιας των πολιτών και της πολιτείας συνολικά. Η φανέρωση αυτή αρκεί ώστε, τόσο οι πολίτες, όσο και η πολιτεία, συνολικά, να τεθούν πάνω σε εκείνη την τροχιά η οποία, σε εύθετο χρόνο, θα τους οδηγήσει στην ωριμότητα, την αυτογνωσία, άρα και στην συλλογική επίλυση όλων των μεγάλων και των μικρών προβλημάτων της πολιτείας.

 

Παραδείγματα

  • Ο νόμος της βαρύτητας ισχύει όχι μόνο στο φυσικό κόσμο, αλλά και κυρίως, στον πνευματικό κόσμο. Ένα πρόσωπο το οποίο, με επίπονη εργασία, έχει όχι μόνο επιτύχει σε σημαντικό βαθμό την αγαθοποίησή του, αλλά και έχει αναβαθμίσει σημαντικά την ποικιλομορφία του, έλκει πνευματικά προς το προσωπικό και ζωντανό του παράδειγμα τους υπόλοιπους ανθρώπους με τρόπο που ούτε λογικά μπορεί να εξηγηθεί, ούτε και να γίνει αντιληπτός από τις φυσικές αισθήσεις μας. Ένας τέτοιος άνθρωπος, όταν ασκήσει την τέχνη της αφήγησης, αν και δε θα μπορέσει – με αυτή - να αναγκάσει άλλους ανθρώπους να βαδίσουν πάνω στην ατραπό της αυτογνωσίας, εντούτοις, θα μπορέσει εύκολα, να παραμερίσει πολλά από τα εμπόδια (και πολλή από την άγνοια) που φράσσουν την πρόσβαση σε αυτή την ευλογημένη ατραπό. Η αφήγηση θα αποτελέσει τον φορέα της σχέσης του μαζί τους με την οποία, απλά, θα σμιλέψει τη «γλώσσα» με την οποία σκέφτονται τη ζωή και τον εαυτό τους. Τέτοιοι άνθρωποι, πραγματικά αγαθοί, με υψηλή νοημοσύνη υπάρχουν και είναι πολύ κρίμα που δεν συνειδητοποιούν τις μεγάλες, ευεργετικές τους ελκτικές, προς το αγαθό, δυνάμεις.
  • Το ανθρώπινο πρόσωπο είναι ένας μετασχηματιστής ποικιλομορφίας: εκλεπτύνει τις μορφές, θυσιάζοντας μέρος του εαυτού του. Στον κτιστό κόσμο κάθε «γέννηση» ακολουθεί τον κανόνα: «θυσίασε και κτίσε». Μια πολιτεία προκειμένου να ξαναστήσει το κράτος της, προκειμένου να ξαναγεννήσει σχολειά, χρειάζεται, προηγουμένως να έχει αποφασίσει, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο, να θυσιάσει προσωπικούς και συλλογικούς πόρους. Μια τέτοια απόφαση, όμως, προϋποθέτει νηφαλιότητα, αρετή, τόλμη, πόρους. Αν αυτά δεν προϋπάρχουν τότε, ούτε κράτος, μα ούτε και σχολειά θα απολαύσει η πολιτεία.
  • wonderfulhouse3Μια δημιουργική χώρα δεν μπορεί παρά να αποτελείται από δημιουργικούς πολίτες. Για να είναι δημιουργικοί οι πολίτες μιας χώρας, δεν μπορεί παρά να είναι ώριμα πρόσωπα που έχουν παραμερίσει ό,τι εμποδίζει τον άνθρωπο να διακρίνει ποιος, πράγματι είναι και ποιο είναι το λειτούργημά του εντός του κτιστού κόσμου. Είναι εύκολο να επιζητούμε το επιθυμητό αποτέλεσμα της εκδηλωμένης δημιουργικότητας. Λίγοι, όμως, τολμούν να ακουμπούν την καυτή πατάτα των αναγκαίων προϋποθέσεων (μη ουσιοεξάρτηση, βαθύτερη μόρφωση, κ.λπ.) για την επίτευξη αυτών των αποτελεσμάτων. Έτσι, όμως, δε γίνεται δουλειά…
  • Κάθε πράξη, εντός του κτιστού κόσμου, χαρακτηρίζεται από μια, κοινή για όλες, δομή: «αύξησε τις δυνατότητες» και στον πρέποντα χρόνο, έρχεται το αποτέλεσμα. Εντός του κτιστού κόσμου, η εξέλιξη των πράξεων δεν υπακούει τα δικά μας καπρίτσια. Τα πράγματα, θα γίνουν ακριβώς στην (δική τους) ώρα τους, εφόσον, εμείς, προηγουμένως, κατεβάλαμε όλο τον απαιτούμενο μόχθο. Εφόσον, εμείς, προηγουμένως, τελέσαμε όλες τις προσωπικές μας θυσίες. Δε μας στοιχίζει τίποτα να πιέζουμε τα πράγματα για να εισπράξουμε εδώ και τώρα, άμεσα αποτελέσματα. Στοιχίζει, όμως (ενίοτε ακριβά) να καταβάλλουμε το αναλογούν κόστος προκειμένου να αυξήσουμε τις δυνατότητες.
  • Ο άνθρωπος έχει τριπλή υπόσταση: γνώση, συνειδητότητα, ευδαιμονία. Όπως το νερό, σε όλες του τις μορφές, τείνει να γυρίσει (διαμέσου νεφών, ρυακιών, ποταμών, κ.λπ.) στην πηγή του, δηλαδή τη θάλασσα, έτσι ακριβώς και ο άνθρωπος τείνει να γυρίσει σε αυτό που είναι, στο βίωμα της γνώσης, της συνειδητότητας και τα ευδαιμονίας, Το μέγα εμπόδιο που συναντά στη διαδρομή είναι η άγνοια του αληθινού του εαυτού, εξ ου και η διαστροφή του δρομολογίου του προς τις κατευθύνσεις της μανίας για δύναμη, δόξα, εξουσία και λαγνεία. Όταν ο πνευματικός κόσμος, συμπεριλαμβανομένων και των εργατών γνώσης, επιτελεί το καθήκον του, τότε, αναβαθμίζεται η κατά κεφαλήν καλλιέργεια και η κοινωνική ευημερία καθίσταται το σημείο ισορροπίας των κοινωνιών. Διαφορετικά, προβάλλουμε δικαιολογίες.
  • Παρότι, ίσως, θα ακουστεί παράδοξο, τα μεγάλα πολιτικό-οικονομικά εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί, μαζί με το επακόλουθο υπέρογκο δημόσιο χρέος, δεν αποτελούν το μεγαλύτερο εμπόδιο για την προκοπή της πολιτείας. Όσο περισσότερο διευρυμένη είναι η πληθυσμιακή ομάδα που έχει λάβει μέρος σε εγκληματικές πράξεις, όσο περισσότερα είναι τα έτη φυλάκισης τα οποία κινδυνεύουν να τους επιβληθούν, στους δράστες των εγκληματικών πράξεων, τόσο πιο εκτεταμένοι και τόσο πιο αδίστακτοι, είναι οι «μηχανισμοί» που δημιουργούνται για την επιβολή, δια της βίας, της ομερτά. Για παράδειγμα, αν ο Νέλσον Μαντέλα ήταν έλληνας, ουδέποτε θα είχε γνωρίσει το εσωτερικό μιας τσιμεντένιας φυλακής. Συνεπώς, ουδέποτε η πολιτεία θα γνωρίσει την προκοπή, αν, προηγουμένως, δεν αποδομήσει αυτούς τους άνομους, βίαιους και αυταρχικούς μηχανισμούς κοινωνικού ελέγχου.
  • wonderfulhouse4Στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, κάποιοι θεώρησαν δικαιολογημένο να χρησιμοποιήσουν κατά του άμαχου πληθυσμού, «Όπλα Μαζικής Καταστροφής». Μετά το βομβαρδισμό, οι πολίτες έχασαν κάθε δυνατότητα αλλαγής νοοτροπίας επειδή αυτοί, απλά, εξατμίσθηκαν. Στις σημερινές δυτικές πολιτείες, κάποιοι θεώρησαν δικαιολογημένο να χρησιμοποιήσουν κατά του άμαχου πληθυσμού, «Όπλα Μαζικής Συνταγογράφησης». Μετά την εξάρτησή τους, οι πολίτες έχασαν κάθε δυνατότητα αλλαγής νοοτροπίας επειδή αυτοί, ως γνωστόν, λόγω των καταστροφικών ιδιοτήτων πάνω στους εγκεφάλους τους, των νευροτοξικών ουσιών που λέγονται ψυχοφάρμακα (συν τα ναρκωτικά), ούτε να συγκεντρωθούν μπορούν, ούτε αυθόρμητη μνήμη διαθέτουν, ούτε λογικό ειρμό μπορούν να σχηματίσουν, ούτε έλεγχο πάνω στα ορμέμφυτά τους μπορούν να ασκήσουν (εκτός και εάν απεξαρτηθούν με ασφάλεια, δηλαδή με αργό ρυθμό).
  • Σκευωρώ: τεχνάζομαι, μηχανώμαι κακόν τι εις βάρος άλλου, χωρίς να γίνομαι αντιληπτός, βυσσοδομώ, μηχανορραφώ, ενεργώ δολίως (Πάπυρος – Λαρούς). Ο αυτοσυνειδητοποιημένος άνθρωπος γνωρίζει ότι ο Εαυτός μπορεί να σκευωρήσει μόνο σε βάρος του Εαυτού του. Ο σκευωρός, την ώρα που σκευωρεί και μάλιστα για να είναι σε θέση να σκευωρήσει, είναι αναγκασμένος να σχηματίσει, να προβάλει και να εμπειραθεί το κακό που προτίθεται να προκαλέσει στο – κατ’ αυτόν – θύμα. Η εισδοχή αυτού του κακού μέσα στο νου του σκευωρού είναι το βάρος και η δίκαιη τιμωρία του, τα οποία θα φέρει για το υπόλοιπο του βίου του. Τη δυναμική της σκευωρίας γνωρίζει, δυνητικά, ο οποιοσδήποτε έχει υπερβεί, π.χ. τα 35 έτη της ζωής του και έχει διασώσει την μνημονική του ικανότητα. Ο συντάκτης αυτού του κειμένου (47) έχει γνωρίσει στη ζωή του μια σωρεία επίδοξων σκευωρών και όχι μόνο έχει διαπιστώσει πλήρως τη λειτουργία ενός, οιονεί, συμπαντικού νόμου της ανταπόδοσης, αλλά έχει διακρίνει την ενδεχόμενη ύπαρξη μιας, οιονεί, ειρωνείας σχετικής με τον τρόπο με τον οποίο η σκευωρία, σε εύθετο χρόνο, γυρνάει από μόνη της και πέφτει πάνω στο κεφάλι του σκευωρού. Η σκευωρία είναι αδύνατο να προκαλέσει πραγματικά θύματα. Με κάποιο τρόπο, η ενιαία, ζωντανή και νοήμων μορφή, την οποία, μέσα στην άγνοιά μας ονομάζουμε ζωή, θα φέρει τα πράγματα έτσι ώστε τα υποψήφια θύματα να διασωθούν. Στις μέρες μας η σκευωρία χρησιμοποιείται εργαλειακά, για την καταχειραγώγηση των αδαών εκείνων που με δέλεαρ, εξουσία, δόξα, χρήμα ή λαγνεία, θα δεχτούν να παίξουν το ρόλο του σκευωρού.
  • «Ο άνθρωπος, αναγνωρίζοντας ότι ο Εαυτός του ενυπάρχει σε όλα τα πλάσματα· μιλώντας μόνο με εκείνο τον τρόπο που διαχέει καλοσύνη, αλήθεια και κάλος· πράττοντας μόνο με εκείνο τον τρόπο που προάγει την ευτυχία και την προκοπή όλων· παρακαλώντας όλα τα λόγια του να φέρουν, εντός τους, την Ειρήνη· διευρύνοντας τα όρια του «εγώ» του· αποφεύγοντας να οχυρώνεται στον μικρόκοσμό του· υιοθετώντας ως τρόπο ζωής την οικουμενική Αγάπη, την αδιατάρακτη ηρεμία και την αδιάλειπτη και ενεργητική αρετή, τότε

    Διανύει εκείνο το μονοπάτι που στο πέρας του, η ζωή του θα χαίρει πλήρους Ιερότητας».

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://www.kabmurungraya.net/wp-content/uploads/2009/08/Exotic-Beach-House-Design-1.jpg

 
Οι πέννες της καρδιάς, λυγίσανε PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

womanwritingatdesk«Δεν θέλεις να γίνεις αητός, Ανθρωπάκο. Γιαυτό σε τρώνε τα όρνεα. Φοβάσαι τους αητούς κι’ έτσι ζεις κοπαδιαστά, και κοπαδιαστά εξολοθρεύεσαι. Γιατί μερικά από τα κοτόπουλά σου έχουν κλωσσήσει αυγά όρνεων. Και τα όρνεά σου έχουνε γίνει Φύρερ σου ενάντια στους αητούς, τους αητούς που θελήσανε να σε οδηγήσουν σε μακρινότερες, πιο υποσχετικές αποστάσεις. Τα όρνεα σε δίδαξαν να τρως ψοφίμια και νάσαι ικανοποιημένος με ελάχιστα σπειριά σιτάρι [τουτέστιν, φανταιζί χάντρες, καθρεπτάκια, χαπάκια…]. Σ’ έμαθαν και να ορύεσαι ‘Ζήτω, ζήτω, Μέγα Όρνεο!’. Τώρα λιμοκτονείς και πεθαίνεις κι’ ακόμη φοβάσαι τους αητούς που κλωσσάνε τα κοτόπουλά σου». [σ. 53, Βίλχελμ Ράιχ, «Άκου Ανθρωπάκο», 1972, εκδ. Πύλη].

 

«- Πού πήγες; γιατί έφυγες; Δε φταίς εσύ – ποιος, το λοιπόν; Ρωτούσε και ξαναρωτούσε ο γέρος.

Ανέβηκε το αίμα στο πρόσωπο του καπετάν Μιχάλη.

- Μη με ρωτάς, γερο-καπετάν Ελιά, έγρουξε· δικός μου λογαριασμός. Δεν έχω να δώσω λόγο σε κανένα.

- Έχεις να δώσεις λόγο στους παπούδες σου, στους παππούδες μου, σε όλους τους παππούδες που έγιναν χώμα και το πατούμε! Δεν είσαι Κρητικός; Δεν είσαι ένα με το χώμα της Κρήτης; τι κάθεσαι το λοιπόν και μου λες: ‘Δεν έχω να δώσω λόγο σε κανένα’; Δεν ντρέπεσαι;». [σ. 382, Νίκος Καζατζάκης, «Ο Καπετάν Μιχάλης», 2005, εκδ. Καζατζάκη].

 

«Ανήμερα πρωτομαγιά ήτανε και έτος 1278, που τα κακάρωσε ο τελευταίος Βιλλαρδουίνος του Μωριά.

Πάει το Βιλλαρδουινέικο. Τέρμα! Τον πιάσανε, τον πλύνανε καλού-κακού να μη λένε ότι πάει ο άρχων άπλυτος και τον θάψανε στην εκκλησιά του Σαν Τζιάκομο, στην Καλαμάτα.

Κι’ άκου τώρα τι έγινε:

Οι αρχιεπισκόποι που φάγανε καλά, φωνάξανε τέσσερα παπαδάκια, μικρά και νεοσύλλεκτα;

- Στην εκκλησία του Αγίου Ιακώβου, έχουνε θαφτή και οι τρεις Βιλλαρδουίνοι.

- Μάλιστα, κύριε επιλοχία μας.

- Ωραία. Εσείς οι τέσσερις θ’ αποσπασθήτε, θα φυλάτε φρουρά συνέχεια και θα ψέλνετε συνέχεια προσευχές για την σωτηρία των ψυχών τους.

- Θα μπαφιάσουμε.

- Διαταγή.

Λέγανε, λοιπόν, τα τέσσερα παπαδάκια, πολλά στην αρχή, λιγώτερα πιο ύστερα και μετά το βαρεθήκανε. Κάθησε ένας και σκάλισε ‘ρεκιέσκαντ ιν πάτσε’, ‘αναπαυθήτωσαν εν ειρήνη’, να πούμε και μετά το σκάγανε από τις βάρδιες και πέφτανε στις μπέβες, γινόντουσαν λιάδα… ‘φτιάχτονε Στράτο, φτιάχτονε, βάλτου φωτιά και κάφτονε’ και παίρνανε και μισθό.

Ο εστί μεθερμηνευόμενο, βασιλεύς ή στρατιώτης, πλούσιος ή πένης, καλά είναι όσο ζης. Μετά φασκελοκουκούλωστα…». [σ. 127, Νίκος Τσιφόρος, «Εμείς και οι Φράγκοι», 1987, εκδ. Ερμής]

 

Σχόλιο

 

womanwritingatparkΑνθρωπάκο, παλαιά υπήρχαν λεβέντες και λεβέντισσες που δρούσαν, μιλούσαν, έγραφαν, σκέφτονταν και ζούσαν με τρόπο που έσπαγε καρδιές. Που κατέβαλλαν ψυχωμένες προσπάθειες, μόνο, για να σε υποστηρίξουν και να σε καθοδηγήσουν, πώς να γίνεις άνθρωπος (από ένας απερίσκεπτος καταναλωτής που είσαι, που το μόνο που κάνει ολημερίς  είναι να χαλβαδιάζει φανταιζί χάντρες και καθρεφτάκια και να καταπίνει χαπάκια).

Τους κούρασες! Τους απογοήτευσες και σε παράτησαν στη μοίρα σου.

Τώρα κάτσε κάτω από το ζυγό και δούλευε για να ξεχρεώσεις τα 300 δις ευρώ (ή μήπως 900 δις;) και αναλογίσου:

 

Άξιζε;

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

Υ.Γ. 2: οι φωτογραφίες προέρχονται από το http://www.counselingneportland.com/images/woman_writing_at_desk.jpg και το http://farm3.static.flickr.com/2099/3554104795_0bb524f607.jpg

 
Το Δάχτυλο της Αφροδίτης PDF Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση Χρήστη: / 1
ΧείριστοΆριστο 
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις
afroditesfingerΌλοι ενημερωθήκαμε για το διάσημο, πλέον, εξώφυλλο του γερμανικού εβδομαδιαίου περιοδικού, Focus, με το ‘’χαμένο χέρι’’ της Αφροδίτης.

Η διεύθυνση του περιοδικού, και το πλήρες άρθρο, εδώ:

http://www.focus.de/magazin/archiv/

Σε όλα τα χθεσινά δελτία, το εν λόγω πρωτοσέλιδο, υπήρξε μια εκ των πρώτων ειδήσεων.

Οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης, αλλά και των ραδιοφώνων, παρουσίασαν την είδηση ως μια κατά μέτωπο επίθεση των ‘’Γερμανών’’ απέναντι στην Ελλάδα. Πολλοί πολιτικοί, από σχεδόν όλα τα κόμματα, βιάστηκαν να εκφράσουν την αγανάκτησή τους, σε κανάλια και ραδιόφωνα, για αυτή την επαίσχυντη επίθεση που δέχθηκε η πατρίδα μας.

Ιερά αγανάκτηση βγήκε από το στόμα όλων για αυτή την φωτογραφία η οποία ‘’θίγει την Ιστορία της Ελλάδος, και προσβάλει άδικα τους Έλληνες, χαρακτηρίζοντάς τους ως ‘’απατεώνες’’.

Και τι δεν ακούσαμε εχθές.

Ο Δήμαρχος Αθηναίων αναφέρθηκε στα Καλάβρυτα και στο Δίστομο.

Ο Πρόεδρος της Βουλής, αναφέρθηκε στα 70 δις $, που ‘’χρωστάει’’ η Γερμανία στην Ελλάδα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αρκετοί μίλησαν για το αιματοκύλισμα της Ευρώπης, από τους Ναζί.

Άλλοι μίλησαν για την Κατοχή.

Όλοι, ενωμένοι ως μια γροθιά, έτρεξαν να αναλάβουν χρέη προστάτης των Ιερών και των Όσιων του Έθνους μας, από την άδικη επίθεση των ‘’Γερμανών’’.

Να τα δούμε τα πράγματα λίγο πιο καθαρά; Λίγο πιο ψύχραιμα;

Πρώτα από όλα ,για ποιο λόγο μιλάμε για ‘’τους Γερμανούς’’;;;

Το εν λόγω περιοδικό, υποθέτω εκφράζει μόνο τους συντελεστές του, άιντε και τους αναγνώστες του.

Άρα, για ποιους ‘’Γερμανούς’’ ομιλούμε; Υποθέτω πως θα έπρεπε, μόνο για αυτούς συγκεκριμένα. Όχι για όλους τους Γερμανούς.

Αυτή η ισοπεδωτική παρουσίαση της άποψης ενός περιοδικού, ενός εκ των δεκάδων που κυκλοφορούν στη Γερμανία, ως ‘’γενική επίθεση της Γερμανίας’’, μάλλον πρέπει να μας προβληματίζει περισσότερο. Πως και όλοι οι Έλληνες πολιτικοί, όλων των κομμάτων, αλλά και όλα τα μεγάλα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά κανάλια, αντιλήφθησαν συγχρόνως και ταυτόχρονα, μια υποκειμενική άποψη, ως αντικειμενική; Περίεργο, έτσι;

Πάμε όμως στο ίδιο το άρθρο.

Τι μας λέει το άρθρο; Πάνω-κάτω, ότι ακριβώς λέει και ο τίτλος του.

‘’Απατεώνες’’ χαρακτηρίζει τους Έλληνες. Τροχοπέδη χαρακτηρίζει την Ελληνική Οικονομία στην Ευρωπαϊκή Ανάπτυξη. Υποστηρίζει πως τόσα χρήματα που έχει λάβει η χώρα από τα Ευρωπαϊκά Ταμεία, δεν έγιναν δομές ή βάσεις για μιας υγιή Ανάπτυξη, αλλά φαγώθηκαν, κατασπαταλήθηκαν και χάθηκαν από την Ανευθυνότητα, την Κουτοπονηριά, την Απατεωνιά και την Ηλιθιότητα των Ελλήνων. Και τώρα, φυσικά, ζητάει (το άρθρο) να μην πληρώσουν ξανά οι Ευρωπαίοι, την Ανικανότητα των Ελλήνων.

Αυτό το άρθρο, ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών στην Ελλάδα. Για αυτό το άρθρο, ξεσηκώθηκαν όλοι μας οι πολιτικοί, όλοι μας οι δημοσιογράφοι, όλος ο ελληνικός Τύπος. Για αυτό το άρθρο, θυμηθήκαμε τους Ναζί, τα Καλάβρυτα, την Κατοχή και τα 70 δις $ που ‘’μας οφείλει η Γερμανία από τον Β’ Π.Π.’’

Τι όμως είπε το άρθρο, που δεν το γνωρίζουμε;

Που ακριβώς εστιάζεται η ‘’άδικη επίθεση’’ του περιοδικού;

Ποιοι χαρακτηρισμοί δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα;

Μας θίγει το ότι μας χαρακτηρίζει απατεώνες, την στιγμή που όλοι μας γνωρίζουμε πως εδώ και τόσες δεκαετίες, παίρνουμε τα χρήματα της Ε.Ε. αλλά δεν βλέπουμε πουθενά δρόμους, πουθενά σχολεία, πουθενά νοσοκομεία, πουθενά πάρκα, πουθενά τίποτα.

Μας θίγει που μας χαρακτηρίζει κλέφτες, την στιγμή που όλοι μας, έχουμε αποποινικοποιήσει σε τέτοιο βαθμό την κλεψιά, που συνεχίζουμε και ορίζουμε ως ηγεσία μας, ανθρώπους που όλοι μας, όλοι μας, γνωρίζουμε πως κλέβουν το δημόσιο χρήμα.

Μα θίγει που μας χαρακτηρίζουν ηλίθιους, όταν εμείς οι ίδιοι, τα τελευταία 40 χρόνια, ψηφίζουμε τους ίδιους ανθρώπους που βρίζουμε και κατηγορούμε για το χάλι μας.

Ξαναρωτάω λοιπόν. Τι ακριβώς μας έθιξε στο συγκεκριμένο άρθρο;

Οι χαρακτηρισμοί προς τους Έλληνες;;

Μας αξίζουν στο ακέραιο, και μάλιστα θα έλεγα πως έδειξαν και επιείκεια στο λεξιλόγιο που χρησιμοποίησαν. Μας αξίζουν χειρότερα κοσμητικά επίθετα.

Το ύφος του άρθρο;;

Ήταν αυτό που έπρεπε, ώστε να καταλάβουμε επιτέλους, πως μας βλέπουν οι Ευρωπαίοι. Έχουμε αυτή την απατηλή ψευδαίσθηση πως εμείς είμαστε οι καλύτεροι, πως οι έξω δεν ξέρουν να ζούνε, δεν ξέρουν να διασκεδάζουν, πως εμείς είμαστε οι έξυπνοι ενώ οι άλλοι κορόιδα, ενώ συγχρόνως, αδυνατούμε μονάχοι μας, να υποστηρίξουμε αυτό τον τρόπο ζωής μας. Ζητάμε συνεχώς, ως ευρωπαίοι νταβατζήδες, να πληρώσουν οι άλλοι, την δική μας ανικανότητα να διαχειριστούμε το σπίτι μας. Και λίγα μας είπαν οι αρθρογράφοι του περιοδικού.

Μήπως, τελικά μας έθιξε η ίδια η φωτογραφία;;

Μήπως μας έθιξε το ‘’δάχτυλο’’ της Αφροδίτης;;

Θα το πω όσο πιο απλά μπορώ.

Από το δάχτυλο της Αφροδίτης, περισσότερο με θίγει το δάχτυλο που κουνούσε πριν λίγους μήνες στη Βουλή, ο πρώην υπουργός κ. Παυλίδης, ο οποίος, το ξαναλέω, από τα έδρανα της Βουλής, αρνήθηκε να διωχθεί ποινικώς για τις μίζες που πήρε, διότι όπως ο ίδιος δημοσίως ανέφερε, ‘’δεν θα πληρώσω εγώ, το φαγοπότι που γίνεται’’!!!

PavlidisFingerΤο θυμάστε; http://www.youtube.com/watch?v=oUQbE9O81jg

Θυμάστε τι είχε γίνει εκείνο το βράδυ στη Βουλή;

Μπροστά σε όλες τις κάμερες, οι πολιτικοί ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ, μας είπαν, μέσω του δάχτυλου του Παυλίδη, πως όλοι εμείς οι πολίτες αυτής της χώρας, είμαστε απλά… κορόιδα.

Πως όλοι μας είμαστε πρόβατα, και πως δεχόμαστε εκουσίως τους ίδιους και τους ίδιους βοσκούς, εδώ και 40 χρόνια, αποδεχόμενοι για λίγο σανό, να μας κουρεύουν, να μας αρμέγουν, και που και που, να μας σφάζουν για το κρέας μας.

Από το δάχτυλο της Αφροδίτης, λοιπόν, κύριοι ‘’ιερά αγανακτισμένοι’’, εμένα με έθιξε περισσότερο εκείνο το δάχτυλο. Το δάχτυλο της Διαφθοράς και της Διαπλοκής, που με περίσσιο θράσος, μας έφερε έναντι των ευθυνών μας.

Να ευχαριστούμε λοιπόν ‘’τους Γερμανούς’’ κυρίες και κύριοι Υπερήφανοι Έλληνες.

Διότι μας έδειξαν ξεκάθαρα το πόσο ελάχιστες σχέσεις έχουμε πλέον, με αυτό που ονομάζετε Σοβαρή Πολιτική Αντίληψη.

Πόσο σοβαρός λαός θεωρούμαστε, όταν αυτή τη στιγμή, που περνάμε την μεγαλύτερη οικονομική κρίση της σύγχρονης ιστορίας μας, έχουμε σηκώσει τα χέρια ψηλά, και ως ζητιάνοι, παρακαλάμε τους έξω, να μας λυπηθούνε και να μας βοηθήσουνε;;;

Που ήταν αυτή η περηφάνια μας, που εμφανίστηκε για αυτό το άρθρο, όταν μάθαμε για τη Siemens, το Βατοπέδι, το Χρηματιστήριο, τα Ομόλογα, τους κουμπάρους;

Που ήταν αυτή η Ιερά Αγανάκτηση, όταν πληροφορηθήκαμε για τις ΟffShore των βουλευτών, για τις μίζες, για τη Διαφθορά;;;

Είμαστε αυτοί που είμαστε.

Και για να αλλάξουμε, οφείλουμε να κάνουμε πρωτίστως την αυτοκριτική μας.

Και αν δεν μπορούμε να την κάνουμε από μόνοι μας, χίλιες φορές, να μας οδηγήσουν σε αυτή οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Κινέζοι, οι Αιθίοπες.

Πρέπει να αλλάξουμε. Πρέπει να γίνουμε Σώφρονες. Είναι επιτακτική ανάγκη.

Χίλια ευχαριστώ το Focus για αυτό το άρθρο, που βοήθησε στο ελάχιστο, στο να κάνουμε την αυτοκριτική μας.

Και αν η Ελληνική Πολιτική Ηγεσία, σκοπίμως προσπάθησε να αποπροσανατολίσει από αυτή την πορεία αυτογνωσίας τους Έλληνες, παρουσιάζοντας το άρθρο ως ‘’γερμανική επίθεση’’, αναφερόμενη σε Δίστομα και Καλάβρυτα, σε Κατοχές και Ναζί, δεν θα πάρουμε.

Η Κατοχή των Ναζί ήταν το ’40.

Η Κατοχή της Διαφθοράς και της Διαπλοκής, είναι σήμερα, εδώ και 40 χρόνια.

Αυτό μας λέει το άρθρο. Και αυτό οφείλουμε να κατανοήσουμε όλοι μας.

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή, νομίζω, επιχειρεί να αναβαθμίσει την αυτογνωσία των ελλαδιτών.

Υ.Γ. 2: αυτό το άρθρο προέρχεται από το www.omoios.blogspot.com

 
Όταν η Αλήθεια ρει. PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

riverofwisdomsmall«Τι ομορφιά που υπάρχει σ’ ένα ποτάμι! Μια χώρα δίχως ένα ποτάμι που να κυλάει πλούσιο και πλατύ δεν είναι χώρα. Να κάθεσαι στην όχθη του ποταμού αφήνοντας τα νερά να κυλούν μπροστά σου και να παρακολουθείς τους ελαφρούς κυματισμούς τους· ν’ ακούς τον παφλασμό τους στην όχθη· να βλέπεις τα χελιδόνια ν’ αγγίζουν το νερό και το νερό να παγιδεύει τα έντομα· και μακριά, απέναντι, στην όχθη, οι ανθρώπινες φωνές ή ο ήχος του φλάουτου που παίζει κάποιο αγόρι στη σιγαλιά της νύχτας να ησυχάζουν κάθε θόρυβο γύρω σου. Για κάποιο λόγο το νερό μοιάζει να σε εξαγνίζει και να δίνει στο νου την ποιότητα της δικής του καθαρότητας, καθώς το νερό είναι καθαρό το ίδιο. Το ποτάμι δέχεται τα πάντα – υπονόμους, ψοφίμια, τις βρομιές των πόλεων απ’ όπου περνάει – και παρ’ όλα αυτά καθαρίζει τον εαυτό του μέσα σε λίγα χιλιόμετρα, δέχεται τα πάντα παραμένοντας αυτό που είναι, χωρίς να νοιάζεται για το καθαρό ή το ακάθαρτο ή να τα ξεχωρίζει. Μόνο οι γούρνες κι οι νερόλακκοι μολύνονται αμέσως, γιατί τα νερά τους δεν είναι ζωντανά, δεν κυλάνε όπως στα πλατιά μυρωμένα τρεχούμενα ποτάμια. Ο νους μας είναι νερόλακκος που βρωμίζει γρήγορα. Αυτή η μικρή γούρνα που τη λέμε νου κρίνει, ζυγίζει, αναλύει, αλλά παρ’ όλα αυτά μένει πάντα μια μικρή λιμνούλα με υπευθυνότητες». [σ. 27, Κρισναμούρτι, «Γράμματα σε μια νεαρή φίλη», 2000, εκδ. Καστανιώτη] 

 

Σχόλιο

Το υπόδειγμα δόμησης της πολιτείας, ως άθροισμα φατριών απέτυχε τελεσίδικα.

Η θέσπιση συγκρουσιακών «τειχών» εντός της πολιτείας, σε συνδυασμό με την πανδημία ουσιοεξάρτησης, ταπείνωσε, αφενός την παραγωγικότητα της πολιτείας πέραν των ορίων βιωσιμότητάς της και αφετέρου τους πολίτες, ανθρωπολογικώς, πέραν των ορίων μιας εικόνας του Θεού.

 

Απέμεινε μία και μόνο μία οδός διαφυγής: να ξαναγίνει η πολιτεία ένα καθαρό ποτάμι χαράς, δημιουργικότητας και αλληλεγγύης, για τους ανθρώπους που βαδίζουν στη ζωή τους, χέρι-χέρι με τη φύση τους.

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

 
Να ζείτε μέσα στην Αγάπη PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

girlschoolsmallΜε πολύ χαρά βρίσκομαι σήμερα, εδώ, σε αυτή την εορταστική εκδήλωση, μόλις τριάντα μέρες μετά από τα εγκαίνια του Κολεγίου Θηλέων της πόλης σας. Τόσο η χαρά, όσο και η θλίψη, συχνά επιπέφτει απροειδοποίητα πάνω στην ανθρωπότητα! Το κολέγιο και οι συνεδριακές εγκαταστάσεις της πόλης σας αποτελούν μια ευχάριστη έκπληξη. Αποτελούν, πράγματι, χρήσιμα υλικά αγαθά. Ο νους επιλέγει και διαμορφώνει τα πράγματα σύμφωνα με τις αποφάσεις του. Χειρίζεται τα εξωτερικά αντικείμενα έως ότου το επιθυμητό αποτέλεσμα αποκρυσταλλωθεί. Όταν οι επιλογές είναι καλές, τότε, καλό είναι και το τελικό αποτέλεσμα· όταν είναι κακές, τότε, κακά πράγματα θα συμβούν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο επισημαίνω την σπουδαιότητα του ρόλου που παίζει η Αγάπη.

Να ζείτε «μέσα» στην Αγάπη. Γιατί Αγάπη σημαίνει Ζωή. Χωρίς να Αγαπά είτε, να Αγαπιέται, κανένα ζωντανό πλάσμα δεν μπορεί να υπάρξει πάνω στη γη. Με την Αγάπη αντέχεις, με την Αγάπη δυναμώνεις, Η Αγάπη βρίσκεται πίσω από κάθε εγχείρημα, κάθε θυσία, κάθε επιτυχία.

Εύχομαι η αγάπη να επικρατήσει πάνω σε ολόκληρη την ανθρωπότητα· να διαπεράσει την στενομυαλιά και τις καταπιεστικές συμπεριφορές. Αυτό πρέπει να αποτελέσει τον πυρήνα κάθε αίσθησης Καθήκοντος. Δεν επαρκούν οι λεκτικές επισημάνσεις για τη σημαντικότητα της Αγάπης για την επίτευξη της αναμόρφωσης της ανθρωπότητας. Ο καθένας, θα πρέπει να καθιστά τον εαυτό του ένα ζωντανό υπόδειγμα έμπρακτης εφαρμογής της. Αυτές εδώ οι συνεδριακές εγκαταστάσεις, συμβολίζοντας αυτή την παραδειγματική Αγάπη, χαρίζουν στην πόλη σας τη χαρά. Όταν τα λόγια, οι πράξεις και οι σκέψεις θα προέρχονται από καρδιές, γεμάτες από Αγάπη, - ατόφια, άσπιλη, όπως η Αγάπη για το Θεό και για την εικόνα του τον άνθρωπο – τότε και τα τρία αυτά, θα συνεπαίρνουν όλους όσους συναντάτε στο δρόμο σας. Αν αγαπήσετε τον πνευματικό σας εαυτό και όχι το ταπεινό σαρκίο σας, τότε θα συνειδητοποιήσετε ότι στον πυρήνα κάθε ζωντανού πλάσματος ενυπάρχει αυτός ο ίδιος πνευματικός εαυτός και τότε, θα αρχίσετε να Αγαπάτε το κάθε ζωντανό πλάσμα ακριβώς όσο Αγαπάτε τον εαυτό σας. Αυτή είναι η Αυτοπραγμάτωση. Τι είναι η Αλήθεια; Είναι ένα γεγονός που ποτέ δεν θα διαψεύσει, ούτε θα διαφοροποιήσει το πέρασμα του Χρόνου.

Κάποιος μου ανέφερε ότι τα αποτελέσματα των τελικών εξετάσεων ήταν αξιέπαινα, καθώς περισσότερες από το 70% των μαθητριών του κολεγίου σας επέτυχαν στις εξετάσεις μετά επαίνου! Μπράβο τους! Όμως, εκείνο που θα με χαροποιούσε, θα ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό! Προσβλέπω στην κερδισμένη, σπειρί – σπειρί επιτυχία τους σε εκείνες τις εξετάσεις με τις οποίες αξιολογούνται, ο χαρακτήρας τους, η αρετή τους, η γλυκύτητα της ομιλίας και της συμπεριφοράς τους, ο σεβασμός προς τους υπερήλικες και τον πολιτισμό του τόπου σας. Εύχομαι, οι μαθήτριες του κολεγίου σας να ζουν τόσο βαθιά μέσα στην Αγάπη, ώστε τα σπίτια μέσα στα οποία αυτές γεννήθηκαν και ανατράφηκαν και τα σπίτια μέσα στα οποία αυτές παντρεύτηκαν και τα σπίτια που αυτές δημιούργησαν – όλα να χαίρονται για λογαριασμό τους. Κανένα από αυτά τα σπίτια ας μη γνωρίσει την ατίμωση, από τη συμπεριφορά τους. Όλες τους ας λάμπουν ως υπέροχα υποδείγματα πηγαίας και αυθεντικής χαράς, ικανοποίησης, προσήλωσης και αφοσίωσης.

 

Υ.Γ. 1: Το κείμενο αυτό εκφώνησε ένας πνευματικός άνθρωπος στις 1/8/1971, σε εγκαίνια κολεγίου θηλέων.

Υ.Γ. 2: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την αγνότητα, την ηρεμία και την αυτογνωσία.

Υ.Γ. 3: η φωτογραφία προέρχεται από το http://www.stannsacademy.com/Portals/0/images/group-sits-on-floor-edited-EM-Web%202.jpg

 
Άνθρωποι (;) ανέραστοι PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

 

Οκτώβριος 2006 – Εποχή (φαινομενικής) ευμάρειας

 

kissingsmallΟι άνθρωποι είναι αυτοεγκλωβισμένοι μέσα στον μικρόκοσμό τους. Υποδύονται αυτό που νομίζουν ότι είναι: ταλέντα. Τα γνωρίζουν όλα και γι’ αυτό είναι χαρούμενοι και ικανοποιημένοι. Αδιαφορούν για το οτιδήποτε (νομίζουν ότι) βρίσκεται έξω από τον μικρόκοσμό τους. Δεν ακούν τίποτα. Οτιδήποτε θεωρούν ότι δεν αρμόζει στην κοσμοεικόνα τους, το απορρίπτουν ως μη ρεαλιστικό. Η έννοια της ευθύνης, γι’ αυτούς, χάνει την οποιαδήποτε υπόσταση όταν αφορά το οτιδήποτε βρίσκεται εκτός του μικροκόσμου τους.

 

Φεβρουάριος 2010 – Εποχή οικονομικής (και ηθικής) κατάρρευσης

 

Οι άνθρωποι συνεχίζουν να παραμένουν αυτοεγκλωβισμένοι μέσα στον μικρόκοσμό τους, αν και αυτή τη φορά, διακατέχονται από μια αδιόρατη υστερία.

Οι λεπτομέρειες των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης έχουν γίνει, πλέον, ευρέως γνωστές. Όμως, οι άνθρωποι παραμένουν, νοητικά και συναισθηματικά, εγκλωβισμένοι στους μικροκόσμους τους και αρνούνται πεισματικά να αναλάβουν δημιουργική δράση και την κοινωνική τους υπευθυνότητα. Η συμπεριφορά τους ξεπερνά τα όρια του στρουθοκαμηλισμού και εισέρχεται στα όρια της νοητικής και συναισθηματικής παραλυσίας. 

Προχθές αργά το απόγευμα και δίπλα στην κεντρική είσοδο ενός μεγάλου super market, ανατολικά της Αλεξανδρούπολης, ήταν καθισμένος στο τσιμέντο, οκλαδόν, ένας νέος πατέρας και κρατούσε στην αγκαλιά του το πολύ μικρό γιο του και ήταν τυλιγμένοι και οι δυο μαζί με μια κουβέρτα. Επαιτούσε. Πώς είναι δυνατό να υπάρχουν, σήμερα, ενήλικες αρσενικοί που μπορούν να πλαγιάσουν, το βράδυ, στο κρεβάτι τους και να έχουν έναν ήσυχο ύπνο, πριν βεβαιωθούν ότι στην πόλη τους δεν υπάρχει ούτε και ένας άστεγος; Δεν υπάρχει ούτε και ένας πεινασμένος; Δεν υπάρχει ούτε και ένας αδικημένος;

Σήμερα, έκανα με το αυτοκίνητο τη διαδρομή Αλεξανδρούπολη – Κομοτηνή, μέσω της Εγνατίας οδού και αργότερα, επιστροφή. Συνάντησα ελάχιστα οχήματα. Η εμπειρία είχε κάτι το απόκοσμο.

Στο multiplex, στην Κομοτηνή που πήγα για να δω μια ταινία, ήμουν ο ένας και μοναδικός θεατής.

Παρατηρούσα την ποιότητα της παραίτησης και της εγκατάλειψης την οποία αποπνέουν τα σπίτια, οι δρόμοι και οι δημόσιες υποδομές των χωριών του Ν. Έβρου και σε μικρότερο βαθμό η Αλεξανδρούπολη. Η όλη ατμόσφαιρα μου θύμισε αυτά που έχω παρατηρήσει στη Βουλγαρία.

Ενώ η αγορά, γενικά έχει σταματήσει να λειτουργεί, οι άνθρωποι γίνονται επιθετικοί όταν συναντούν κάτι που αδυνατούν να καταλάβουν. Παρά τη γνώση που τους είναι – εν έτη 2010 – διαθέσιμη, επιμένουν, υστερικά, να ταυτίζουν την κοσμοεικόνα τους με την πραγματικότητα.

 

Σαν τα στρείδια κρατούν σφικτά σφαλισμένες  όλες τις νοητικές διόδους από τις οποίες θα μπορούσε να παρεισφρήσει μέσα στη νόησή τους η αλλαγή. Η ζωή επ’ ουδενί μπορεί να ασπέρει μέσα σε τόσο πετρωμένες νοοτροπίες.

 

Συνάντησα ανθρώπους πολύ απελπισμένους. Εγκλωβισμένους μέσα σε μια κατακερματισμένη κοινωνία η οποία έχει αποξενωθεί με την έννοια της αλληλεγγύης.

Ενώ η οικονομική κρίση έχει εκδηλωθεί και τα χειρότερα έπονται, οι άνθρωποι εξακολουθούν να αρνούνται, τόσο την ύπαρξη της πανδημίας ουσιοεξάρτησης, όσο και την αιτιακή σχέση της με το κατάντημα της πολιτείας.

 

Λίγο ερωτικοί να γίνονταν οι άνθρωποι (με την έννοια της αυτοπροσφοράς και της αυτοπαράδοσης) και όλα τα σημερινά δεινά της πολιτείας, μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα, θα γίνονταν ένα διδακτικό παρελθόν.

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να περιγράψει την παρούσα νοητική και συναισθηματική κατάσταση στην ελλαδική επαρχία.

 
Περιφρονώντας τον Ανθρωπισμό PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

humanismsmall«Και όταν σέρνεις χιλιάδες ανθρώπους, γυναίκες και παιδιά στους θαλάμους των αερίων, κάνεις ακριβώς ό,τι σε διατάζουν να κάνεις, δεν είναι έτσι, Ανθρωπάκο; Είσαι τόσο ακίνδυνος ώστε να μην ξέρεις τι γίνεται. Είσαι μόνο ένας φτωχοδιάβολος που δεν έχει τίποτε να πει, που δεν έχει γνώμη δική του. …

Αλλά σε ρωτάω; γιατί δεν κάνεις το καθήκον σου όταν κάποιος σου λέει ότι είσαι υπεύθυνος για τη δουλειά σου, ή σου λέει να μη δέρνεις τα παιδιά σου, ή να μην ακολουθείς τους δικτάτορες; Πού είναι το καθήκον σου, υπάκουο πλάσμα σε τέτοια περίπτωση; Όχι, Ανθρωπάκο, δεν ακούς όταν μιλάει η αλήθεια, ακούς μόνο όταν γίνονται θόρυβοι. Τότε ουρλιάζεις ‘Χάϊ!’. Είσαι δειλός και σκληρόκαρδος, χωρίς κάν να υποψιάζεσαι ποιο είναι το πραγματικό σου καθήκον, το καθήκον του να φέρεσαι ανθρώπινα και να φρουρείς τον ανθρωπισμό».

 

[σ. 69, Βίλχελμ Ράιχ, «Άκου Ανθρωπάκο», 1972, εκδ. Πύλη].

 

Με μοναδική εξαίρεση μια μικρή κάστα προνομιούχων (οικονομική ελίτ και οι λακέδες της) ο υπόλοιπος πληθυσμός της πολιτείας έχει ξεκινήσει την πορεία του προς την εξαθλίωση.

Χιλιάδες γυναίκες, ελεύθερες είτε παντρεμένες, μικρές, μεσήλικες ή μεγάλες, θα καταφύγουν στα μπουρδέλα προκειμένου να επιβιώσουν οικονομικά, οι ίδιες και τα παιδιά τους.

Χιλιάδες άνδρες θα εξαχρειωθούν από την οφειλόμενη στην ανεργία, χρεία. Για να επιβιώσουν οικονομικά οι ίδιοι και οι οικογένειές τους, όσοι δεν ζητιανέψουν, θα αναγκαστούν να γίνουν παλιάνθρωποι. Θα ενταχθούν στη μαφία, θα εμπορευτούν ναρκωτικά, θα διαπράξουν εγκλήματα, θα εκμαυλίσουν άλλους ανθρώπους ή τον εαυτό τους.

 

«Πραγματικά, όποιος είδε μόνο την ανέχεια του αντρός, δεν είδε τίποτε: πρέπει να ιδεί την ανέχεια της γυναίκας. Κι’ όποιος είδε μόνο την ανέχεια της γυναίκας, δεν είδε τίποτε: πρέπει να ιδεί την ανέχεια το παιδιού.
Όταν ο άντρας φτάσει στην έσχατη ανάγκη, φτάνει ταυτόχρονα και στα έσχατα μέτρα. Αλλοίμονο τότε στ’ ανυπεράσπιστα πλάσματα που τον τριγυρίζουν! Η εργασία, το μεροκάματο, το ψωμί, η φωτιά, το κουράγιο, η καλή θέληση, όλ’ αυτά του λείπουν. Το φώς της μέρας φαίνεται να σβύνει έξω, το φως της ψυχής σβύνει μέσα του. Σ’ αυτή τη σκοτεινιά ο άντρας βρίσκει μπροστά του την αδυναμία της γυναίκας και του παιδιού και τους βουτάει με το στανιό μες στη ντροπή.
Όλες οι φρικαλεότητες τότε είναι δυνατές. Η απελπισία περιβάλλεται από εύθραυστα μεσοτοίχια που οδηγούν όλα τους στο βίτσιο ή στο έγκλημα.
Η υγεία, τα νιάτα, η τιμή, οι ιερές και ανυπόταχτες αβρότητες της νεαρής ακόμα σάρκας, η καρδιά, η παρθενία, η αιδημοσύνη – αυτή η επιδερμίδα της ψυχής – όλα αναμοχλεύονται απαίσια απ’ αυτό το ψαχούλισμα που αναζητά μέσα πορισμού, που συναντά το αίσχος και βολεύεται μ’ αυτό. Πατέρες, μητέρες, παιδιά, αδερφές, άντρες, γυναίκες, θυγατέρες, γίνονται αλληλένδετοι και συσσωματώνονται σχεδόν όπως σε μια μεταλλική ουσία, μέσα σε μια δυσδιάκριτη σύμμιξη από φύλα, συγγένειες, ηλικίες, ατιμίες, αγνότητες. Διπλοποδιάζονται, ακουμπώντας ο ένας στον άλλον, σ’ ένα είδος τρωγλοσυμποσίου. Αλληλοκοιτάζονται αξιοδάκρυτα. Ω, τους κακόμοιρους! Τι χλωμοί που είναι! Πόσο κρυώνουν! Θαρρείς και βρίσκονται σ’ έναν πλανήτη που απέχει απ’ τον ήλιο πολύ μακρύτερα παρά εμείς». [Victor Hugo, «Οι Άθλιοι», εκδ. Δαρεμά].

 

Ποιος φταίει για την εξαχρείωση των πολλών; Ρωτώ, λοιπόν, τον σημερινό ή υποψήφιο εξαθλιωμένο πολίτη:

 

  • Όταν είχες να επιλέξεις ανάμεσα σε μια λιγότερο καλοπληρωμένη εργασία σε μια επιχείρηση ενός έντιμου εργοδότη και μια περισσότερο καλοπληρωμένη ενός ανέντιμου, τι διάλεξες;
  • Όταν σου προτάθηκε να ρουφιανέψεις ή να παγιδέψεις, άδικα, έναν συνάδελφο ή συνάνθρωπό σου, με αντάλλαγμα αξίωμα, εξουσία, χρήμα ή λαγνεία, τι διάλεξες;
  • Όταν αντίκρισες στο δρόμο σου τον αδικημένο και μπορούσες, είτε να τον στηρίξεις, είτε να νίψεις τας χείρας σου, είτε να εκμεταλλευτείς ιδιοτελώς την αδυναμία του, τι διάλεξες;
  • Όταν το καθήκον του λειτουργήματός σου υπαγόρευε να πεις/γράψεις την αλήθεια, ενώ μπορούσες να πεις/γράψεις το ψεύδος ή να σιωπήσεις άνευ κόστους, τι διάλεξες;
  • Όταν η τηλεόραση έπαιζε κουτσομπολίστικες εκπομπές, από εκείνες που εκπαιδεύουν τους ανθρώπους στη συμπεριφορά εκείνη που τους καθιστά ανάπηρους να συνάψουν αυθεντικές προσωπικές σχέσεις και εσύ κρατούσες το τηλεκοντρόλ, τι διάλεξες;
  • Όταν σου πρότειναν μια θέση στο δημόσιο ή κάποιο κρατικό προνόμιο με αντάλλαγμα τον εκμαυλισμό της ελεύθερης βούλησής σου, ενώ εσύ μπορούσες να αρνηθείς, τι διάλεξες;
  • Όταν διαπίστωσες ότι το πολιτικό σύστημα είχε καταληφθεί από επιλογές οι οποίες, όλες τους υπηρετούσαν τα συμφέροντα της οικονομικής ελίτ και εσύ μπορούσες να αναζητήσεις ο ίδιος άλλες ποιοτικές επιλογές ή να επαναπαυτείς στις νόθες, τι διάλεξες;
  • Όταν μπορούσες να αφιερώσεις τον ελεύθερο χρόνο σου στη μελέτη προκειμένου να αναπτύξεις τη λογική και την κριτική σου σκέψη, ή να τον σπαταλήσεις στην τηλεόραση, το ποδόσφαιρο ή την καφετέρια, τι διάλεξες;
  • Όταν σου δόθηκε η ευκαιρία και μάλιστα χωρίς αρνητικές συνέπειες, να εξαπατήσεις τον πελάτη σου ή τον πολίτη που προσέφυγε στην δημόσια υπηρεσία που εργάζεσαι, τι διάλεξες;
  • Όταν σου δόθηκε η ευκαιρία να συνάψεις μια σχέση συμφέροντος με κάποιον αληταρά που διέθετε προσβάσεις σε κυκλώματα και «κονέ», ή να τον απορρίψεις, τι διάλεξες;
  • Όταν σου δόθηκε η ευκαιρία να συνάψεις μια φιλική σχέση με κάποιον μορφωμένο και καλλιεργημένο άνθρωπο, ή να τον απορρίψεις, τι διάλεξες;
  • Όταν διαπίστωσες την υπανάπτυξη του κοινωνικού χώρου στον οποίο διαβίωνες (χωριό, κωμόπολη, πολιτιστικό σύλλογο, παρέα, εργασιακό περιβάλλον, οικογένεια, κ.λπ.) και μπορούσες, είτε να εργαστείς για την αναβάθμισή του είτε να κάνεις το κορόιδο, τι διάλεξες;
  • Όταν σου πρόσφεραν με αληθοφανείς, ψευδείς εξηγήσεις τον καταστροφικό δρόμο των ναρκωτικών και των ψυχοφαρμάκων, τι διάλεξες;
  • Όταν είδες μειοψηφίες συνανθρώπων σου να αγωνίζονται για την κοινή προκοπή και μπορούσες, ή να τους αφήσεις μόνους τους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα και συ να λουφάρεις, ή να συμμετάσχεις και συ στη μάχη, τι διάλεξες;
  • Όταν, στον επαγγελματικό σου στίβο διαπίστωσες ότι υπήρχαν κάποιοι αξιότεροι από εσένα, που σε συναγωνίζονταν εντίμως και εσύ με ένα απλό «καφεδάκι» μπορούσες να «γυρίσεις» το παιχνίδι, τι διάλεξες;
  • Όταν είδες ότι, στην αγορά εντός της οποίας δραστηριοποιείσαι επαγγελματικά, το παιχνίδι είναι στημένο και εσύ μπορούσες, είτε να ξεπουληθείς στον ισχυρότερο, είτε να αγωνιστείς για να επικρατήσει η εντιμότητα, τι διάλεξες;
  • Όταν ανέλαβες ένα κορίτσι για να σταθεί στο πλευρό σου για μια ζωή και εσύ μπορούσες, είτε να του παρασταθείς και να κάνεις ό,τι χρειάζεται για την πνευματική, ψυχική και κοινωνική ανάπτυξη και ευημερία του, είτε να γυρνάς με πόρνες και να την κακομεταχειρίζεσαι, τι διάλεξες;
  • Όταν η ζωή σου εμπιστεύθηκε απογόνους και μπορούσες, είτε να τους στηρίξεις και να τους καθοδηγήσεις προς το καλό, με το ζωντανό σου παράδειγμα, είτε να τα παραδειγματίσεις με την ανεντιμότητά σου, τι διάλεξες;
  • Όταν διαπίστωσες ότι στην κοινωνία υπάρχουν συνάνθρωποί σου οι οποίοι βρίσκονταν σε πολύ δύσκολη θέση, μόνο, για λόγους που σχετίζονται με δομικούς παραλογισμούς του επικρατούντος κοινωνικοπολιτικού συστήματος και μπορούσες, ή να εργαστείς για την ανακούφιση, είτε την αποκατάστασή τους, ή να αδιαφορήσεις, τι διάλεξες;
  • Όταν η πολιτεία σου προσέφερε ταυτόχρονα, τη δυνατότητα να συμμετάσχεις σε διαλέξεις πραγματικά σπουδαίων πνευματικών ανθρώπων και τη δυνατότητα να παρακολουθήσεις κοινωνικές εκδηλώσεις που διέπονταν από ηλιθιότητα και λαγνεία, τι διάλεξες;

 

κ.λπ., κ.λπ.

 

Ανθρωπάκο, είσαι πολύ μοχθηρός. Τη μοχθηρία σου αυτή, δυστυχώς, την πληρώνουν
και άλλοι που δεν φταίνε. Αλλά την πληρώνεις και εσύ. Θα βάλεις μυαλό;

 

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω το άρθρο αυτό στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την αγνότητα, την ηρεμία και την αυτογνωσία.

 
Η ζωή ως Gestalt PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Η μία άποψη λέει, πως, η ζωή είναι μια ενιαία μορφή (gestalt). Τότε:

  • gestaltsmallΗ ανθρώπινη ζωή αποτελεί, μόνο, ένα λειτούργημα.
  • Το λειτούργημα αυτό συνίσταται στην εκλέπτυνση όλων των μορφών του κτιστού κόσμου, με τις οποίες, ο άνθρωπος, συναντιέται.
  • Τόπος επιτέλεσης του λειτουργήματος αυτού: εδώ.
  • Χρόνος: τώρα.
  • Υποκείμενο: ο εαυτός μου.
  • Τρόπος: η «θυσία» του εαυτού μου.
  • Αποτέλεσμα της επιτέλεσης του λειτουργήματος: Η γέννηση της ανθρώπινης υπόστασης, η επ’ άπειρον αναβάθμιση της ποικιλομορφίας, η ανθρώπινη ολοκλήρωση, η αυτογνωσία.

 

Η άλλη άποψη λέει, στη ζωή όλα είναι τυχαία. Τότε:

  • Όλες οι μορφές με τις οποίες, ο άνθρωπος, συναντιέται, αποτελούν, εν δυνάμει, ευκαιρίες αποκομιδής ωφέλειας.
  • Η ανάληψη προσωπικής ευθύνης, από εμένα, εδώ, τώρα, μπορεί να αναβληθεί ή να ματαιωθεί, προσκομίζοντας δικαιολογίες από, αλλού, άλλοτε, άλλους.
  • Το «εγώ» καθίσταται το κέντρο του κτιστού κόσμου μου, γύρω από το οποίο περιστρέφονται δορυφορικά όλες οι υπόλοιπες μορφές – αντίπαλοι.
  • Το ανθρώπινο πλάσμα θέτει «στόχους» προς επίτευξη, από τους οποίους αποκλείεται, μόνο, η ατόφια εκλέπτυνση όσων αυτό, παρατηρεί.

 

Πόσους ελλαδίτες έχω εντοπίσει να εργάζονται, θυσιάζοντας,
για να συμμετάσχουν στο κοινό λειτούργημα της εκλέπτυνσης; ΚΑΝΕΝΑΝ.

Ποια η συνέπεια; Κοιτάξτε γύρω σας· κοιτάξτε εντός σας…

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την ηρεμία, την αγνότητα και την αυτογνωσία.

 
Σανσκάρα PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

sanskritasmall«Saņs-kãra: Επιμελής και πλήρης διαμόρφωση, αποτελείωση, τελειοποίηση, ολοκλήρωση, τελείωμα, στίλβωση, εκλέπτυνση, τελειότητα, αναθεώρηση, παιδεία, επίτευξη· νοητική μορφοποίηση, σύλληψη, ιδέα, έννοια· εντύπωση, μορφή, φόρμα· αποτύπωση στο νου ή τη μνήμη· η δύναμη της μνημοσύνης, η ικανότητα ανάμνησης, αυτο-αναπαραγωγή· κάθε φυσική ικανότητα, δυνατότητα, ένστικτο· λειτουργία, επιρροή· προετοιμασία, αποτελείωση,  παρασκευή φαγητού, μαγείρεμα, προεργασία, ανάμειξη· διακόσμηση, καλλωπισμός, στολισμός, κομψότητα· ιεροποίηση, αγιοποίηση, χειροτονία, αφοσίωση· στέψη ενός βασιλιά, αποκάθαρση, καθαρισμός, αγνότητα· τελετουργικό εξαγνισμού ή αγιασμού, ή διαβατήρια τελετή». [σ. 1041, Monier Williams, M. A., “A Sanskrit-English Dictionary – Etymologically and Philologically arranged – with special reference to Greek, Latin, Gothic, Indo-European Languages”, Oxford at the Clarendon Press]

 

Σχόλια

 

  • Αρχή της Ευσταθούς Κατάστασης: Εάν ένα σύστημα (κλίμακα εν μακρώ) βρίσκεται σε κατάσταση ισορροπίας (σε μια κατάσταση ευστάθειας) τότε, κατ’ ανάγκη, όλα τα υποσυστήματά (κλίμακα εν σμικρώ) του βρίσκονται και αυτά σε κατάσταση ισορροπίας (ευστάθειας). Και αντιστρόφως, εάν όλα τα υποσυστήματα βρίσκονται σε κατάσταση ισορροπίας, τότε, κατ’ ανάγκη, το σύστημα βρίσκεται σε κατάσταση ισορροπίας. [W. Ross Ashby, “Design for a Brain”, second edition, 1960, Chapman and Hall, London]
  • Η επίτευξη της μετατόπισης της λειτουργίας ενός συστήματος, από μια θέση μη ισορροπίας, σε μια άλλη θέση, ισορροπίας, προϋποθέτει την πρόσβαση σε μια «γλώσσα», το συντακτικό, η γραμματική και οι λέξεις της οποίας να αντικατοπτρίζουν τη δομή και τον τρόπο λειτουργίας αυτού του συστήματος.
  • Όσο εγγύτερη, στην μητέρα όλων των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών, τα σανσκριτικά, είναι η γλώσσα με την οποία επιχειρούμε να κατανοήσουμε και να θεραπεύσουμε πολύπλοκα κοινωνικά είτε ανθρώπινα προβλήματα, τόσο μεγαλύτερη είναι η ποικιλομορφία που διαθέτουμε για την επίτευξη του στόχου μας. Αυτό συμβαίνει επειδή, κατά τεκμήριο, στα σανσκριτικά αντικατοπτρίζεται, σχετικά καλύτερα, η δομή του κτιστού κόσμου.
  • Κάθε προσπάθεια επινόησης «σχεδίων» για την επίλυση κοινωνικών ή ανθρώπινων προβλημάτων είναι άνευ νοήματος. Όλα τα δυνατά «σχέδια» είναι ενσωματωμένα στις λέξεις,  το συντακτικό και τη γραμματική όλων των ανθρώπινων «γλωσσών». Η εργασία της επίλυσης κοινωνικών είτε ανθρώπινων προβλημάτων συνίσταται στην αποτελεσματική επιλογή της κατάλληλης «γλώσσας» (συντακτικού και γραμματικής) και της κατάλληλης λέξης (ή του συνδυασμού των κατάλληλων λέξεων).
  • Ο Σανσκάρα είναι η αιτία των συνθηκών της καθημερινότητάς μας, ως ένα δυναμικά μεταβαλλόμενο αποτύπωμα παρελθουσών (στη μεγάλη χρονική κλίμακα), «καλών», «κακών» και «ουδετέρων» επιλογών. «Ουδέτερες» είναι εκείνες οι επιλογές οι οποίες προκύπτουν ως θετική ανταπόκριση στην «ανάγκη της στιγμής», η οποία αποτελεί, απλά, επιτέλεση του προσωπικού καθήκοντος. «Καλές» ή «κακές» επιλογές είναι εκείνες οι οποίες προκύπτουν ως αποτέλεσμα εγωιστικών επιδιώξεων.
  • Το θεώρημα περί «γλωσσικής μη πληρότητας» του μαθηματικού Kurt Gödel καθιστά φανερούς τους λόγους για τους οποίους ορισμένα προβλήματα που αφορούν πολύπλοκα κοινωνικά συστήματα διαιωνίζονται: επειδή εντός των ορίων της «γλώσσας» στην οποία συζητούμε αυτά τα προβλήματα, δεν είναι δυνατόν, ούτε τα ίδια τα προβλήματα να διατυπωθούν αποτελεσματικά, ούτε οι αντίστοιχες λύσεις τους να διατυπωθούν κατανοητά έτσι ώστε να μπορέσουν να εφαρμοστούν πρακτικά. Για παράδειγμα, οι λύσεις των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών προβλημάτων της πολιτείας λιγότερο μπορούν να υποστηριχθούν από την τυπική λογική και περισσότερο από τη μεταφυσική. Πόσοι, λοιπόν, από εκείνους οι οποίοι απολαμβάνουν τα μεγαλεία της εξουσίας (της φανερής είτε της παρασκηνιακής) αντέχουν να αναγνωρίσουν ότι η βιωματική προσέγγιση αυτών των λύσεων απαιτεί την επιτυχή πρόσληψη μια ειδικής εκπαίδευσης χρονικής διάρκειας μερικών δεκαετιών;

 

Η αναβάθμιση και διαιώνιση των προβλημάτων της πολιτείας μας εκεί οφείλεται: στη δοκησισοφία και την απληστία των προσώπων που βρίσκονται στο παρασκήνιο του πολιτικού συστήματος και στην απροθυμία των πολιτών να κατακτήσουν, με αρετή και τόλμη, την ελευθερία τους. 

 

   

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Διαφύλαξη» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε τη διεργασία επίλυσης προβλημάτων.

 
Λέξεις τριαντάφυλλα, αντί, λέξεις όπλα PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

handbyhandcoupleoverrocksSmall«Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία». [σ. 9, Νίκος Καζατζάκης, «Ασκητική», 1985, εκδ. Ελ. Ν. Καζατζάκη].

 

«Η καρδιά σμίγει ό,τι ο νους χωρίζει, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πολέμα σε αγάπη». [σ. 45, ό.π.]

 

«Τι θα πει ευτυχία; Να ζεις όλες τις δυστυχίες. Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια». [σ. 45, ό.π.]

 

«Η στερνή, η πιο ιερή μορφή της θεωρίας είναι η πράξη». [σ. 63, ό.π.]

 

«Από την ευτυχία, από την καλοπέραση κι από την δόξα ποτέ δεν πλάθεται ο Θεός, παρά από την ντροπή, από την πείνα και τα δάκρυα». [σ. 78, ό.π.]

 

Σχόλια

Ίσως, η μεγαλύτερη «πείνα» που μαστίζει την ανθρωπότητα είναι, για λέξεις που ανοίγουν το δρόμο στους ανθρώπους προς την προκοπή και την ευημερία.

Εκείνοι που γνωρίζουν αυτές τις λέξεις, ας τις διδάξουν και στους υπόλοιπους. Οι καιροί είναι έτοιμοι να τις ακούσουν…

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή προσπαθεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της γλώσσας με την οποία σκεφτόμαστε τη ζωή μας.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://cache4.asset-cache.net/xc/AB39320.jpg?v=1&c=IWSAsset&k=2&d=A5C9C13351D9C3B789D40BA72F8EC777384F07454425EA474F50321ACC7A8777

 
Δειλοί, μοιραίοι, κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε εις μάτην ένα θαύμα… PDF Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση Χρήστη: / 1
ΧείριστοΆριστο 
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

1988 – Προφητική Επιστολή Στάθη Γιώτα προς Ανδρέα Παπανδρέου

 
Τώρα που έχουν ανάψει τα αίματα στη Βουλή και οι Εξεταστικές Επιτροπές ακονίζουν τα μαχαίρια για δήθεν κάθαρση και τιμωρία των γαλάζιων επίορκων πολιτικών, θυμήθηκα μιαν άλλη εποχή «κάθαρσης» που δεν έγινε ποτέ. Κι επειδή δεν έγινε, γι’ αυτό η ιστορία επαναλήφθηκε πολλές φορές, για να φτάσουμε στη σημερινή ηθική και οικονομική εξαχρείωση της χώρας μας όπου γίναμε περίγελως των εθνών - κατάντημα που είναι η επιβεβαίωση της χρεοκοπίας της Δημοκρατίας μας και του αμετανόητου της φυλής μας... Λαοί που δε διδάσκονται από τα λάθη τους είναι καταδικασμένοι να τα επαναλάβουν και στο τέλος ν’ αφανιστούν.

Στις 15 Δεκεμβρίου του 1988, η εφημερίδα “ΕΘΝΟΣ” είχε δημοσιεύσει οκτασέλιδη επιστολή του Στάθη Γιώτα, με τον τίτλο: «Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΓΙΩΤΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ». Παραθέτω χαρακτηριστικά αποσπάσματα που είχα συμπεριλάβει στο βιβλίο μου «Τα Οψώνια της Δημοκρατίας». Θα μπορούσε να είχε γραφτεί πέρυσι, πρόπερσι ή πριν από 10 ή15 χρόνια. Μόνο που έκτοτε δεν υπήρξαν άλλοι πολιτικοί άνδρες με το ηθικό ανάστημα του Στάθη Γιώτη για να παραιτηθούν, βγάζοντας τη σαπίλα στη φόρα. Γι’ αυτό θεωρώ την επιστολή αυτή ιστορική και «περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις»...

«Κύριε Πρόεδρε,

Με πλήρη συναίσθηση των ευθυνών μου απέναντι στον ελληνικό λαό, σας απευθύνω την επιστολή μου αυτή για να σας γνωστοποιήσω την αμετάκλητη απόφασή μου να παραιτηθώ από τη θέση του Αναπληρωτή Υπουργού Εθνικής Άμυνας.

 
Σας γνωστοποιώ επίσης ότι σήμερα θα υποβάλω στον Πρόεδρο της Βουλής την παραίτησή μου από το βουλευτικό αξίωμα. Στην απόφασή μου αυτή κατέληξα ύστερα από τη διαπίστωση ότι δεν υπήρξε και δεν υπάρχει πολιτική βούληση να προχωρήσει η κάθαρση σ’ όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής και να αναληφθούν και καταλογιστούν αντιστοίχως πολιτικές και ποινικές ευθύνες. (…)

Η Εξεταστική Επιτροπή, η συγκρότηση της οποίας υπήρξε πράξη αναπόφευκτη αλλά και αναγκαία, ελάχιστα πείθει. (…)

Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες και με τη σημερινή σύνθεση της Βουλής, φαίνεται να μην υπάρχει προοπτική διεξόδου από τη βαθιά πολιτική και ηθική κρίση, που μαστίζει σήμερα τη χώρα μας. (…)

Αλλά και στον τομέα των αρμοδιοτήτων μου ως αναπληρωτή Υπουργού Εθνικής Άμυνας, είχα θλιβερές εμπειρίες, που άρχισαν με τη διερεύνηση της υπόθεσης της προμήθειας των βλημάτων Magic… και των τιμών Mirage- 2000, για να φτάσουν στην αποκάλυψη τυχοδιωκτών και απατεώνων, που ενέσκηψαν στον τόπο για να απομυζήσουν τον ιδρώτα του Ελληνικού λαού. (….)

Κύριε Πρόεδρε,
Πριν από λίγες μέρες έστειλα τις υποθέσεις που αφορούν ορισμένες αξιόποινες πράξεις στον εισαγγελέα για να επιληφθεί η Δικαιοσύνη.
Πιστεύω ότι με την πράξη μου αυτή εκπληρώνω με συνέπεια το χρέος μου απέναντι στο νόμο και τον Ελληνικό λαό, σαν υπεύθυνος πολιτικός άνδρας.
Οφείλω όμως τώρα να εκπληρώσω και άλλο ένα χρέος προς εσάς και τον Ελληνικό λαό και να δηλώσω με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι:

*Αρνούμαι σαν μέλος της Κυβέρνησης να ταυτίζομαι από την κοινή γνώμη και να συγχρωτίζομαι με τυχοδιώκτες, απατεώνες και καταχραστές του δημοσίου χρήματος.

* Αρνούμαι να συμμετέχω σε μια Κυβέρνηση που έχει απωλέσει το κύρος και την αξιοπιστία της και θεωρείται από την κοινή γνώμη σαν ύποπτη συγκάλυψης οικονομικών ατασθαλιών και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος που είναι στέρημα του εργαζόμενου λαού μας.

*Αρνούμαι να δέχομαι από οποιονδήποτε και αν προέρχονται παρεμβάσεις, εκβιασμούς και απειλές για να αναγκασθώ να παραβώ το καθήκον μου. (…)

*Αρνούμαι να συμμετέχω στις ευθύνες για το πολιτικό και ηθικό κατρακύλισμα της χώρας και τη φθορά των θεσμών και της Δημοκρατίας, που οδηγεί σε επικίνδυνους δρόμους.

*Αρνούμαι τέλος να συμμορφωθώ σε εντολές φασιστικής έμπνευσης και νοοτροπίας. (…)

Τώρα που είμαι βέβαιος ότι τα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκα προδόθηκαν, η συνείδησή μου μου επιβάλλει να παραιτηθώ από τα αξιώματά μου και να απευθυνθώ στο λαό για να αποκαλύψω την αλήθεια και να συνεχίσω μαζί του τον αγώνα που άρχισα πριν από 28 χρόνια. (….)

Προσωπικά αισθάνομαι απελευθερωμένος γιατί η εξαχρειωμένη εξουσία δεν εξασφαλίζει την ανοχή μου και γιατί οι πράξεις μου δεν έρχονται σε αντίθεση με τη συνείδησή μου.
Και η συνείδησή μου με καλεί κοντά στο λαό για να συνεχίσω τον αγώνα για τη Δημοκρατία, για την κοινωνική αλλαγή, για νέα πολιτικά ήθη.»
ΣΤΑΘΗΣ ΓΙΩΤΑΣ

Σε άλλες εποχές και άλλες χώρες, τέτοια καταγγελία-σοκ και παραίτηση Υπουργού θα έριχνε την κυβέρνηση, ξεσηκώνοντας όλο το λαό εναντίον της. Τίποτα τέτοιο, όμως, δε συνέβη στη χώρα μας, όπου ο λαός έχει εθιστεί στην πολιτική μπόχα και δεν ιδρώνει τ’ αυτί του από τέτοια. Θεωρώ αυτή την επιστολή-κραυγή διαμαρτυρίας του Στάθη Γιώτη ως προφητική, και γι’ αυτό την αναδημοσιεύω εδώ διότι είμαι σίγουρη ότι ελάχιστοι τη θυμούνται, αν τη θυμάται κανείς… Ίσως, τώρα που ένας άλλος Παπανδρέου ανασκουμπώνεται για κάθαρση ή “κάθαρση”, να χρησιμέψει προς περισυλλογή και νουθεσία...

Ξαναδιαβάστε παρακαλώ την επιστολή και μείνετε στη φράση: «Αρνούμαι να συμμετέχω στις ευθύνες για το πολιτικό και ηθικό κατρακύλισμα της χώρας και τη φθορά των θεσμών και της Δημοκρατίας, που οδηγεί σε επικίνδυνους δρόμους.»

Σήμερα βιώνουμε με τον πιο δραματικό τρόπο τις συνέπειες του πολιτικού και ηθικού κατρακυλίσματος της χώρας και της φθοράς των θεσμών και της Δημοκρατίας. Έχουμε ήδη φτάσει στους επικίνδυνους δρόμους που φοβόταν ο Στάθης Γιώτας. Έχουμε πτωχεύσει, έχουμε απωλέσει την εθνική μας κυριαρχία, κι έχουμε γίνει περίγελως των εθνών. Τι χειρότερο θα μπορούσε να μας είχε συμβεί; Είμαστε, όμως, αναπολόγητοι διότι γνωρίζαμε τι γινόταν: τυχοδιώκτες, απατεώνες, καταχραστές, εκβιαστές, διασπάθιζαν κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση το δημόσιο χρήμα και συγκάλυπταν τις εγκληματικές τους πράξεις. Τώρα απλά πληρώνουμε το λογαριασμό. Όσο για το ρητορικό ερώτημα του Γιώργου Παπανδρέου, «πού πήγαν τα λεφτά;», όλοι ξέρουμε: στα τρωκτικά!

Κι ο Ανδρέας Παπανδρέου, πώς είχε αντιδράσει στην επιστολή-καταπέλτη ενός Υπουργού του ο αείμνηστος; Μήπως είχε συγκινηθεί; Μήπως είχε απολογηθεί; Τίποτα απ’ αυτά. Θα παραθέσω μια φράση-απάντηση από το συγκλονιστικό διάγγελμα που είχε απευθύνει μέσω τηλεόρασης στις 17 Δεκεμβρίου του 1988, δυο μέρες μετά τη δημοσίευση της δραματικής επιστολής του Γιώτη στο ΕΘΝΟΣ.

«Αποφάσισα σήμερα ν’ απευθύνω ένα μήνυμα στον ελληνικό λαό. (…)
(…) Και πρέπει να τονίσω ότι εκείνοι που εγκαταλείπουν το πλοίο αυτή τη στιγμή δεν εξαγνίζονται. Η παραίτησή τους δεν τους εξαγνίζει.»

Εξάλλου, στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του (1989) ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πει μεταξύ άλλων:
«Όπως ξέρετε, η Ελλάδα ζει εδώ και μερικούς μήνες στον αστερισμό μιας νοσηρής σκανδαλολογίας, σκανδαλοθηρίας και σκανδαλοκατασκευής.
Αν ήθελα να κάνω ένα λογοπαίγνιο θα έλεγα ότι πραγματικά σκανδαλίζεται κανείς βλέποντας τους τίτλους πολλών, δυστυχώς, εφημερίδων…»

Απεναντίας, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Χρήστος Σαρτζετάκης – επιλογή του Α. Παπανδρέου – είχε πει, μεταξύ άλλων, στο δικό του πρωτοχρονιάτικο διάγγελμα:

«…Η διαπίστωση της πολιτικής κρίσεως γεννά την καθολική ανησυχία και τον έντονο προβληματισμό όλων. Διότι κανένας ενεργός πολίτης δεν νοείται να παραμένει απαθής ενώπιον μιας πολιτικής κρίσεως η οποία, εάν λείψει η εγρήγορσή μας, δεν αποκλείεται να εξελιχθεί σε κρίση εθνική με ολέθριες, εννοείται, συνέπειες.»

Να ένα ακόμη προφητικό διάγγελμα: Εάν ο πολίτης παραμείνει απαθής, δεν αποκλείεται να εξελιχθεί σε εθνική κρίση με ολέθριες συνέπειες… Δυστυχώς ο λαός παρέμεινε απαθής επί δεκαετίες, κατακερματισμένος μέσα στις κομματικές του εμπάθειες, λαμβάνοντας μάλιστα μέρος στο γενικό πλιάτσικο ως κλεφτοκοτάς, με τη φοροδιαφυγή, το λάδωμα, το αυθαίρετο, την κερδοσκοπία, κλπ. , ενώ σε επίπεδο κορυφής και κάτω από διαφορετικές κυβερνήσεις συνεχίστηκε έκτοτε – dirty business as usual – η ασυδοσία και η ατιμωρησία που μας έφερε στη χρεοκοπία και στην ιδιότυπη υποδούλωση σε ξένη μπότα. Τζάμπα μάγκες είμαστε τελικά… Δειλοί, μοιραίοι, κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε εις μάτην ένα θαύμα…

«Κι όταν νικιούνται αυτοί που ενάντια στην αδικία παλεύουν,

Πάλι δεν έχει η αδικία δίκιο!
Η ήττα μας δεν αποδείχνει τίποτ' άλλο,
Πέρα απ' το ότι παραείμαστε λίγοι όσοι αγωνιζόμαστε ενάντια στην προστυχιά.»
(Μπέρτολτ Μπρεχτ, 1934)
 
Υ.Γ. 1: το άρθρο αυτό προέρχεται από το www.seferou.blogspot.com
Υ.Γ. 2: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή πραγματεύεται κινδύνους που αφορούν την πολιτεία.
 
Ελευθερία versus Φόβου Θανάτου PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Ο Sir Anthony Hopkins, μοναχογιός φούρναρη, γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1937, στο Margan της Ουαλίας. Επηρεασμένος από Richard Burton, αποφάσισε να σπουδάσει υποκριτική στο κολέγιο Μουσικής και Δραματικής Τέχνης και αποφοίτησε το 1957. Το έτος 1965, μετακόμισε στο Λονδίνο και μετά από πρόσκληση του Sir Laurence Olivier, ο οποίος διέβλεψε το ταλέντο του Hopkins, εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο.

Τον Hopkins θαυμάζω και εκτιμώ ως ηθοποιό επειδή η δουλειά του έχει ένα ηθικοπλαστικό χαρακτήρα υψηλής ποιότητας. Χρησιμοποιώντας αλληγορίες και αποφθέγματα, έχει «διδάξει» ορισμένες από τις βαθύτερες αλήθειες της ανθρώπινης ζωής. Από τις κινηματογραφικές του ταινίες, εκτιμώ περισσότερο:

  • wolf02The Edge (1997)
  • Meet Joe Black (1998)
  • The Mask of Zoro (1998)
  • Hearts in Atlantis (2001)
  • The World’s Fastest Indian (2005)
  • Wolfman (2010)

Η τελευταία του ταινία, «Ο Λυκάνθρωπος», πραγματεύεται με αλληγορικό τρόπο, το ζήτημα της άνομης εξουσίας. Αποτελεί, πράγματι, την χειρότερη απειλή για την ανθρωπότητα, ο συνδυασμός:

  • wolf01απληστίας,
  • ουσιοεξάρτησης,
  • έλλειψης μόρφωσης και
  • εξουσίας.

Ο Ηγεμόνας-«Λυκάνθρωπος» (ή αλλιώς Madman, από το ομώνυμο τηλεοπτικό σήριαλ) κινείται εκτός του νόμου, χρησιμοποιεί παν-έργο (είναι πανούργος), κάθε μορφή βίας και μάλιστα, δε διστάζει να εισέλθει και στη σφαίρα του ιδιωτικού βίου των ανθρώπων προκειμένου να επιτύχει τους στόχους του. Ο σεβασμός του για την ανθρώπινη ζωή είναι ανύπαρκτος.

Η υπόθεση της ταινίας «The Wolfman»

wolf03Η παιδική ηλικία του Λόρενς Τάλμποτ έλαβε τέλος με το θάνατο της μητέρας του… Προσπαθώντας να ξεπεράσει το χαμό της και να ξεχάσει όλα όσα ακολούθησαν, απομακρύνεται από την οικογένειά του και για δεκαετίες κόβει κάθε σχέση με το παρελθόν… Όταν η αρραβωνιαστικιά του αδερφού του ζητά τη βοήθειά του προκειμένου να βρεθεί ο καλός της που εξαφανίστηκε, ο Λόρενς αναγκάζεται να επιστρέψει στο πατρικό του και να συνυπάρξει με τον πατέρα του. Αλλά η γενέτειρά του δεν είναι πια η ίδια, καθώς αποτρόπαια εγκλήματα λαμβάνουν χώρα και παντού βασιλεύει ο τρόμος… Στην προσπάθειά του να βρει το δολοφόνο του αδερφού του, αλλά και να προστατέψει τη γυναίκα που αγαπά, ο Λόρενς πρέπει να σταματήσει το μακελειό για να κλείσει ο κύκλος του αίματος και σε αυτή τη μάχη δε βγαίνει αλώβητος… Ενώ, λοιπόν, βρίσκεται στα ίχνη του τέρατος που σκορπίζει το θάνατο, ανακαλύπτει μια πανάρχαια κατάρα, μακάβρια βαριά, που μεταμορφώνει όσους μιαίνονται από αυτήν σε λυκάνθρωπους, όποτε έχει πανσέληνο… Πλησιάζοντας στην αλήθεια, αποκαλύπτεται μια σκοτεινή πλευρά του εαυτού του και του παρελθόντος του, την οποία σφραγίζει ένα τρομακτικό πεπρωμένο που δεν μπορούσε ποτέ του να φανταστεί.

 

Σχόλια

wolf04Οι πρωταίτιοι της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης είναι πρόσωπα εξουσίας, τόσο αδίστακτα όσο υποδεικνύει η αλληγορία του «Λυκάνθρωπου». Όμως δεν είναι μόνοι τους. Οι ειδοποιές διαφορές του «Λυκανθρώπου» είναι το ίδιο μεταδοτικές όσο μεταδοτικός είναι ο εκμαυλισμός των Golden Boys που προκάλεσαν την παγκόσμια οικονομική κρίση.

Πίσω από «αχυρένιες» κυβερνήσεις (οι οποίες παίζουν, μόνο, το σάκο του μποξ προκειμένου να εκτονώνονται συναισθηματικά οι λαοί) βρίσκονται διεθνείς οικονομικές μαφίες οι οποίες, αφενός κυβερνούν αυταρχικά τις κοινωνίες και αφετέρου, για να ικανοποιήσουν τις οικονομικές επιδιώξεις τους, μακελεύουν ανθρώπινες ζωές. Γιατί τι άλλο είναι η υποκίνηση πολέμων, η πρόκληση ανεργίας μεγάλης κλίμακας, η πτώχευση χωρών, τα εξαθλιωμένα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης, κ.λπ.

Όμως, ο δημόσιος διάλογος, τα Μ.Μ.Ε., τα blogs και τα κοινοβούλια τηρούν σιγή ιχθύος για την οικονομική μαφία, τη στιγμή μάλιστα που όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει. Γιατί, άραγε, συμβαίνει αυτό;

Την απάντηση δίνει, αλληγορικά, ο Μιχαήλ Ναϊμύ:

«Ένας υπνοβάτης είναι ο άνθρωπος με τη Μεγάλη Νοσταλγία, ανάμεσα σ’ ένα κόσμο, φαινομενικά, πολύ ξύπνιο. Σέρνεται από ένα όνειρο που οι άλλοι γύρω του ούτε βλέπουν, ούτε νιώθουν· έτσι σηκώνουν τους ώμους τους και κουτογελάνε κάτω από τα μουστάκια τους. Μα όταν ο Θεός του Φόβου, ο Ταύρος, που ξερνάει φωτιά και καπνό, φανεί στο προσκήνιο, τότε πέφτουν και δαγκώνουν το χώμα, ενώ ο υπνοβάτης για τον οποίο σήκωναν τους ώμους και κουτογελούσαν κάτω από τα μουστάκια τους, υψώνεται με τα φτερά της Πίστης πάνω απ’ αυτούς κι από τον ταύρο τους και μεταφέρεται μακριά, πάνω από την άλλη όχθη, στους πρόποδες του Απόκρημνου Βουνού». [σ. 212, Μιχαήλ Ναϊμύ, «Το Βιβλίο του Μιρδάδ», 1978, εκδ. Πύρινος Κόσμος]

Αποτελεί κοινό τόπο ότι η αιτία της κατάντιας των δυτικών κοινωνιών είναι το γεγονός ότι την ηγεσία αυτών των κοινωνιών ασκεί η οικονομική μαφία. Όμως, η κουλτούρα αυτών των κοινωνιών δεν επιτρέπει στους πολίτες να είναι συμφιλιωμένοι με την ιδέα του θανάτου. Έτσι, ο δημόσιος διάλογος, αναγκαστικά, υποπέφτει στο επίπεδο της παιδικής «πιτσικουλιάς». Αντί να συζητηθεί το μείζον πρόβλημα της ποιότητας και της νομιμότητας της ηγεσίας, συζητούνται – μάλιστα με στόμφο – άπειρα άλλα ζητήματα ελάσσονος σημασίας. Έτσι, οι «Λυκάνθρωποι», δεν ζουν μόνο, βασιλεύουν κιόλας.

Όσο, ο πολίτης, θα αναβάλλει την αντιμετώπιση του φόβου του για το θάνατο, τόσο οι «Λυκάνθρωποι» θα του μακελεύουν (και εντός, αλλά και εκτός εισαγωγικών) τη ζωή.

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Διαφύλαξη» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε το ζήτημα της ηγεσίας.

Υ.Γ. 2: Η μετάφραση της υπόθεσης της ταινίας προέρχεται από το http://www.myfilm.gr/3716

Υ.Γ. 3: οι φωτογραφίες από την ταινία «The Wolfman» προέρχονται από το www.thewolfmanmovie.com

 
Πώς η ζωή γίνεται Βίος; PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

sweetbeessmall«Όπως οι μέλισσες μαζεύουν το μέλι, έτσι κι εμείς ξεδιαλέγουμε ό,τι πιο γλυκό έχει το κάθε πράγμα και πλάθουμε Εκείνον. Αρχίζουμε ακόμα και με το πιο ασήμαντο, το πιο παραπεταμένο (φτάνει μόνο να το γεννάει η αγάπη)· με τη δουλειά και την ξεκούραση, με τη σιωπή ή με μια μικρή μοναχική χαρά, με το κάθε τι που κάνουμε μόνοι χωρίς συμπαραστάτες κι οπαδούς, τον θεμελιώνουμε αυτόν – που δε θα προφτάσουμε να τον γνωρίσουμε, όπως οι πρόγονοί μας δεν πρόφτασαν να γνωρίσουν εμάς. Κι ωστόσο, οι σβησμένες αυτές σκιές των περασμένων ζουν μέσα μας με πλήθος μορφές: είναι οι κλίσεις μας, είναι οι τροπές της μοίρας μας, το αίμα μας που σφυροκοπάει, κι η αιώνια χειρονομία που ανεβαίνει απ’ τα βάθη των Καιρών.

Υπάρχει, λοιπόν, τίποτα που θα μπορούσε να νεκρώσει την ελπίδα σας πως, κάποια μέρα, εκείνος, ο Απώτατος, θα σας κλείσει εντός του;» [σ. 68, Rainer Maria Rilke, «Γράμματα σ’ ένα νέο ποιητή», 1987, εκδ. Ίκαρος]

 

Σχόλια

Η παρούσα οικονομική και κοινωνική κρίση της πολιτείας αποτελεί, όπως και όλες οι προηγούμενες μικρές και μεγάλες κρίσεις της ζωής μας, μια ευκαιρία να ξαναδούμε ποιο είναι το ουσιώδες της ανθρώπινης ζωής.

Οι συνθήκες της καθημερινότητάς μας αλλάζουν διαρκώς. Αρκεί να θυμηθούμε το παρελθόν μας για να επιβεβαιώσουμε το γεγονός ότι ακόμα και οι οδυνηρότερες συνθήκες τις οποίες έχουμε αντιμετωπίσει, κάποτε πέρασαν και ξεχάστηκαν.

Εκείνο που πάντα απέμενε και μάλιστα, σωρευτικά, διαμόρφωσε τη λεπτότητα της διάκρισής μας, τη νοημοσύνη μας και εν τέλει, την ευχέρεια να διευθετούμε με δημιουργικό τρόπο τις μορφές του κτιστού κόσμου.

 

Ζητούμενα, στις σημερινές συνθήκες της πολιτείας είναι, να ανακτήσουμε τη νηφάλια και καθαρή σκέψη, να υιοθετήσουμε – παρά τις άπειρες δικαιολογίες να πράξουμε το αντίθετο – και πάλι μια έντιμη και ενάρετη συμπεριφορά, ο ένας προς τον άλλον, να απελευθερώσουμε και στη συνέχεια να υποστηρίξουμε και να αναδείξουμε τις υπάρχουσες εναλλακτικές εκδοχές ηγεσίας, να αντικρίσουμε τα προβλήματα της πολιτείας, κατάματα και να τα επιλύσουμε όλα· ένα-ένα. Έτσι γίνεται η ζωή μας, Βίος.

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» επειδή επιχειρεί να παρακινήσει τους πολίτες να δράσουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

 
Η αξιοπρέπεια PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

wisdom«Η αξιοπρέπεια είναι κάτι πολύ σπάνιο. Ένα γραφείο ή μία αξιοσέβαστη θέση δίνουν αξιοπρέπεια. Είναι σαν να φοράς γραβάτα. Η γραβάτα, το κοστούμι, το πόστο δίνουν αξιοπρέπεια. Ένας τίτλος ή μια θέση δίνουν αξιοπρέπεια. Ξεγύμνωσε όμως τους ανθρώπους απ’ όλα αυτά και θα δεις ότι πολύ λίγοι θα ‘χουν εκείνη την ποιότητα της αξιοπρέπειας που δίνει η ελευθερία του να μην είσαι τίποτα. Οι άνθρωποι λαχταρούν να είναι κάτι, και με το να είναι κάτι παίρνουν μια θέση στην κοινωνία, που θεωρείται σεβαστή. Οι άνθρωποι κατατάσσονται σε διάφορες κατηγορίες – έξυπνοι, πλούσιοι, επιστήμονες, άγιοι – κι όποιος δεν μπορεί να καταταγεί σε μια κατηγορία αναγνωρισμένη από την κοινωνία θεωρείται πρόσωπο περιθωριακό. Η αξιοπρέπεια δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν κάτι δεδομένο, δεν μπορεί να καλλιεργηθεί, και αν κανείς είναι συνειδητά αξιοπρεπής, σημαίνει ότι όλη την ώρα νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του, που σημαίνει ότι είναι ασήμαντος, μικροπρεπής. Το να είσαι τίποτα σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος από την ιδέα του να είσαι κάτι. Αληθινή αξιοπρέπεια υπάρχει όταν δεν ανήκεις ή [θεωρείς ότι] βρίσκεσαι σε κάποια ξεχωριστή θέση. Αυτό δεν μπορεί κανείς να σ’ το αφαιρέσει, θα υπάρχει πάντα». [σ. 37, Κρισναμούρτι, «Γράμματα σε μια νεαρή φίλη», 2000, εκδ. Καστανιώτη].

 

Σχόλια

 

Δεν είναι δυνατό, μια πολιτεία να προκόψει αν δεν μπορεί ευχερώς να διακρίνει τα σύμβολα (σημαίνοντα) από την πραγματικότητα (σημαινόμενα).

Αν τα σύμβολα αξιοπρέπειας συγχέονται με αυτή καθαυτή την αξιοπρέπεια, τότε, η χρήση της αξιοπρέπειας ως κριτήριο αξιολόγησης της ανθρώπινης ποιότητας θα πρέπει να αποκλείεται. Για παράδειγμα, αν θέσεις κρατικών ή κυβερνητικών αξιωματούχων καταλαμβάνονται από πρόσωπα τα οποία στερούνται πραγματικής αξιοπρέπειας, όχι όμως και συμβόλων της, τότε πώς είναι δυνατόν η πολιτεία να προκόψει;

Χρήσιμο θα ήταν ο κάθε πολίτης, να αναλογίζεται, από καιρού εις καιρόν, αν ξαφνικά έχανε όλα τα σύμβολα αξιοπρέπειας (θέσεις, αξιώματα, υλικός πλούτος, εξουσία κ.λπ.) και έπρεπε να απαντήσει στο ερώτημα: επιτέλεσες το καθήκον σου όταν τα πράγματα ήταν δύσκολα;

Πόσοι πολιτικοί (αν, υποθετικά είχαν απολέσει κάθε σύμβολο εξουσίας) θα είχαν κάτι να απαντήσουν στο ερώτημα: γιατί αφήσατε τα πράγματα να φτάσουν στο σημερινό αδιέξοδο;

Πόσοι ακαδημαϊκοί θα απαντούσαν πως, ναι, ορθώσαμε το ανάστημά μας και καταδείξαμε εγκαίρως και με πληρότητα, την αδιέξοδη πορεία της χώρας.

Λίγοι είναι οι εκπαιδευτικοί που επινοούν τρόπους μετάδοσης της βαθύτερης μόρφωσης στους μαθητές τους, παρά την κονσερβοποίηση της μεθόδου διδασκαλίας. Οι υπόλοιποι; Τι κάνουν για την ουσιαστική προκοπή των πνευματικών παιδιών τους;

Ελάχιστων εξαιρουμένων, από τους ανθρώπους των Μ.Μ.Ε., πόσοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν (αν, υποθετικά, ευρίσκονταν άνευ συμβόλων υψηλής ποιότητας) ότι έδωσαν τη μάχη τους προκειμένου να αυξηθεί η κατά κεφαλήν καλλιέργεια της πολιτείας;

Από τους ιατρούς, πόσοι θα μπορούσαν να βεβαιώσουν ότι σε κάθε περίπτωση, τίμησαν πλήρως τον ιπποκρατικό τους όρκο;

 

Για την προκοπή των πολιτών και της πολιτείας συνολικά, προϋποτίθεται η ικανότητα διάκρισης μεταξύ του πραγματικού και του συμβολικού. Η αξιοπρέπεια χαρακτηρίζει ευκρινώς, εκείνους τους λίγους που εργάζονται πραγματικά, για την προκοπή των πολιτών και της πολιτείας.

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» επειδή επιχειρεί να παρακινήσει τους πολίτες προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://www.purposeful-parenting.com/uploaded_images/wisdom_-742279.jpg

 
Η μέγγενη των προσδοκιών PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

allsmilessmallΕλεγε χθες ένας συνάδελφος ότι αποφάσισε να καθαρίσει λίγο το γραφείο του και ξαφνικά βρέθηκε με πέντε-δέκα φορτιστές κινητών. Κάποιοι από αυτούς ήταν διπλοί και τριπλοί, άλλοι ήταν για προηγούμενα μοντέλα κινητών τηλεφώνων, τα οποία σίγουρα, κάπου θα κείτονται μέσα στον σωρό των γκάτζετ που όλα αυτά τα χρόνια αγοράζαμε μανιωδώς και χωρίς καμία φειδώ.

Αυτή, ίσως θα είναι από τις ελάχιστες καλοδεχούμενες και καθόλου αμελητέες παρενέργειες της πρωτόγνωρης κρίσης που βιώνουμε: να επαναπροσδιορίσουμε τις ανάγκες μας και μέσα από αυτές τους εαυτούς μας. Να απελευθερωθούμε - όχι ανώδυνα φυσικά- από τη μέγγενη των προσδοκιών (σα βεβαιότητες φαντάζουν μέσα στα ιλουστρασιόν περιτυλίγματα - που λυσσαλέα καλλιεργούσε όλα τα προηγούμενα χρόνια η καλοστημένη διαφημιστική μηχανή της κατανάλωσης και του μηδενισμού.

Θα πάθουμε σοκ, σίγουρα. Θα νιώσουμε γυμνοί από φτιασίδια και άδειοι. Σχεδόν δυστυχισμένοι από την έλλειψη των επαναλαμβανόμενων «στιγμών χαράς» που μέχρι σήμερα κολλούσαν μεταξύ τους τα κομμάτια του είναι μας. Θα αποπροσανατολιστούμε και θα περιφερόμαστε για καιρό χαμένοι και νευρικοί, χωρίς τα μικρά ανταλλάγματα με τα οποία πιστεύαμε ότι θωρακίζαμε την ανεκτικότητά μας απέναντι σε αυτόν τον σκληρό και ανελέητο κόσμο, τον εργοδότη, τον γείτονα, τον συνάνθρωπο. Θα χάσουμε κάθε ενδιαφέρον για τη βόλτα και τον περίπατο. Τι να τον κάνεις τον χρόνο, άμα δεν έχεις χρήμα και δυνατότητα να το ξοδέψεις; Θα κλειστούμε στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μας, αδύναμοι να σύρουμε τα πόδια μας μέχρι το διπλανό δωμάτιο. Θα πλήξουμε ανεπανόρθωτα. Θα βουλιάξουμε στον καναπέ ηττημένοι, θα ανοίξουμε την τηλεόραση -την περσινή- για να ακούμε κάπου στο βάθος του σαλονιού τις κραυγές αγωνίας της αγοράς και των εντεταλμένων της. Μόνοι και έρημοι. Χωρίς επιθυμία, όνειρο ή θέληση. Αυτά θα έχουν παραμείνει στα ράφια μαζί με τα παρκαρισμένα «προϊόντα», γιατί πάντα μαζί πήγαιναν.

Πόσο θα διαρκέσει το πένθος της απώλειας; Ανάλογα με τον βαθμό εξάρτησης του καθενός. Πολύ ή λιγότερο, πάντως οι περισσότεροι, για να μην πω όλοι, θα το περάσουμε. Κι όταν αυτό θα συμβεί, ίσως ξυπνήσουμε αλλιώς. Ισως όταν πάψουμε να απολαμβάνουμε με τον τρόπο που ξέρουμε, αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε για τα χρήσιμα και τα αναγκαία. Ισως καταλάβουμε ότι ο χρόνος είναι πλουσιότερος από το χρήμα αν τον ξοδέψουμε σε μία βόλτα με τα παιδιά μας στο βουνό ή στη θάλασσα, αντί για το μολ της συνοικίας μας. ΄Η ότι το πρωινό της Κυριακής είναι πανέμορφο μόνο και μόνο γιατί το σπίτι έχει πλημμυρίσει από τη μυρωδιά του φαγητού που μαγειρεύουμε. Οτι στο τέλος τέλος, και τα παιδιά μας μπορεί να γίνουν πιο ευτυχισμένα, μεγαλώνοντας μέσα σε σπιτικές μυρωδιές και όχι στην πλαστική τσίκνα του ταχυφαγείου. Οτι ήρθε η ώρα - με το ζόρι και χωρίς τη θέλησή μας, το ξέρω - να τα μετρήσουμε όλα από την αρχή. Να αναμετρηθούμε με τις ανάγκες μας και να ανακαλύψουμε εκείνες που μέχρι σήμερα αγνοούσαμε πεισματικά παρασυρμένοι από τη δίνη των καιρών. Nα βρούμε αλλού τη χαρά και την απόλαυση. Να ξαναβρούμε ο ένας τον άλλον.

Μπορεί, πάλι, να μην συμβεί τίποτα από τα παραπάνω. Αν η εξάρτηση έχει γίνει εθισμός, τότε κάποιοι θα δυσκολευτούν πολύ να δουν τον κόσμο τους με άλλα μάτια. Θα πιαστούν ακόμα πιο πεισματικά από όσα θεωρούν σημαντικά και ποθητά και θα βιώσουν τη θλίψη τους σε όλο της το μεγαλείο. Και δεν θα έχουν και χρήματα για ψυχοθεραπεία, διότι ως γνωστόν, κοστίζει.

Είναι προφανές ότι για κάποιους δεν θα υπάρχει καν η πολυτέλεια όλων αυτών των διλημμάτων και της ανακάλυψης του άλλου εαυτού, παρά μόνο ο πραγματικός, σκληρός και αμείλικτος αγώνας για την επιβίωση. Και δυστυχώς, είναι πολλοί αυτοί. Οι εσωτερικές αναζητήσεις είναι για εκείνους που θα μπορούν να επιβιώσουν, αλλά θα αναμετρηθούν με την πρόκληση να διαβιώσουν τελείως διαφορετικά απ’ ό,τι ήξεραν.

 

Υ.Γ. 1: άρθρο της κας Έλλης Τριανταφύλλου, στην Καθημερινή 19/2/2010.

Υ.Γ. 2: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή αποτελεί μια έμπρακτη απόδειξη ότι το Καλό που έχει μέσα του ο κάθε άνθρωπος, με την επίπονη δουλειά του, με υπομονή, πείσμα και ανεκτικότητα, κάποια στιγμή θα βγεί προς τα έξω και θα γίνει υπηρεσία προς τον συνάνθρωπό του.

Υ.Γ. 3: η φωτογραφία προέρχεται από το http://www.kaitlynstover.com/wp-content/uploads/2009/02/all-smiles2.jpg

 
Πρόσοδος versus Αγάπης PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

Τι είναι η αγάπη;

rentvslovesmall«Εκείνος, που έχει την αγάπην, είναι μεγαλόψυχος, ανεκτικός και με πλατειά καρδιά· γίνεται ευεργετικός και ωφέλιμος· η αγάπη δεν φθονεί, η αγάπη δεν ξιππάζεται και δεν φέρεται με αλαζονείαν και προπέτειαν· δεν φουσκώνει από οίησιν και υπερηφάνειαν· δεν πράττει τίποτε το άσχημον, δεν ζητεί τα ιδικά της συμφέροντα, δεν ερεθίζεται από θυμόν και οργήν, δεν σκέπτεται ποτέ κακόν κατά του πλησίον, ούτε λογαριάζει το κακόν που έπαθε από αυτόν. Δεν χαίρει, όταν βλέπη να γίνεται κάτι άδικον, χαίρει δε όταν βλέπη την αλήθειαν να επικρατή. Σκεπάζει όλας τα ελλείψεις του πλησίον και δεν τον διαπομπεύει δι’ αυτάς· σχηματίζει ευμενή πεποίθησιν υπέρ του αγαπωμένου εις όλα· και όταν ευρίσκεται ενώπιον παρεκτροπών του πλησίον ελπίζει, ότι από όλας αυτάς θα διορθωθεί ούτος· εις όλα δεικνύει υπομονήν δια τον πλησίον. Η αγάπη δεν ξεπέφτει ποτέ, αλλά μένει πάντοτε βεβαία και ισχυρά, ακόμη και μετά τον θάνατόν μας». [Α’ Κορινθίους, κ. ΙΓ’, στ. 1-13]

«Η αγάπη είναι η μόνη απάντηση στο πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης» [σ. 17, Έριχ Φρομ, «Η τέχνη της Αγάπης», 1978, εκδ. Μπουκουμάνης]

«Μερικές φορές βγαίνω και λέω καλημέρα σε κάποιον κι αυτός – έχουμε φτάσει πράγματι σ’ αυτό το σημείο – γυρίζει και με ρωτάει: ‘Γνωριζόμαστε;’ ‘Όχι’, του λέω, ‘αλλά δε θα ήταν ωραίο;’. Καμιά φορά λένε όχι. Δικαίωμά τους. Εγώ όμως έκανα αυτό που ήθελα. Είπα καλημέρα. Κι αυτοί έκαναν αυτό που ήθελαν είτε ανταποδίδοντας είτε όχι.

Αν δεν προσδοκούμε τίποτα, έχουμε τα πάντα, λέει ο Βούδας. Αγάπα επειδή θέλεις να αγαπάς. Δίνε επειδή θέλεις να δίνεις. Τα λουλούδια ανθίζουν επειδή έτσι είναι η φύση τους, όχι επειδή τα θαυμάζουν οι άνθρωποι! Ζήσε και αγάπα επειδή θέλεις. Επειδή αυτή είναι η φύση σου». [σ. 103, Λέο Μπουσκάλια, «Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις», 1988, εκδ. Γλάρος].

«Αγάπη είναι ο σίγουρος οδηγός προς το υψηλότερο επίπεδο συνειδητότητας που είναι ικανός να φτάσει ο άνθρωπος». [σ. 105, ό.π.]

Know that love is a careless child
And forgets promise past;
He is blind, he is deaf when he list,
And in faith never fast.
But true love is a durable flame
In the heart ever burning;
Never sick, never tired, never dead;
From itself never turning.

 

Η επιπόλαιη αγάπη μοιάζει με ένα άτσαλο παιδί
Που αθετεί τις υποσχέσεις του·
Δεν βλέπει, ούτε ακούει όταν επιμετρεί,
Και δύσκολα εμπιστεύεται.
Όμως, η αληθινή αγάπη είναι μια ανθεκτική φλόγα
Που καίει για πάντα μέσα στην καρδιά·
Ποτέ δεν αδυνατίζει, ποτέ δεν κουράζεται, ποτέ δεν πεθαίνει·
Ποτέ δεν αποστρέφεται τον Εαυτό της.
 

[anonymous poem about the pilgrimage to Walsingham in Tudor times]

 

«Όποιος βλέπει όλα τα πλάσματα στον Εαυτό του και τον Εαυτό του σε όλα τα πλάσματα, δεν μισεί και δεν θλίβεται.
Ποια θλίψη και ποια πλάνη θ’ αγγίξει τον σοφό που βλέπει την ενότητα της Ζωής γνωρίζοντας στον Εαυτό του όλα τα πλάσματα;».
[σ. 83-84, ISA Ουπανισάδα, 1987, εκδ. Όμιλος Μελετών].

 

Στον πλατωνικό διάλογο, Συμπόσιον, η Διοτίμα η προφήτης, αναφέρει την άποψή της περί του Έρωτος:

«του έρωτος αντικείμενον η παντοτινή του αγαθού κατοχή». [σ. 154, Πλάτωνος, «Συμπόσιον», 1994, εκδ. ‘Εστίας’]

«Έρως είναι λοιπόν τούτο, γέννησις εντός του ωραίου, και σωματική και ψυχική». [σ. 156, ό.π.]

«όσοι αφ’ ετέρου εγκυμονούν εις την ψυχήν … όσα είναι πρέπον μία ψυχή και να κυοφορήση και να γεννήση. Και τι είναι αυτό το πρέπον; Φρόνησις και τ' άλλα προτερήματα (σωφροσύνη και δικαιοσύνη)». [σ.168, ό.π.]

Με τον Έρωτα ο άνθρωπος «θ’ αντικρύση εξαφνικά ένα κάλος θαυμασίας φύσεως,… ο οποίον πρώτον μεν υπάρχει αιώνιον και δεν υπόκειται ούτε εις ελάττωσιν, έπειτα δεν είναι ωραίον από μιας απόψεως, άσχημον από της άλλης, ούτε ωραίον σήμερον, ωσάν να ήτο δια μερικούς ωραίον, δι’ άλλους άσχημον. … ‘Φαντάσου’ είπε ‘τώρα, αν κανενός εδίδετο η χάρις το απόλυτον κάλλος ν’ αντικρύση, άδολον, καθαρόν, αμιγές, όχι ανακατωμένον με σάρκας γήϊνας και χρώματα και κάθε άλλην ματαιότητα θνητήν, αλλ’ αν το κάλλος το απόλυτον ηδύνατο ν’ αντικρύση εις την θείαν μοναδικότητα της μορφής του! Ανάξιος, φαντάζομαι, θα ήτον ο βίος ενός ανθρώπου’ είπεν ‘που έχει το βλέμμα του προς τα εκεί και εκείνο βλέπει με το όργανον [το όμμα της ψυχής] που πρέπει, και μ’ εκείνο ευρίσκεται μαζί; Ή λησμονείς’ προσέθεσε ‘ότι εδώ, και μόνον εδώ, θα έχη το χάρισμα, βλέπων με ό,τι είναι ορατή την ωραιότητα, να γεννά όχι φαντάσματ’ αρετής, αφού δεν είναι φάντασμα αυτό που αγκαλιάζει, αλλά την αληθινήν, αφού την αλήθειαν αγκαλιάζει; Και όταν γεννήση και αναθρέψει αρετήν αληθινήν, έχει την δυνατότητα να γίνη των θεών ο αγαπημένος και, όσον είναι θεμιτόν εις έναν άνθρωπον, αθάνατος και εκείνος». [σ. 178, ό.π.]

«Γιατί, ξανά καταφεύγω στη γραφή; Μη με ρωτάς τόσο αδυσώπητα. Γιατί είν’ αλήθεια πως τίποτε δεν έχω να σου πω. Αλλά, τα χέρια σου, όπως και να ‘ναι, θα δεχτούν το σημείωμα αυτό». [Γκαίτε, στο, σ. 189, Ρολάν Μπαρτ, «Αποσπάσματα του ερωτικού λόγου», 1977, εκδ. Ράππα].

«Η Αγάπη είναι ο Νόμος του Θεού. Ζείτε για να μάθετε να αγαπάτε. Αγαπάτε για να μάθετε να ζείτε. Κανένα άλλο μάθημα δε ζητήθηκε από τον Άνθρωπο.

Και τι σημαίνει ν’ αγαπάς, παρά το ν’ απορροφά αυτός που αγαπά το αγαπημένο, έτσι ώστε οι δύο να γίνουν ένα.

Καμιά Αγάπη δεν είναι δυνατόν να υπάρξει, εκτός από την Αγάπη του Εαυτού. Κανένας Εαυτός δεν είναι πραγματικός, εκτός από τον Εαυτό που τ' αγκαλιάζει όλα. Γι’ αυτό ο Θεός είναι όλος Αγάπη: γιατί αγαπά τον Εαυτό Του.

Η Αγάπη δεν είναι αρετή. Η Αγάπη είναι ανάγκη· μεγαλύτερη από το ψωμί και το νερό, μεγαλύτερη από το φως και τον αγέρα.

Η Αγάπη ενοποιεί. Το Μίσος διαχωρίζει.

Η Αγάπη είναι Ειρήνη παλλόμενη από τις μελωδίες της Ζωής. Το Μίσος είναι πόλεμος που ηχεί από τ' απαίσια χτυπήματα του Θανάτου. Τι προτιμάτε; Ν’ αγαπάτε και να είστε για πάντα μέσα στην Ειρήνη; Η να μισείτε και να είστε για πάντα μέσα σε πόλεμο;». [σ. 82, Μιχαήλ Ναϊμύ, «Το βιβλίο του Μιρδάδ», 1978, εκδ. Πύρινος Κόσμος]

 

Τι είναι πρόσοδος;

Πρόσοδος είναι η ροή χρημάτων ή άλλου οικονομικού οφέλους που κάνει δυνατή η κατοχή πλούτου. Πλούτος είναι η ιδιοκτησία αγαθών διαρκείας τα οποία αποφέρουν στον ιδιοκτήτη τους εισόδημα ή άλλα οφέλη για μια μακρόχρονη περίοδο.

Κατά την προβιομηχανική περίοδο, οι γαιοκτήμονες απαιτούσαν και εισέπρατταν από τους αγρότες, την γεωπρόσοδο ως αντάλλαγμα για την παραχώρηση της γης τους, στους αγρότες προς εκμετάλλευση.

Ο εργαζόμενος, π.χ. συμβολαιογράφος, σε μια «ανοικτή», δηλαδή, ανταγωνιστική αγορά, εισπράττει μόνο την αμοιβή της εργασίας του, συν ένα εύλογο κέρδος. Όταν η αγορά αυτή είναι «κλειστή», δηλαδή, ολιγοπωλιακή ή μονοπωλιακή, τότε ο συμβολαιογράφος εισπράττει επιπλέον την πρόσοδο.

Όταν θέλουμε πρόσοδο και δεν έχουμε, τότε, για να αποκτήσουμε, υψώνουμε «τείχη»: «κλειστά» επαγγέλματα, αναποτελεσματικό κράτος (πρόσοδος = μίζα), ανομία (πρόσοδος = ψηφοθηρία ως αντάλλαγμα για ρουσφέτια), τεράστια οικονομικώς μη βιώσιμα συγκροτήματα τύπου εξειδικευμένα στην χειραγώγηση της κοινής γνώμης, μη δημοκρατικά πολιτικά κόμματα, δικομματισμός, εργαζόμενοι vs άνεργοι, ενταγμένοι vs αποκλεισμένοι, κ.λπ.

«Και αφού οι γαιοκτήμονες απολαμβάνουν ένα παραδοσιακό τρόπο ζωής, δεν έχουν ανάγκη να σκοτίζονται με ζητήματα παραγωγικότητας. Στην πραγματικότητα, μπορεί να αντιμετωπίζουν με απόλυτη εχθρότητα τις βελτιώσεις που θα μπορούσαν να υψώσουν το βιοτικό επίπεδο των χωρικών και να τους κάνουν λιγότερο δουλικούς». [σ. 464, Joan Robinson, «Εισαγωγή στην σύγχρονη οικονομική», 1977, εκδ. Παπαζήση]

Εντός ενός κοινωνικού σώματος, τα τεχνητά τείχη απαιτούν την συνεχή καλλιέργεια τεχνητής αντιπαλότητας προκειμένου αυτά να συντηρούνται. Εξ ου και η συμβολική βία, οι αποκλεισμοί, οι λόγω και έργω ύβρεις, κ.λπ.

Οι πρόσοδοι και η Αγάπη αποκλείονται αμοιβαία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, στην πολιτεία, η Αγάπη τελεί υπό απαγόρευση (χωρίς εισαγωγικά το απαγόρευση).

Η Αγάπη εξοβελίζεται μέσω της καλλιέργειας του Μίσους. Οι τρόποι με τους οποίους αυτό γίνεται είναι πασιφανείς: Κοινοβούλιο, Μ.Μ.Ε. διαφημίσεις, ναρκωτικά, ψυχοφάρμακα, ανεργία, ανομία, αναξιοκρατία, έλλειψη παιδείας, κακός παραδειγματισμός, αστυφιλία, κ.λπ.

Όπως αναφέρεται παραπάνω, «Η Αγάπη είναι ανάγκη· μεγαλύτερη από το ψωμί και το νερό, μεγαλύτερη από το φως και τον αγέρα», πράγμα που σημαίνει ότι η στέρησή της μαραίνει ψυχικά τους πολίτες, έτσι ώστε αυτοί να πάψουν να προβάλλουν αντιστάσεις. Έτσι, τα «τείχη» υψώνονται, τα ολιγοπώλια εγκαθιδρύονται, οι πρόσοδοι εισπράττονται και όταν, κάποτε, οι ξένοι πάψουν να παρέχουν στην πολιτεία δάνεια, τότε η πολιτεία πηγαίνει κατά διαβόλου.

 

Συζήτηση:

Εδώ, κάποιος, θα ρωτούσε: «καλά, τι μας προτείνεις; Να ρίξουμε τα ‘τείχη’; Αν το κάνουμε, τότε θα χάσουμε τις προσόδους και δε θα έχουμε χρήματα για να ζήσουμε!».

Απαντώ: «Λάθος! Με ριγμένα τα ‘τείχη’ και με ταυτόχρονη ανάπτυξη μιας κοινωνίας σχέσεων, αναπόφευκτα θα αυξηθεί ισχυρά ο βαθμός ολοκλήρωσης της πολιτείας, με συνέπεια την αναβάθμιση των συνεργιών εντός της, με αποτέλεσμα την πολύ έντονη αναβάθμιση της παραγωγικότητας και της καινοτομίας. Από εκεί θα αναπληρωθούν οι χαμένες πρόσοδοι. Ταυτόχρονα, θα μπορέσουμε να ζήσουμε σαν Άνθρωποι· με Αγάπη».

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» επειδή επιχειρεί να παρακινήσει τους πολίτες να δράσουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

 
Φιλέτα εγκληματικών πράξεων PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

filesmall«Πιστεύεται ηλιθιωδώς πως μια εγκληματική πράξη πρέπει για κάποιο λόγο να είναι προϊόν περισσότερης σκέψης και μεγαλύτερης θέλησης σε σχέση με κάποια αθώα ενέργεια. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν υπάρχει διαφορά. Οι πράξεις έχουν μια ελαστικότητα που οι ηθικές κρίσεις αγνοούν» [σ. 32, Ρομπέρτο Σαβιάνο, «Γόμορρα», 2006, εκδ. Πατάκη».

 

Μία μεγάλη εγκληματική πράξη, εφόσον κατατμηθεί σε πολλές μικρές, φαινομενικά αθώες πράξεις, τις οποίες, μάλιστα, διεκπεραιώσουν πολλοί, άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι, περνάει απαρατήρητη.

Με τον τρόπο της φιλετοποίησης του εγκλήματος, το έγκλημα κοινωνικοποιήθηκε: μια «μικρή» ρουφιανιά σε βάρος του συναδέλφου, μια «μικρή» καθυστέρηση στην διεκπεραίωση των δικαιολογητικών του μικροεπιχειρηματία που δεν υποτάχθηκε στα μεγάλα συμφέροντα, μια «μικρή» αποσιώπηση κάποιας είδησης, μια «μικρή» απόθεση δημιουργικότητα και εργασιακού χρόνου σε επιχειρήσεις που ανήκουν σε αντικοινωνικά μορφώματα και σιγά, σιγά, τα πράγματα έφτασαν έως τη συμφορά που βιώνει η πολιτεία.

Ο κακός παραδειγματισμός, η νοητική βία της αναξιοκρατίας, η ακρισία και η σύγχυση που προκαλούν τα ναρκωτικά και τα ψυχοφάρμακα, η εργασιακή τιμαριοποίηση και η ανεργία, κατέστησαν τους πολίτες ενεργούμενα της οικονομικής ελίτ.

Η οικονομική καταστροφή, όμως, δεν είναι το μεγαλύτερο δεινό. Υπάρχει ένα δεινό που είναι χειρότερο ακόμη και από την φυσική πείνα, τη σωματική εκπόρνευση, την παιδική αμορφωσιά και όλα τα υπόλοιπα αποτρόπαια που έπονται.

Η παραίτηση από κάθε ηθική αξίωση και η προσχώρηση σε μια στάση ζωής που βασίζεται στη μοχθηρία και την αντιπαλότητα, αποτελούν την μεγαλύτερη και ίσως αξεπέραστη, απώλεια των πολιτών η οποία, μάλιστα, δεν είναι τίποτα άλλο παρά αποτέλεσμα δικών τους επιλογών.

Η αδιαφορία - αν όχι η περιφρόνηση – του πολίτη για την ηθική υπόσταση των αποδεκτών:

  • Της αγοραστικής του δύναμης
  • Της πολιτικής ψήφου του
  • Της προσωπικής του εργασίας
  • Των υπολοίπων προσωπικών του εφοδίων (χρόνος, σχέσεις, επινοητικότητα, κ.λπ.)

τον οδήγησε στο σημείο να νοιώθει τέτοια αφόρητη μοναξιά – παρότι ευρισκόμενος ανάμεσα σε μέγα πλήθος άλλων ανθρώπων – ώστε να είναι αναγκασμένος να ξεπέσει στις ουσιοεξαρτήσεις. Επόμενο ήταν. Αφού άφησε την ενοποιό και ζωογόνα δύναμη της Αγάπης να ατονήσει και να μαραθεί. Αφού επέτρεψε σε άτομα με αποξηραμένες ψυχές να τον άγουν, να τον φέρουν και να τον καθοδηγούν.

 

Κατά τις επιλογές, ανάλογα και τα αποτελέσματα.

 

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Διαφύλαξη» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την ελευθερία.

 
«Εγώ» Uber Alles PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

mothertheresasmallΆλλο είναι ο άνθρωπος και άλλο είναι τα ζώα.

Τα ζώα, «είναι», τα χαρακτηριστικά τους. Είναι από μόνα τους. Δεν χρειάζονται κάτι άλλο, πέρα από αυτά τα ίδια, για να υπάρξουν.

Οι άνθρωποι, «είναι», οι προσωπικές σχέσεις τους με άλλους ανθρώπους. Χωρίς προσωπικές σχέσεις, γίνεται τόσο μηχανική η συμπεριφορά τους (επειδή είναι προσανατολισμένη μόνο στην επιβίωση), ώστε αυτή, δεν διαφέρει ουσιωδώς από εκείνη των ζώων.

Ο άνθρωπος είναι λογικός, μόνο, «μέσα» από προσωπικές σχέσεις.

«Η ανθρώπινη λογική ικανότητα εμφανίζεται ως συνάρτηση σχέσης, όχι ως έμφυτο δεδομένο ιδίωμα. … Δεν είναι έμφυτο (λειτουργικά-βιολογικά αυτοματικό) ιδίωμα η μετάβαση από τις λειτουργίες της αντίληψης στο γεγονός της υποκειμενικής αυτεπίγνωσης-αυτοσυνειδησίας, όπου και ‘συγκεφαλαιώνεται’ η λογική ικανότητα» [σ. 20, *].

Η ζωή μιας πολιτείας χαρακτηρίζεται από ουσιώδεις και από επουσιώδεις παραμέτρους. Ουσιώδεις είναι, μόνο, εκείνες που αφορούν τις υπάρχουσες προσωπικές σχέσεις μεταξύ των πολιτών (π.χ. η ύπαρξη είτε έλλειψη αλληλεγγύης, δικαιοσύνης, παιδείας, δημογραφία, εργασιακή ικανοποίηση, κ.λπ.) . Επουσιώδεις είναι όλες οι υπόλοιπες (π.χ. το ύψος του ετήσιου ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, το δημόσιο χρέος, το κρατικό έλλειμμα, ο αριθμός των αυτοκινήτων σε κυκλοφορία, το πλήθος των τηλεοπτικών σταθμών, το πλήθος των δημοσίων υπαλλήλων, το πλήθος της μουσικής παραγωγής, το πλήθος των βουλευτών, η ύπαρξη παράνομων μονοπωλίων, η εγκληματικότητα, οι ουσιοεξαρτήσεις, το πλήθος των διαζυγίων, η δημογραφική εξέλιξη, κ.λπ.).

Μακροπρόθεσμα, οι επουσιώδεις παράμετροι αποτελούν, μόνο, αποτελέσματα των ουσιωδών παραμέτρων. Με άλλα λόγια, φροντίζοντας, μόνο, τις ουσιώδεις παραμέτρους, αυτόματα, προσαρμόζονται και όλες οι επουσιώδεις.

Υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν ότι «υπάρχουν», «μέσα» από τις σχέσεις τους. Οι άνθρωποι αυτοί σκέφτονται, εργάζονται και ζουν εστιάζοντας την προσοχή τους, κυρίως, στην ποιότητα και το πλήθος των σχέσεών τους με τους συνανθρώπους τους.

Οι υπόλοιποι άνθρωποι, πιστεύουν ότι «είναι» το «Εγώ» τους. Πιστεύουν, δηλαδή, ότι «είναι» οι σκέψεις τους, ο χαρακτήρας τους, οι προτιμήσεις τους, οι ικανότητές τους, τα υλικά αγαθά που κατέχουν, η φήμη τους, η εξουσία που κατέχουν, η ψυχολογική τους διάθεση, οι σκέψεις τους, η εξυπνάδα τους, το υλικό του σώμα, η ομορφιά τους, η ομιλία τους, η οσμή τους, η αφή τους, οι υπόλοιπες αισθήσεις τους, το όνομά τους, η μνήμη τους, κ.λπ. Οι άνθρωποι αυτοί σκέφτονται, εργάζονται και ζουν εστιάζοντας την προσοχή τους, κυρίως, στις επουσιώδεις παραμέτρους που ανέφερα παραπάνω.

Μία πολιτεία που ασχολείται αποκλειστικά με τις επουσιώδεις παραμέτρους και μάλιστα αγνοεί την ύπαρξη είτε τη σημαντικότητα των ουσιωδών παραμέτρων, αναπόφευκτα, υποπέφτει στην κατάσταση του σωρού ανθρωπόμορφων και άλογων πλασμάτων, εντός του οποίου κυριαρχεί η εκδήλωση μιας ποικιλίας μορφών βίας. Τότε, επικρατεί ο ανθρώπινος πόνος και η δυστυχία. Ο αγώνας για φυσική επιβίωση γίνεται, «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Στην Ελλάδα, το πολιτικό σύστημα και τα Μ.Μ.Ε. έχουν διαδώσει σε ολόκληρη την πολιτεία τη νοοτροπία που χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία του «Εγώ». Ένας, αν ακροαστεί, τόσο τον λόγο που εκφέρεται εντός του κοινοβουλίου, όσο και από τα Μ.Μ.Ε. φρίττει. Ούτε λέξη δεν εκφωνείται για τα ουσιώδη, ενώ, ένας χείμαρρος από αλογία περί τα επουσιώδη, εκπαιδεύει τους πολίτες να σκέφτονται εγωκεντρικά, με τρόπο που υποβιβάζει ανθρωπολογικά, τόσο τους ίδιους τους πολίτες, όσο και την πολιτεία συνολικά και που αναβαθμίζει και διαιωνίζει τα μεγάλα και τα μικρά προβλήματα της πολιτείας.

Στην Ελλάδα, τα ατομικά είτε συλλογικά ανθρώπινα προβλήματα, εξετάζονται αποκλειστικά με την μεθοδολογία που αρμόζει στα υλικά αντικείμενα, όπως είναι, για παράδειγμα, τα αδρανή οικοδομικά υλικά. Αν το χαρμάνι που φτιάχνουμε σε μια μπετονιέρα είναι υπερβολικά πηχτό, τότε, απλά, προσθέτουμε λίγο επιπλέον νερό. Αν θέλουμε να κάνουμε ένα τοίχο παχύτερο, τότε, απλά, τοποθετούμε μια επιπλέον σειρά από τούβλα. Αν κάποιοι άνθρωποι νιώσουν δυσάρεστα, τότε προσθέτουμε λίγα επιπλέον χαπάκια. Αν κάποιοι άνθρωποι στενοχωρηθούν, τότε προσθέτουμε λίγο άρτον και ακροάματα επιπλέον. Αν ξεμείναμε από λεφτά, τότε προσθέτουμε λίγο επιπλέον δημόσιο χρέος.

Δεν έχω καταφέρει να εντοπίσω ούτε έναν ελλαδίτη που – σύμφωνα με τα δικά μου παραπάνω αναφερόμενα κριτήρια – να ενεργεί λογικά και νηφάλια για την αντιμετώπιση των μεγάλων και των μικρών προβλημάτων της πολιτείας. Ακόμα και εκείνοι που ασκούν κριτική χρησιμοποιούν μια «γλώσσα» από την οποία είτε λείπουν εντελώς οι ουσιώδεις παράμετροι (οπότε εκτραχύνουν τον διάχυτο εγωκεντρισμό που είναι η θεμελιώδης αιτία όλων των προβλημάτων), είτε περιλαμβάνονται, μεν, αλλά με τρόπο ο οποίος είναι καταλογογραφικός και όχι εργαλειακός, οπότε, δεν μπορούν να προκαλέσουν την αποδόμηση της κυρίαρχης κοινωνικής αλογίας. Και στις δύο περιπτώσεις μοιάζει να υποκρύπτεται ένα μεγάλο ή ένα μικρό «εγώ», που είτε θέλει να προβληθεί κυριαρχικά, είτε θέλει να αποφύγει την άλογη γενική κατακραυγή που συνεπάγεται η δημόσια εκφορά πραγματικά δημιουργικού λόγου.

Αν υπήρχε έστω και η παραμικρή συναίσθηση της πραγματικότητας, τότε, όλα τα μεγάλα και τα μικρά προβλήματα της πολιτείας θα θεραπεύονταν με αντίστοιχους συνδυασμούς: πλήθυνσης, είτε, αναβάθμισης «σχέσεων».  Δεν έχω εντοπίσει ούτε έναν πολίτη που να το αντιλαμβάνεται και να το κάνει πράξη, παρότι τον αναζητώ επί μακρόν.

 

Είναι η πολιτεία ένα απέραντο φρενοκομείο;

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία, την αγνότητα και την ηρεμία.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://mediaenvironment.files.wordpress.com/
2009/07/mothertheresa.jpg

Υ.Γ. 3: * ISBN 960-8399-00-9

 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 Επόμενο > Τέλος >>

Σελίδα 93 από 100