Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής

Χορηγίες

Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 950 επισκέπτες συνδεδεμένους

Επικοινωνία

Location: Northern Germany

+4917667046073

Citizen Band Radio:

- Channels: 11-19 AM (amplitude modulation)

- Callsign: EB-1142

Accountability-Free Genocides

 

Militarized "psychiatry"

 

The Absolute Evil

 

Gang-stalking Greeks

 

Byzantine Atrocities

 

European Dissidents ALARM

 

Human Rights' Court

 

The used up men

 

Dissidents - USG RICO crimes

 

Open Letter to Theresa May

 

Open Letter to António Guterres UN's SG

 

Triangulation - Zersetzen

 

Open Letter to Andrew Parker, MI5

  

Πράξεις ποταπές - Despicable choices

 

 

My father's death

 

Cavitation damage

 

Burglary and vandalism

 

Dry mini submarine

 

Message to Bundeswehr 2

 

Message to Bundeswehr 1

 

“Tough” guys and TOUGH guys

 

Μοναδική λύση, το Χόλιγουντ

 

Charlatans

 

Zeppelin: Beyond Gravity

 

Foreign intervention in Greece?

 

Η ανελεύθερη Ελλάδα

 

Η Ελλάδα καταγώγιο;

 

Αν.Επ. Π. Παυλόπουλο

  

Intangible prisons

 

Plausible deniability

 

Images of German w & s

 

Crimes against Humanity

 

"Chimera" - "Bellerophon"

 

pr. Donald Trump

 

  

Legal Notice 87

 

Βδέλλες, αποικιοκρατικές

 

Being a German

 

Legal Notice 84

 

Dirty colonial methods

 

Georgi Markov, BG - KGB

 

Samples of Barbarity

 

Ελλάδα - αποκόλληση

 

Έλληνες, στο έλεος...

 

Harvester's log 16/3/17

 

 

Legal Notice 66

 

Execrable

 

Legal Notice 62

 

  

My story

 

  

Aggression?

 

  

Η Εστία μου

 

  

Why so untidy?

 

  

Αποικιοκρατία

 

  

Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;

 

  

Ζήτημα εμπιστοσύνης

 

  

Μεθοδικότητα

 

  

Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;

Βιοηθική

A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού

 

Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B

 

Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"

 

Μυστικές δίκες;

Trustworthiness

Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά

 

 

 

Honor your father...

Noise

Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Αγορά Πολιτών
Αρνούμαι PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

plowingimage«Προχώρησε κατά μήκος του ποταμού.

- Τώρα έχω μια βεβαιότητα!.. είπε. Τώρα έχω μια βεβαιότητα!..

Κοίταξε κάτω στο βάθος τα φώτα της πόλης, ήτανε η ζωή εκεί που ξεδιπλωνότανε ολοένα μες στη νύχτα, η ζωή… αυτή ακριβώς, αυτή η ίδια πάντα ζωή, αυτός ο ίδιος πάντα κόσμος, αυτός ο ίδιος πάντα παράλογος κόσμος… Αλλά τώρα είχε μια βεβαιότητα, τώρα είχε στην καρδιά του βαθιά μια ρίζα βεβαιότητας, τώρα είχε στην καρδιά του βαθιά μια ρίζα βεβαιότητας, τώρα είχε κάπου ν’ ακουμπήσει και να μη δηλώσει υποταγή στην απελπισία… να μη δηλώσει υποταγή στο θάνατο…

- Όσο υπάρχουν δύο άνθρωποι… ένας άνθρωπος κι ένας άλλος άνθρωπος… αυτοί οι δυο άνθρωποι είναι μια βεβαιότητα…

Είχε ξαναβγεί μέσα του η παλιά χαμένη δύναμη… εκείνη η δύναμη της Αντίστασης...

- Το πρώτο είναι να σταθώ εναντίον του ρεύματος… Να σταθώ και να πάω κόντρα… Να παλέψω!..

Αριστερά του ήτανε οι καπναποθήκες… οι ψηλοί γκρίζοι τοίχοι…

- Το πρώτο είναι η Αντίσταση… η Αντίσταση σ’ αυτόν εδώ τον παράλογο κόσμο… ναι, το πρώτο είναι να πω ΑΡΝΟΥΜΑΙ σ’ αυτόν εδώ τον παράλογο κόσμο… αλλά και μαζί να πω ΑΡΝΟΥΜΑΙ στο θάνατο… στην υποταγή… στη φυγή… στη λιποταξία…

Μια συγκεχυμένη βουή ερχότανε από το βάθος… η πόλη ανάσαινε μες στη νύχτα… η ζωή κυκλοφορούσε στους μεγάλους δρόμους και στους μικρούς δρόμους…η ζωή, η ζωή που άξιζε γι’ αυτήν να σταθεί σαν Κυναίγειρος με τα δόντια και να πει ΑΡΝΟΥΜΑΙ στο θάνατο να πει ΑΡΝΟΥΜΑΙ στην άρνηση της ζωής… η ζωή, που άξιζε γι’ αυτήν να σταθεί πάνω στη βεβαιότητα που τώρα είχε… να σταθεί και να παλέψει για να γίνει αυτή η ζωή επιτέλους λιγότερο άσχημη… λιγότερο ασφυκτική… για να γίνει αυτός εδώ ο κόσμος ένα κόσμος καινούργιος… ένας κόσμος αλλιώτικος… ένας κόσμος που επιτέλους θα δώσει σ’ όλους τους ανθρώπους ελευθερία και ειρήνη και ψωμί…

- Όσο υπάρχουν δυο άνθρωποι… όσο υπάρχουν δυο άνθρωποι, υπάρχει μια βεβαιότητα… όσο υπάρχουν δυο άνθρωποι, υπάρχει ένα ΑΡΝΟΥΜΑΙ, είπε και στάθηκε…

Το ποτάμι, δεξιά του, κατέβαινε ολοένα  δύναμη… το ποτάμι, ο παιδικός του φίλος…

Πήγε να πάρει τα τσιγάρα του και τραβώντας το πακέτο γλίστρησε από το τσεπάκι του σακακιού του το μπικ, αυτό το μπικ με μαύρο μελάνι που πριν από λίγο είχε γράψει το ‘Σημείωμα’.

Έσκυψε, το πήρε… Αριστερά του, πλάι του, υψώνονταν οι ψηλοί γκρίζοι τοίχοι… οι καπναποθήκες είχανε πάντα τους ίδιους ψηλούς γκρίζους τοίχους… αυτός είχε πάντα την ίδια δύναμη για Αντίσταση…

Έσκυψε, πήρε το μπικ… πήγε προς τον τοίχο της καπναποθήκης… με κεφαλαία νευρικά γράμματα, ακριβώς σαν και τότε στην Κατοχή, έγραψε:

 

ΑΡΝΟΥΜΑΙ».

 

[σ. 192, Αντώνη Σαμαράκη, «Αρνούμαι», 1977, εκδ. Ελευθερουδάκης]

 

Αρνούμαι:

  • Βόμβες σκοτεινών και δόλιων «μηχανισμών» να σκοτώνουν παιδιά, όπως το αφγανάκι και να τυφλώνουν παιδιά, όπως η αδελφούλα του.
  • Ψυχοφάρμακα και ναρκωτικά να σκοτώνουν τις ψυχές εκατομμυρίων συνανθρώπων μου για λόγους, μόνο, κοινωνικού ελέγχου και αισχροκέρδειας.
  • Παρανοϊκές μαφίες να κυβερνούν την πατρίδα μου.
  • Πολιτικοί αχυράνθρωποι, είτε ανάξιοι να λύνουν προβλήματα, να καταδικάζουν την πατρίδα μου στην πτώχευση, τη μιζέρια και την υποτέλεια.
  • Εκατομμύρια συνάνθρωποί μου – μεταξύ των οποίων και παιδιά - να καταδικάζονται στην παράνοια της αμορφωσιάς και της ακαλλιεργησίας, μόνο, για λόγους κοινωνικού ελέγχου.
  • Χιλιάδες συνάνθρωποί μου να σκοτώνονται, είτε να μένουν ανάπηροι, είτε να τραυματίζονται, κάθε χρόνο σε τροχαία δυστυχήματα, μόνο, εξαιτίας της ουσιοεξάρτησης των ίδιων ή άλλων οδηγών.
  • Εκατομμυρίων δημιουργικών συνανθρώπων μου η δημιουργικότητα να συντρίβεται κάτω από την παράνοια ουσιοεξαρτημένων, προϊσταμένων, διευθυντών, εργοδοτών, διοικητών, κ.λπ. μόνο, για να συντηρείται η ομερτά του συστήματος άνομης εξουσίας που έχει επικρατήσει στην πατρίδα μου.
  • Το πιο δημιουργικό κομμάτι του πληθυσμού της πατρίδας μου (όσοι αρνήθηκαν να φιλήσουν κατουρημένες ποδιές) να έχει εκτοπιστεί στο κοινωνικό περιθώριο με μεθόδους λεπτής βίας.
  • Το σύνολο των οικογενειών της πατρίδας μου να έχει σμπαραλιαστεί από τις ουσιοεξαρτήσεις και την αμορφωσιά.
  • Η πατρίδα μου και οι συμπολίτες μου να έχουν χάσει την τιμή, την αξιοπρέπεια, την ελπίδα τους και να φοβούνται.
  • Η πατρίδα μου και οι συμπολίτες μου να είναι καταχρεωμένοι μέχρι τον λαιμό.
  • Η πατρίδα μου και οι συμπολίτες μου να στερούνται την ελευθερία τους.

 

Για αυτούς τους λόγους και υπό τον απόλυτο περιορισμό της μη-βίας, δηλώνω ότι:

 

ΑΡΝΟΥΜΑΙ

 

 

 

Υ. Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» επειδή επιχειρεί να ενθαρρύνει του συνανθρώπους μου να σφίξουν τα δόντια και να αγωνιστούν για να περισώσουν την ανθρωπιά τους.

Υ. Γ. 2: η φωτογραφία που απεικονίζει το όργωμα συμβολίζει την αδιαπραγμάτευτη επιλογή μου να αγωνίζομαι – παρά τα οποιαδήποτε εμπόδια συναντώ – και υπό τον απόλυτο περιορισμό της μη-βίας, για την προκοπή, την δική μου και κάθε άλλου συνανθρώπου μου που την επιθυμεί.

Υ. Γ. 3: η φωτογραφία προέρχεται από το http://adventurebruce.blogspot.com/2008/09/ipm-international-plowing-match.html

 
Το τελευταίο της όνειρο PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

dreamΜπορεί να έρθει στιγμή στη ζωή του ανθρώπου που θα τον κάνει να ομολογήσει πως πραγματοποιήθηκαν όλα του τα όνειρα; Και μπορεί άραγε κάποιος που ακόμα τα κυνηγάει με το δίχτυ της επιθυμίας σαν πεταλούδες που ολοένα ξεμακραίνουν να υποψιαστεί πως η πραγματοποίηση όλων των ονείρων οδηγεί σε μια εσωτερική ελευθερία τον άνθρωπο και μια σύναψη συνθήκης ειρήνης με τον εαυτό του; Ίσως αυτά να εξαρτώνται από την υφή των ονείρων του καθενός, ίσως από το κατά πόσο ταιριαστά τού είναι, ίσως και από το πόσο φιλόδοξα ή ταπεινά υφάνθηκαν στο κουκούλι της καρδιάς του και όχι στον φαντασιόπληκτο νου.

Η γυναίκα όμως αυτή μπορεί πια να ομολογήσει πως πραγματοποιήθηκαν όλα της τα όνειρα. Πως τώρα είναι ελεύθερη απ' αυτά. Και πως διακατέχεται από μια πρωτόγνωρη ευτυχία. Την ευτυχία του παρατηρητή που του είναι αρκετό να βλέπει από ένα λόφο τη ζωή, του οδοιπόρου που τον οδηγούν μόνα τους τα βήματά του, του ενήλικου που αγκαλιάζει με θέρμη το παιδί που υπήρξε γιατί δεν το πρόδωσε, που όσα στραβοπατήματα κι αν έκανε στο διάβα της ζωής του ο άγγελός του το φύλαξε απ' όλες τις κακοτοπιές, το έσωσε αμέτρητες φορές από ληστείες, βιασμούς, το κακό του κόσμου.

Το τελευταίο όνειρο της γυναίκας πραγματοποιήθηκε την Μ. Δευτέρα. Το βράδυ της Κυριακής των Βαΐων μετά την ακολουθία κι ενώ καθόταν ακόμα στην καρέκλα της να χαρεί όσο μπορεί περισσότερο μέσα στο ναό την ευωδιά και τη χάρη του, που ποτέ δε χορταίνει, άκουσε μια από τις ηλικιωμένες γυναίκες που μεριμνούν ακούραστα για τη φροντίδα του, να λέει στις άλλες πως την επομένη το πρωί στις οχτώ, θα βρεθούν εκεί για να καθαρίσουν. Άστραψε το πρόσωπό της τότε και ρώτησε, μπορώ να έρθω κι εγώ να βοηθήσω; Και βέβαια μπορείς, ήταν η απάντηση, γιατί όχι;

Όλο το βράδυ κοιμήθηκε γλυκασμένη από την χαρά πως ήρθε επιτέλους η ώρα να γίνει κι αυτό που από παιδί διακαώς επιθυμούσε. Μια φορά τουλάχιστον να καθαρίσει μια εκκλησία. Πολλές φορές φρόντισε τα μανουάλια. Πολλές φορές πότισε τον κήπο μιας εκκλησίας. Αμέτρητες φορές έζησε το μυστήριο απολαμβάνοντας χωρίς κόπο τον κόπο άλλων μέσα στους ναούς της ζωής της. Μα αυτό που ποτέ δεν είχε κάνει και το είχε καημό, ήταν να πάρει κάποτε μια σκούπα κι ένα σφουγγαρόπανο να καθαρίσει και η ίδια. Θαύμαζε και σεβόταν βαθιά τις γυναίκες που φροντίζουν τους ναούς περισσότερο κι απ΄ τα σπίτια τους. Να είναι όλα καθαρά, όλα σε τάξη, όλα έτοιμα για να γίνουν κάθε φορά οι ακολουθίες, να υποδεχθούν τα πλήθη των πιστών σαν το πιο φιλόξενο και ανοιχτό, το πιο γενναιόδωρο σπίτι του κόσμου.

Κρίνοντάς την κανείς εξωτερικά δε θα μπορούσε να υποπτευθεί ποτέ πως είχε μέσα της τέτοιον καημό. Άλλους καημούς θα περίμενε και άλλα θα φανταζόταν. Αλλά η καρδιά του ανθρώπου είναι κήπος μυστικός. Ποτέ δε ξέρεις τι περιέχει και καλύτερα μη μπεις ποτέ στον πειρασμό να υποθέσεις κάτι, συνήθως θα βγεις ψεύτης. Στον άλλον θα δεις μόνον τις προβολές των δικών σου επιθυμιών και ονείρων.

Έβαλε από βραδύς το ξυπνητήρι, έφτασε δέκα λεπτά αργότερα από την καθορισμένη ώρα γεμάτη άγχος που καθυστέρησε, βρήκε τη μία γυναίκα να σκουπίζει με την ηλεκτρική τα χαλιά, την άλλη με το βιτέξ να τρίβει τα τζάμια των εικόνων, τι να κάνω εγώ, ρώτησε. Εσύ το δεξιό κλίτος, τα χαλιά εκεί σκούπισμα και τα μάρμαρα σφουγγάρισμα. Μήπως να σηκώσουμε τα χαλιά, τη ρώτησε η αρχηγός, αυτή που ο Παπαδιαμάντης θα χαρακτήριζε σημαιοφόρο των πανηγύρεων. Να τα σηκώσουμε και να τα δώσουμε και στο καθαριστήριο, ο ναός λεφτά δεν έχει, είμαστε ήδη αρκετά κουρασμένες για να τα καθαρίσουμε εμείς, να βάλουμε όλες από ένα δεκάρικο, τι λες εσύ, τι λέτε κορίτσια, ρώτησε και στις τρεις άλλες. Συμφώνησαν όλες, πέντε έξι ήτανε, κι έτσι άρχισαν να τα τυλίγουν ένα ένα και να τα βγάζουν έξω στον αυλόγυρο στοιβάζοντας τα πάνω στο ξύλινο παγκάκι.

Τελείωσε το σκούπισμα και το σφουγγάρισμα του δεξιού κλίτους η γυναίκα, εκεί που συνηθίζει να στέκεται τις Κυριακές, μπροστά στο μικρό ιερό και την εικόνα του αγίου Σάββα στη μικρή του κόγχη, ακουμπώντας συχνά το κεφάλι στην ψηλή δρύινη ντουλάπα που πάντα έχει μπροστά της εκεί στην πρώτη καρέκλα της σειράς, με όλα τα ιερατικά μέσα, από τα βιβλία μέχρι τα καλύμματα, τις περισσευούμενες εικόνες, τα θυμιάματα και τα καρβουνάκια. Εκεί που αριστερά υψώνοντας το βλέμμα βλέπει στον τοίχο πάντα τον Γάμο της Κανά και παραδίπλα τους ασκητές της ερήμου να ταΐζουν λιοντάρια και θηρία άγρια σαν εξημερωμένα πάθη των ανθρώπων.

Της δίνουν ύστερα ένα βρεγμένο πανί να καθαρίσει τον Επιτάφιο. Αυτή κι αν είναι ωραία δουλειά κι απ' τις πλέον περιπόθητες. Βάζει με προσοχή τα δάχτυλα τυλιγμένα το πανί μέσα στα σκαλιστά του να καθαρίσει όσο μπορεί καλύτερα. Έρχεται μια άλλη από τις νέες, πειράζει να κάνω κι εγώ γιατί κάθε χρόνο εγώ το κάνω, τη ρωτά. Η γυναίκα γελά με την καρδιά της, είναι δυνατόν να πειράζει, κάνε εσύ από κει, εγώ από δω και το πολύ πολύ να τον περάσουμε δυο χέρια να είναι ακόμα πιο καθαρός.

Τελειώνει κι αυτό, πιάνει τους δίσκους πάνω στους οποίους στηρίζονται τα μανουάλια, πάει να τρίψει τα λιωμένα κεριά με μαχαίρι. Όχι με μαχαίρι, λέει η σημαιοφόρος, θα αφήσει σημάδι, πάρε αυτό το σύρμα και πρόσεχε. Την υπακούει και λίγο λίγο βγάζει όλες τις σταλαγματιές. Χτυπά ένα κινητό, η γυναίκα που από τις οχτώ σκούπιζε τα χαλιά πρέπει να φύγει για το χωριό γιατί πέθανε ξαφνικά ένας της ξάδερφος. Ζητά χίλια συγνώμη που δε θα μείνει περισσότερο και οι άλλες την παροτρύνουν να φύγει το συντομότερο και να μη νοιάζεται, έτσι κι αλλιώς τέλειωσε το καθάρισμα, τα χέρια είναι αρκετά, καλή δύναμη να έχει.

Μπαίνουν όλες στο μικρό καμαράκι για έναν καφέ. Οι μεγάλες γυναίκες θυμούνται τις παλιότερες, αυτές που δε ζουν πια. Οι διηγήσεις δεν έχουν τελειωμό. Οι θάνατοι το ίδιο. Η αγάπη επίσης. Η σημαιοφόρος είναι το κέντρο της ομήγυρης. Θα ήταν ωραία γυναίκα στα νιάτα της. Σήμερα πάνω από εβδομήντα κι ακόμα την προσέχεις. Κάθε θάνατος κι ένα κουσούρι πάνω μου, λέει. Παίρνει ένα κάρο φάρμακα. Από πέρσι που πέθανε κι ο ανιψιός της άρχισε να κουτσαίνει, της στοίχισε πολύ. Είναι η αδιαμφισβήτητη αρχηγός, δε σηκώνει κουβέντα, τους καθοδηγεί όλους, έχει μια έμφυτη δικαιοσύνη κι ένα καθαρό κριτήριο για το κάθε τι, για τον καθένα. Ξέρει πότε να υποχωρεί, πού την παίρνει και πού όχι. Γεμάτη ενέργεια που το σώμα προδίδει πλέον ανήμπορο, μ' ένα μάτι που βγάζει ακτινογραφία ό,τι κοιτά. Υπάρχει μια αμοιβαία συμπάθεια με τη γυναίκα που πραγματοποιεί το όνειρό της σήμερα. Πειράζονται συχνά αναμεταξύ τους. Έχουν έναν δικό τους κώδικα που άλλοι θα παρεξηγούσαν, καθότι είναι αρκούντως αντισυμβατικός, αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει ούτε τη μία ούτε την άλλη.

Εγώ δεν παίρνω όποια κι όποια στη δουλειά, δοκιμάζω, είσαι τσακαλάκι, εσύ να ξανάρθεις άμα θες, της λέει στο τέλος, αφού όλα συγυρίστηκαν ως έπρεπε και ήρθε η ώρα να πάει κάθε μια στο σπίτι της. Να βάλω και τα λουλούδια, απαντά η γυναίκα στη σημαιοφόρο, τώρα που στέγνωσαν τα μάρμαρα. Παίρνει ένα μαχαίρι και κόβει δενδρολίβανα από τα παρτέρια και τις ανθισμένες άκρες του κίτρινου γιασεμιού που βρίσκεται στο κέντρο της αυλής κι έχει γίνει ένας χορταστικός στην όψη θάμνος. Μπαίνει στο ναό και στολίζει τις εικόνες. Του αγίου Νικολάου, της αγίας Βαρβάρας, του Χριστού και της Παναγίας. Μαζεύει όποιο ανθάκι έπεσε στο πάτωμα και βγαίνει. Χαιρετά τις καλόκαρδες γυναίκες που όλες την ευχαριστούν θαρρείς κι έκανε κάτι άλλο από ότι κάνουν οι ίδιες χρόνια ολόκληρα. Εσύ καινούρια είσαι, τη ρωτά μία καθώς την χαιρετά. Ναι, καινούρια είμαι, απαντά η γυναίκα και βγαίνοντας απ' την αυλόπορτα σκέφτεται μειδιώντας πως ίσως να είναι και παλιά, ενδεχομένως και πιο παλιά από όλες τους, εκτός της σημαιοφόρου, μιας και μέσα στους ναούς μεγάλωσε, για να μην πούμε με ολίγη υπερβολή χαριτολογώντας, πως μέσα τους γεννήθηκε κιόλας...

Κατηφορίζοντας τα δρομάκια της Άνω Πόλης νιώθει στα πόδια της φτερά. Πραγματοποιήθηκε το τελευταίο της όνειρο σήμερα, δεν είναι λίγο. Άλλες φιλοδοξίες δεν έχει. Ξέρει πως όλα τα άλλα με τα οποία ασχολείται και για τα οποία κοπιάζει, όπως κάθε άνθρωπος, θα γίνουν ή δε θα γίνουν, θα πορευθούν πάντως με τον ένα ή τον άλλον τρόπο. Σήμερα όμως υπηρέτησε τον άγιο και τον ναό του. Συμμετείχε στο μυστικό παρασκήνιο της φροντίδας ενός ναού. Ενώθηκε με άλλες γυναίκες που χρόνια τώρα άοκνα και σιωπηλά κάνουν το ίδιο χωρίς αντίτιμο. 

Η Μ. Εβδομάδα θα περάσει κι η γυναίκα θα τη ζήσει όπως το λαχταρά. Εκεί, ντυμένη στα μαύρα, στη θέση της μπροστά στο δεξιό κλίτος δίπλα στην ενεντηντάχρονη γριά που φέτος θα είναι πιο σκυφτή από πέρσι. Το βράδυ της Ανάστασης θα αλλάξει θέση όπως κάνει μόνο τέτοια μέρα. Θα πάρει ένα μικρό καρεκλάκι και θα κάτσει αριστερά της Ωραίας Πύλης να τα δει όλα από κοντά, να μη χάσει τίποτα, να ανάψει από τον ιερέα τελευταία τη λαμπάδα της με το Άγιο Φως και να βγει παρέα με τους ψαλτάδες να ψάλλει ολόψυχα το Χριστός Ανέστη, φορώντας το φιστικί φόρεμα και το κατακόκκινο παλτό.

Χριστός Ανέστη αγάπη μου, θα της ευχηθεί η σημαιοφόρος των πανηγύρεων. Αληθώς Ανέστη θα απαντήσει η γυναίκα, και θα ρωτήσει γελώντας, πότε καθαρίζουμε τώρα; Μετά του Θωμά, μέχρι τότε τίποτα... Η γυναίκα φιλά ένα ένα όλα τα παιδιά που χρόνια τώρα μεγαλώνουν μέσα στο ναό, όπως μεγάλωσε κι αυτή... 

Άλλη μια Μ. Εβδομάδα πέρασε, άλλη μια Ανάσταση ήρθε και λάμπρυνε τη ζωή της και τον κόσμο ολάκερο. Πραγματοποιήθηκε και το τελευταίο της όνειρο, τι άλλο να ζητά; Μετά κι απ' αυτό μοιάζει να είναι όλα ένα όνειρο ζωντανό. Ένα όνειρο που την ονειρεύεται και δεν το ονειρεύεται η ίδια. Όλα καλά κι ευλογημένα. Πίνει τη σοκολάτα της στο μπαλκόνι που μοσχοβολούν οι τριανταφυλλιές που άνθισαν και σε κάθε γουλιά και κάθε ανάσα λέει πάλι και πάλι: Δόξα τω Θεώ και Χριστός Ανέστη! 

 

 

Υ.Γ. 1: το άρθρο αυτό δημοσίευσε η κα Βασιλική Νευροκοπλή, στο www.animusanimus.blogspot.com (5/4/2010).

Υ.Γ. 2: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή, νομίζω, επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

 
Ο τοίχος της αδιαφορίας PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

fountain01Οι εκφάνσεις αδιαφορίας, αμεθεξίας, ανεπάρκειας που συντηρεί μέσα του ένα κακοφορμισμένο σύστημα επισκιάζουν συστηματικά τις εκδηλώσεις συνέπειας, οργάνωσης, ανθρωπιάς. Η Ε.Π. ετών 45, ασφαλισμένη στο ΙΚΑ, επισκέπτεται καρδιολόγο στη μονάδα της περιοχής της φοβούμενη υψηλή αρτηριακή πίεση. «Μερικές φορές ανεβάζω 10 με 15, 9,5 με 15,5, 10 με 16. Ανησυχώ...» λέει ευθύς αμέσως στον γιατρό. «Εχετε πίεση, θα πρέπει να πάρετε χάπι», αποκρίνεται εκείνος. Σκύβει, συνταγογραφεί. Δεν την ακροάται, δεν της παίρνει την πίεση, δεν την αγγίζει καν. Μόνο την κοιτάζει με μάτια άδεια, ανυποχώρητα, που λένε «τελειώσαμε...». Η γυναίκα μουδιασμένη, φεύγει - 36 ημέρες περίμενε αυτό το ραντεβού. Ξεκινά τη θεραπεία και έχει πλήθος παρενέργειες. Απευθύνεται σε ιδιώτη... Yπέρηχος, χόλντερ, βιοχημικός έλεγχος, καμία ανάγκη για χάπι, μόνο δίαιτα και άσκηση. Η Λ.Π. 39 ετών, επίσης ασφαλισμένη στο ΙΚΑ υποφέρει εδώ και 1,5 μήνα από ισχυρούς πονοκεφάλους. Περιμένει τρεις εβδομάδες για να δει παθολόγο. Μετά από μερικές διερευνητικές ερωτήσεις, την παραπέμπει σε νευρολόγο. Ομως νευρολόγο μπορεί να δει μόνο σε 45 ημέρες. Οι πονοκέφαλοι επιδεινώνονται. Ρωτάει πώς γίνεται να δει άμεσα κάποιο γιατρό. «Ελάτε νωρίς το πρωί», την πληροφορούν. «Υπάρχει ελεγκτής για επείγοντα, θα φροντίσει να σας δει κάποιος». Ο ελεγκτής δεν εκτιμά την περίπτωση ως επείγουσα, δεν δίνει «χαρτάκι», «βρείτε τα, αν τα βρείτε, απευθείας με τη νευρολόγο», προτείνει. Μια και πλέον ώρα αναμονής. Είσοδος στο ιατρείο. «Ξέρετε, εδώ και ενάμιση μήνα...». «Πιο σύντομα, περιμένει κόσμος», την κόβει. «Πονάω εδώ, στο πίσω μέρος του κεφαλιού...». «Δεν μπορώ να σε δω τώρα, πρέπει να κλείσεις ραντεβού, μόνο με ραντεβού». «Μα υποφέρω... ». «Υποφέρεις ενάμιση μήνα, κάνε λίγη υπομονή ακόμη...». «Μήπως χρειάζεται κάποια εξέταση;». «Θα σε δει γιατρός με ραντεβού και θα αποφασίσει εκείνος αν θα πρέπει να κάνεις εξέταση...». «Κι αν χειροτερέψει;». «Να πας στο νοσοκομείο...».

Η Λ.Π. απευθύνθηκε σε ιδιώτη και κατέφυγε σε ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο για την αξονική τομογραφία εγκεφάλου, που της συνέστησε, με δική της επιβάρυνση. Οταν στο ταμείο της καταβάλλεται, από την ίδια και τον εργοδότη της, το 35% του μισθού της, κάθε μήνα, κάθε χρόνο, για πολλά χρόνια. Οταν η ιατρική πράξη επιβάλλει την ανθρώπινη συμμετοχή -τίποτα πιο εύθραυστο, πιο ευάλωτο, πιο δεητικό από τον πάσχοντα. Οταν για κάποιους δεν υπάρχει άλλη λύση από την αδυσώπητη μηχανή βιαστικής διευθέτησης του ανθρώπινου πόνου, με το αρκτικόλεξο ΙΚΑ ή ΕΣΥ.

Γιατροί με ραντεβού φασόν, ασθενείς-νούμερα στη σειρά που διεκπεραιώνονται ανά 10λεπτο μέχρι τη λήξη του ωραρίου. Κενά βλέμματα, αδιάφορα πρόσωπα, ξύλινα λόγια, που γεννούν αισθήματα οργής, πνιγμού, αδιεξόδου. Ζωές αναλώσιμες, χωρίς «διακριτικά», στοιβαγμένες στον σωρό της ανωνυμίας. Το βρέφος από την Κοζάνη, τραγικό «μπαλάκι» μεταξύ νοσοκομείων, πέθανε όχι μόνο λόγω έλλειψης παιδιάτρου ή κλειστών κλινικών, αλλά πιθανότατα και λόγω έλλειψης προσοχής, λόγω επαγγελματικής πώρωσης, σωρευμένης εξάντλησης. Ακόμη και μετά το τέλος, οι ιατροδικαστές έριζαν για το ποιος δεν θα διενεργήσει τη νεκροτομή. Εγινε μόνο έπειτα από παρέμβαση εισαγγελέα, και παρ’ ολίγον σε λάθος σώμα...

 

 

Υ.Γ. 1: άρθρο της κας Τασούλας Καραϊσκάκη, στο www.kathimerini.gr 2/4/2010.

Υ.Γ. 2: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή παρουσιάζει - έστω, με έναν "καθώς πρέπει" τρόπο - την εξωτερική όψη της ανήθικης εμπορευματοποίησης της δημόσιας υγείας.

Υ.Γ. 3: η φωτογραφία προέρχεται από το http://www.gettyimages.com/detail/81773320/Retrofile

 
Ο λιμένας της Αλεξανδρούπολης PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

ship01s

Στις προβλήτες του λιμένα της Αλεξανδρούπολης βρίσκονται προσδεδεμένα 5 βαπόρια. Από αυτά, των 4 οι άγκυρες έχουν ξεσύρει (δηλαδή, έχουν γλιστρήσει πάνω στον πυθμένα) με αποτέλεσμα και τα 4 βαπόρια να έχουν μετατοπιστεί προς τις προβλήτες και να συγκρούονται με αυτές καταστρέφοντας τις προβλήτες και ταυτόχρονα, παθαίνοντας τα ίδια σημαντικές φθορές. Σύμφωνα με πληροφορία την οποία δεν έχω διασταυρώσει, η κατάσταση αυτή υφίσταται περίπου 2 χρόνια.

Κανένας δεν συγκινείται ώστε να αναλάβει δράση: ούτε ο πλοιοκτήτης, ούτε το λιμενικό σώμα, ούτε ο οργανισμός λιμένα Αλεξανδρούπολης, ούτε οι πολίτες.

Άραγε, πώς είναι δυνατόν μια χώρα να προκόψει όταν οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι της (βαπόρια, λιμενικές εγκαταστάσεις) αφήνονται να ρημάζουν, αντί να αξιοποιούνται;

Άραγε, τι γνώμη θα σχηματίζουν οι διερχόμενοι ταξιδιώτες, αλλοδαποί και έλληνες, για την διανοητική κατάσταση των ελλαδιτών;

Άραγε, ποιος θα δάνειζε κεφάλαια σε μια χώρα με τέτοια λιμάνια χωρίς να απαιτήσει υπερβολικά spreads;

Άραγε, ποιος θα εκτιμούσε και θα σεβόταν την κυβέρνηση μια τέτοιας χώρας;

 

ship02s 

ship03s 

ship05s

ship04s 

 ship06s

ship07s 

ship08s 

 

ship09s 

ship10s 

ship12s 

ship11s 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» προκειμένου να μεταβιβαστεί χρήσιμη πληροφόρηση για αποτελεσματική δράση.

Υ.Γ 2: οι ανωτέρω φωτογραφίες με μεγαλύτερη ανάλυση: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12.

 
Μας φτώχυναν στ' αλήθεια ή στα ψέματα; PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

vasiliki1Ο λόγος μου ήτανε πάντοτε βαθιά πολιτικός. Ίσως όχι ευανάγνωστος από τους ενήλικες που ζητούν νούμερα, αναλύσεις, αποδείξεις και τα τοιαύτα. Σαφής και κατανοητός όμως πάντοτε από τα παιδιά που μπορούν και κατανοούν τα παραμύθια ως το πλέον καθαρό πολιτικό είδος σκέψης και γραφής. Σήμερα όμως θα γράψω και για τους ενήλικες προσπαθώντας να μιλήσω στη συγγενή τους γλώσσα, μη αποφεύγοντας βέβαια τις εκ του φυσικού μου παρεκτροπές στο παραμύθι και την ποίηση, μιας και διατηρώ μάλλον ακόμα μεγάλη δόση παιδικότητας εντός μου... Επιτρέψτε μου...

Μας φτώχυναν... η φράση, η έννοιά της, το σημαινόμενό της και όλα της τα παρελκόμενα και συμπαρομαρτούντα, κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα, από βλέμμα σε βλέμμα, από χειρονομία σε συναλλαγή, από συνειδητό σε ασυνείδητο.

Μας φτώχυναν περικόπτοντας μισθούς, μειώνοντας συντάξεις και επιδόματα, φορολογώντας αναπηρικά καρότσια... Μας φτώχυναν περισσότερο εκφοβίζοντάς μας με την απειλή της φτώχιας. Μας φτώχυναν ακόμη παραπάνω με τους κάλπικους ιδεαλισμούς τους, τις διακηρύξεις περί καταπολέμησης του οικονομικού αδιέξοδου, νοικοκυρέματος της χώρας, υποσχέσεις για βολές κατά των μεγάλων συμφερόντων.

Μας φτώχυναν και μας φτώχυναν όλους, -αν όχι τους περισσότερους. Μόνον που δε μας φτώχυναν ούτε τώρα ούτε μέσα από τα σκληρά μέτρα που προανήγγειλαν. Μας φτώχυναν όντως, αλλά όχι όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε ότι φτωχύναμε.

Γιατί η μεγαλύτερη φτώχια είναι να αναγάγεις τον πλούτο σε πρώτιστο αγαθό. Να φτάσεις να πιστεύεις πως το σπίτι, το αυτοκίνητο, το κότερο, οι διακοπές, τα μπουζούκια, τα επώνυμα ρούχα, τα ακριβά κοσμήματα, οι εφημερίδες, η τηλεόραση, τα σπορ, ένα σωρό άλλα και πάνω από όλα τα λεφτά, είναι το ζητούμενο της ζωής μας.

Μα η αλήθεια είναι πως μας φτώχυναν όχι τώρα, αλλά όταν όλα αυτά μας τα χάρισαν πλουσιοπάροχα. Όταν μας πρότειναν πως ο καταναλωτισμός ανεβάζει το βιοτικό μας επίπεδο. Όταν μας ανάγκασαν να δουλεύουμε σα σκλάβοι χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας σε συνθήκες απάνθρωπες. Όταν μας έστειλαν να μάθουμε γράμματα σε σχολεία που δεν είχαν σχέση με τη γνώση και το παράγωγό της, την ελευθερία.

Μας φτώχυναν από τη στιγμή που κατάφεραν να μας πείσουν πως είμαστε ανίκανοι να δημιουργήσουμε οτιδήποτε και μας υποχρέωσαν σε στείρα αποστήθιση μιας μούμιας που αποκαλούσαν, ζωή. Όταν μας έβγαλαν από την τάξη επειδή βαριόμασταν την ξενέρωτη διδασκαλία. Όταν μας έδωσαν αποβολές γιατί μας έπιασαν να φιλιόμαστε με τον συμμαθητή μας. Όταν μας χτύπησαν με τη βέργα επειδή η γραμμή που τραβήξαμε στο μάθημα της ζωγραφικής ήταν στραβή.

Μας φτώχυναν όταν έκαναν τα πάντα για να μας πουλήσουν το ψωμί από το φούρνο ώστε να ξεχάσουμε γρήγορα πως μπορούμε να το ζυμώσουμε και μόνοι μας με λίγο αλεύρι και νερό. Όταν το να αγοράσουμε ένα ζευγάρι κάλτσες έγινε προτιμότερο από το να μπατάρουμε τις τρύπιες μας. Όταν εξαφανίστηκαν οι σπόροι από την αγορά και αναγκαστήκαμε να αγοράζουμε με ένα ευρώ τον μαϊντανό που με το ίδιο ποσό φυτεμένος στη γλάστρα σε ταΐζει τρία χρόνια τουλάχιστον.

Μας φτώχυναν αδέρφια μου, όταν μας έπεισαν πως είμαστε τόσο ανίκανοι που μας απομένει μόνον μία ικανότητα: να αγοράζουμε την ικανότητα των άλλων. Τότε φτωχύναμε στ' αλήθεια.

Τώρα, αντιθέτως με ό,τι νομίζουμε, βρισκόμαστε ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Τώρα θα αρχίσουμε να πλουτίζουμε. Γιατί τώρα που το χρήμα λίγο λίγο θα παίρνει τη θέση που του αξίζει, θα αρχίσει ο νους και η ψυχή μας να ελευθερώνεται από τα άγρια δεσμά του στα οποία άνευ όρων υποτάχθηκε.

Τώρα που μπαίνει από την αρχή το ερώτημα, τι αξίζει και τι δεν αξίζει. Τι μπορώ και τι δεν μπορώ. Τι θα επιτρέψω στον εαυτό μου και τι θα απαγορέψω.

Και τώρα, όλη αυτή η κοσμοχαλασιά που αρχικά δημιουργεί σύγχυση, θα αρχίσει να γεννά αλληλεγγύη, υπομονή, δημιουργικότητα, σκέψη, έργο και ταπείνωση, αρετές ξεχασμένες από καιρό, -αν το χρήμα δεν απονέκρωσε τελείως την ανθρώπινη υπόστασή μας. Φυσικά θα γεννήσει και εγκληματικότητα, αλλά κι αυτήν εμείς οφείλουμε να βρούμε τον τρόπο να την χειριστούμε.

Μη με ρωτήσετε ποιοι μας φτώχυναν. Η ιστορία πάει πολύ πολύ μακριά. Και όσο υπεύθυνοι ήταν όλοι αυτοί που το κατάφεραν, άλλο τόσο και όλοι όσοι υποταχτήκαμε στην ψευτιά τους και την κάναμε ψέμα μας.

Η σημερινή ευκαιρία, -διότι περί μεγάλης ευκαιρίας πρόκειται-, μας δίνει τη δυνατότητα μιας επαναξιολόγησης της ζωής, του εαυτού μας, των σχέσεών μας με τους άλλους, με το χρόνο, το κενό, το αδιέξοδο, την απόγνωση. Και αυτά είναι μεγάλες δωρεές. Μηδενίζονται τα αυτονόητα που μας οδήγησαν στον όλεθρο. Κατρακυλά η ευμάρεια στην οποία ξεπουλήθηκαν συνειδήσεις. Στον Καιάδα γκρεμίζονται οι άρρωστες ευκολίες που μας κατέστησαν ανίκανους, μαλθακούς, απονεκρωμένους.

Δε λέω πως δεν πονάει αυτό που όλοι ζούμε. Αλλά και το μωρό βγαίνοντας από τη μήτρα πονάει αφάνταστα και ξεσπάει σε κλάμα γοερό που όμως είναι η απόδειξη πως άνοιξαν τα πνευμόνια του και είναι ολοζώντανο.

Κι εμείς τώρα ξαναγεννιόμαστε μέσα από την επώδυνη κατάσταση που ζούμε και έχουμε την ανεπανάληπτη ευκαιρία να γεννηθούμε αυτή τη φορά άνθρωποι ζωντανοί. Με όνειρα, ικανότητες, σκέψεις.

Όσο ακόμα υπάρχει ουρανός ελπίζουμε. Όσο ανθίζουν οι νεραντζιές χαμογελάμε. Όσο έχουμε ανθρώπους μοιράζουμε και μοιραζόμαστε. Μπορούμε τα πάντα καθένας με τον τρόπο του. Μπορούμε τα πάντα αγαπώντας τους άλλους και παραδεχόμενοι πως είμαστε κάποτε κι εμείς ανήμποροι και πάσχοντες, ανάπηροι και πτωτικοί. Μπορούμε τα πάντα όσο ξημερώνει και βραδιάζει. Όσο υπάρχει Θεός που μας σπλαχνίζεται.

Γιατί φτώχια αδέρφια μου, δεν είναι οι περικοπές των μισθών και όλες αυτές οι γελοίες επανορθωτικές κινήσεις προς ανάκαμψη της οικονομίας για τις οποίες προσπαθούν να μας πείσουν πως πρέπει να είμαστε και υπερήφανοι συμμετέχοντας στην απατηλή της διάσωση. Αυτοί που τα σκέφτονται αυτά και μας τα επιβάλλουν είναι φτωχότεροι όλων μας.

Φτώχια είναι να μη μπορείς να χαμογελάς, να αγκαλιάσεις, να δοθείς, να μοιραστείς, να ελεήσεις, να συγχωρήσεις, να ονειρευτείς, να μετανιώσεις. Φτώχια είναι να πιστέψεις πως είσαι μόνος και αβοήθητος. Ναι, αυτή ίσως είναι η μεγαλύτερη φτώχια απ' όλες. Κι αν αυτό περάσει από το μυαλό κάποιου, να ξέρει πως αυτό είναι το μεγαλύτερο ψέμα που φτιάχτηκε ποτέ σ' αυτή τη γη.

Γι' αυτό αδέρφια μου πάμπλουτα, εμείς δε φοβόμαστε για τίποτα. Κι αν έγραψα αυτό το κείμενο είναι γιατί πρώτη εγώ μετεωρίζομαι στο κενό αυτόν τον καιρό κι αρχίζω μέσα από την οδύνη του να γεύομαι τη χάρη του. Πτωχός ειμί και πένης, όχι όμως φτωχός όπως θέλουν κάποιοι, που μπέρδεψαν το ψέμα με την αλήθεια.

Καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα παιδιά...

 

 

Υ.Γ. 1: το άρθρο δημοσίευσε η κα. Βασιλική Νευροκοπλή στο www.animusanimus.blogspot.com
Υ.Γ. 2: Το σκίτσο μου "Λευκό αγόρι στη νύχτα" είναι από τα τελευταία του μήνα Μάρτη (B.N.).
Υ.Γ. 3: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή, νομίζω, επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" με την οποία σκεφτόμαστε την ποιότητα της ζωής μας.

 
Φρόνηση κι ανοησία PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

aretionsmallΧθες, είχα τη χαρά να υποδεχτώ τον συμφοιτητή μου (οικονομολόγος κι αυτός) τον (ας πούμε) Αρετίωνα. Φυσικά, περπατήσαμε μαζί μέχρι το (γνωστό) γεφυράκι και περάσαμε εκεί ένα απολαυστικό δίωρο αμπελοφιλοσοφίας. Δεν καθίσαμε, όμως, κατάχαμα στο γεφυράκι, αλλά, προτιμήσαμε το παγκάκι της φωτογραφία το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 80 μέτρων από το γεφυράκι.

Μεταξύ πολλών άλλων εμπειριών του τις οποίες μου αφηγήθηκε, ήταν και η εργασία του ως χειριστής μηχανής σε κάποιο εργοστάσιο επεξεργασίας τεφλόν (φυσικά, τροποποιώ κάπως την ιστορία προκειμένου να μη θιγούν τα πραγματικά πρόσωπα). Αυτά που μου είπε ήταν περίπου τα εξής:

 

«εργάστηκα για λίγους μήνες ως χειριστής ενός πελώριου μηχανήματος, 4 μέτρα πλάτος, επί, 11 μέτρα μήκος. Σε αυτό το μηχάνημα τοποθετούσα φύλλα από τεφλόν διαστάσεων 2,5 μέτρα  επί 8 μέτρα και πάχους έως 20 χιλιοστά. Στη συνέχεια, μία κεφαλή κοπής τεχνολογίας λέιζερ πραγματοποιούσε την κοπή του μεγάλου φύλλου σε μικρά κομμάτια. Για τη λειτουργία του, το μηχάνημα αυτό ανάλωνε μεγάλες ποσότητες αερίων, αζώτου και οξυγόνου. Την τεχνική επίβλεψη της λειτουργίας του εργοστασίου πραγματοποιούσαν ο μηχανικός παραγωγής (μηχανολόγος μηχανικός ΤΕΙ) και ο διευθυντής του εργοστασίου (μηχανολόγος μηχανικός ΤΕΙ).

Επεισόδιο 1ο: το πελώριο μηχάνημα (ρούτερ ονομάζεται στην τεχνική γλώσσα) παρουσίαζε στη λειτουργία του ένα σημαντικό τεχνικό πρόβλημα. Όταν το πάχος του φύλλου τεφλόν ήταν μεγάλο, τότε, κάθε 10 λεπτά η λειτουργία του διακοπτόταν αναίτια και μετά, για την επανεκκίνησή του χρειαζόταν να περάσουν πέντε λεπτά. Από την ενημέρωση που είχα, το πρόβλημα αυτό παρέμενε άλυτο τα τελευταία δύο χρόνια, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες των δύο μηχανολόγων να το επιλύσουν. Αφού υπέμεινα το πρόβλημα αυτό επί ένα 20ήμερο αγανάκτησα. Τότε κάλεσα τον μηχανικό παραγωγής και του ζήτησα να μου επιτρέψει να αναζητήσω την αιτία αυτού του τεχνικού προβλήματος και να επιβλέψει τις ενέργειές μου. Με κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο συγκατάβαση και κυνισμό και μου είπε ‘καλά δυο μηχανολόγοι το είδαμε το πρόβλημα και δεν το λύσαμε, εσύ που είσαι άσχετος, είναι δυνατό να το λύσεις;’. Με χίλια δυο παρακάλια και ολίγα καραγκιοζιλίκια (τα καραγκιοζιλίκια δεν είναι στον χαρακτήρα μου, αλλά σε μια ανόητη κοινωνία ορισμένες φορές για να επιβιώσεις χρειάζονται κάποιες φορές μερικοί τακτικοί  ελιγμοί *) τον έπεισα. Μετά από 6 περίπου λεπτά διαπίστωσα ότι ο ελαστικός σωλήνας που τροφοδοτούσε το μηχάνημα με οξυγόνο, ήταν συνδεδεμένος σε έναν επιτοίχιο διχαλωτό κρουνό παροχής οξυγόνου. Στη διχάλα αυτή, η μία άκρη παρείχε οξυγόνο άνευ περιορισμού, ενώ η άλλη άκρη περιελάμβανε μία βαλβίδα ασφαλείας η οποία ενεργοποιείτο αυτόματα όταν η ποσότητα του παρεχομένου οξυγόνου υπερέβαινε κάποια κρίσιμη τιμή. Ο σωλήνας είχε συνδεθεί εσφαλμένα, στην άκρη που ήταν ενσωματωμένη η βαλβίδα ασφαλείας. Μόλις άλλαξα τη σύνδεση, το χρονίζον πρόβλημα του μηχανήματος εξαλείφθηκε. Ο μηχανικός παραγωγής εξεπλάγην μεν, αλλά, είδα στο βλέμμα του ένα χαρακτηριστικό ‘δάγκωμα’.

Επεισόδιο 2ο: Για την προστασία των ματιών του χειριστή από την καταστροφική ακτινοβολία του βιομηχανικής ισχύος λέιζερ, μεταξύ του χειριστή και της κεφαλής του λέιζερ παρεμβαλλόταν μια κατακόρυφη και μετακινούμενη κατακόρυφα, πόρτα, διαστάσεων περίπου 2 μέτρα επί 4 μέτρα. Όταν η πόρτα ασφαλιζόταν στην άνω θέση της, ακουγόταν ένας υπερβολικά δυνατός μεταλλικός θόρυβος και συνήθως, δεν ‘κούμπωνε’ στον μηχανισμό ασφάλισής της και έτσι χρειάζονταν, και δύο ή και τρεις κοπιώδεις – λόγο μεγάλου βάρους – επαναληπτικές χειρονακτικές προσπάθειες. Όταν επεσήμανα την αβαρία στους δυο μηχανολόγους, μου απάντησαν ότι, δήθεν, το πρόβλημα οφειλόταν σε ένα φθαρμένο ηλεκτρικό διακόπτη ο οποίος βρισκόταν στο πάνω αριστερό άκρο της πόρτας, τον οποίον θα παράγγελναν στο εξωτερικό. Εγώ, όμως, κρίνοντας από το γεγονός ότι ο μεταλλικός θόρυβος προερχόταν από το δεξί άκρο της πόρτας συμπέρανα ότι η πόρτα χρειαζόταν, απλώς, γρασάρισμα στη δεξιά ράγα εντός της οποίας συρόταν ο δεξιός οδηγός της. Οι δύο μηχανολόγοι ήταν, επί ένα μήνα ανένδοτοι στις προτροπές μου να γρασάρουμε την πόρτα, ενώ εισέπραξα άπειρα συγκαταβατικά και χλευαστικά βλέμματα και σχόλια. Μετά από χίλια δυο παρακάλια και καραγκιοζιλίκια, κάμφθηκε επιτέλους ο εγωισμός και ο εγωξερωκαλυτερολισμός τους, διακόψαμε την παραγωγή, γρασάραμε την πόρτα και το πρόβλημα εξαλείφθηκε αμέσως. Οι δύο μηχανολόγοι εξεπλάγησαν μεν, αλλά στα βλέμματά τους διέκρινα και πάλι ένα χαρακτηριστικό ‘μάγκωμα’.

Επεισόδιο 3ο: Σε τακτά χρονικά διαστήματα διενεργούσαμε προληπτική συντήρηση στο μηχάνημα. Κατά την σχετική εκπαίδευσή, μου υπεδείχθησαν – προκειμένου να τοποθετώ εκεί γράσο – δύο εμφανείς ευθύγραμμοι και παράλληλοι μεταξύ τους οδοντωτοί μεταλλικοί οδηγοί μήκους 3 μέτρων, πάνω τους οποίους κυλιόταν ο μηχανισμός ευθυγράμμισης της κεφαλής λέιζερ. Μόλις παρατήρησα το μηχανισμό ευθυγράμμισης, η λογική, μου υπαγόρευσε ότι θα έπρεπε να υπάρχει και κάποιος τρίτος οδοντωτός οδηγός, τοποθετημένος κάθετα σε σχέση με τους άλλους δύο. Μόλις έκανα σχετική ερώτηση στον μηχανολόγο με ‘φιλοδώρησε’ με ένα κανονικό ‘δούλεμα’. Καλά του είπα. Όμως, εξέτασα λίγο το σημείο στο οποίο εκτιμούσα ότι θα έπρεπε να βρίσκεται ο τρίτος οδηγός και εντόπισα έναν μακρόστενο μουσαμά προστασίας. Τον παραμέρισα και από κάτω εντόπισα τον τρίτο οδοντωτό οδηγό, ο οποίος επί δύο χρόνια δεν είχε συντηρηθεί ούτε μια φορά με τον όποιο κίνδυνο αυτή η παράλειψη συνεπάγεται για την ασφάλεια του χειριστή και του μηχανήματος. Μόλις ενημερώθηκε ο μηχανικός παραγωγής ‘άφρισε’.  

Από τότε, δημιουργήθηκε ένα πολύ αρνητικό κλίμα για το πρόσωπό μου, στο εργοστάσιο. Τόσο ο μηχανικός παραγωγής, όσο και ορισμένοι άλλοι χειριστές μηχανών, υιοθέτησαν εκείνες τις τακτικές που, ‘παραδοσιακά’, κάνουν ‘τη ζωή δύσκολη’ όσων ‘θέλουμε’ να αναγκάσουμε να φύγουν. Μετά από 10 μέρες παραιτήθηκα».

 

Το σχόλιό μου προς τον Αρετίωνα, αναφορικά με την αφήγησή του ήταν στην ουσία του το παρακάτω κείμενο:

 

«Όποιος κάθεται και διδάσκει τον ανόητο, είναι σαν να κολλάει συντρίμμια, σαν να ξυπνάει κάποιον που κοιμάται ύπνο βαθύ. Όποιος μιλάει σε ανόητο, είναι σαν να μιλάει σε κάποιον που νυστάζει, και που στο τέλος της κουβέντας λέει, ‘τι λέγαμε;’
Κλάψε τον πεθαμένο, γιατί εστερήθη της ζωής το φως· και κλάψε τον ανόητο, γιατί το νου στερήθηκε. Κλάψε λιγότερο πικρά τον πεθαμένο, γιατί αναπαύθηκε· ενώ του ανόητου η ζωή είναι κι από το θάνατο χειρότερη. Το πένθος για τον πεθαμένο κρατά μέρες εφτά, ενώ για τον ανόητο και για τον ασεβή, όλες τις μέρες της ζωής τους.
Μην πολυκουβεντιάζεις με ανόητο άνθρωπο και μην πηγαίνεις να συναναστραφείς έναν που φέρεται σαν χοίρος· φυλάξου απ’ αυτόν για να μην έχεις φασαρίες και να μη λερωθείς, όταν θα τον τινάξουν μακριά. Απομακρύνσου και θα βρεις την ησυχία σου· οι παραλογισμοί του δεν θα σε κουράσουν. Υπάρχει τίποτα βαρύτερο από ένα πράγμα μολυβένιο; Και ποιό είναι τ’ όνομά του, αν όχι ‘ανόητος’; Πιο ευκολοβάσταχτα είναι η άμμος, το αλάτι ή ένας όγκος σίδερο, παρά ο άνθρωπος που φρόνηση δεν έχει.
Γεροδεμένη ξυλωσιά σε οικοδομή, από σεισμό δεν πέφτει· έτσι κι όταν στηρίζεται η καρδιά πάνω σε απόφαση ύστερ’ από σκέψη: στη δύσκολη ώρα δεν θα κλονιστεί. Η καρδιά που βασίζεται σε σκέψη συνετή, μοιάζει στολίδι γύψινο πάνω σε λείο τοίχο. Χαλίκια πάνω σ’ έναν τοίχο δεν θ’ αντέξουν στον άνεμο· έτσι και μια δειλή καρδιά, σε λογισμούς ανόητους που στηρίζεται, στον όποιο φόβο δεν θ’ αντέξει
».

[Π.Δ. Σοφία Σειράχ 22:9-22:16]

 

Η ανοησία ενός προσώπου, ως ένα δυναμικό χαρακτηριστικό του νου είτε της συμπεριφοράς του, είναι αποτέλεσμα δικών του επιλογών και μάλιστα αυτοτιμωρείται, μέχρι το πρόσωπο να αρχίσει να μετανοεί.

Βέβαια, παράλληλα, προκαλεί πολλά πρακτικά προβλήματα σε άλλους ανθρώπους και στην κοινωνία συνολικά. Οι ανόητοι, προκειμένου να συσσωρεύσουν είτε να διαφυλάξουν συμβολικό κεφάλαιο, συχνά, σπεύδουν να ‘πωλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες’ στους άλλους.

Στην πολιτεία, σήμερα, οποιοσδήποτε συνομιλήσει με τους ανθρώπους που κατέχουν θέσεις εξουσίας είτε επιρροής, θα αντιληφθεί αμέσως και χωρίς την παραμικρή δυσκολία, ποιες είναι οι αιτίες της ηθικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής κρίσης.

Σε κοινωνικό επίπεδο, όμως, πρέπει να θυμίσουμε:

 

Από τα βάθη των αιώνων και ύστερα, η στανική τοποθέτηση ανοήτων σε θέσεις εξουσίας είτε επιρροής, παραμένει μια αποτελεσματικότατη τακτική πρόκλησης αναμπουμπούλας. Και τότε, οι λύκ(άνθρωπ)οι χαίρονται…

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Διαφύλαξη» προκειμένου να προβληθούν ορισμένα κρίσιμα οργανωσιακά ζητήματα.

Υ.Γ. 2: * όταν κατηγορούσαν τον αρχαίο φιλόσοφο Επίκτητο ότι καταδεχόταν να γονατίζει μπροστά στους πλούσιους για να τους πείσει να ικανοποιήσουν κάποιες ανάγκες τρίτων προσώπων, εκείνος, απαντούσε, γονατίζω όχι επειδή, δήθεν, είμαι αναξιοπρεπής, αλλά, προκειμένου να μπορέσουν οι πλούσιοι – που έχουν τα αυτιά τους στα γόνατά τους – να με ακούσουν…

 
Φαυλότητα versus Σοφίας PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

gandhiatmeetingΑφορισμοί κατά των φαύλων

Αλίμονο σ’ εκείνους που προσθέτουν στο σπίτι τους κι άλλο σπίτι κι ενώνουνε χωράφι με χωράφι, έτσι που πια να μην υπάρχει τόπος για άλλους κι αυτοί να μείνουνε οι μοναδικοί της χώρας κάτοχοι! Στ’ αυτά μου ηχούν τα λόγια του Κυρίου του σύμπαντος: «Πράγματι, όλα αυτά τα σπίτια θα ερημωθούν, αυτές οι ωραίες και μεγάλες κατοικίες θα μείνουν ακατοίκητες. Δέκα στρέμματα αμπέλι θα βγάζουνε μονάχα έναν κουβά κρασί, δέκα σακιά σπόρου θα δίνουνε στο θερισμό μονάχα ένα σακί».

Αλίμονο σ’ εκείνους που απ’ το πρωί νωρίς ορμάνε στο πιοτό και που ως τη νύχτα αργά με το κρασί μεθάνε. Τα όργιά τους τα συνοδεύουνε κιθάρες, άρπες, τύμπανα, φλογέρες και βέβαια κρασί· μα δεν προσέχουν του Κυρίου τις ενέργειες και το έργο που αυτή την ώρα κάνει δεν το βλέπουν.

«Γι’ αυτό», λέει ο Κύριος «θα οδηγηθεί ο λαός μου στην «αιχμαλωσία γιατί δεν θέλει να καταλάβει. Οι άρχοντές του θα υποφέρουν απ΄ την πείνα και όλος ο λαός από τη δίψα».

Γι’ αυτό ο άδης μεγαλώνει την κοιλιά του κι ανοίγει διάπλατα το στόμα του, να καταπιεί τους ευγενείς αντάμα με τα πλήθη …, καθώς θα διασκεδάζουν. Έτσι όλοι θα εξευτελισθούν κι όσοι κοιτάζουν υπεροπτικά θ’ αναγκαστούν να χαμηλώσουνε το βλέμμα. Αλλά ο Κύριος του σύμπαντος θα δείξει τη μεγαλοσύνη του πράττοντας σύμφωνα με την κρίση του· ο Θεός ο άγιος θ’ αποκαλύψει την αγιότητά του αποδίδοντας δικαιοσύνη. Στης πόλης τα ερείπια αρνιά θα βόσκουν, σαν να ‘ταν βοσκοτόπια τους, και γίδια που τα καλοτρέφουνε, εκεί θα βρίσκουν την τροφή τους.

Αλίμονο σ’ εκείνους που ‘ναι ζεμένοι σαν με ιμάντες στης αδικίας τους την άμαξα! Ξωπίσω τους τραβούν το όχημα που κουβαλάει την τιμωρία για τις ανομίες τους, και λένε: «Ας βιαστεί ο Θεός, το έργο του ας το επιταχύνει, για να το δούμε· η απόφαση του Αγίου Θεού … ας έρθει κι ας εκτελεστεί, να τη γνωρίσουμε κι εμείς».

Αλίμονο σ’ εκείνους που λένε το κακό καλό και το καλό κακό, που παρασταίνουν το μαύρο άσπρο και το άσπρο μαύρο, που κάνουν το πικρό γλυκό και το γλυκό πικρό.

Αλίμονο σ’ εκείνους που θαρρούν πως είναι σοφοί και για έξυπνοι περνιούνται. Αλίμονο σ’ εκείνους που είναι ήρωες μονάχα στο κρασί, κι είναι γενναίοι μόνο όταν τα δυνατά ποτά τ' αναμειγνύουν· που μ’ ένα δώρο, αθωώνουνε τον ένοχο και αγνοούν τα δίκιο του αθώου. Όπως οι γλώσσες της φωτιάς κατατρώγουν το καλάμι κι όπως το χόρτο αφανίζεται στη φλόγα, έτσι και η ρίζα τους θα σαπίσει και το άνθος τους θα εξανεμιστεί σαν σκόνη. Κι ετούτο, επειδή περιφρόνησαν το νόμο που έδωσε ο Κύριος του σύμπαντος και χλεύασαν τις προειδοποιήσεις που τους έστειλε ο Άγιος Θεός.

[Π.Δ. Ησαΐας 5:1-5:24]

 

Πού είναι η σοφία;

Μα, τη σοφία που μπορεί κανένας να τη βρει; και πού να βρίσκεται η πηγή της φρόνησης;

Ο άνθρωπος δεν ξέρει την αξίας της· δε βρίσκεται στων ζωντανών τη χώρα.

Λέει ο απύθμενος ωκεανός: «Δεν την έχω εγώ»

Κι η θάλασσα κι εκείνη λέει: «Δε βρίσκεται σ’ εμένα».

Δεν γίνεται ν’ αγοραστεί με καθαρό χρυσάφι ούτε και με καντάρια ασήμι να αποκτηθεί.

Δεν μπορεί σε αξία να συγκριθεί με το χρυσάφι της Οφείρ, ούτε με τον πολύτιμο τον όνυχα και το ζαφείρι.

Ούτε χρυσάφι ούτε γυαλί μπορεί σε αξία να τη φτάσει· με χρυσαφένιο τάσι δεν μπορεί ν’ ανταλλαχθεί.

Κοράλλια, αν πεις, και κρύσταλλα δε λογαριάζονται.

Πιότερο αξίζει η σοφία, παρά πολύτιμα μαργαριτάρια.

Δε φτάνει την αξία της το αιθιοπικό τοπάζι και με το καθαρό χρυσάφι δε συγκρίνεται.

Λοιπόν, από πού έρχεται η σοφία; Που βρίσκεται η φρόνηση;

Κρύβεται απ’ τα βλέμματα όλων των ζωντανών, ακόμα κι από τ' ουρανού τα πετεινά ξεφεύγει.

Ο θάνατος κι ο άδης λένε: «Μονάχα η φήμη της στ’ αυτιά μας έχει φτάσει».

Μόνο ο θεός το δρόμο της γνωρίζει και ξέρει αυτός πού η σοφία βρίσκεται. Γιατί εκείνος βλέπει ως και τα πέρατα της γης κι όλα κάτω απ’ τον ουρανό τα διακρίνει.

Όταν έδινε αυτός στον άνεμο το βάρος του και των νερών καθόριζε τον όγκο, όταν τους νόμους όριζε για τη βροχή και για τον κεραυνό χάραζε δρόμο, τότε είδε τη σοφία και την αξιολόγησε, την αναγνώρισε για θησαυρό και να μείνει τη δέχτηκε μαζί του.

Κατόπιν ο Θεός είπε στον άνθρωπο:

Ο σεβασμός στον Κύριο αυτό είν’ η σοφία και του κακού η αποφυγή είναι η φρόνηση».

[Π. Δ., Ιώβ 28:12-28:28]

 

Αυτό που κάνω σήμερα είναι ντροπή, το ξέρω: Με τις αλληγορίες που αναφέρω παραπάνω επισημαίνω απόψεις της πραγματικότητας τόσο προφανείς, όσο προφανές είναι ότι ο ήλιος, αύριο το πρωί, θα ανατείλει από την ανατολή.

Όμως, τι άλλο να κάνω όταν στην πολιτεία συμβαίνουν όσα εξωφρενικά συμβαίνουν;

  • Αντί να λαμβάνεται μέριμνα για την οργάνωση των παραγωγικών δομών της πολιτείας, έτσι, ώστε να παράγεται επαρκής νέος πλούτος, αντίθετα, η πολιτεία ζει μόνο με δανεικά.
  • Αντί να λαμβάνεται, κατά προτεραιότητα μάλιστα, μέριμνα για την παροχή στους πολίτες άριστης ποιότητας πνευματική τροφή και παιδεία, αντίθετα, το σύνολο των οικογενειών της πολιτείας έχει εθιστεί στανικά (μέσω προπαγάνδας) στα ψυχοφάρμακα και τα ναρκωτικά.
  • Αντί, ο πληθυσμός της πολιτείας να ισοκατανέμεται σε όλες τις όμορφες, εξοχικές επαρχίες της επικράτειας, αντίθετα, έχει στοιβαχτεί ασφυκτικά εντός απάνθρωπων τερατουπόλεων.
  • Αντί ο πνευματικός κόσμος της πολιτείας να δίνει τη μάχη του για την παροχή ορθής καθοδήγησης προς τους πολίτες, αντίθετα, σιωπά.
  • Αντί οι πολίτες να είναι μονιασμένοι και να πλάθουν με τις σχέσεις τους, «κόσμους» αγάπης και αλληλεγγύης, αντίθετα, είναι διαιρεμένοι, στους ενταγμένους (οι οποίοι έχουν αυτοεγκλωβιστεί σε νοητικά συμφεροντολογικά κουκούλια) και στους ανένταχτους (οι οποίοι έχουν περιέλθει σε απόγνωση).

 

Η συνολική εικόνα παραπέμπει σε μια κωμικοτραγωδία.

Γιατί τόσος αναίτιος πόνος; Γιατί τόση έλλειψη ρεαλισμού;

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Διαφύλαξη» επειδή επιχειρεί να διεγείρει τα αντανακλαστικά αυτοσυντήρησης της πολιτείας.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://uglyblackjohn.blogspot.com/2009/07/one-yard-short.html

 
Στήν ηρωΐδα δασκάλα Ελένη Καλούδη PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

Περίληψη: «Οταν παίρτ'ς, γομών'τς την τσόπα'σ. Οταν δείς, γομών'τς την ψή'σ'.» («Οταν παίρνεις, γεμίζεις την τσέπη σου. Οταν δίνεις, γεμίζεις την ψυχή σου», είπε κάποτε η Αλεξάνδρα Πολυχρονίδου, μια «αγράμματη» γυναίκα του Πόντου)

 

elenikaloudi1

Η δασκάλα Ελένη Καλούδη κατάγονταν από την Αρκαδία.

Υπηρέτησε στην Λεκάνη Καβάλας το 1930-1931.

Οι κάτοικοι τού χωριού, πρόσφυγες από τον Πόντο το 1923, ίσα-ίσα άρχισαν να στρώνουν κάπως την ζωή τους στον νέο τόπο.

Στα χρόνια εκείνα το σχολείο ήταν διθέσιο και τα παιδιά πάρα πολλά. Ο άλλος δάσκαλος ήταν ο Γιάννης Πεϊμανίδης, ο πατέρας τής μάνας μου.

Η μάνα μου γεννήθηκε εκείνη την χρονιά τού '31 και την βάπτισε η Ελένη.

Η Ελένη, διακρίνονταν για το ήθος, την ευγένεια και την μόρφωσή της.

Στην κατοχή εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ και εκτελέστηκε από τούς Γερμανούς το 1943.

Πέθανε για τα ιδανικά της Λευτεριάς πού δίδασκε στα προσφυγόπουλα της Λεκάνης.

Αιωνία σου η μνήμη, Ελένη μας.

Είναι μεγάλη μας τιμή πού δίδαξες κάποτε στον τόπο μας..

elenikaloudi2

elenikaloudi3

  Η Ελένη, στην άκρη αριστερά. Δεξιότερα και πίσω, ο Γιάννης Πεϊμανίδης.

 

elenikaloudi5

Η Ελένη, καθιστή δεξιά. Αριστερά ο Γιάννης Πεϊμανίδης.

 

 elenikaloudi6

elenikaloudi4

 

 

Υ.Γ. 1: Το άρθρο αυτό προέρχεται από το http://www.vripolidis.blogspot.com

Υ.Γ. 2: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» επειδή, νομίζω, επιχειρεί να αναβαθμίσει την κατανόησή μας για τη λέξη «λεβεντιά».

 
Ενικός, Δυϊκός και Πληθυντικός αριθμός, μαζί. PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

 

barefootcouple02Ο άνθρωπος δεν είναι μία οντότητα αλλά, τρεις, ανεξάρτητες.

Στη γραμματική της Σανσκριτικής γλώσσας υπάρχουν τρεις αριθμοί: ο ενικός, ο δυϊκός και ο πληθυντικός. Η τριπλή αυτή κατηγοριοποίηση του λόγου αντικατόπτριζε την τριπλή οντότητα του κάθε ανθρώπου.

Η οντότητα του ανθρώπου, «όταν αυτός είναι μόνος του», γεννιέται, αναπτύσσεται – ακολουθώντας αποκλειστικούς κανόνες - και γράφει τη δική της ιστορία.

Η οντότητα του ανθρώπου, «όταν αυτός αλληλεπιδρά, σε πραγματικό χρόνο, με ακριβώς άλλο έναν άνθρωπο», γεννιέται, αναπτύσσεται – πάλι ακολουθώντας άλλους αποκλειστικούς κανόνες – και γράφει άλλη ιστορία.

Ο άνθρωπος «όταν συνευρίσκεται μαζί με άλλους, περισσότερους του ενός ανθρώπους», αποτελεί μια οντότητα παντελώς ανεξάρτητη από τις προηγούμενες δυο.

 

Ο Ενικός Άνθρωπος

«Η ελευθερία έρχεται όταν ο νους είναι μόνος. Έτσι, για διασκέδαση, κράτα το νου ακίνητο, ελεύθερο και κάθε σκέψη. Παίξε μ’ αυτό, μην το κάνεις καμιά σοβαρή υπόθεση· χωρίς ν’ αγωνίζεσαι, να ‘χεις επίγνωση και άσε το νου να είναι ακίνητος.
Υπάρχει πάντα απογοήτευση όταν αναζητά κανείς την εκπλήρωση όσων επιθυμεί. Επιθυμούμε μόνιμα την ευχαρίστηση που δίνει η εκπλήρωση και θέλουμε να συνεχίζεται αδιάκοπα η ευχαρίστηση και θέλουμε να συνεχίζεται αδιάκοπα αυτή η ευχαρίστηση. Το τέλος αυτής της ευχαρίστησης φέρνει απογοήτευση, που τη συνοδεύει πόνος. Ο νους αναζητά ξανά την εκπλήρωση σε διαφορετικές κατευθύνσεις και συναντά και πάλι την απογοήτευση. Αυτή η απογοήτευση είναι η κίνηση του νου που ασχολείται μόνο με τον εαυτό του, πράγμα που είναι απομόνωση, διαίρεση, μοναξιά. Απ’ αυτό ο νους θέλει πάλι να καταφύγει σε κάποια μορφή εκπλήρωσης. Η πάλη για εκπλήρωση φέρνει τη σύγκρουση της δυαδικότητας. Όταν ο νους δει τη ματαιότητα ή την αλήθεια της εκπλήρωσης, όπου υπάρχει πάντα απογοήτευση , τότε μόνο μπορεί να βρεθεί σ’ εκείνη την κατάσταση της μοναχικότητας απ’ όπου δεν υπάρχει [ευτυχώς] φυγή, τότε μόνο υπάρχει ελευθερία. Η διαίρεση υπάρχει εξαιτίας της επιθυμίας για εκπλήρωση· η απογοήτευση είναι διαίρεση.
Δεν πρέπει να σου συμβεί πια κανενός είδους ταραχή, ούτε καν η πιο φευγαλέα. Αυτού του είδους οι ψυχολογικές αντιδράσεις επιδρούν στο σώμα με δυσάρεστα αποτελέσματα. Να είσαι πολύ δυνατή μέσα σου. Να είσαι στέρεη και ξεκάθαρη. Να ‘χεις πληρότητα· μην προσπαθείς να έχεις πληρότητα, να έχεις. Μην εξαρτιέσαι από κανέναν κι από τίποτα· από εμπειρία η ανάμνηση· η εξάρτηση από το παρελθόν, όσο ευχάριστη κι αν είναι, το μόνο που κάνει είναι να κομματιάζει το παρόν. Να ‘χεις επίγνωση και άσε αυτή την επίγνωση να είναι άθικτη και αδιάσπαστη έστω για ένα λεπτό».
[σ. 43, Κρισναμούρτι, «Γράμματα σε μια νεαρή φίλη», 2000, εκδ. Καστανιώτη]

«Αφήνω όλες τις αρετές ήσυχες, και δεν επιζητώ να γίνω ούτε γενναιόδωρος, ούτε υπομονετικός, ούτε επιεικής, δεν αξίζει τον κόπο, είναι χαμένος χρόνος. Θέλω μόνο να ζήσω στην αρμονία και διαπιστώνω ότι έχω ξαφνικά όλες τις δυνατότητες να εκδηλώνω τις άλλες αρετές, γιατί αυτή η αρμονία με υποχρεώνει να είμαι έξυπνος, σοφός, με κατανόηση. Ενώ αν εσωτερικά βρίσκεστε σε αναστάτωση, δοκιμάστε λιγάκι να είστε σοφός ή αγαπητός! Δε θα τα καταφέρετε, ακριβώς γιατί βρίσκεστε σε μια τρομερή δυσαρμονία». [σ. 51, Omraam Mikhael Aivanhov, «Αρμονία και Υγεία», 1987, εκδ. Prosveta].

«Εκείνος που βρίσκεται πάνω στην Ατραπό, δεν υπάρχει για τον εαυτό του, αλλά για τους άλλους. Έχει ξεχάσει τον εαυτό του, προκειμένου να μπορέσει να τους υπηρετήσει. Είναι σαν μια πένα στο χέρι του Θεού, μέσω της οποίας μπορεί να κυλήσει η σκέψη Του και να βρει έκφραση εδώ κάτω, την οποία δεν θα μπορούσε να την έχει αν δεν υπήρχε η πένα. Όμως ταυτόχρονα είναι επίσης και ένας ζωντανός πυρσός, που ακτινοβολεί πάνω στον κόσμο τη Θεία Αγάπη που γεμίζει την καρδιά του». [σ. 82, Κρισναμούρτι, «Στα πόδια του Διδασκάλου», 1993, εκδ. Πύρινος Κόσμος].

«Ο Πνευματικός Ασκητής, ας ασκείται σταθερά στην προσήλωση του νου, παράμερα, μένοντας μόνος, με τη σκέψη και το σώμα υποταγμένα, χωρίς προσδοκίες, χωρίς αποκτήματα» [κεφ. 6, παρ. 10, σ. 43, «Μπαγκαβάτ Γκίτα», μτφ. Θεοδώρου Παντουβά, 1987, εκδ. Καρδαμίτσα].

«Μα κινήσαμε από ένα χάος παντοδύναμο, από μιάν αξεδιάλυτη, πηχτή, φως και σκοτάδι άβυσσο. Και μαχόμαστε όλοι – φυτά, ζώα, άνθρωποι, ιδέες – στο λιγόστιγμο τούτο διάβα της ατομικής ζωής, να ρυθμίσουμε εντός μας το Χάος, να λαγαρίσουμε την άβυσσο, να κατεργαστούμε μέσα στα κορμιά μας όσο πιότερο σκοτάδι μπορούμε, να το κάμουμε φως». [σ. 71, Νίκου Καζατζάκη, «Ασκητική», εκδ. Ελένης Καζατζάκη].

 

Ο Δυϊκός Άνθρωπος

Δεν παύει να μου προκαλεί έκπληξη η αναγνώριση της ίδιας κάθε φορά οικείας παρουσίας, εντός του βλέμματος του ενός, οποιουδήποτε, ανθρώπου, που βρίσκομαι απέναντί του. Η αναγνώριση της ίδιας κάθε φορά οικείας παρουσίας, εντός των ηχοχρωμάτων της ομιλίας του ενός, οποιουδήποτε, ανθρώπου του οποίου την ομιλία ακροάζομαι, ευρισκόμενος απέναντί του.

Εκείνος, ευρισκόμενος σε υποδεέστερη θέση από εκείνη, οφείλει να υπηρετεί εκείνη την ίδια, τη σύζυγό του (δηλαδή, να είναι ισοβίως υπόλογος για την εξέλιξή της σε όλα τα επίπεδα), εντός ενός κόσμου τεσσάρων διαστάσεων (χώρος {3} συν χρόνος {1}). Εκείνη, ευρισκόμενη σε ανώτερη θέση από εκείνον, αν θέλει, υπηρετεί τις ανάγκες του συζύγου της, εντός ενός κόσμου τριών διαστάσεων (χώρος {3}, σήμερα μόνο).

Η ύπαρξη και η φύση της σχέσης μεταξύ, ακριβώς, δύο ανθρώπων δεν αποφασίζεται από τους δύο ανθρώπους. Η σχέση γεννιέται όταν οι δύο άνθρωποι συναντηθούν και συνυπάρξουν για λίγα λεπτά. Η φύση αυτής της σχέσης εξαρτάται μόνο από παράγοντες που δεν μπορούν να επηρεάσουν οι δύο, όμως, φανερώνεται αρχικά εντός της γυναικείας καρδιάς και στη συνέχεια από την πορεία της σχέσης μέσα στον κτιστό κόσμο. Τα ζεύγη δεν έχουν καμιά άλλη δυνατότητα παρά να υποκλίνονται εξ αρχής, στην αλήθεια της σχέσης που τους συνδέει. Με τον τρόπο αυτό ο Δυϊκός Άνθρωπος ωριμάζει και ευημερεί.  

 

 

Ο Πληθυντικός Άνθρωπος

Ολόκληρος ο κτιστός κόσμος δομείται με τη μορφή μιας ιεραρχίας. Η θέση κάθε ανθρώπου, ζώου, φυτού, υλικού εντός αυτής της ιεραρχίας καθορίζεται από τη λεπτότητα της γνώσης η οποία χαρακτηρίζει το κάθε τι.

Εντός του κτιστού κόσμου διεξάγεται αέναα, μια ροή λεπτότερης γνώσης από τα πλάσματα που κατέχουν περισσότερη, προς τα πλάσματα που κατέχουν λιγότερη. Έτσι, ο κτιστός κόσμος λειτουργεί αρμονικά.

Το λειτούργημα του Πληθυντικού Ανθρώπου είναι να συμβάλλει στην εκλέπτυνση των υπολοίπων μορφών. Έτσι, λοιπόν, για να ωριμάσει και να ευημερήσει οφείλει να υπηρετεί κάθε μορφή που υπολείπεται από τον ίδιο σε λεπτότερη γνώση και να αποδίδει σεβασμό σε κάθε μορφή που τον υπερβαίνει σε ωριμότητα και ευθυκρισία.

Ο Πληθυντικός Άνθρωπος υπηρετεί του συνανθρώπους του. Η φύση και ο τρόπος αυτής της υπηρεσίας εξαρτάται, κατ’ ανάγκη, από το χώρο και το χρόνο. Για παράδειγμα, σήμερα, η συντριπτική πλειοψηφία των συνανθρώπων μας και κυρίως λόγω της ουσιοεξάρτησης και της χαμηλής κατά κεφαλήν καλλιέργειας, έχουν ελάχιστη πρόσβαση στην κοινή λογική, ενώ έχουν περιπέσει σε μια κατάσταση πολυδιάστατου εκμαυλισμού και ανημπόριας. Όταν ο δρόμος της λογικής είναι μπλοκαρισμένος, δεν μπορείς παρά να χρησιμοποιήσεις τον δρόμο της καρδιάς για να επικοινωνήσεις με τους ανθρώπους και να τους θυμίσεις τις τεράστιες δημιουργικές δυνάμεις που ενσωματώνει η φύση τους. Η αξιοποίηση του δρόμου της καρδιάς δεν ακυρώνει τον αγαθό χαρακτήρα των όποιων προσπαθειών καταβάλλονται για την υπηρεσία συνανθρώπων, ιδιαίτερα, μάλιστα, υπό τις σημερινές τραγικές κοινωνικές και ανθρωπολογικές συνθήκες.

 

Σχόλια

Η σκόπιμη συγκάλυψη της τριπλής ανθρώπινης οντότητας αποτελεί ένα διαχρονικό κολπέτο υποδούλωσης, είτε εκμαυλισμού των ανθρώπων. Για παράδειγμα, πολλοί άνθρωποι προσφεύγουν σε «ειδικούς» για να λάβουν βοήθεια στην αντιμετώπιση καταστάσεων τις οποίες οι ίδιοι εκλαμβάνουν ως προβληματικές. Οι «ειδικοί» παραγνωρίζοντας σκόπιμα την τριπλή ανθρώπινη οντότητα, προτρέπουν τους ανθρώπους να δράσουν με τρόπο που είναι μεν αληθοφανής, αλλά, με βάση την ανθρώπινη φύση, αναποτελεσματικός. Έτσι, οι άνθρωποι καταλήγουν να εξαρτώνται από του «ειδικούς» εσαεί. Σε κάποια πρόσφατη φιλική (και μόνο) συζήτηση με κάποιον «ειδικό» πληροφορήθηκα ότι στην Ελλάδα, σήμερα, δεν υπάρχει ούτε και μία (1) οικογένεια στο σπίτι της οποίας να μην υπάρχει ένα ντουλαπάκι με ψυχοφάρμακα. Εκεί καταλήξαμε μέσω της εξαπάτησης των ανθρώπων αναφορικά με την ανθρώπινη φύση: σε εικόνες του Θεού οι οποίες νομίζουν ως, δήθεν, δικές τους, προσωπικότητες εύθραυστες, ευάλωτες και φοβισμένες. Και είναι τόσο, μα τόσο απλό, οι άνθρωποι να ξαναγυρίσουν στον εαυτό τους.

Όταν ξεγελάσεις τον απλό άνθρωπο αναφορικά με την ανθρώπινη φύση του, τότε αυτός υποπέφτοντας διαρκώς σε καταστάσεις μη αποφανσιμότητας και αναποτελεσματικότητας, καταλήγει να είναι ένα πλάσμα σε απόγνωση και απελπισία, δηλαδή, ότι καλύτερο για τους υποδουλωτές και εκμαυλιστές του.

Ο αυτοσυνειδητοποιημένος άνθρωπος μπορεί και να κοιτάζει και προς τα «έσω» και προς τα «έξω». Μπορεί να ζει στο «τώρα» και στο «αύριο» και «έξω» από το χρόνο. Μπορεί να παρατηρεί τα «χάος», να «είναι» το χάος, ή να «εξαφανίζει» το χάος. Μπορεί να σκέφτεται, ή να έχει, ή να είναι. Μπορεί να κάνει οποιοδήποτε συνδυασμό από όλα αυτά, ακόμα κι αν «αυτά» αποκλείονται αμοιβαία. Αρκεί να γνωρίζει τη φύση του.

 

Το νόημα του σημερινού κειμένου θα ήθελα να είναι, η αναγνώριση της αξίας της προσήλωσης των ανθρώπων στο πώς θα υπηρετήσουν καλύτερα τους συνανθρώπους τους και η αξία της καλής συντροφιάς, δηλαδή, η συμπόρευση, σε αυτή τη ζωή, με ανθρώπους με παρεμφερή με τη δική μας ποικιλομορφία και που είναι  προσανατολισμένοι προς την αλήθεια και το αγαθό.

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει τη «γλώσσα» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://www.punchstock.com/com/USA/gb/asset_images/78456340

 

 
Σανσκάρα PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

sanskritasmall«Saņs-kãra: Επιμελής και πλήρης διαμόρφωση, αποτελείωση, τελειοποίηση, ολοκλήρωση, τελείωμα, στίλβωση, εκλέπτυνση, τελειότητα, αναθεώρηση, παιδεία, επίτευξη· νοητική μορφοποίηση, σύλληψη, ιδέα, έννοια· εντύπωση, μορφή, φόρμα· αποτύπωση στο νου ή τη μνήμη· η δύναμη της μνημοσύνης, η ικανότητα ανάμνησης, αυτο-αναπαραγωγή· κάθε φυσική ικανότητα, δυνατότητα, ένστικτο· λειτουργία, επιρροή· προετοιμασία, αποτελείωση,  παρασκευή φαγητού, μαγείρεμα, προεργασία, ανάμειξη· διακόσμηση, καλλωπισμός, στολισμός, κομψότητα· ιεροποίηση, αγιοποίηση, χειροτονία, αφοσίωση· στέψη ενός βασιλιά, αποκάθαρση, καθαρισμός, αγνότητα· τελετουργικό εξαγνισμού ή αγιασμού, ή διαβατήρια τελετή». [σ. 1041, Monier Williams, M. A., “A Sanskrit-English Dictionary – Etymologically and Philologically arranged – with special reference to Greek, Latin, Gothic, Indo-European Languages”, Oxford at the Clarendon Press]

 

Σχόλια

 

  • Αρχή της Ευσταθούς Κατάστασης: Εάν ένα σύστημα (κλίμακα εν μακρώ) βρίσκεται σε κατάσταση ισορροπίας (σε μια κατάσταση ευστάθειας) τότε, κατ’ ανάγκη, όλα τα υποσυστήματά (κλίμακα εν σμικρώ) του βρίσκονται και αυτά σε κατάσταση ισορροπίας (ευστάθειας). Και αντιστρόφως, εάν όλα τα υποσυστήματα βρίσκονται σε κατάσταση ισορροπίας, τότε, κατ’ ανάγκη, το σύστημα βρίσκεται σε κατάσταση ισορροπίας. [W. Ross Ashby, “Design for a Brain”, second edition, 1960, Chapman and Hall, London]
  • Η επίτευξη της μετατόπισης της λειτουργίας ενός συστήματος, από μια θέση μη ισορροπίας, σε μια άλλη θέση, ισορροπίας, προϋποθέτει την πρόσβαση σε μια «γλώσσα», το συντακτικό, η γραμματική και οι λέξεις της οποίας να αντικατοπτρίζουν τη δομή και τον τρόπο λειτουργίας αυτού του συστήματος.
  • Όσο εγγύτερη, στην μητέρα όλων των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών, τα σανσκριτικά, είναι η γλώσσα με την οποία επιχειρούμε να κατανοήσουμε και να θεραπεύσουμε πολύπλοκα κοινωνικά είτε ανθρώπινα προβλήματα, τόσο μεγαλύτερη είναι η ποικιλομορφία που διαθέτουμε για την επίτευξη του στόχου μας. Αυτό συμβαίνει επειδή, κατά τεκμήριο, στα σανσκριτικά αντικατοπτρίζεται, σχετικά καλύτερα, η δομή του κτιστού κόσμου.
  • Κάθε προσπάθεια επινόησης «σχεδίων» για την επίλυση κοινωνικών ή ανθρώπινων προβλημάτων είναι άνευ νοήματος. Όλα τα δυνατά «σχέδια» είναι ενσωματωμένα στις λέξεις,  το συντακτικό και τη γραμματική όλων των ανθρώπινων «γλωσσών». Η εργασία της επίλυσης κοινωνικών είτε ανθρώπινων προβλημάτων συνίσταται στην αποτελεσματική επιλογή της κατάλληλης «γλώσσας» (συντακτικού και γραμματικής) και της κατάλληλης λέξης (ή του συνδυασμού των κατάλληλων λέξεων).
  • Ο Σανσκάρα είναι η αιτία των συνθηκών της καθημερινότητάς μας, ως ένα δυναμικά μεταβαλλόμενο αποτύπωμα παρελθουσών (στη μεγάλη χρονική κλίμακα), «καλών», «κακών» και «ουδετέρων» επιλογών. «Ουδέτερες» είναι εκείνες οι επιλογές οι οποίες προκύπτουν ως θετική ανταπόκριση στην «ανάγκη της στιγμής», η οποία αποτελεί, απλά, επιτέλεση του προσωπικού καθήκοντος. «Καλές» ή «κακές» επιλογές είναι εκείνες οι οποίες προκύπτουν ως αποτέλεσμα εγωιστικών επιδιώξεων.
  • Το θεώρημα περί «γλωσσικής μη πληρότητας» του μαθηματικού Kurt Gödel καθιστά φανερούς τους λόγους για τους οποίους ορισμένα προβλήματα που αφορούν πολύπλοκα κοινωνικά συστήματα διαιωνίζονται: επειδή εντός των ορίων της «γλώσσας» στην οποία συζητούμε αυτά τα προβλήματα, δεν είναι δυνατόν, ούτε τα ίδια τα προβλήματα να διατυπωθούν αποτελεσματικά, ούτε οι αντίστοιχες λύσεις τους να διατυπωθούν κατανοητά έτσι ώστε να μπορέσουν να εφαρμοστούν πρακτικά. Για παράδειγμα, οι λύσεις των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών προβλημάτων της πολιτείας λιγότερο μπορούν να υποστηριχθούν από την τυπική λογική και περισσότερο από τη μεταφυσική. Πόσοι, λοιπόν, από εκείνους οι οποίοι απολαμβάνουν τα μεγαλεία της εξουσίας (της φανερής είτε της παρασκηνιακής) αντέχουν να αναγνωρίσουν ότι η βιωματική προσέγγιση αυτών των λύσεων απαιτεί την επιτυχή πρόσληψη μια ειδικής εκπαίδευσης χρονικής διάρκειας μερικών δεκαετιών;

 

Η αναβάθμιση και διαιώνιση των προβλημάτων της πολιτείας μας εκεί οφείλεται: στη δοκησισοφία και την απληστία των προσώπων που βρίσκονται στο παρασκήνιο του πολιτικού συστήματος και στην απροθυμία των πολιτών να κατακτήσουν, με αρετή και τόλμη, την ελευθερία τους. 

 

   

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Διαφύλαξη» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε τη διεργασία επίλυσης προβλημάτων.

 
Λέξεις τριαντάφυλλα, αντί, λέξεις όπλα PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

handbyhandcoupleoverrocksSmall«Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία». [σ. 9, Νίκος Καζατζάκης, «Ασκητική», 1985, εκδ. Ελ. Ν. Καζατζάκη].

 

«Η καρδιά σμίγει ό,τι ο νους χωρίζει, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πολέμα σε αγάπη». [σ. 45, ό.π.]

 

«Τι θα πει ευτυχία; Να ζεις όλες τις δυστυχίες. Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια». [σ. 45, ό.π.]

 

«Η στερνή, η πιο ιερή μορφή της θεωρίας είναι η πράξη». [σ. 63, ό.π.]

 

«Από την ευτυχία, από την καλοπέραση κι από την δόξα ποτέ δεν πλάθεται ο Θεός, παρά από την ντροπή, από την πείνα και τα δάκρυα». [σ. 78, ό.π.]

 

Σχόλια

Ίσως, η μεγαλύτερη «πείνα» που μαστίζει την ανθρωπότητα είναι, για λέξεις που ανοίγουν το δρόμο στους ανθρώπους προς την προκοπή και την ευημερία.

Εκείνοι που γνωρίζουν αυτές τις λέξεις, ας τις διδάξουν και στους υπόλοιπους. Οι καιροί είναι έτοιμοι να τις ακούσουν…

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή προσπαθεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της γλώσσας με την οποία σκεφτόμαστε τη ζωή μας.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://cache4.asset-cache.net/xc/AB39320.jpg?v=1&c=IWSAsset&k=2&d=A5C9C13351D9C3B789D40BA72F8EC777384F07454425EA474F50321ACC7A8777

 
Ελληνική οικονομία: να αυτομολήσουμε στη λογική… PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

factoriessatelite2smallΠερίληψη: Η πολυδιάστατη κρίση, την οποία διέρχεται η πολιτεία μας, οφείλεται, σε πολύ μεγάλο βαθμό, στην έμπρακτη και πεισματική άρνηση όλων (προυχόντων, αρχόντων και πολιτών), να επιλύσουν, τόσο τα δημόσια, όσο και τα προσωπικά τους προβλήματα.

 

Τα εργοστάσια «κουφάρια».

Σε ολόκληρη της ελληνική επικράτεια, μα σε πολύ μεγαλύτερη πυκνότητα, στη Θράκη, ένας, μπορεί να εντοπίσει πάμπολλες διάσπαρτες και εγκαταλελειμμένες, ρημαγμένες είτε ημιτελείς βιομηχανικές κτιριακές εγκαταστάσεις.

Η ύπαρξη αυτών των «κουφαριών» τεκμηριώνει όχι μόνο, ούτε κυρίως την ύπαρξη διαφθοράς στο σύστημα κρατικών επιδοτήσεων προς τον ιδιωτικό τομέα, αλλά, κυρίως, την έμπρακτη και πεισματική άρνηση όλων, (προυχόντων, αρχόντων και πολιτών) να επιλύουν προβλήματα.

Για την βαθύτερη κατανόηση των απόψεων που περιλαμβάνονται σε αυτό εδώ το κείμενο θεώρησα ότι θα ήταν πολύ χρήσιμο να παράσχω στον αναγνώστη τη δυνατότητα, όσο είναι εφικτό, να έχει μια αμεσότερη άποψη αυτών των «κουφαριών» και έτσι, ίσως να νοιώσει ένα μικρό – έστω – μέρος από την αγανάκτηση και θυμό, τα οποία νοιώθω όταν επισκέπτομαι κάποιο από αυτά τα μνημεία ελλαδικής μαλθακότητας. Έτσι, επισκέφτηκα τις δύο βιομηχανικές περιοχές της Κομοτηνής και της Αλεξανδρούπολης και επίσης την περιοχή που βρίσκεται μεταξύ των Λουτρών (του δήμου Τραϊανούπολης) και των Φερών, προκειμένου να φωτογραφήσω τα 30 πρώτα εργοστασιακά «κουφάρια» που θα συναντούσα. Δεν είναι τα μόνα. Υπάρχουν πάρα πολλά άλλα.

Μετά από κάθε φωτογραφία ακολουθεί ένας σύνδεσμος με τον οποίο, ο αναγνώστης, μπορεί να δει το «κουφάρι» και τη γύρω περιοχή, μέσω δορυφορικής φωτογραφίας. Συνιστώ, θερμά, στον αναγνώστη να δει και αυτές τις δορυφορικές φωτογραφίες επειδή, νομίζω, θα βοηθηθεί να καταλάβει για ποιο λόγο η πολιτεία μας κατάντησε στο σημερινό της χάλι.

Σημείωση: για την προβολή των δορυφορικών φωτογραφιών χρειάζεται, προηγουμένως, να έχετε εγκαταστήσει το λογισμικό Google Earth, το οποίο μπορείτε να «κατεβάσετε» δωρεάν από το www.earth.google.com.

Ακολουθούν οι φωτογραφίες των 30 «κουφαριών» και στη συνέχεια ακολουθεί το κείμενο του άρθρου.

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

 

factory01 

για τη δορυφορική φωτογραφία πατήστε εδώ

 

Τα εργοστάσια «κουφάρια», όπως επίσης και ο,τι ελάχιστο έχει απομείνει από την ελληνική βιομηχανία, αποτελεί ένα μνημείο της συλλογικής επιλογής των ελλαδιτών, αντί να εντοπίζουν τις αιτίες των προβλημάτων και στη συνέχεια να τις αίρουν, ceteris paribus (σημαίνει, όλα τα άλλα παραμένουν ως έχουν, δηλαδή, λύνω τα προβλήματα και δεν τα μεταθέτω, απλώς, στο μέλλον, ούτε τα μετασχηματίζω σε άλλα προβλήματα).

Κάποιοι, ενδεχομένως θα πουν ότι τα εργοστάσια έκλεισαν λόγω υψηλού συγκριτικού κόστους της εργασίας, είτε, λόγω έλλειψης κεφαλαίων που θα επενδύονταν στην αγορά υψηλής τεχνολογίας, είτε οτιδήποτε άλλο. Θα διαφωνήσω επειδή η εμπειρία μου σε μια ποικιλία εργασιακών πεδίων με έπεισε ότι, σχεδόν, όλα τα προβλήματα μπορούν να λυθούν αν χρησιμοποιήσουμε το μυαλό μας και αν δουλέψουμε πολύ.

Στην πολιτεία μας, αντίθετα, τα τελευταία 30 χρόνια, τα προβλήματα, αντί να λύνονταν ceteris paribus, παρακάμπτονταν ή συγκαλύπτονταν, είτε μέσω λαδώματος, είτε μέσω εκμαυλισμού, είτε μέσω χρήσης ποικίλων μορφών βίας (συμβολική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική, κ.λπ.), είτε μέσω δημοσίου δανεισμού. Ήταν επόμενο, η οικονομία και η κοινωνία να φτάσει στο σημερινό αδιέξοδο.

Τα εργοστάσια «κουφάρια», πιστεύω, δεν θα είχαν «κλείσει» αν, στην πολιτεία μας,  δεν είχαν τοποθετηθεί (από την οικονομική ελίτ) στις θέσεις εξουσίας και στις θέσεις επιρροής, άνθρωποι που δεν είχαν τη δυνατότητα να λύνουν προβλήματα. Έστω και σήμερα, αν τοποθετούνταν σε αυτές τις θέσεις  άνθρωποι που μπορούν να λύνουν προβλήματα, τότε, τα εργοστάσια θα μπορούσαν να επαναλειτουργήσουν. Δεν υπάρχουν όρια στην ανθρώπινη δημιουργικότητα, η οποία, όλα μπορεί να τα καταφέρει εφόσον της δοθεί η ελευθερία να εκδηλωθεί.

Σήμερα, ένα πολύ μεγάλο μέρος του διαθέσιμου προς εργασία ανθρώπινου δυναμικού της πολιτείας μας, παραμένει στην ανεργία. Σε αυτό, περιλαμβάνονται και επιστήμονες με υψηλή κατάρτιση είτε υψηλές ικανότητα και ταλέντα (μεταπτυχιακές σπουδές, διδακτορικοί τίτλοι σπουδών, κ.λπ.). Πραγματικά, απαιτείται ένα θεόρατο επίπεδο μαλθακότητας ώστε, να υπάρχουν διαθέσιμες τόσες αργούσες βιομηχανικές κτιριακές εγκαταστάσεις, τόσοι διαθέσιμοι επιστήμονες και λοιπό προσωπικό, τόσος διαθέσιμος ζωτικός γεωγραφικός χώρος και ταυτόχρονα, η ανεργία να έχει τέτοιες διαστάσεις.

Μερικοί, ενδεχομένως θα προβάλλουν ως αντιρρήσεις ότι, π.χ., η κυβέρνηση διέθεσε «τόσα» κονδύλια στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και υλοποιεί «αυτά» τα οικονομικά προγράμματα, ότι η «αγορά» έχει τους κανόνες της και πέραν ενός ορίου δεν μπορείς να παρέμβεις, ότι η οικονομική επιστήμη «αυτά» τα όρια και περιορισμούς προσδιορίζει, ότι «αυτή» ή την «άλλη» τακτική «πρέπει» να εφαρμόσουμε για να μας δανείσουν οι «ξένοι», κ.λπ.

Ακολουθεί η απάντησή μου.

 

Η οικονομική επιστήμη

Η οικονομική «επιστήμη» δεν είναι επιστήμη, αλλά οιονεί επιστήμη.

Το αντικείμενο της οικονομικής δεν είναι στατικό αλλά δυναμικό (εξελίσσεται, μεταλλάσσεται, μεταβάλλεται – και ως συνάρτηση της διάχυσης της γνώσης της οικονομικής - συν τω χρόνω). Μέχρι να καταλάβουν οι οικονομολόγοι, σε κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ποιοι είναι οι νόμοι που διέπουν τα οικονομικά φαινόμενα, την επόμενη στιγμή είναι άγνωστο αν οι νόμοι αυτοί θα ισχύουν καθώς τα οικονομικά φαινόμενα έχουν εξελιχθεί και σε κάποιο βαθμό αλλάξει.

Από το πλαίσιο ανάλυσης των οικονομικών φαινομένων, το οποίο χρησιμοποιεί η οικονομική «επιστήμη» λείπουν πολλές παράμετροι οι οποίες είναι κατά τεκμήριο ουσιώδεις και αποφασιστικές (όπως, π.χ. η έκταση και η ένταση του φαινομένου της ουσιοεξάρτησης, όλες οι μεταφυσικές παράμετροι, κ.ά.). Επίσης, ολόκληρη η οικονομική θεωρία θεμελιώνεται επάνω σε ορισμένες παραδοχές (ατομικός ορθολογισμός, ανεξαρτησία οικονομικών φαινομένων και υπαρκτικής κατάστασης ανθρώπων, κ.λπ.) οι οποίες, κατά κανόνα, δεν ισχύουν στην πράξη. Έτσι, η οικονομική, όταν χρησιμοποιείται από μόνη της, δηλαδή, χωρίς να συμπληρώνεται από τη γνώση της φιλοσοφίας, της ποίησης, της συστημικής επιστήμης κ.ά., δεν μπορεί να προβλέψει την εξέλιξη των οικονομικών φαινομένων, παρά μόνο, να παράσχει, εκ των υστέρων, μερικές πιθανές και αληθοφανείς εξηγήσεις αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους τα οικονομικά φαινόμενα εξελίχθηκαν, έτσι όπως εξελίχθηκαν.

Για περισσότερη τεκμηρίωση αυτών των απόψεων:

  • Kuhn: Η [κοινωνική] επιστήμη είναι μη επαγωγική και μη ορθολογική διαδικασία. (σ. 300, Πέτρος Γέμτος, «Μεθοδολογία των Κοινωνικών Επιστημών», τόμος 1, 1984, εκδ.Παπαζήση)
  • Το αντικείμενο των κοινωνικών επιστημών δεν μπορεί να συλληφθεί εμπειρικά – αναλυτικά με χρήση υποθέσεων που απεικονίζουν σχέσεις μεταξύ φαινομένων, αλλά μόνο διαλεκτικά με τη σύλληψη της ολότητας και των στιγμών της (Habermas). (σ. 398, ό.π.)

Επομένως, σχεδόν όλοι οι οικονομολόγοι, όσοι κατέχουν σημαντικές θέσεις σε οικονομικά υπουργεία, τράπεζες, διεθνείς οργανισμούς (Δ.Ν.Τ., ευρωπαϊκή ένωση), σε Μ.Μ.Ε., σε δημόσιες υπηρεσίες και ιδιωτικές επιχειρήσεις, είναι, απλά, ανίδεοι για την εξέλιξη των οικονομικών φαινομένων και ομιλούν λέγοντας όσα λένε, μόνο, επειδή είναι ενταγμένοι εντός συγκεκριμένων δικτύων ισχύος και προκειμένου να αναπαράγουν αυτά τα δίκτυα, «πλάθουν» εκείνη την αληθοφανή αντίληψη η οποία εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα των δικτύων στα οποία αυτοί υπάγονται. Αυτό, επιβεβαιώνει το γεγονός ότι στο σημερινό οικονομικό αδιέξοδο φτάσαμε χωρίς, σχεδόν, κανένας οικονομολόγος να ορθώσει το ανάστημά του και να προειδοποιήσει την πολιτεία, εγκαίρως.

Εξετάζοντας την οικονομική κρίση μέσα από την πλάνη τους, οι οικονομολόγοι αυτοί δίνουν μεγαλύτερη προτεραιότητα στην απρόσκοπτη συνέχιση της λήψης τεράστιων δανείων από το εξωτερικό, από ό,τι δίνουν στην επιτακτική ανάγκη απώθησης από το σβέρκο μας, της οικονομικής μαφίας που έχει μπαστακωθεί εκεί και έχει επιβάλλει στην πολιτεία μας ένα ιδιότυπο καθεστώς οικονομικής χούντας. Για καλή μας τύχη, όμως, οι ευρωπαίοι εταίροι μας, φαίνεται ότι είναι περισσότερο φιλέλληνες από τους ελλαδίτες και με τον τρόπο τους, όσο οδυνηρός και αν αυτός είναι, αρχικά, ενδεχομένως θα μας βοηθήσουν να απαλλαγούμε από αυτό το άνομο καθεστώς. Μετά, αν έχουμε λίγο, έστω, μυαλό στο κεφάλι μας θα αναθέσουμε την διακυβέρνηση της πολιτείας σε ανθρώπους, έντιμους και δημιουργικούς.

 

 

Κυβερνητική παρέμβαση

Στην πραγματικότητα η «αγορά» δεν υπακούει σε κανόνες δεοντολογίας. Ορισμένες εγγενείς ακραίες ασυμμετρίες ισχύος εντός της πολιτείας μας έχουν σαν αποτέλεσμα, αγορές και πολιτεία να κυβερνώνται με διάφορες τακτικές οι οποίες, σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να ξεπερνούν ακόμα και τα όρια του εξωφρενικού. Για το λόγο αυτό είναι, ενδεχομένως, αδιανόητο να περιμένουμε με μόνο, παροχή κονδυλίων, επιδοτήσεις και δημόσια προγράμματα, να περιμένουμε να λυθεί το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας.

Η εθνική οικονομία αποτελεί ένα υποσύστημα, το οποίο ευρίσκεται εντός του ευρύτερου «ζωντανού» οργανισμού της ελλαδικής πολιτείας και το οποίο αλληλεπιδρά δυναμικά με όλα τα υπόλοιπα υποσυστήματα της πολιτείας. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος επίλυσης του προβλήματος της εθνικής οικονομίας παρά μόνο η συνολική (ολιστική) εξυγίανση ολόκληρης της ελλαδικής πολιτείας.

Με τα Σας και με τα Σεις, δουλειά δεν γίνεται, όταν τα οικονομικά συμφέροντα, μπορεί, να έχουν υπερβεί κάθε θεμιτό όριο επιβολής της βούλησής τους πάνω στην πολιτεία. Δεν θα υπάρξει προκοπή παρά μόνο αν κατάλληλοι άνθρωποι και υπό τον απόλυτο περιορισμό της μη-βίας, χειριστούν την πολιτεία συνολικά και ταυτόχρονα, σε όλες τις παραμέτρους της, ξεκινώντας από τα βασικά και στήνοντάς την εξ υπαρχής.

Η εξωφρενική παραλυσία την οποία επιδεικνύει μέρος του πολιτικού συστήματος καταδείχνει ότι, ενδεχομένως, το υφιστάμενο πολιτικό προσωπικό, όχι μόνο την πολιτεία στην προκοπή δεν μπορεί να οδηγήσει αλλά ούτε και την ευθυκρισία του δεν μπορεί να προφυλάξει από τους όποιους υπαρκτούς και γνωστούς κινδύνους.

 

Τι σημαίνει: επιλύω προβλήματα;

 

 servocommander1small

το servo commander ολοκληρωμένo

 servocommander2small

το δεύτερο prototype του s/c

 

Προκειμένου να εξηγήσω στον αναγνώστη τι, νομίζω, ότι είναι η διεργασία «επίλυση προβλημάτων» θα μεταχειριστώ την αφήγηση του συμφοιτητή μου του (ας πούμε) Αρετίωνα, ο οποίος εφηύρε μια συσκευή την οποία ονόμασε «Servo Commander». Ουδεμία σημασία έχει το γεγονός ότι η αφήγηση αφορά μια ηλεκτρονική συσκευή, ούτε θα αποτελέσει ένα ουσιώδες πρόβλημα η όποια δυσκολία του αναγνώστη να κατανοήσει πλήρως τα τεχνικά δεδομένα της αφήγησης. Η ουσία βρίσκεται στην εσωτερική στάση του Αρετίωνα καθώς αυτός βίωνε την δημιουργική περιπέτεια της κατασκευής του Servo Commander. Η εσώτερη στάση του λύτη είναι εκείνη που «επιλύει» τα οποιαδήποτε προβλήματα και όχι οι εξωτερικές του ενέργειες.

 

O Αρετίων, κατά τη δεκαετία του ’90 και πριν ολοκληρώσει τις σπουδές τους ως οικονομολόγος και ενώ είχε ήδη σπουδάσει προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών, βιοποριζόταν σχεδιάζοντας και κατασκευάζοντας ψηφιακούς ηλεκτρονικούς αυτοματισμούς, ως αυτοδίδακτος ηλεκτρονικός μηχανικός ψηφιακών ηλεκτρονικών κυκλωμάτων.

Μεταξύ άλλων κατασκευών, επινόησε μια εντελώς πρωτότυπη ηλεκτρονική συσκευή η οποία εύρισκε εφαρμογή σε ασύρματα συστήματα τηλεκατεύθυνσης. Την συσκευή αυτή, μετά από λίγα χρόνια, αντέγραψε ένας από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές συσκευών τηλεκατεύθυνσης, η Futaba.

Η αφήγηση του Αρετίωνα ήταν, περίπου, η εξής:

 

Κατά την ανάπτυξη της εφαρμογής αυτής και ενώ είχε ολοκληρωθεί το πρώτο λειτουργικό «πρωτότυπό» της (πάνω σε ένα motherboard) παρουσιάστηκαν τρία σημαντικά τεχνικά προβλήματα:

 

1ο πρόβλημα

Για λόγους μείωσης του κόστους κατασκευής επέλεξα έναν πολύ χαμηλού κόστους και πολύ χαμηλών δυνατοτήτων μικροελεγκτή, τον ST62. Αυτός, στην τάση τροφοδοσίας των 4,5 volt, μπορούσε να λειτουργεί με ταχύτητα επεξεργασίας 8 MHz. Το πρόβλημα εκδηλώθηκε μόλις το πρώτο «πρωτότυπο» της εφαρμογής συνδέθηκε με τις πραγματικές συσκευές με τις οποίες θα συνεργαζόταν στον «πραγματικό κόσμο». Αυτές οι συσκευές περιελάμβαναν και ηλεκτρικούς κινητήρες συνεχούς ρεύματος οι οποίοι, καταναλώνοντας ισχυρά ρεύματα με ασυνεχείς ρυθμούς εισήγαγαν ακραίες διακυμάνσεις της τάσης τροφοδοσίας του servo commander με αποτέλεσμα να προκαλούν τη διακοπή της λειτουργίας του μικροελεγκτή.

Λύση

Το πρόβλημα λύθηκε σχετικά εύκολα. Τροποποιήθηκε το ηλεκτρονικό κύκλωμα έτσι ώστε ο μικροελεκτής να λειτουργεί στη μειωμένη τάση των 3 volt, με αναγκαστική – λόγω τεχνικών προδιαγραφών του μικροελεγκτή – παράλληλη μείωση της ταχύτητας επεξεργασίας του, δηλαδή, στα 4 MHz.

 

2ο πρόβλημα 

Το λογισμικό που ήταν φορτωμένο στη μνήμη του μικροελεγκτή φρόντιζε για την πραγματοποίηση ενός πολύπλοκου μαθηματικού υπολογισμού, 50 φορές κάθε δευτερόλεπτο. Ο ψηφιακός παλμογράφος, όμως, έδειξε ότι με τη μειωμένη ταχύτητα υπολογισμού του ήταν αδύνατο να προλαβαίνει ο μικροελεγκτής να πραγματοποιεί όλους αυτούς τους υπολογισμούς. Μάλιστα, η καθυστέρηση ήταν τόσο μεγάλη που έμοιαζε αδύνατο να βρεθεί κάποια λύση. Πανικός. Η μόνη πιθανότητα επίλυσης ήταν μέσω βελτιστοποίησης του λογισμικού και ειδικότερα μέσω της τροποποίησης του εφαρμοζόμενου αλγορίθμου έτσι ώστε να εξοικονομείται υπολογιστικός χρόνος. Μετά από ατέλειωτες ώρες σπαζοκεφαλιάσματος, βελτιώσεων και πειραματισμών, το πρόβλημα είχε μειωθεί ελάχιστα και πάντως, δεν είχε επιλυθεί. Από τη μια πλευρά υπήρχε μια τεράστια νοητική καταπόνηση και φυσική κόπωση, ενώ από την άλλη υπήρχε η γοητεία, να έχεις κατασκευάσει κάτι το οποίο δεν είχε ξαναϋπάρξει πριν και που θα το χρησιμοποιούσαν πάρα πολλοί άνθρωποι και θα το χαίρονταν. Σκύλιασμα! ΟΧΙ! ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΘΑ ΛΥΘΕΙ! ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΛΥΣΗ ΤΟΥΣ!

Λύση

Στο λογισμικό γινόταν, για κάθε πλήρη κύκλο υπολογισμών, 4 φορές χρήση της εντολής «διαίρεσε» (div) προκειμένου να γίνει κάποια αριθμητική διαίρεση. Η εντολή αυτή ήταν σχετικά χρονοβόρα επειδή αφορούσε ποσότητα πληροφορίας ενός ολόκληρου byte. Η λύση του προβλήματος ήταν να αντικατασταθεί η χρήση αυτής της εντολής από άλλες, ταχύτατα εκτελούμενες, εντολές οι οποίες έκαναν χρήση ποσότητας πληροφορίας ενός bit. Για το λόγο αυτό απαιτήθηκε η κατασκευή ενός αλγορίθμου πραγματοποίησης αριθμητικής διαίρεσης ενός byte, μέσω άλγεβρας boole, του ενός bit. Το σχετικό λογισμικό που κατασκευάστηκε ήταν το δυσκολότερο (ανάμεσα σε πολλές εκατοντάδες άλλων προγραμμάτων ηλεκτρονικού υπολογιστή) που κατασκεύασα ποτέ στη ζωή μου. Οι υπολογισμοί προλάβαιναν να πραγματοποιηθούν και η συσκευή λειτούργησε κανονικά.

 

3ο πρόβλημα

Η συσκευή, μόλις δοκιμάστηκε συνδεδεμένη με τα πραγματικά ηλεκτρικά φορτία και με τον πομπό τηλεχειρισμού εν λειτουργία, έπαψε να λειτουργεί. Ο ψηφιακός παλμογράφος έδειξε ότι η ραδιοσυχνότητα την οποία εξέπεμπε ο πομπός προκαλούσε επαγωγικά ηλεκτρικά ρεύματα εντός του ηλεκτρικού κυκλώματος της συσκευής με αποτέλεσμα να μπλοκάρεται η λειτουργία του μικροελεγκτή. Πανικός. Η ανάγκη διατήρησης χαμηλά του κόστους κατασκευής της συσκευής, ο ελάχιστος διαθέσιμος φυσικός χώρος για την τοποθέτηση της συσκευής, η ανάγκη διατήρησης χαμηλά του βάρους της συσκευής και η άγνοια του πώς αντιμετωπίζονται οι ηλεκτρομαγνητικές παρεμβολές, καθιστούσαν αυτό το πρόβλημα, ιδιαίτερα δυσεπίλυτο. Σκύλιασμα! ΟΧΙ! ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΘΑ ΛΥΘΕΙ! ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΛΥΣΗ ΤΟΥΣ! ΤΟΣΟΣ ΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΕΞΟΔΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΝΕ ΧΑΜΕΝΑ!

Λύση

Μετά από το ψάξιμο της «αρκούδας». Μετά τις άπειρες συζητήσεις με αντιπροσωπείες ηλεκτρονικών εξαρτημάτων. Μετά από άπειρα πειράματα η λύση βρέθηκε. Τοποθετήθηκε στο ηλεκτρονικό κύκλωμα της συσκευής ένα παθητικό ηλεκτρονικό εξάρτημα αποκοπής ηλεκτρομαγνητικών παρεμβολών (EMI filter) το οποίο ενσωμάτωνε, δύο πηνία φερίτη, έναν κεραμικό πυκνωτή και ένα varistor. Η συσκευή δοκιμάστηκε και λειτούργησε κανονικά.

 

Η δημιουργική περιπέτεια της κατασκευής του servo commander, αν και ιδιαίτερα κουραστική, ήταν μία από τις πιο ευτυχισμένες περιόδους της ζωής μου. Ακόμα και σήμερα, μπορώ να διακρίνω σε κάποια γωνιά εκείνου που πιστεύω ότι «είμαι» κάποια στοιχεία εκείνης της επίτευξης. Επίσης, στις στιγμές που αντιμετωπίζω κάποια, οποιαδήποτε, δυσκολία, εκείνη η «φρικαλέα» δυσκολία της κατασκευής το servo commander, προσθέτει το κάτι τις, σε έμπνευση, σε υπομονή και σε πεποίθηση ότι και πάλι θα τα καταφέρω να επιτύχω τον όποιο στόχο μου.

 

 

Επίλογος

Μόλις η πολιτεία μας (προύχοντες, άρχοντες και πολίτες) αποφασίσει ότι την προκοπή συναντάς, μόνο, κοιτάζοντας κατάματα τα προβλήματα και επιλύοντάς τα, όλα, ceteris paribus, ένα ένα, τότε οι αιτίες τις παρούσας κρίσης θα αρθούν και θα διανοιχτεί μπροστά της πεδίον δόξης λαμπρόν…

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» επειδή επιχειρεί να παρακινήσει τους πολίτες προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Υ.Γ. 2: μεγαλύτερη ανάλυση του servo commander, εδώ και εδώ. 

 

 
Οn camera θρήνος PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

mormingoncameraΟ κώδικας δεοντολογίας των τηλεοπτικών εκπομπών, που καταρτίστηκε από το ΕΣΡ και επικυρώθηκε με Προεδρικό Διάταγμα το 2003, είναι σαφής: «Πρέπει να αποφεύγεται κάθε αδιάκριτη παρέμβαση σε προσωπικό πόνο ή πένθος και ιδίως να αποφεύγεται η παρουσίαση σκηνών ή ατόμων σε στιγμές πένθους, οδύνης, απόγνωσης ή αγανάκτησης». Και ποια οδύνη μπορεί να είναι μεγαλύτερη από εκείνη της γυναίκας που είδε τον γιο της να διαμελίζεται και την κόρη της να λούζεται στο αίμα; Ωστόσο, πριν συμπληρωθούν 24 ώρες από τη φονική έκρηξη στα Πατήσια, η κάμερα του Star μπήκε στο δωμάτιο του Ερυθρού όπου νοσηλεύεται η Αφγανή μητέρα και κατέγραψε τις πληγές και το θρήνο της. Στον ειδησεογραφικό ιστότοπο www.newstime.gr μπορεί κανείς να διαβάσει το εύστοχο σχόλιο του Νικήτα Καραχάλιου και να δει το βίντεο με το απόσπασμα του κεντρικού δελτίου του Star, στο οποίο μιλάει «αποκλειστικά» μια γυναίκα που έχει ανάγκη από ψυχολογική στήριξη. Αν «ψυχολογική στήριξη» σημαίνει το να σε στριμώχνουν σε ένα δελτίο ανάμεσα στο διαζύγιο μιας τραγουδίστριας και στον καβγά Τζούλιας-Σάσας, τότε οι ψυχολόγοι πρέπει να κάψουν τα πτυχία τους και η επιστήμη τους να γραφτεί ξανά από την αρχή.

Το βίντεο δεν έδειχνε μόνο την τραυματισμένη Αφγανή, αλλά και την ασθενή του διπλανού κρεβατιού, μια γυναίκα που σταύρωνε τα χέρια πίσω από το κεφάλι της και μάλλον ένιωθε αμήχανα που την τραβούσε η κάμερα έτσι όπως ήταν ξαπλωμένη με το νυχτικό της, χλωμή, ανήμπορη, ανυπεράσπιστη. Αναρωτιέται κανείς αν θα άρεσε στα στελέχη του ενημερωτικού τμήματος του Star το να δουν στην τηλεόραση τη δική τους μητέρα στο κρεβάτι ενός δημόσιου νοσοκομείου, βορά στον οίκτο εκατοντάδων χιλιάδων τηλεθεατών.

Δεν είναι θέμα τυπικό, θέμα κανόνων.Υπάρχουν τρόποι να σέβεται ή μάλλον να μην παραβιάζει κανείς τους κανόνες και, ταυτόχρονα, να τσαλαπατά τον άνθρωπο. Π.χ., την περασμένη εβδομάδα στο δελτίο του Star παρουσιάζονταν τρεις ειδήσεις ταυτόχρονα. Το κύριο θέμα ήταν η διασταύρωση της Ελένης Μενεγάκη με έναν ρεπόρτερ του καναλιού, ενώ στο κάτω μέρος της οθόνης έτρεχαν, με διαφορετική ταχύτητα, δύο κρόουλ. Το ένα έλεγε για την έρευνα που διέταξε η υπουργός Υγείας για τον θάνατο του 13 μηνών βρέφους από την Κοζάνη, ενώ το άλλο μας προετοίμαζε για τις «δηλώσεις-βόμβα πατέρα Τζούλιας».

Είναι αυτονόητο ότι κάθε δελτίο, κάθε ΜΜΕ έχει δικαίωμα να επιλέγει το τι είναι είδηση και να αξιολογεί τα θέματά του όπως αυτό νομίζει, όμως είναι ντροπή τα κουτσομπολιά της σόου μπιζ να σερβίρονται στο ίδιο πιάτο με μια τραγωδία, με ένα θέμα που έχει τεράστια κοινωνική σημασία - να υπενθυμίσουμε ότι σε όλη τη Δυτική Μακεδονία δεν υπάρχει μια δημόσια παιδιατρική κλινική.

Αν ο επιτάφιος ή μάλλον ο on camera θρήνος της Αφγανής μητέρας θεωρείται «δημοσιογραφική επιτυχία», πολλοί συνάδελφοι δημοσιογράφοι θα ήθελαν να βρεθούν στο στρατόπεδο των αποτυχημένων.

 

 

Υ.Γ. 1: Αρθρο της κας Μαριάννας Τζιαντζή, στις 31/3/2010 στο www.kathimerini.gr

Υ.Γ. 2: Δυστυχώς υπάρχουν και χειρότερα: κάποιοι ραδιοφωνικοί σταθμοί, προκειμένου να προωθήσουν τα προϊόντα των χορηγών τους εκμεταλλεύτηκαν την περίσταση αυτής της δυστυχισμένης μάνας για να κάνουν την γκρίζα διαφήμισή τους, μη παραλείποντας και τις αρμόζουσες μακιαβελικές τακτικές συγκάλυψης. Τέτοια ποταπά φαινόμενα θα υπάρχουν μέχρι να βρεθεί κάποιος οικονομολόγος με, έστω, ένα κουκούτσι μυαλό, ο οποίος, αφενός, να σχεδιάσει ένα βιώσιμο οικονομικό υπόδειγμα Μ.Μ.Ε. που να μη βασίζεται στα διαφημιστικά έσοδα και αφετέρου, που δεν θα τον πετροβολήσουν. Υπάρχει τέτοιος οικονομολόγος; (Χ.Μ.)

Υ.Γ. 3: η φωτογραφία προέρχεται από το http://s4.hubimg.com/u/474259_177.jpg

 
Καθολική υπνοβασία PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

sleepwalker«Όλοι αυτοί ήταν τελείως αναίσθητοι και ασυγκίνητοι ακόμη και για το πιο απλό ανθρώπινο συναίσθημα συμπόνιας, μόνο και μόνο γιατί ήταν υπάλληλοι. Δεν τους άγγιζε το συναίσθημα της ανθρώπινης αλληλεγγύης, όπως η πέτρα ξερνάει το νερό της βροχής και δεν αφήνει να το ρουφήξει η γη… Μπορεί βέβαια και να χρειάζεται να στρώνουν με πέτρες τέτοιες πλαγιές, όμως είναι τόσο θλιβερό να κοιτάζει κανείς τη στείρα γη στερημένη από κάθε βλαστό, ενώ θα μπορούσε να θρέψει στάρι, χλόη, θάμνους, δέντρα όπως αυτά που φυτρώνουν πάνω απ’ το ανάχωμα εκεί που τελειώνει η λιθόστρωση. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους: ίσως και να χρειάζονται αυτοί όλοι οι κυβερνήτες, οι διευθυντές των φυλακών, οι αστυφύλακες, όμως είναι φρικτό να αντικρίζεις ανθρώπους στερημένους απ’ την πιο χαρακτηριστική ουσία του ανθρώπου, την αγάπη και τον οίκτο για τον άλλον.
Όλα αυτά γίνονται, συλλογιζόταν ο Νεχλιούντοφ, γιατί οι άνθρωποι αυτοί αναγνωρίζουν σαν νόμους αυτούς που στην πραγματικότητα δεν είναι νόμοι, ενώ δεν αναγνωρίζουν τον προαιώνιο, αναλλοίωτο, αναφαίρετο νόμο, που ο ίδιος ο Θεός ενστάλαξε στις καρδιές των ανθρώπων. Γι’ αυτό και νιώθω τόσο στενάχωρα σαν βρίσκομαι ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους. Στην πραγματικότητα, τους τρέμω. Και είναι οπωσδήποτε φοβεροί και τρομεροί, πιο φοβεροί κι απ’ τους ληστές. Ο ληστής μπορεί, παρ’ όλ’ αυτά, να νιώσει οίκτο, τούτοι δεν μπορούν, είναι τόσο καλά θωρακισμένοι απέναντι στον οίκτο, όπως προφυλαγμένος ο βράχος απ’ την χλόη. Γι’ αυτό ακριβώς εμπνέουν δέος. Λένε πως προκαλούν φρίκη όλοι αυτοί οι επαναστάτες σαν τον Πουγκατσόφ και τον Ράζιν. Μα, τούτοι εδώ είναι χίλιες φορές πιο φριχτοί κι απαίσιοι. Αν μας έδιναν το ψυχολογικό πρόβλημα: πώς μπορεί οι άνθρωποι της εποχής μας, χριστιανοί, ανθρωπιστές, οι καλοί κυριολεκτικά άνθρωποι να κάνουν τις πιο φρικαλέες θηριωδίες χωρίς να συναισθάνονται την ενοχή τους, η απάντηση θα ήταν μία και μοναδική: θα ‘πρεπε να συμβαίνει αυτό ακριβώς που γίνεται, δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί να γίνουν κυβερνήτες, διευθυντές φυλακών αξιωματικοί, αστυφύλακες, δηλαδή θα ‘πρεπε πρώτα να πιστέψουν στη μοναδικότητα της κρατικής υπηρεσίας, πως είναι ο μόνος θεσμός που μπορεί να μεταχειριστεί τους ανθρώπους σαν πράγματα, χωρίς καμιά ανθρώπινη – αδερφική σχέση ανάμεσά τους, και, δεύτερον, οι άνθρωποι αυτής της υπηρεσίας να συνδέονται μεταξύ τους με τέτοιο τρόπο που η ευθύνη για τις συνέπειες των πράξεών τους να μην επιμερίζεται ποτέ σε κανέναν προσωπικά. Έξω απ’ αυτές τις προϋποθέσεις, δεν μπορεί στην εποχή μας να γίνονται τέτοια αποτρόπαια εγκλήματα σαν κι αυτά που αντίκρισα σήμερα. Η ρίζα του κακού βρίσκεται στο ότι οι άνθρωποι πιστεύουν πως υπάρχουν περιστάσεις που επιτρέπεται να μεταχειρίζονται τους άλλους χωρίς αγάπη, όμως στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν τέτοιες περιστάσεις… Αυτή είναι η φύση της μέλισσας εξ ορισμού: αν της συμπεριφερθούμε χωρίς προσοχή τότε και σ’ αυτή θα κάνουμε κακό και τον εαυτό μας θα βλάψουμε. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Κι αλλιώς δεν μπορεί να είναι, γιατί η αμοιβαία αγάπη των ανθρώπων είναι ο βασικός νόμος της ανθρώπινης ζωής… Αν δεν είσαι ικανός να νιώσεις αγάπη για τους άλλους, τότε κάθισε στη γωνία σου ασχολήσου με τον εαυτό σου, με πράγματα που θέλεις εσύ ο ίδιος ή μ’ ό,τι άλλο επιθυμείς, εκτός απ’ τους ανθρώπους
». [σ. 437, Λέων Τολστόη, «Ανάσταση», 1993, εκδ. Γκοβόστη]

 

Σχόλια

  • Οι ελλαδίτες είναι εγκλωβισμένοι εντός αντιμαχόμενων φατριών.
  • Αποτελεί απαράβατο όρο επιβίωσης για τον πολίτη, η υιοθέτηση της κοσμοεικόνας (του συνόλου από ψιλά ή χοντρά ψεύδη) η οποία χαρακτηρίζει την φατρία στην οποία αυτός ανήκει.
  • Ουδείς μπορεί να δηλώσει ότι έκανε λάθος, ούτε ότι δεν γνωρίζει. Κάτι τέτοιο θα συνεπαγόταν τον άμεσο κατασπαραγμό του από τους συντρόφους του, είτε από τους αντιπάλους του, είτε από όλους.
  • Ουδείς μπορεί να ζητήσει συγνώμη για λάθη που έκανε, καθώς κάτι τέτοιο θα σήμαινε τον εξοστρακισμό και την θυματοποίησή του.
  • Ουδείς μπορεί να διαβεί – για τον οποιοδήποτε λόγο – διαχωριστικές γραμμές: ή ανήκεις (δουλοπρεπώς) κάπου συγκεκριμένα ή δεν ανήκεις πουθενά, οπότε γίνεσαι ένας παρίας.

Μαζί συντεταγμένοι, προύχοντες, άρχοντες και λαός, γνωρίζουν τα σφάλματα και την άγνοιά τους, μα βαδίζουν σαν υπνοβάτες προς ένα οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο. Πάνω από όλα (μα όλα) βάζουν, να μη τσαλακωθεί η «μούρη» τους… 

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

Υ.Γ.2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://www.shaunemccarthy.com/img/sleepwalkerIIIi.jpg

 
Η Πράξη – Ο Ντάρμα PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

fanari1

 

Χθες, ο συμφοιτητής μου ο Αρετίων και ‘γω κάναμε μια εκδρομή στο Φανάρι του Ν. Ροδόπης.

Μετά από ένα μακρύ περίπατο, καταλήξαμε στο εικονιζόμενο παγκάκι και ξεκίνησε η συζήτηση μας σχετικά με τα προβλήματα της πολιτείας μας και τη σχέση τους με τη δομή της ανθρώπινης δράσης.

 

fanari2 

 

Μετά από μια ευχάριστη διεξοδική συζήτηση, διαμορφώθηκε η παρακάτω κοινή αντίληψη των πραγμάτων:

 

Ο νους του μέσου συμπολίτη μας κυριαρχείται από διάφορες επιθυμίες. Επιζητεί ασφάλεια, επίταση της ισχύος του, απόκτηση υλικών αγαθών, κοινωνική καταξίωση και δύναμη, φήμη, δόξα, λαγνεία, απογόνους, κ.λπ. Για την ικανοποίηση αυτών των επιθυμιών του, ο πολίτης, καταστρώνει σχέδια, αναλαμβάνει δράση πράττοντας ό,τι νομίζει εκείνος ότι θα τον οδηγήσει στα διάφορα επιθυμητά, σε εκείνον, αποτελέσματα.

Βασικότερο μέσο, επίτευξης των διαφόρων στόχων τους οποίους θέτει ο μέσος πολίτης, αποτελεί η βία. Όχι μόνο, ούτε κυρίως, η φυσική βία. Η οικονομική, η συμβολική, η ψυχολογική και η νοητική βία προσδιορίζουν τον ημιάξονα αναφοράς της ανθρώπινης συμπεριφοράς ο οποίος κυβερνά, σχεδόν, μονοδιάστατα, μονόπαντα, μονοκόμματα, μονότονα, μονόχρωμα, μονότροπα, μονοκοπανιά, μονόβολα, μονολιθικά τις ανθρώπινες σχέσεις.

Η ζωή στην πολιτεία μας, κατά γενική ομολογία, απομακρύνεται διαρκώς από εκείνη την κατάσταση στην οποία οι επιθυμίες των πολιτών θα εύρισκαν ικανοποίηση. Περιληπτικά, θεωρούνται ως προβληματικές καταστάσεις, εκείνα που συμβαίνουν στην εθνική οικονομία, τα εισοδήματα των πολιτών, την ανεργία, την δημόσια υγεία και την πανδημία ουσιοεξάρτησης, την παιδεία, το δημόσιο χρέος, τους κρατικούς θεσμούς, το επίπεδο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας, τις ανθρώπινες σχέσεις, την οικογένεια, τις προοπτικές προκοπής της νεολαίας, το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, το περιβάλλον, την ποιότητα και αποτελεσματικότητα του πολιτικού συστήματος και των κρατικών οργανισμών, την οικονομική βιωσιμότητα και την κοινωνική αποδοτικότητα (σε όρους βαθμού συνέργιας στην κοινωνική προκοπή) των Μ.Μ.Ε., τις διμερείς διακρατικές σχέσεις, την συλλογική αξιοπρέπεια, την ιστορική μνήμη, την ανάπτυξη των τεχνών, την κατάσταση της γεωγραφικής περιφέρειας, κ.λπ.

Η χρήση της κοινής «γλώσσας» είναι αναποτελεσματική όταν προσπαθούμε με αυτή να διατυπώσουμε αποτελεσματικές περιγραφές αυτών των διαφόρων προβλημάτων και στη συνέχεια, να διατυπώσουμε αντίστοιχες λύσεις.

Η κοινή «γλώσσα» είναι ανεπαρκής ακόμη και για την ικανοποίηση της στοιχειώδους ανάγκης να γνωρίζουμε αν πράγματι μια θεωρούμενη προβληματική κατάσταση είναι, όντως, ένα πρόβλημα.

Με τον Αρετίωνα συμφωνήσαμε ότι η καταφυγή στο γλωσσικό πλαίσιο ανάλυσης της Σανσκριτικής γλώσσας ήταν αναγκαίος προκειμένου να καταστήσουμε αποφάνσιμη την κρίση που διέρχεται η πολιτεία μας. Αποτέλεσμα της καταφυγής αυτής ήταν όσα ακολουθούν:

Η έννοια της πράξης (Dharma), ίσως, μας παρέχει μια «άλλη» χρήσιμη ματιά προκειμένου να μπορέσουμε, τόσο να κατανοήσουμε τη φύση της κρίσης της πολιτείας μας, όσο και να διακρίνουμε τον τρόπο αντιμετώπισής της.

 

Ο Ντάρμα

«Καλύτερος, του καθενός ο Ντάρμα ο δικός του έστω και χωρίς αξία, παρά ο ξένος Ντάρμα καλά εκπληρωμένος. Καλύτερος ο θάνατος ενός στον Ντάρμα τον δικό του. Ο ξένος Ντάρμα κίνδυνο φέρνει».

Σημείωση: Τη λέξη Ντάρμα, τη μεταφράζουν πότε σαν καθήκον, πότε σαν Νόμο, πότε σαν θρησκεία. Ο Ντάρμα έχει δυό κύριες έννοιες. Ντάρμα ενός ατόμου είναι, πρώτ’ απ’ όλα, η πραγματική φύση του, ο εσώτερος νόμος της ύπαρξης και της εξέλιξής του. Μα σημαίνει, επίσης, το νόμο της χρηστότητας, της δικαιοσύνης και της ευσέβειας. Έτσι, με τη διπλή του σημασία, Ντάρμα σημαίνει το καθήκον ενός ανθρώπου, τη θρησκεία του και, γενικά, τον τρόπο ζωής που του επιβάλλει η φύση του. Για έναν Kshatriya, για παράδειγμα, ο Ντάρμα του είναι να πολεμάει, να σκοτώνει στον [δίκαιο] πόλεμο και να σκοτώνεται. Ενώ ο Ντάρμα του Βραχμάνου είναι να υπηρετεί τη θρησκεία. Γι’ αυτόν, το να σκοτώσει, έστω και σε δίκαιο πόλεμο, είν’ αμαρτία θανάσιμη. Το κάθε τι στον κόσμο έχει τον δικό του Ντάρμα. Έτσι, τον δικό τους Ντάρμα έχουν κάθε άνθρωπος σαν άνθρωπος, κάθε οικογένεια σαν οικογένεια, κάθε κάστα σαν κάστα, κάθε έθνος σαν έθνος, ανάλογα με το βαθμό εξέλιξης που η εσωτερική φύση τους, ατομική ή ομαδική έχει φτάσει. Η θεώρηση του Ντάρμα πηγαίνει βαθιά, στην ίδια τη βάση της ζωής. Η ζωή σε τούτο τον κόσμο έχει διάφορα στάδια εξέλιξης και σ’ αυτή την εξελικτική πορεία, το κάθε διαδοχικό στάδιο έχει ζωτική σημασία, αφού το προηγούμενο είναι προετοιμασία του επόμενου και το επόμενο είν’ η φυσική συνέχεια του προηγουμένου. Έτσι, ο Ντάρμα του κάθε ανθρώπου είναι και ο μόνος σωστός για τον άνθρωπο αυτόν, ο μόνος που μπορεί να τον βοηθήσει στην εξέλιξή του, αφού μόνο αν ακολουθήσει τον Ντάρμα αυτόν θα μπορέσει να φτάσει στο επόμενο στάδιο της εξέλιξής του. Πράγματι, υπάρχει κάποιος κίνδυνος μεγαλύτερος απ’ το φαινόμενο του θανάτου. Κι αυτός ο κίνδυνος είναι, πως αν κανείς θελήσει ν’ ακολουθήσει έναν άλλον Ντάρμα που του φαίνεται καλύτερος απ’ τον δικό του, στην επόμενη ενσάρκωσή του θ’ αναγκαστεί να ξαναρχίσει απ’ τον Ντάρμα που απαρνήθηκε, αφού η εξελικτική πορεία του υπέστη μια διακοπή σ’ εκείνο, το προηγούμενο, στάδιο, έστω κι αν εξεπλήρωσε καλά τον ξένο Ντάρμα που ακολούθησε. Γιατί, η αληθινή αξία ενός Ντάρμα δεν είναι τα φανερά αποτελέσματα στον κόσμο των ‘επιφανειακών φαινομένων, μα η πραγματική χρησιμότητά του να προαγάγει την εξέλιξη του ανθρώπου με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Έτσι, κάθε άνθρωπος πρέπει να ζει σύμφωνα με τον δικό του τον Ντάρμα, γιατί αυτό θα του εξασφαλίσει σταθερή πρόοδο στο δρόμο της εξέλιξης. Βέβαια, υπάρχουν τρόποι να επιταχύνει κανείς την πρόοδο αυτή, μα το ξεκίνημα γίνεται πάντα από την ανύψωση του τωρινού επιπέδου κι όχι απ’ την απότομη εγκατάλειψή του).

[σ. 97, παρ. 35, κεφ. 3ο, «Μπάγκαβατ Γκίτα», μτφ. Θεοδώρου Παντουβά, εκδ. Μ. Καρδαμίτσα].

 

«Αυτός που στην πράξη βλέπει απραξία (μονάχα ο αμαθής θεωρεί πως αυτός που δρα είναι ο πραγματικός Εαυτός του, ενώ, ο ώριμος άνθρωπος ξέρει, πως ο πραγματικός Εαυτός μας δεν δρα, ακόμα κι όταν ο ίδιος ο άνθρωπος βρίσκεται σε δράση. Η δράση οφείλεται στο σώμα, στις αισθήσεις και στη διάνοια. Είναι δηλαδή λειτουργία των παθών) και στην απραξία πράξη (για το σώμα, τις αισθήσεις και το νου, που είναι, για τον αμαθή, χωρίς δράση δική τους, ο ώριμος άνθρωπος ξέρει πως ακριβώς αυτά είναι που δρουν κι έτσι βλέπει δράση εκεί που ο αμαθής βλέπει αδράνεια. Ο άνθρωπος εργάζεται, ακόμα κι όταν κάθεται χωρίς καμιά εξωτερική δράση), αυτός είναι σοφός ανάμεσα στους ανθρώπους, αυτός είναι ένας ‘πνευματικός άνθρωπος’, ακόμα κι αν κάνει κάθε εργασία.

Αυτός, που ό,τι κάνει είν’ απαλλαγμένο από επιθυμία κι υπολογισμό, που οι πράξεις του καίονται απ’ τη φωτιά της Γνώσης, αυτόν, αυτοί που ξέρουν, Σοφό τον αποκαλούν.

Έχοντας εγκαταλείψει κάθε προσκόλληση στον καρπό των έργων, πάντα ικανοποιημένος (εφόσον οι πράξεις του δεν προκαλούνται από επιθυμίες και δεν αποβλέπει στους καρπούς των έργων του, ο άνθρωπος είναι πάντα ικανοποιημένος), χωρίς καμιά εξάρτηση, αυτός, αληθινά, ακόμα κι όταν με έργα ασχολείται, τίποτε δεν κάνει.

Χωρίς επιθυμίες, με τη διάνοια και το σώμα πειθαρχημένα, έχοντας εγκαταλείψει όλα τ' αποκτήματα (έχοντας εγκαταλείψει κάθε ιδέα ιδιοκτησίας, κάθε ιδέα σαν ‘αυτό είναι δικό μου), μόνο με το σώμα (δηλαδή, ο πραγματικός Εαυτός του παραμένει αμέτοχος κι ανεπηρέαστος, άρα είναι αδύνατο αυτός να πάσχει) τα έργα εκτελώντας, δεν πέφτει σ’ αμαρτία (δηλαδή, δεν βαρύνεται με το αποτέλεσμα των έργων, καλών ή κακών, αφού και τα δύο δεσμεύουν)».

[σ. 111, παρ. 18-21, κεφ. 4ο, «Μπάγκαβατ Γκίτα», μτφ. Θεοδώρου Παντουβά, εκδ. Μ. Καρδαμίτσα].

 

«Αυτός που δρα αφιερώνοντας τα έργα του στη ‘θεία παρουσία’, εγκαταλείποντας κάθε προσκόλληση, αυτός δεν μολύνεται απ’ το κακό (δηλαδή, από τα αποτελέσματα των έργων του, καλών ή κακών, που δημιουργούν δουλεία), όπως και το φύλλο του λωτού απ’ το νερό.

Μόνο με το σώμα, με τη ‘νόηση’, με τη ‘διάκριση κι ακόμα με τις αισθήσεις, εγκαταλείποντας κάθε προσκόλληση, εκτελούν τα έργα οι ‘πνευματικοί άνθρωποι’ [μόνο] για αυτό-εξαγνισμό.

Ο ‘πνευματικός άνθρωπος’ παραιτείται απ’ τον καρπό των έργων κι αποκτάει παντοτινή Ειρήνη. Ο ‘ανόητος’, προσκολλημένος στον καρπό με την παρακίνηση της επιθυμίας, δεσμεύεται.

Ο Κύριος, κανενός δεν δέχεται την αμαρτία μα ούτε και την αρετή (δηλαδή, μένει ανέγγιχτος απ’ τις πράξεις, καλές ή κακές, της πρόσκαιρης προσωπικότητας). Η Γνώση (δηλαδή, το γεγονός ότι το Θείο είναι αμέτοχο στα έργα κι ότι ο πραγματικός Εαυτός μας είναι ένα με το Θείο) σκεπάζετ’ απ’ την άγνοια (Η άγνοια σκεπάζει αυτή την Αλήθεια και δημιουργεί την αυταπάτη πως ο Εαυτός μας είναι που εκτελεί τα έργα και πετυχαίνει τα αποτελέσματα). Γι’ αυτό γελιώνται οι άνθρωποι (εξαιτίας της άγνοιας, ο άνθρωπος ταυτίζεται με τον υλικό κόσμο και έτσι, μπαίνει κάτω απ’ την εξουσία του πεπερασμένου εγώ, με αποτέλεσμα να θεωρεί τον εαυτό του σαν τον εκτελεστή των έργων, καλών ή κακών, και νιώθει, ανάλογα, χαρά ή λύπη ή φόβο ή οργή. Όταν όμως λυτρωθεί από την άγνοια και αποκτήσει τη Γνώση της ταυτότητάς του με τον Κύριο, τότε περνάει πέρα απ’ την αρετή και την κακία και δεν δεσμεύεται πια από τ' αποτελέσματα των έργων του)».

[σ. 127-128, παρ. 10-12 & 15, κεφ. 5ο, «Μπάγκαβατ Γκίτα», μτφ. Θεοδώρου Παντουβά, εκδ. Μ. Καρδαμίτσα].

 

Πριν από πολλά χρόνια, ένας ώριμος άνθρωπος προέτρεπε τους συνανθρώπους του να αντισταθούν στο άδικο. Μεταξύ άλλων, ανέφερε:

«Ατυχώς, η δραστηριοποίηση διασπαστικών δυνάμεων και φατριών είναι ιδιαίτερα αισθητή σ’ ολόκληρο τον κόσμο σήμερα. Αυτό που ουσιαστικά είναι Ένα θεωρείται πλέον ως πολλά. Μέσα σ’ αυτή την διαδικασία λοιπόν, το αληθινό νόημα του όρου Θεός χάνεται. Στην προώθηση γήινων συμφερόντων και από καθαρά εμπορική σκοπιμότητα, το θεϊκό στοιχείο της ανθρώπινης ζωής παραμελείται. Έτσι, οι άνθρωποι δεν είναι πια σε θέση να συλλάβουν την πραγματική φύση του Θεού. Σαν αποτέλεσμα αυτής της αδυναμίας τους, χάνουν και τη δυνατότητα να διακρίνουν μεταξύ του αληθινού και του μη-αληθινού. Επόμενο βέβαια είναι να κυριαρχούν παντού η εχθρότητα, η μνησικακία, η αναταραχή, η δολιότητα… Πώς λοιπόν να υπάρξει ειρήνη στον κόσμο;

Μόνο στα έθνη όπου λατρεύονται οι θεότητες του Δικαίου και της Ειρήνης θα μπορέσει να υπάρξει πραγματική ευημερία κι ευτυχία. Στις ημέρες μας όμως είναι αμέτρητοι οι άνθρωποι που ασχολούνται με δραστηριότητες οι οποίες εναντιώνονται στο Δίκαιο και στην Αλήθεια και βάσει της κοινωνικής τάξης τους, ή της υπόστασης της κοινότητάς τους, προωθούν το διαχωρισμό και τη σύγκρουση μέσα στη χώρα. Οι γηραιότεροι τούτου του έθνους παραμένουν απλοί θεατές όλων αυτών των άδικων και κατακριτέων πράξεων, που προωθούνται από τις αρνητικές παρατάξεις. Ακόμα, οι λόγιοι και οι διανοούμενοι παραμένουν περίεργα σιωπηλοί. Οι δε υψηλά ιστάμενοι δεν κάνουν άλλο από το να παρακολουθούν αδιάφορα τι συμβαίνει. Κανείς όμως δεν κάνει την παραμικρή προσπάθεια ν’ αποτρέψει αυτόν τον κίνδυνο. Δεν αντιστέκονται καν σ’ αυτές τις αρνητικές δυνάμεις! Φαίνεται ότι οι γνώσεις, οι θέσεις, ακόμα και ο πλούτος τους έχουν χάσει κάθε αξία και ισχύ. Τέτοιοι άνθρωποι, παρόλο που δεν διαπράττουν άμεσα κάποια αδικία, την ενισχύουν με την αδιαφορία και την παθητικότητά τους.

Τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι, παρόλο που δεν ήταν οι ίδιοι κακοί, δεν αντιστέκονταν όμως στην αδικία που γινόταν παρουσία τους, ενώ είχαν τη δυνατότητα να το κάνουν, θα πρέπει να τους θεωρούμε ως πραγματικούς συμπράττοντες και συνενόχους. Όταν διαπράττονται εγκλήματα, αδικίες και πράξεις βίας, οι άνθρωποι που τα παρακολουθούν αδιάφορα πρέπει να θεωρούνται συνένοχοι. Τελικά, πρέπει επίσης να υποστούν τις συνέπειες αυτών των εγκλημάτων, των οποίων ήταν απαθείς αυτόπτες μάρτυρες. Με τη στάση τους ουσιαστικά ενθαρρύνουν τους κακοπροαίρετους, τους διαπράττοντες το κακό. Να λοιπόν και οι συνθήκες όπου η σιωπή είναι έγκλημα.

Όταν οι καλοί και θεοσεβούμενοι άνθρωποι σχετίζονται με τους ανθρώπους που δεν δυσκολεύονται καθόλου να διαπράξουν αδικίες κι εγκλήματα και δεν τους αντιστέκονται, είναι κι αυτοί συνένοχοι στις πράξεις των τελευταίων. Ο Θεός θα χτυπήσει [αναφέρεται στον Sanskara] επίσης εκείνους που δεν αντιστάθηκαν ή που παρέμειναν απαθείς ή παθητικοί, ενώ διαπράττονταν αδικίες και κακές πράξεις σε βάρος τρίτων. Για το Θεό δε μετράει αν τέτοιοι άνθρωποι είναι λόγιοι, σοφοί, μελετημένοι ή όχι. Εφόσον είναι σοφοί, εφόσον έχουν τόσες γνώσεις, γιατί δεν μπόρεσαν ν’ αντισταθούν στην αδικία και να πολεμήσουν για την αλήθεια και το δίκαιο; Γιατί παρέμειναν σιωπηλοί; Το γεγονός ότι δεν μίλησαν καν, σημαίνει ότι είναι κι αυτοί βαμμένοι από τη χροιά της ίδιας ενοχής. Δικό τους έγκλημα είναι το γεγονός ότι δεν αντιστάθηκαν στο κακό. Μόνο εφόσον αντιστεκόμαστε στο κακό και την αδικία κι εφόσον προσπαθούμε να καταστείλουμε τις πράξεις που αυτά συνεπάγονται μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο, μόνο τότε έχουμε το δικαίωμα να ισχυριζόμαστε ότι συμβάλλουμε στο έργο της επανόρθωσης του Δικαίου».

 

Γεια την πραγματική αιτία της δράσης στο υλικό επίπεδο:

«Ούτε την τάση για έργα ούτε τα έργα του κόσμου δημιουργεί ο Κύριος ούτε και τη σχέση έργου – καρπού. Αυτά, του καθενός η φύση τα κάνει (δηλαδή, η φύση του ανθρώπου δημιουργεί την πράξη κι η φύση της πράξης δημιουργεί την ποιότητα του καρπού)»

[σ. 129, παρ. 14, κεφ. 5ο, «Μπάγκαβατ Γκίτα», μτφ. Θεοδώρου Παντουβά, εκδ. Μ. Καρδαμίτσα].

 

 fanari3

Σχόλια

  • Οι συνθήκες της καθημερινότητάς μας δεν μπορούν να θεωρούνται ως προβλήματα καθώς αυτές αποτελούν μόνο αποτελέσματα δικών μας επιλογών.
  • Όχι οι πράξεις μας αυτές καθαυτές, αλλά, μόνο, η ποιότητα αυτών των πράξεων διαμορφώνει, με κάποια χρονική υστέρηση, τις συνθήκες της καθημερινότητάς μας.
  • Η αναβάθμιση της αυτογνωσίας μας, αποτελεί προϋπόθεση της έμπρακτης απάρνησης (tyaga) των καρπών των πράξεών μας.
  • Πράγματι, ο Sanskara έχει προαποφασίσει για το πότε και το τι θα συμβεί ή δεν θα συμβεί. Θα πρέπει, ένας, να είναι πολύ ανόητος για να ενδιαφέρεται για το πότε και το τι θα συμβεί ή δεν θα συμβεί. Λίγο μυαλό να έχει ένας, αρκεί, για να αφιερώσει το χρόνο της ζωής που του χαρίστηκε, στην αναβάθμιση της αυτογνωσίας του και στην αναβάθμιση, ειδικά, της ποιότητας των πράξεών του. Όλα τα υπόλοιπα γιατί θα έπρεπε να τον απασχολούν, τη στιγμή που διαθέτει πλήρη ελευθερία επιλογής της ποιότητας όλων των πράξεών του;
  • Ο στοιχειωδώς σώφρων άνθρωπος αναγνωρίζει ότι η συμμετοχή στην κοινή προσπάθεια για αναβάθμιση της ποιότητας της πολιτείας, αφενός, και τα όποια πρακτικά επιτεύγματα αυτής της προσπάθειας, αφετέρου, αποτελούν δύο παντελώς ανεξάρτητα γεγονότα. Το δεύτερο θα έπρεπε να αφήνει αδιάφορο τον πράττοντα, ενώ το πρώτο θα έπρεπε να αποτελεί την δεύτερη τη τάξη προτεραιότητα της ζωής του.
  • Η βία είναι δυνατό να αντιμετωπιστεί:
    «
    Ας μη λυγίσουν οι καρδιές σας. Αλλά σαν τη θάλασσα, βαθιές και πλατιές, ας δίνουν ευλογίες σ’ εκείνον που δε σας δίνει παρά κατάρες.
    Και σαν τη Γη γενναιόδωροι και ήρεμα, μετατρέψτε τις ακαθαρσίες της ανθρώπινης καρδιάς σ’ αγνή ομορφιά και υγεία.
    Και σαν τον Αέρα να είστε ελεύθεροι κι ευλύγιστοι. Το σπαθί που θέλει να σας πληγώσει, θα σκουριάσει στο τέλος. Το χέρι που θέλει να σας χτυπήσει, θα κουραστεί και θα σταματήσει.
    Ο κόσμος, καθώς δε σας γνωρίζει, δεν μπορεί να σας περιλάβει. Γι’ αυτό θα σας δεχτεί με γρυλισμούς. Αλλά σεις, γνωρίζοντας τον κόσμο, μπορείτε να τον περικλείσετε μέσα σας. Γι’ αυτό πρέπει να απαλύνετε την οργή του με καλοσύνη και να πνίξετε τη συκοφαντία του μέσα σε Κατανόηση όλο αγάπη
    ». [σ. 111, Μιχαήλ Ναϊμύ, «Το βιβλίο του Μιρδάδ», 1978, εκδ. Πύρινος Κόσμος]
  • Τα αναπτυξιακά νομοσχέδια, οι πολιτικές διακηρύξεις, τα δάνεια από την ευρωπαϊκή ένωση ή το διεθνές νομισματικό ταμείο, τα δημοσιογραφικά άρθρα, τα ιστολόγια, τα ψυχοφάρμακα, τα ναρκωτικά, οι πολιτικοί, το πολιτικό σύστημα, κ.λπ. ουδεμία σχέση έχουν με τις αιτίες της τρέχουσας πολυδιάστατης ‘κρίσης’ την οποία διέρχεται η πολιτεία μας και για το λόγο αυτό, τίποτα ουσιώδες δεν μπορούν να αποδώσουν στην πολιτεία.
  • Μήπως ήρθε ο καιρός πολίτες και πολιτεία να ωριμάσουν; Αν ναι, έχει καλώς. Αν όχι, δεν πειράζει, καθώς, είναι ενδεχόμενο ότι η «κρίση» φέρει «ιαματικές» ιδιότητες εντός της…

 

Βράδιασε χωρίς να το καταλάβουμε, ο Αρετίων και ‘γω. Μαζέψαμε τα βιβλία και τις σημειώσεις μας, κάναμε μια «επίσκεψη» στη διπλανή ψαροταβέρνα και μετά «γραμμή» για νυχτερινή διασκέδαση, στην όμορφη, πολυπολιτισμική Κομοτηνή.

 

 

fanari4 

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Αυτογνωσία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

 
Πώς είναι ένας κανονικός άνθρωπος; Εις μνήμην Αναστασίας Κουμπάκη PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Άρθρο από το http://genikhsxrhshs.blogspot.com/2010/02/blog-post_24.html

koumbakianastasiaΜνήμη Αναστασίας Κουμπάκη

Πριν λίγες ημέρες συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τον θάνατο τής Αναστασίας Κουμπάκη, στις 16 Φεβρουαρίου τού 2009.
Η Αναστασία είχε γεννηθεί στην Φιλιππούπολη (Πλόβντιφ) στις 22 Απριλίου τού 1953, από Έλληνες γονείς, την Ροδάμα και τον Νίκο, πολιτικούς πρόσφυγες στην Βουλγαρία.
Αγαπούσε την μουσική, την ποίηση, την τέχνη.
Σπούδασε στο Μουσικό Λύκειο Φιλιππούπολης και μετά στο Ανώτατο Μουσικό και Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, από όπου πήρε Δίπλωμα Παιδαγωγού τής Μουσικής με ειδικότητες στο Πιάνο, στην διεύθυνση χορωδίας και στην Ωδική. Το Ινστιτούτο ονομάζεται σήμερα Ακαδημία Μουσικής και Ορχηστρικής τέχνης.
Οι σπουδές ποτέ δεν τελειώνουν για όποιον θέλει να μαθαίνει και η Αναστασία συνέχισε μεταπτυχιακά για Διεύθυνση Χορωδίας στη Μουσική Ακαδημία τής Σόφιας.
Στη Βουλγαρία δίδαξε τρία χρόνια ως καθηγήτρια μουσικής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Ήρθε στην Ελλάδα - όπως και η οικογένειά της - και δεν μπορώ να φανταστώ το σοκ από την πολιτισμική / πολιτιστική αλλαγή. Βαλκάνια Βαλκάνια μεν, αλλά και παιδεία και νοοτροπία από δύο λαούς με ιστορική αντιπαράθεση και παντελώς διαφορετική διαδρομή από τους παγκόσμιους πόλεμους και μετά.
Στην Ελλάδα, η Αναστασία εγκαταστάθηκε κυρίως στη Θεσσαλονίκη. Συνέχισε να παρακολουθεί σεμινάρια για να μαθαίνει, να βελτιώνεται στην Τέχνη της και στην τεχνική της.
Παράλληλα, μια που το μικρόβιο των σπουδών δύσκολα φεύγει, εκπονούσε την διδακτορική της διατριβή στο Conservatoire τής Σόφιας.
Στη Θεσσαλονίκη εργάστηκε στο Αριστοτέλειο Κολέγιο, στο Νέο Ωδείο και σε πολλούς άλλους μουσικούς φορείς. Το 1985 ιδρύουν με συναδέρφους της το Σύγχρονο Ωδείο Θεσσαλονίκης, όπου και θα εργαστεί ως τα τελευταία της.
Εκεί την γνώρισα εγώ. Κάπου το 1987, στα φοιτητικά μου χρόνια, όπου αποφάσισα και πάλι να ξεστραβωθώ λίγο μουσικά - το είχα επιχειρήσει παλιότερα στο λύκειο, αλλά σύντομα το άφησα λόγω των απαιτήσεων των Πανελλαδικών.
ΑΝ θυμάμαι καλά, η Αναστασία είχε έρθει στην τάξη τού σολφέζ για να ψαρέψει ταλέντα (...) για την χορωδία τού Ωδείου. Ούτε θυμάμαι τώρα τι τραγουδούσαμε, αν το τραγουδούσαμε κατά μόνας ή ομαδικά, πάντως με κοίταξε ύποπτα. 23 χρόνια μετά σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ τι με είχε ρωτήσει. Ήμουν ψαρωμένος αλλά και θρασύς, μού πρότεινε να μπω στη χορωδία και βέβαια κολακεύτηκα.
Σιγά σιγά άρχισα να την γνωρίζω.
Έπειτα εμπλέχτηκα και σε άλλες χορωδίες. Το 1989, η Χορωδία τής Γερμανικής σχολής Θεσσαλονίκης διασπάστηκε ή ανέστειλε τις δραστηριότητές της και αρκετά άτομα αποτέλεσαν τον πυρήνα για να δημιουργηθεί η Χορωδία Δωματίου Θεσσαλονίκης. Αν σωστά θυμάμαι ήταν ο Γιάννης Κ. που πρότεινε την Αναστασία για μαέστρο τής Χορωδίας.
Είχα την τύχη να είμαι στη ΧΔΘ ένα χρόνο, μετά έφυγα από την πόλη.
Η Αναστασία παρέμεινε πέντε χρόνια ακόμα διευθύντρια και από όσο ξέρω, η χορωδία διέπρεψε. Παράλληλα διήυθυνε κι άλλες χορωδίες στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις τής Μακεδονίας.
Τα τρία εκείνα χρόνια, από την γνωριμία μας έως ότου έφυγα, τολμώ να πω, και το λέω με περηφάνια, ότι ήμουν φίλος της, όχι από τους στενούς, κολλητούς, αλλά μάς άρεσε και στους δύο να μιλάμε, να πηγαίνουμε βόλτες και να κάνουμε μουσική. Για το τελευταίο, η Αναστασία χρειαζόταν να ρίχνει πολλούς ορόφους το επίπεδό της για να με ... φτάσει.
Με 13+ χρόνια διαφορά και με τα μυαλά (μου) στα κάγκελα ή σε πολλά άλλα μέρη, όχι όμως στο σωστό, η επικοινωνία δεν ήταν πάντα εύκολη. Συν ο χαρακτήρας τής Αναστασίας που δεν ήταν τού κόσμου τούτου.
Έγραψα πριν για το θράσος μου. Δεν εννοούσα αγενής, εννοούσα την νοοτροπία τού να πουλάω φύκια για μεταξωτές κορδέλες, την θέληση να είμαι δοκησίσοφος. Φυσικά δεν ήμουν ο πιο πρωταθλητής στο άθλημα.
Για την Αναστασία όμως αυτό ήταν όχι απλά έξω από ο ήθος της, αλλά έξω από την λογική της, έξω από την δυνατότητα τής λογικής της να δεχτεί ότι υπάρχει τέτοια νοοτροπία και φορείς αυτής.
Ως τα σήμερα δεν ξέρω πώς με ανεχόταν, τουλάχιστον πώς ανεχόταν αυτή την πλευρά μου. Ίσως και να μην την ανεχόταν.
Κρατήσαμε επαφή και βλεπόμασταν που και που τα επόμενα χρόνια. Παράξενο πράγμα, η Αναστασία δεν άλλαζε. Πάντα έφηβη, πάντα έκπληκτη και καλοπροαίρετη για τον κόσμο, στον οποίο λες και έδινε την ευκαιρία να τον γνωρίσει εκ νέου την κάθε μέρα.

Κινητική, με πολύ ενέργεια που καμπτόταν - νομίζω - μόνο από κτυπήματα που πονούσαν την ηθική της. Και τέτοια ουκ ολίγα βέβαια.

Η Αναστασία με τον ακέραιο χαρακτήρα της και την ακέραια ποιότητα σε αυτά με τα οποία καταπιανόταν, δεν έβαζε νερό στο κρασί της. Αυτό συχνά την έκανε άκαμπτη. Σε άλλες χώρες, δεν θα ίσχυε ο χαρακτηρισμός. Οι απαιτήσεις της θα ήταν προφανείς. Στην Ελλάδα όμως, όπου όταν τρυπήσει μία σωλήνα, η ενδεικνυόμενη μέθοδος είναι να συσταθεί μία επιτροπή, να καλοπληρωθεί μία εταιρεία κατασκευής και τελικά κάποιος να βουλώσει την τρύπα με τσίχλα, στην Ελλάδα όπου η συνεννόηση κάτω και πλάι από το τραπέζι είναι η κανονική μέθοδος και η αμοιβαία μετακύλιση ευθυνών, μέχρι να βουλιάξουν στον πάτο τής θάλασσας, είναι το ευκταίο, η Αναστασία ήταν κόκκινο πανί για τους συναλλασσόμενους. Από μια άλλη σκοπιά, ο τρόπος τής Αναστασίας ήταν ο τρόπος τής αυτοπειθαρχίας και τής αργής, βαθιάς, τελετουργικής μάθησης, ο οποίος στην Ευρώπη, αν έμεινε κάπου στο δεύτερο μισό τού 20ου αιώνα, πιστεύω ότι ήταν στο ανατολικό μπλοκ. Η Δύση προχώρησε με τις φρέσκιες μεθόδους τής Αμερικής: ταχύτητα, συγκόλληση προϋπαρχουσών εφαρμογών, άμεση δοκιμή και πέταμα των αποτυχημένων αποτελεσμάτων, πράξη, πράξη, πράξη.

Όπως και να 'ναι, η διαφορά κουλτούρας συχνά την έφερνε σε συγκρούσεις με τους συναδέρφους της και τους συνανθρώπους της. Το άντεχε, αλλά φαίνεται ότι πληγωνόταν. Η προοπτική να μπει σε διαδικασία συγκρούσεων την αρρώσταινε. Η ιδέα ότι θα εμπλακεί με ανθρώπους που ήταν πνευματικά ικανοί να σχεδιάζουν αδικίες - καταλαβαίνω ότι - τής ήταν ανυπέρβλητη συναισθηματικά. Έτσι, δυσκολευόταν να κυνηγήσει ευκαιρίες, να ανέλθει σε αξιώματα, να κάνει αυτό που λέμε καριέρα. Παράλληλα αδυνατούσε σχεδόν να αντιληφθεί οικονομικά μεγέθη, και αυτό όχι βέβαια από την θέση τού Κροίσου που δεν ξέρει τι έχει, αλλά από την μεριά τού Σοφού που δεν ασχολείται να γνωρίσει την τιμή των πραγμάτων αλλά μόνο την αξία τους - όσων από αυτά έχουν αξία.

Την τέχνη της - και το ήθος της - δεν τα διαπραγματευόταν. Και όταν έγραψα πριν ότι "έριχνε το επίπεδό της για να με φτάνει", το εννοούσα στο πλαίσιο τής διδασκαλίας, για την οποία είχε πάθος. Αγωνιζόταν να μεταδίδει τήν γνώση της, να σώσει κάπως, ακόμα και αυτούς που ενδιαφέρονταν μόνο για πασαλείμματα.

Και βέβαια, είναι μοναχικός ο δρόμος ενός τέτοιου ανθρώπου - που παραμένει άνθρωπος ενώ οι άλλοι γύρω του ρινοκερεύουν, αργά ή γρήγορα.

Όταν πια έφυγα από την Θεσσαλονίκη και αποστασιοποιήθηκα, κατάλαβα ότι η Αναστασία ήταν έφηβη και θα έμενε έτσι: ακέραιη και αθώα με θέληση να φτιάχνει όμορφο τον κόσμο. Όχι χωρίς επίγνωση τής κακίας και τής μετριότητας αλλά με συνειδητή απορριψή τους και οργανική αδυναμία να τις ενστερνιστεί η ίδια έστω και λίγο.

Περισσότερο από όλα, η Αναστασία αγαπούσε να είναι πολιτισμένη. Αγαπούσε να είναι ευγενής και σεμνή.
Τις προάλλες καθώς διάβαζα άλλα αφιερώματα για εκείνη, θυμήθηκα τον γλάρο Ιωανάθαν:
«Για λίγες μέρες [ο Iωνάθαν] προσπάθησε να φερθεί όπως οι άλλοι γλάροι· προσπάθησε στα αλήθεια, κρώζοντας και πολεμώντας με το σμήνος γύρω στις αποβάθρες και τις ψαρόβαρκες, βουτώντας πάνω σε αποκόμματα ψάρι και ψωμί. Κι όμως δεν τα κατάφερνε. Δεν έχει κανένα νόημα, σκέφτηκε, αφήνοντας σκόπιμα να πέσει, αφού την κέρδισε με χίλιους κόπους, μια αντσούγια σε έναν πεινασμένο γερογλάρο που τον κυνηγούσε. Θα μπορούσα να ασχοληθώ όλο αυτό το διάστημα μαθαίνοντας να πετάω. Έχει τόσα να μάθει κανείς! Και πολύ σύντομα ο Ιωνάθαν Γλάρος ξανάφυγε μόνος πάλι, πέρα στα ανοιχτά, πεινασμένος, ευτυχισμένος, μαθαίνοντας.»

Richard Bach
Η Ιωνάθαν πέθανε αυτή τη φορά από καλπάζοντα καρκίνο. Μπήκε στο νοσοκομείο τον Δεκέμβριο τού 2008 και σε δύο μήνες υπέκυψε.

 

Γεια σου Αναστασία!


Ευχαριστώ την μητέρα της - δυνατή γυναίκα - που μάς προσκάλεσε φέτος στο μνημόσυνο.

Ευχαριστώ τον αδερφό της, Βασίλη, που μού μίλησε και μού έδωσε στοιχεία και το βιογραφικό της.

Εύχομαι σε όλους, που άφησε πίσω της και νοιαζόταν για αυτούς, να είναι καλά!

Διαβάστε αν θέλετε το αφιέρωμα που έγραψε η Βασιλική Ν. στο blog της, πέρυσι:

http://animusanimus.blogspot.com/2009/02/1953-2009.html

Και αν βάλετε "Αναστασία Κουμπάκη" σε κάποιο ψαχτήρι θα ανακαλύψετε αρκετά ακόμα.

 

Ο/Η Ευτέρπη είπε...

Κατάφερε να μας διδάξει να τραγουδάμε - απίστευτος άθλος. Κοντά της έμαθα πολλά για τη μουσική, για την εργασία και για τη συνεργασία.

 

Το καλύτερο χαρακτηριστικό της όμως ήταν το γέλιο και η καλή της διάθεση.

 

Ας κρατήσουμε τη μνήμη της εμείς που την ξέραμε.

24 Φεβρουαρίου 2010 9:58 μ.μ.

 

Ο/Η Idom είπε...

@ Ευτέρπη!

 

Ευτέρπη, συμφωνώ με όσα έγραψες.

Ειδικά για μένα, θα προσθέσω ότι με έμαθε και τον Μπέκετ.

Μού είχε δώσει να διαβάσω το "Περιμένοντας τον Γκοντό"!

Τής άρεσε ο Μπέκετ...

 

Idom

27 Φεβρουαρίου 2010 2:57 μ.μ.

 

 

Ο/Η ολα θα πανε καλα... είπε...

Ωραία γυναίκα στη φωτογραφία και σημαντικός άνθρωπος,απ όσα μας λες.Τυχερός που τη γνώρισες.Με συγκινούν πάντα τα μικρά ή μεγάλα αφιερώματα/αναφορές σε ανθρώπους που γνωρίσαμε,αγαπήσαμε,θαυμάσαμε,καθήσαμε κοντά τους για λίγο ή για πολύ.

Ας αναπαύεται η ψυχή της.

16 Μαρτίου 2010 8:22 μ.μ.

 

      

Άρθρο από το http://animusanimus.blogspot.com/2009/02/1953-2009.html

 

Αναστασία Κουμπάκη (1953 – 2009) – Η κυρία μου -

    

Κάποτε συναντούμε στη ζωή μας ανθρώπους που όταν φεύγουν δεν απορούμε γιατί έφυγαν, μιας και η απορία τού πώς βρίσκονταν ανάμεσά μας, είναι ισχυρότερη. Γιατί ανάμεσά μας υπάρχουν άνθρωποι αλλιώτικοι. Αυτοί που έχουν τα χαρακτηριστικά που αποδίδουμε στους αγγέλους. Αυτοί από τους οποίους απουσιάζουν παντελώς πάθη σαν αυτά που δικαιολογούν την ύπαρξη όλων μας και τον αγώνα μας να τα υπερβούμε.

 

Ένας τέτοιος αλλιώτικος άνθρωπος ήταν και η Αναστασία Κουμπάκη που έφυγε χθες στις 6.15 το απόγευμα από τη ζωή, μετά από το χτύπημα της οξείας λευχαιμίας, μέσα σε δύο μήνες, στα πενήντα πέντε της χρόνια.

 

Η οικογένειά της έφυγε το '50 από τις Σέρρες, πολιτικοί πρόσφυγες στην Βουλγαρία. Εκεί γεννήθηκε και μεγάλωσε η Αναστασία, εκεί σπούδασε σε μουσικό γυμνάσιο και μετά στην μουσική ακαδημία και έκανε το μεταπτυχιακό της ως μαέστρος. Το '80 ήρθε στην Ελλάδα και από τότε εργάστηκε ως δασκάλα τραγουδιού και μαέστρος σε χορωδίες πολλών ωδείων της Β. Ελλάδος, βγάζοντας εκατοντάδες μαθητών.

 

Την γνώρισα πριν από δύο χρόνια περίπου, όταν άρχισα να ψάχνω δασκάλα για τραγούδι. Εργαζόταν στο Σύγχρονο ωδείο. Δώσαμε πρώτα ένα ραντεβού σ' ένα καφέ για να της εξηγήσω τι ακριβώς ήθελα να κάνω. Άργησε να έρθει και πάντα αργούσε στα ραντεβού της, όπως κατάλαβα στη συνέχεια, μιας και η ζωή με την κάθε της λεπτομέρεια, της αποσπούσαν όλη της την προσοχή συνέχεια, με αποτέλεσμα να μην έχει αίσθηση του χρόνου. Ήταν αδύνατον αυτό να σου προκαλέσει έστω και παράπονο, γιατί όταν έφτανε σου διηγούνταν γεμάτη πάθος όλους τους λόγους της αργοπορίας της που ήταν πάντα πάρα πολύ σοβαροί, αφού τόσο πολύ την ένοιαζαν και τόσο την γέμιζαν όλα.

 

Όταν ξεκινήσαμε τα μαθήματα την ρώτησα πώς ακριβώς θα την πληρώνω. "Και ποιος σου είπε παιδάκι μου πως πρέπει να πληρώνεις;" μου απάντησε με απόλυτη φυσικότητα. Σχεδόν δυο χρόνια μαθήματα δεν πήρε ποτέ ούτε μία δραχμή από μένα. Και μέσα σ' αυτό το διάστημα υπήρχαν Σάββατα και Κυριακές με πρόβες πολύωρες όταν είχα μπροστά μου συναυλίες και μάλιστα συχνά με έπαιρνε μόνη της τηλέφωνο, γιατί ντρεπόμουνα πάρα πολύ εγώ να της το ζητώ, και μου ζητούσε η ίδια να κάνουμε μαθήματα. Εγώ συχνά μετά από πέντε ώρες πρόβα κόντευα να πέσω κάτω από την κούραση ενώ εκείνη δεν έδειξε ποτέ κουρασμένη. Αν δεν σταματούσα εγώ το μάθημα εκείνη δεν το έκανε ποτέ. Ξεχνούσε να φάει, να πιει νερό. Όταν δίδασκε, -και δίδασκε πολλές φορές 10 με 12 ώρες τη μέρα- τα ξεχνούσε όλα. Όλα όσα αφορούσαν τον εαυτό της. Την ενδιέφεραν μόνον οι μαθητές της.

Με το καιρό κατάλαβα πως από τους περισσότερους μαθητές της δεν έπαιρνε χρήματα. Με το καιρό κατάλαβα όμως επίσης, πως μου είχε και μια ξεχωριστή αδυναμία. Σήμερα στην κηδεία ήρθαν πολλοί να μου πουν πως με αγαπούσε πάρα πολύ.

 

Αν για κάτι ευγνωμονώ πάντα τον Θεό είναι ότι μου χάρισε σπουδαίους δασκάλους. Ονόματα μεγάλα, ανθρώπους ξεχωριστούς και πολλούς στον αριθμό, και στο Παιδαγωγικό και στο Θέατρο και στη Μουσική και στη ζωή. Από όλους αυτούς, δύο ξεχωρίζω μέχρι σήμερα γιατί ήταν στην κορυφή, όχι μόνο της διδασκαλίας, αλλά αυτής της αλλιώτικης ανθρωπιάς που ταυτίζεται με την μεγάλη αγάπη και το 'άλλο' βλέμμα. Αυτό που διαβάζει τον κόσμο όχι από κάτω προς τα πάνω, αλλά αντίθετα. Μ' έναν τρόπο αγγελικό, ας πω.

 

Ο ένας από τους δύο ήταν η Αναστασία. Η κυρία μου. Πρώτη φορά είχα κι εγώ μια κυρία. Μια αληθινή κυρία. Κι έτσι την φώναζα. Κυρία μου, την έλεγα και της άρεσε πολύ. Μια κυρία πιο παιδί από τα παιδιά. Γεμάτη φως και χαρά. Γεμάτη υπομονή απέραντη. Τρόπους ατελείωτους στο να διεισδύει στον άλλον και να του βγάζει το πιο ευγενικό του μέταλλο στο φως. Μια φωτιά γεμάτη πάθος. Ένα φτερό κόκκινο στους δρόμους και στις αίθουσες των ωδείων. Άνθρωπος πένης, θεόφτωχος, που δεν τον ενδιέφεραν ποτέ τα χρήματα, έχοντας ασκηθεί πολύ στην πτωχεία κι έχοντας ανακαλύψει τον θησαυρό της. 

 

"Μαμά, πέφτουν τα μαλλιά μου" είπε στην μαμά της όταν τα Χριστούγεννα έκανε στο σπίτι της μπάνιο. Μέχρι τη μέση έφτανε το δάσος από τα πλούσια σπαστά κόκκινα μαλλιά της. Και πριν φύγει, έπιασε το χέρι της μανούλας αυτής και το φίλησε.

 

Όταν την είδα πριν λίγες μέρες στο νοσοκομείο φορούσε ένα ωραίο μαντήλι στο κεφάλι. Της είπα να αξιοποιήσει τώρα τα ωραία της μαντήλια, και χαμογέλασε. Με ρώτησε τι ετοιμάζω και της μίλησα για το καινούριο βιβλίο. Δεν της είπα πως της το αφιερώνω. Ήθελα να της κάνω έκπληξη. 

 

Έτρεξα όσο μπορούσα την έκδοσή του για να την προλάβω ζωντανή. Να της χαρίσω κι εγώ κάτι σαν αντίδωρο στα τόσα δώρα που μου είχε κάνει. Το βιβλίο βγήκε την Παρασκευή και λογάριαζα να πάω την Κυριακή να της το δώσω. Δεν τα κατάφερα γιατί η κούραση με κράτησε όλη μέρα ανήμπορη στο κρεβάτι.

Έφυγε η κυρία μου κι εγώ δεν πρόλαβα να της χαρίσω το δώρο της.

Σήμερα όμως αφού την έβαλαν στο μνήμα και μετά τα λουλούδια των δικών της ανθρώπων, παρακάλεσα τον νεκροθάφτη να το ακουμπήσει κι αυτό πάνω της. Άνοιξα το βιβλίο και σχεδίασα με το μαρκαδοράκι μου το σημείο του Σταυρού στην πρώτη του σελίδα. Έτσι το δώρο απέκτησε ένα άλλο νόημα που ταίριαζε περισσότερο στην ώρα. Κι εκείνος που μέχρι τότε απρόσεχτα και όπως να 'ναι πετούσε τα λουλούδια, έπιασε σχεδόν μ' ευλάβεια το παιδικό μου βιβλίο 'Και τι θα πει σ' αγαπάω;' και πολύ προσεχτικά το ακούμπησε πάνω στο κεφαλάκι της. 

Έφυγα λίγο πιο ανακουφισμένη κι ένα αμυδρό χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο λυπημένο μου πρόσωπο.

 

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός να αναπαύει την υπέροχη ψυχούλα της και η ευχούλα της να είναι πάντα μαζί μας, χαρίζοντάς μας αυτό το 'άλλο' βλέμμα.

 

Αντίο κυρία μου... 

 

Α. Π said...

Η μόνη ευχή που αρμόζει στην περίσταση: Καλόν Παράδεισο!

February 17, 2009 11:02 PM

 

Margo said...

Αυτό θα πει σ' αγαπώ Βασιλική μου.. μας συγκίνησες πολύ!

February 17, 2009 11:25 PM

 

librarian said...

Κάποτε συναντούμε στη ζωή μας ανθρώπους που μας κάνουν να απορούμε πώς βρίσκονται ανάμεσα μας. Άνθρωποι με ψυχή, υπομονή και αγάπη απέραντη. Άνθρωποι που όλη μου η εκτίμηση και ο θαυμασμός είναι ό,τι λιγότερο μπορώ να τους προσφέρω. Άνθρωποι που με κάνουν να χαίρομαι που υπάρχω μόνο και μόνο γιατί υπάρχουν κι αυτοί και γιατί στάθηκα τόσο τυχερή να τους συναντήσω στο δρόμο μου.

Τι χαρά τέτοιοι άνθρωποι να σου διδάσκουν, μαθήματα ζωής!

Είμαι σίγουρη ότι το καλύτερο δώρο που χάρισες στην Κυρία σου ήταν η αγάπη σου, ο θαυμασμός σου και η πορεία σου, είμαι σίγουρη ότι την έκανες υπερήφανη. Δεν υπάρχει καλύτερο δώρο για μια κυρία, για μια δασκάλα που αγαπά να διδάσκει.

Και θα είναι ευτυχισμένη γιατί θα τη συντροφεύει πάντα ένα βιβλίο, το βιβλίο σου που έγινε δικό της αφού της το αφιέρωσες.

Εγώ σίγουρα θα ήμουν.

Σε ευχαριστώ που μοιράστηκες μαζί μας μια τόσο δική σου στιγμή.

February 17, 2009 11:51 PM

 

Roadartist said...

Καλό της ταξίδι...

February 18, 2009 11:45 AM

 

Carpe diem said...

Καλό της ταξίδι. Πάντα θα αναρωτιέμαι γιατί μερικοί άνθρωποι, τόσο λαμπεροί, τόσο φωτεινοί, φεύγουν νωρίς από τη ζωή;

February 18, 2009 3:25 PM

 

sot said...

Η ιστορία της όπως μας την περιγράφεις αναφέρεται σε μια γυναίκα που έφυγε νέα αλλά πάμπλουτη και που χάρισε πολλά σε όσους βρέθηκαν κοντά της.
Ο Θεός να την αναπαύσει.

February 19, 2009 1:06 AM

 

Βασιλική Ν. said...

Σε τέτοιου είδους κείμενα δεν αισθάνομαι πως έχω κάτι να απαντήσω, αλλά παρ' όλα αυτά πάντα σας ευχαριστώ για την αγάπη σας που φτάνει στην καρδιά μου ακέραια.
Οι ψυχές γνωρίζουν και καταλαβαίνουν όσα το μυαλό αδυνατεί να χωρέσει. Καμιά φορά το μυαλουδάκι μας ταλαιπωρείται πολύ μέχρι να ησυχάσει από το χάδι της ψυχής μας που όλα τα χωράει. Ίσως κι αυτό να είναι μια αναγκαία διαδρομή, τουλάχιστον για μένα.
Εχθές μια γυναίκα σημαντική καλλιτέχνιδα και φίλη της κυρίας μου με πήρε τηλέφωνο για να μου ζητήσει κάτι που αφορούσε το εν λόγω κείμενο. Μου είπε κάτι που δεν γνώριζα και με συγκίνησε βαθιά. Σχεδίαζε με την δασκάλα μου να ανεβάσουν το Παραμύθι της Μουσικής σ' ένα ωδείο με τα παιδάκια που είχαν μαθητές. Εγώ δεν ήξερα καν αν το είχε ακούσει, μιας και της το είχα δώσει στο νοσοκομείο και μετά δεν την ξαναείδα. Τι άνθρωπος ήταν αυτός; Ε, ήταν ένας σπάνιος άνθρωπος που αξίζει κανείς και πρώτα πρώτα εγώ, να την μιμηθεί. Τώρα πια έχω κυρίως χαρά. Που την έζησα, την χάρηκα, την αποχαιρέτησα και την θυμάμαι με τόσο καλές αναμνήσεις, αξιοζήλευτες. Και τω Θεώ δόξα!

February 20, 2009 10:25 AM

 

Anonymous said...

Καλό Ταξίδι και από μένα Αναστασία!

Τ. Θ.

March 17, 2009 2:43 AM

 

Τ. Ρ. said...

Ενώνω κι εγώ τις ευχές μου με τις δικές σας, για την παλιά μου δασκάλα και φίλη. Χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να τη γνωρίσω, χαίρομαι που βλέπω ότι υπάρχουν άνθρωποι που την αγάπησαν και την αγαπούν.

Αντίο Αναστασία.

March 17, 2009 9:47 PM

 

Βασιλική Ν. said...

Θανάση και Τατιάνα, σας ευχαριστώ για την επίσκεψη και το μοίρασμα της αγάπης για έναν άνθρωπο που ό,τι και να πούμε θα είναι λίγο...

March 17, 2009 11:01 PM

 

Anonymous said...

Πόσο πολύ λυπάμαι για την κυρία Αναστασία. Είμαι σοκαρισμένη.
Ήταν καθηγήτρια μου στην χορωδία του ΣΩΘ. Από τις καλύτερες.
Τώρα το έμαθα και την σκεφτόμουν γιατί ήθελα τόσο πολύ να την βρω για να ενταχθώ στην ομάδα της και πάλι.
Λυπάμαι που δε θα την ξαναδώ. Χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να την γνωρίσω. Ο Θεός να την αναπαύσει.

Σοφία

 

   

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" προκειμένου να γίνει αντιληπτό πώς είναι ένας Κανονικός Άνθρωπος.

 
Ελλάς· το δικό μας σπιτικό. PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

 ellasspitikomas

«ΑΛΛΑ ΠΡΩΤΑ θα δεις την ερημιά και θα της δώσεις το δικό σου νόημα, είπε
            Πριν από την καρδιά σου θα ‘ναι αυτή
            και μετά πάλι αυτή θ’ ακολουθήσει
                        Τούτο μόνο να ξέρεις:
                        Ό,τι σώσεις μές στην αστραπή
                        καθαρό στον αιώνα θα διαρκέσει»

Και ψηλά πολύ πάνω απ’ τα κύματα
έστησε τα χωριά των βράχων
                        Εκεί σκόνη έφτανε ο αφρός
                        άπλερη γίδα είδα να γλείφει τις ρωγμές
με το μάτι λοξό και το λίγο κορμί σκληρό σα χαλαζίας

Έζησα τις ακρίδες και τη δίψα και τα τραχιά στις αρμοσιές τους δάχτυλα
χρόνους τακτούς όσους η Γνώση ορίζει
            Στα χαρτιά σκυφτός και στα βιβλία τ’ απύθμενα
            με σκοινί λιανό κατεβαίνοντας
            νύχτες και νύχτες
το λευκό αναζήτησα ως την ύστατη ένταση
του μαύρου Την ελπίδα ως τα δάκρυα
Τη χαρά ως την άκρα απόγνωση
            Να σταλθεί βοήθεια τότε κρίθηκε η στιγμή
            και ο κλήρος έπεσε στις βροχές
                        κελαρύσανε όλη μέρα ρυάκια
                        έτρεξα σαν τρελός
στις πλαγιές σχίνο και πολύ μύρτο μες στη φούχτα μου έδωσα
να δαγκάσουνε οι πνοές

            «Η αγνότητα, είπε, είναι αυτή
            στις πλαγιές το ίδιο και στα σπλάχνα σου»
            Και τα χέρια του άπλωσε όπως κάνει
γέροντας γνωστικός Θεός για να πλάσει μαζί πηλό και ουρανοσύνη
Λίγο μόλις πυράχτωσε τις κορφές
            αλλ’ αδάγκωτο πράσινο στις ρεματιές το χόρτο κάρφωσε
                        μέντα λεβάντα λουίζα
                        και μικρές πατησιές αρνιών
ή αλλού πάλι από τα ύψη πέφτοντας
οι ψιλές κλωστές το ασήμι, δροσερά μαλλιά κοπέλας που είδα και που επόθησα
                        Υπαρκτή γυναίκα

                        «Η αγνότητα, είπε, είναι αυτή»
            και γεμάτος λαχτάρα χάιδεψα το σώμα
            φιλιά δόντια με δόντια· ύστερα ένας μές στον άλλο

                        Τρικύμισα
                        όπως κάβος πάτησε βαθιά
                        που αέρα πήρανε οι σπηλιές

Ηχώ με το λευκό σαντάλι πέρασε μιά στιγμή
γοργά κάτω από τα νερά η ζαργάνα
            και ψηλά το λόφο έχοντας πόδι Και τον ήλιο κεφάλι κερασφόρο
            ν’ ανεβαίνει Αβάδιστος είδα Ο Μέγας Κριός

Και αυτός αλήθεια που είμουνα Ο πολλούς αιώνες πριν
Ο ακόμη χλωρός μες στη φωτιά Ο άκοπος απ’ τον ουρανό
                        ψιθύρισε όταν ρώτησα:

- Τί είναι καλό; Τί είναι κακό;

- Ένα σημείο Ένα σημείο
            και σ’ αυτό πάνω ισορροπείς και υπάρχεις
            κι απ’ αυτό πιο πέρα ταραχή και σκότος
            κι απ’ αυτό πιο πίσω βρυγμός των αγγέλων

- Ένα σημείο Ένα σημείο
            και σ’ αυτό μπορείς απέραντα να προχωρήσεις
            ή αλλιώς τίποτε άλλο δεν υπάρχει πιά
Κι ο Ζυγός που, ανοίγοντας τα χέρια μου, έμοιαζε
να ζυγιάζει το φως και το ένστικτο ήτανε

                        ΑΥΤΟΣ
                        ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας!

 

[σ. 19, Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί», εκδ. 18η, 1999, εκδ. Ίκαρος]

 

 

Σχόλιο

 

Θα ήταν όμορφο αν, εδώ στην Ελλάδα την πατρίδα μας μπορούσαμε ελεύθερα:

  • Να ζούμε γαλήνιες και αρμονικές ζωές κοντά στη φύση.
  • Να εργαζόμαστε δημιουργικά και ευχάριστα, κοντά στα σπίτια μας.
  • Να έχουμε πολλούς φίλους.
  • Να έχουμε ένα κράτος που να μας υποστηρίζει, να μας καθοδηγεί και να το εμπιστευόμαστε.
  • Να φροντίζουμε ώστε να μην υπάρχουν φτωχοί άνθρωποι· ούτε αδικημένοι.
  • Να απολαμβάνουμε συνθήκες ασφάλειας.
  • Να έχουμε τα μέσα να μορφωνόμαστε· από την εφηβεία μέχρι να αφήσουμε την τελευταία μας πνοή, αδιάλειπτα.
  • Να είμαστε περήφανοι για την πατρίδα μας την Ελλάδα.

Και είναι τόσο απλό (αν και δύσκολο συνάμα):

  • Χρειάζεται να απεξαρτηθούμε από τα ψυχοφάρμακα και τα ναρκωτικά, και
  • Να ξεκινήσουμε να μελετούμε καλά βιβλία.

 

 

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» επειδή επιχειρεί να παρακινήσει τους πολίτες προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://avragioz.blogspot.com/2009_03_01_archive.html

 
Σκιές, ή μήπως Αληθινή Ζωή PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

 

deathofsocratespicsmallΒιβλίο Έβδομο

«Τώρα πιά, είπα, αν θέλης να ιδής την επίδραση της παιδείας και της απαιδευσίας, στοχάσου την ύπαρξή μας ωσάν εικόνα που παριστάνει την ακόλουθη περιπέτεια. Στοχάσου δηλαδή πως βλέπεις ανθρώπους τάχα μέσα σε υπόγειο κατοικητήριο, όμοιο με σπηλιά που η είσοδό του είναι ανοιγμένη προς το φως σε μεγάλο μάκρος παρακολουθόντας όλη την έκταση του σπηλαίου, ριγμένους μέσα σ’ αυτό από μικρά παιδιά με τα σκέλη και τους αυχένες δεμένους σε δεσμά, έτσι που να μένουν στην ίδια θέση και να βλέπουν μόνο κατ’ ευθείαν, χωρίς να τους αφήνη ο δεσμός να γυρίζουν κυκλικά τα κεφάλια τους· φέγγει γι’ αυτούς από ψηλά και από μακριά ένα φως φωτιάς που καίει πίσω τους, κι’ ανάμεσα στη φωτιά και στους δεσμώτες περνάει στην επιφάνεια της γης δρόμος και πλάϊ πλάϊ στο δρόμο λόγιασε πως βλέπεις έναν μακρύν τοίχο χτισμένο παράλληλα στο δρόμο, σαν τα παραπετάσματα που οι ταχυδακτυλουργοί στήνουν εμπρός από το κοινό για να δείχνουν επάνω απ’ αυτά τις ταχυδακτυλουργίες τους. Βλέπω, είπε. Στοχάσου τώρα πως βλέπεις ανθρώπους που ακολουθόντας τη φορά του τειχίου αυτού μεταφέρουν κάθε λογής κατασκευάσματα που εξέχουν ψηλότερα από το τειχίο και ανθρώπινα ομοιώματα καθώς και ομοιώματα ζώων από λίθο και ξύλο κάθε είδους κατασκευής, και καθώς είναι φυσικό άλλοι από τους ανθρώπους που κάνουν φορτωμένοι την παρέλαση αυτή μιλούν και άλλοι κρατούν σιγή. Η εικόνα που λες, είπε, είναι άτοπη και οι δεσμώτες άτοποι. Όμοιοι με μας, είπα εγώ· γιατί οι τέτιοι δεσμώτες θαρρείς πως στην αρχή αρχή ημπορούν να έχουν ο καθένας από τον εαυτό του και από τους άλλους κάτι άλλο ιδωμένο εκτός από τις σκιές που προβάλλονται εξ αιτίας τα φωτιάς στον αντίκρυ τους τοίχο του σπηλαίου; Πώς θα ήταν δυνατό να έχουν ιδωμένο και κάτι άλλο, είπε, αφού υπεθέσαμε πως είναι αναγκασμένοι να κρατούν σε όλη τους τη ζωή τα κεφάλια τους ακίνητα; Κι’ ακόμη από τ' αντικείμενα εκείνης της παρέλασης; δεν θα έχουν ιδωμένο ό,τι και από τους εαυτούς των; Τι άλλο, αν όχι αυτό; Εάν τώρα υποθέσουμε ότι είναι σε θέση να έρχωνται ο ένας με τον άλλο σε συνδιάλεξη, δεν έχεις την αντίληψη ότι αυτοί θα ενόμιζαν πως οι ονομασίες που χρησιμοποιούν αναφέρονται σ’ αυτές τα μετακινούμενες σκιές που έχουν εμπρός στα μάτια τους; Αναγκαστικά. Αν τώρα το δεσμωτήριο έστελνε και αντήχηση από τον αντικρυνό τους τοίχο; έχεις τη γνώμη ότι κάθε φορά που ένας άνθρωπος από εκείνους που μεταφέρουν τα κατασκευάσματα ήθελε βγάλει φωνή, αυτοί θα επίστευαν ότι η φωνή ανήκει σε κάποιο άλλο πράγμα και όχι στη μετακινούμενη σκιά; Μα το Δία, είπε, εγώ από μέρους μου όχι. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι είναι ολοκληρωτικά αδύνατο να θεωρούν ως αλήθεια κάτι άλλο και όχι τις σκιές των τεχνητών κατασκευασμάτων. Αυτό θα συμβή κατ’ απόλυτη, είπε, αναγκαιότητα. Κοίταξε τώρα να ιδής τη λύτρωσή τους και τη γιατριά τους από τα δεσμά και από την αφροσύνη σαν τι λογής θα ήταν, ανίσως και τους συνέβαινε με τον ακόλουθο φυσικό τρόπο· ας υποθέσουμε ότι ένας ελύθηκε και αναγκάζεται εξαφνικά να σηκώνεται, να περιτριγυρίζη τον αυχένα του, να βαδίζη και να σηκώνη τα βλέμμετά του προς τη διεύθυνση του φωτός και ότι κάνοντας όλα αυτά αισθάνεται άλγος και δεν ημπορεί εξ αιτίας των μαρμαρυγών να βλέπη ξάστερα τα αντικείμενα ώτινων έβλεπε τις σκιές, τι φαντάζεσαι ότι αυτός θα απαντούσε αν κανένας του έλεγε ότι αυτά που έβλεπε τότε ήταν φλυαρίες, τώρα όμως προχωρημένος κάπως περισσότερο κοντύτερα προς το ον και έχοντας στραφή προς όντα υπέρτερου βαθμού έχει ακριβέστερη όραση, και αν πιά δείχνοντας καθένα από τα αντικείμενα που επροσπερνούσαν με ερωτήσεις τον ανάγκαζε να του δώση απόκριση τι είναι το καθένα; δεν έχεις τη γνώμη ότι αυτός θα έπεφτε σε απορία και θα εθεωρούσε όσα έβλεπε τότε αληθινώτερα από τα αντικείμενα όσα θα του εδείχνονταν τώρα; Και σε μεγάλο, είπε, μάλιστα βαθμό.

Και στην περίπτωση λοιπόν που θα τον ανάγκαζε κανείς να αντικρύζη το ίδιο το φως, δεν θα αισθάνονταν άλγος στα μάτια και γυρίζοντας τα μάτια του δεν θα εζητούσε να ξαναγυρίζη φεύγοντας προς εκείνα που ημπορεί να βλέπη η όρασή του, και δεν θα τα εθεωρούσε τω όντι σαφέστερα από εκείνα που του δείχνονται τώρα; Μάλιστα, είπε. Αν κοντά σ’ αυτά, είπα εγώ, από το μέρος αυτό με βίαιο τρόπο κανείς τον ετραυούσε σέρνοντάς τον μέσα από ένα ανηφορικό και δύσκολο μονοπάτι που βγαίνει προς τα επάνω, και δεν τον άφινε καθόλου πριν τον τραυήξη επάνω στο φως του ήλιου, άρα γε το τραύηγμα αυτό δεν θα του προξενούσε οδύνη και αγανάκτηση και όταν έφτανε προς το φως, επειδή θα ήταν τα μάτια του πλημμυρισμένα από φεγγοβολή, δεν θα του ήταν αδύνατο να βλέπη έστω και ένα από τα πράγματα, όσα χαρακτηρίζομε εμείς τώρα ως αληθινά; Βέβαια θα του ήταν, είπε, αδύνατο να τα διακρίνη από την πρώτη στιγμή. Χρειάζεται λοιπόν ένα εθισμό, αν έχη σκοπό να ιδή τα πράγματα του επάνω κόσμου. Και πρώτα πρώτα θα ημπορέση με μεγάλη ευκολία να διακρίνη τις σκιές, έπειτα μέσα στα νερά τα είδωλα των ανθρώπων και των άλλων αντικειμένων, και κατόπι τα ίδια τα πρότυπα· ύστερα από αυτά θα ημπορέση ευκολώτερα τη νύχτα να ιδή το θέαμα των ουρανίων σωμάτων και τον ίδιο τον ουρανό αντικρύζοντας το φως των άστρων και της σελήνης, και όχι κοιτάζοντας την ημέρα τον ήλιο και το φως του ηλίου. Δεν ημπορεί να μη γίνη έτσι. Στα τελευταία πιά θα ημπορέση να ιδή τον ήλιο τον ίδιο καθαυτόν μέσα στην πραγματική θέση και όχι τα είδωλά του τα εμφανιζόμενα στα νερά ή σε μια θέση, που δεν είναι η δική του, και να τον παρατηρήση τι λογής είναι. Αναγκαστικά, είπε. Τότε δα θα κάνη γι’ αυτόν με το λογισμό του τη σκέψη, ότι αυτός είναι ο δωρητής των εποχών και τα ανακύκλησης των ετών, και ο επίτροπος επάνω σε όλα όσα υπάρχουν στον ορώμενο τόπο και κατά κάποιον τρόπο ο αίτιος όλων εκείνων που η αφεντιά τους έβλεπαν στο σπήλαιο. Είναι ολοφάνερο, είπε, πως έπειτα από κείνα τα θεάματα θα φτάση σ’ εκείνες τις σκέψεις. Τι λοιπόν; ξαναφέρνοντας στη μνήμη του την πρώτη κατοίκησή του, τη σοφία που είχεν εκεί αυτός και οι συνδεσμώτες του, δεν φρονείς ότι τον εαυτό του θα τον καλοτυχίζη για την μεταλλαγή, ενώ εκείνους θα τους ευσπλαχνίζεται; Και σε μεγάλο μάλιστα βαθμό. Κι’ αν ήταν τότε ανάμεσα σ’ αυτούς θεσπισμένο να δίνη ο ένας στον άλλο τιμές και επαίνους καθώς και βραβεία σ’ αυτόν που με μέγιστη οξυδέρκεια διέκρινε τις μετατοπιζόμενες σκιές, θυμόταν με μέγιστη ακρίβεια τα όσα συνήθιζαν να προηγούνται να ακολουθούν και να συμπορεύωνται, και από αυτά δα ήταν σε θέση να προμαντεύση αυτό που έμελλε να έρθη, θαρρείς πως ο άνθρωπος που είδε τον επάνω κόσμο θα επιθυμούσε εκείνες τις τιμές και θα εζήλευε τους κατόχους εκείνων των τιμών και τους δυνάστες ανάμεσα σε κείνους, ή θα είχε πάθει ό,τι λέει ο Όμηρος και θα επιθυμούσε υπερβολικά «να δούλευε τη γη κι’ εργάτης να ήταν σε άλλον με δίχως κλήρον άνθρωπος» και τα πάντα θα ήταν πρόθυμος να έχη υποφέρει, όχι όμως να έχη εκείνες τις δοξασίες και εκείνη τη ζωή; Κι’ εγώ, είπε, έχω την ίδια με σένα αντίληψη, πως θα προτιμούσε να δεχτή οποιοδήποτε βάσανο για να μη ζη εκείνη τη ζωή. Προσπάθησε ακόμη, είπα εγώ, να αντιληφτής κι’ αυτό που θα σου εκθέσω. Αν κατέβη πάλι αυτός και θρονιαστή στον ίδιο θρόνο, δεν θα γεμίσουν τα μάτια του από σκοτάδι, σαν θα είναι εξαφνικά φερμένος από τον ήλιο; Βεβαιότατα, είπε. Αν δα πάλι είναι ανάγκη δίνοντας αυτός τη γνώμη του για εκείνες τις σκιές να δίνη εξετάσεις μαζί μ’ εκείνους τους παντοτεινούς δεσμώτες, τον καιρό που είναι συγχυσμένη η όψη του και δεν έχουν τα μάτια του κάμει την προσαρμογή τους με το περιβάλλον – η εξοικείωση δα αυτή χρειάζεται πολύ χρόνο – δεν θα τους έδινε αφορμή για γέλοια και δεν θα έλεγαν γι’ αυτόν ότι, αφού ανάβηκε στον επάνω κόσμο, εξαναγύρισε με χαλασμένα τα μάτια και ότι ουδέ απλή απόπειρα για ανάβαση δεν αξίζει τον κόπο να γίνεται; κι' εκείνον που θα επιχειρούσε να τους λυτρώση και να τους υψώση στον επάνω κόσμο, αν ημπορούσαν να τον πιάσουν στα χέρια, δεν είναι αλήθεια πως θα τον εφόνευαν; Πολύ μεγάλη μάλιστα, είπε, αλήθεια».

[σ. 212, «Πλάτωνος Πολιτεία», σειρά Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι, μτφ. Κ. Δ. Γεωργούλη, 1963, εκδ. οίκος ‘Ι. Σιδέρης’]

 

Σχόλια

  • Τα 2.400 χρόνια γραμμικού χρόνου που κύλησαν από την εποχή του αρχαίου φιλοσόφου Σωκράτη, δυστυχώς, ισοδυναμούν με μηδενικό, σπειροειδή (δηλαδή, εκείνον που μετρά την απόσταση που απομένει να διανύσει ο άνθρωπος μέχρι να κατακτήσει την αυτογνωσία του) χρόνο.
  • Βεβαίως, τα σχήματα των σκιών έγιναν μοδέρνα: «δημοκρατία», Μ.Μ.Ε., υλικές ανέσεις, πολιτικές «ελευθερίες», ψυχοφάρμακα, ναρκωτικά, ιδεολογίες, κ.λπ.

 

prilias2smallΧθες, με καλή συντροφιά και τα ποδήλατά μας, έκανα μια βόλτα από το σπίτι μου μέχρι το ποτάμι, εκεί που είναι το (γνωστό) γεφυράκι. Ήταν πολύ όμορφα. Άναψα και ένα κερί, στο εκκλησάκι του προφήτη Ηλία, δίπλα στο γεφυράκι.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://www.francesfarmersrevenge.com/stuff/socratesfilm.htm

 
Εμπρός Ελλάδα, σήκω εμπρός! PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

 

 

pushkinsmallΗ Ελλάδα

 

Εμπρός Ελλάδα, σήκω εμπρός!
Δεν τρέφεις άδικα ελπίδες
και τα πανάρχαια βουνά
Όλυμπος, Πίνδος, οι Θερμοπύλες
σειούνε κι εκείνα τις ασπίδες.

Στη δοξασμένη τους σκιά
ξύπνησε τώρα η λευτεριά σου
Αθήνα μάρμαρα ιερά
του Περικλή και του Θησέα
τάφοι και κόκκαλα σεπτά.

Χώρα ηρώων και θεών
σπάσε τα βάρβαρα δεσμά σου
με τα τραγούδια των ποιητών
Τυρταίου, Βύρωνα και Ρήγα…
φλόγα και φως ολόγυρά σου.

Αλεξάντρ Πούσκιν [σ. 32, *]

 

«Το 1820 σε ηλικία είκοσι χρόνων, γράφει σ’ ένα του σημείωμα μερικές ‘απερίσκεπτες’ σατυρικές λέξεις – στίχους, που προκάλεσαν την προσοχή των Αρχών:

‘Είπανε, τότε, ότι με κάλεσαν κρυφά και μ’ έδειραν. Όταν το ‘μαθα, θεώρησα τον εαυτό μου προσβλημένο και μονομάχησα μάλιστα με κάποιον γι’ αυτό. Ήμουνα είκοσι χρονών. Αποφάσισα, τότε, να γράψω με τόση αναίδεια κι επαναστατικότητα, όση θα χρειαζόταν για να με θεωρήσουν εγκληματία. Διψούσε η ψυχή μου τη Σιβηρία, σαν αποκατάσταση της τιμής μου.’

Το αποτέλεσμα ήταν να τον καλέσει ο τότε διευθυντής της Πετρούπολης, Μιλοράντοβ. Όταν παρουσιάστηκε μπροστά του, ο διοικητής διέταξε να πάνε σπίτι του και να σφραγίσουν όλα του τα χαρτιά. Ο Αλεξάντρ Πούσκιν διαμαρτυρόμενος, του είπε:

- Άδικα θα κάνετε τον κόπο. Δεν θα βρείτε κείνο που θέλετε. Δώστε μου καλύτερα χαρτί και καλαμάρι για να γράψω, εδώ, μπροστά σας, ό,τι ζητάτε.

Ο διοικητής τού ‘σφιξε ενθουσιασμένος το χέρι κι ο ποιητής κάθισε κι έγραψε όλα του τα επαναστατικά ποιήματα. Ύστερα απ’ αυτό το περιστατικό τον άφησαν ελεύθερο.» [σ. 10, *]

 

Πριν λίγες μέρες πληροφορήθηκα ότι χιλιάδες ελλαδίτες αναχωρούσαν από τις πόλεις τους με κάθε διαθέσιμο μέσο (αυτοκίνητο, μηχανάκι, λεωφορείο, τραίνο) και έσπευδαν σε εργοστάσια, επιχειρήσεις, αγροτικές εκμεταλλεύσεις, επιχειρήσεις ζωικής παραγωγής, τουριστικές μονάδες, εξοχικές τοποθεσίες και αλλού, προκειμένου να μελετήσουν τις πραγματικές αιτίες της αδυναμίας της Ελλάδας να παράγει νέο πλούτο. Άλλοι επιστήμονες, άλλοι όχι, ο καθένας με τις δικές του γνώσεις, όλοι, όμως, με την ίδια αγάπη για την πατρίδα τους, συνομιλούσαν με επιχειρηματίες, με τοπικούς παράγοντες, με εργαζόμενους και με απλούς πολίτες, για να κατανοήσουν και να δώσουν λύσεις. Κοίταζαν τους ανθρώπους, ίσια, βαθιά μέσα στο βλέμμα τους. Άκουγαν τη χροιά της φωνής τους. Εξιχνίαζαν από τα λεγόμενά τους τις νοοτροπίες και το βαθμό λογικότητας των συνομιλητών τους. Μελετούσαν το βαθμό ευταξίας εντός των εργοστασίων, εντός των εργοταξίων, εντός των πόλεων, κωμοπόλεων, χωριών, εργαστηρίων. Και καταλάβαιναν! Η αλήθεια μπορεί να κρύβεται μόνο από εκείνους που δεν την θέλουν. Και εφορμούσαν με αυταπάρνηση να δώσουν λύσεις περιφρονώντας την όποια ποταπή ωφέλεια επειδή όταν η πατρίδα περνά δύσκολες στιγμές, εκείνο που έχει σημασία είναι το τι θα της προσφέρεις και όχι η πάρτη σου. Ολόκληρη η Ελλάδα είχε περιέλθει σε μια κατάσταση δημιουργικού αναβρασμού: οι πολίτες και πάλι συνομιλούσαν και συνεργάζονταν παραγωγικά.

Την επόμενη στιγμή ξύπνησα μπροστά στον ανοιχτό υπολογιστή. Με είχε πάρει ο ύπνος πάνω στο τραπέζι. Αφού πέρασαν λίγα λεπτά μέχρι να γυρίσω στον εαυτό μου, θυμήθηκα ότι, πριν αποκοιμηθώ, μελετούσα το πώς οι ελλαδίτες έχουν χώσει τη μούρη τους μέσα στους διαδικτυακούς τόπους κοινωνικής δικτύωσης για να πουλήσουν φτηνούς λεονταρισμούς και κυρίως, να κρυφτούν από το ενδεχόμενο ανάληψης προσωπικής ευθύνης και ρίσκου, συμμετέχοντας πραγματικά στην προσπάθεια επίλυσης των μεγάλων και των μικρών προβλημάτων που μαστίζουν την πολιτεία.

Έκλεισα τον υπολογιστή, έγειρα στο κρεβάτι μου, αλλά, που ύπνος;   

 

«Επιτρέψετε, κύριοι, να εξηγηθώ, γιατί δεν πρόκειται να παίζομ’ εδώ με τις λέξεις. Μάθετε πως το συμφέρον αυτό, έχει ακριβώς τη σπουδαιότητα ότι γκρεμίζει όλες τις στατιστικές ταξινομήσεις, και ξεχαρβαλώνει όλα τα συστήματα που εφαντάσθηκαν οι φίλοι του ανθρώπινου γένους για την ευτυχία του… θα στενοχωρηθώ πολύ να σας το πω. Μα θα σας το αποκαλύψω, έστω και αν πρόκειται να εκτεθώ πρώτος εγώ. Διακηρύττω λοιπόν με όλη την αναίδεια, πως όλα τα θαυμάσια αυτά συστήματα κι’ όλες οι θεωρίες που διατείνονται ότι εξηγούν στην ανθρωπότητα τα νόμιμα συμφέροντά της, και που για να τη σπρώξουν και για να την αναγκάσουν να τα κατακτήσει χωρίς να νικηθεί είναι ανάγκη να γίνει γενναιόδωρη και καλή· όλ’ αυτά τα συστήματα, λέγω, δεν είναι για μένα παρά σοφίσματα μόνο. Γιατί το να υπόσχεται κανείς την αναγέννηση του ανθρωπίνου γένους από την εκτίμηση των πραγματικών του συμφερόντων, είναι κατά τη γνώμη μου το ίδιο σχεδόν σαν να διαβεβαιώνει παραδείγματος χάριν, με τον Μπούκλε, πως ο πολιτισμός εξημερώνει τον άνθρωπο, τον κάνει λιγότερο αιμοχαρή κ’ εμπειροπόλεμο. Σύμφωνα με τη λογική, μου φαίνεται πως έχει δίκιο. Ο άνθρωπος όμως κρατιέται τόσο γερά από το σύστημά του κι’ από τα θεωρητικά του πορίσματα, ώστε θα ήταν ικανός ν’ αλλοιώσει με το έτσι θέλω την αλήθεια, να κάνει τον κουφό και το στραβό μόνο και μόνο για να μη αναιρέσει τις θεωρίες του. Αυτό με παρακινεί να παραθέσω τούτο το πολύ χτυπητό παράδειγμα.

Κοιτάξτε γύρω σας: το αίμα τρέχει σαν ποτάμι [στην εποχή μας, επιπλέον, η φτώχια, η ανέχεια, οι ουσιοεξαρτήσεις, η μοναξιά, η ανηθικότητα, κ.λπ.], όπως στο εύθυμο γλέντι η σαμπάνια. Να λοιπόν αυτός ο 19ος αιώνας στον οποίο έζησε ο Μπούκλε. Να ο μέγας Ναπολέων και κάποιος άλλος της εποχής μας. Να η Αμερική και οι Ηνωμένες Πολιτείες σε μια συμμαχία αιώνια! Σας ρωτώ κατά τί μας εξημέρωσαν αυτοί οι πολιτισμοί;

Ο πολιτισμός αρκείται μόνο ν’ αναπτύξει στον άνθρωπο την εναλλαγή των εντυπώσεών του, τίποτε άλλο!». [σ. 25, **]

 

«Ναυπηγοί είστε όλοι σας· και ναύτες είστε όλοι σας. Αυτό είναι το έργο που σας έχει οριστεί από την αιωνιότητα, να αρμενίσετε στον απέραντο ωκεανό που είστε σεις οι ίδιοι και μέσα του να βρείτε αυτή την άφωνη αρμονία της ύπαρξης που το όνομά της είναι ‘Θεός’». ***

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» επειδή επιχειρεί να παρακινήσει του πολίτες να δράσουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Υ.Γ. 2: * Αλεξάντρ Πούσκιν, «Ποιήματα», 1999, εκδ. Κώστα Κοροντζή.

Υ.Γ. 3: ** Φεντόρ Ντοστογιέφσκι, «Το Υπόγειο», εκδ. «Σ. Δαρεμά».

Υ.Γ. 4: *** σ. 268, Μιχαήλ Ναϊμύ, «Το βιβλίο του Μιρδάδ», 1978, εκδ. Πύρινος Κόσμος.

Υ.Γ. 5: η φωτογραφία προέρχεται από το http://02varvara.files.wordpress.com/2008/03/vasili-tropinin-portrait-of-aleksandr-pushkin-1827.jpg

 
Λέξεις που ανοίγουν οδούς... PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Καλοσύνη

 

 

 

Αδιάλειπτη Αγάπη

 

 

 

Ζωοδότης

 

 
Που θα ζήσουμε; Στο σπιτικό μας ή στην παράγκα; PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

wonderfulhouse1«Το όλο πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι ποτέ δε θυμόμαστε τον αληθινό Εαυτό μας. Όλα τα προβλήματά μας προέρχονται από τη λησμονιά του Εαυτού, ενώ αυτή η αιτία των προβλημάτων μας δεν είναι δυνατό, ούτε να περιγραφεί, ούτε να γίνει κατανοητή. Έτσι, η ανθρώπινη ολοκλήρωση συντελείται, προτού η αντίληψή μας μπορέσει να κατανοήσει τι είναι η ολοκλήρωση αυτή. Θα σας διηγηθώ μια ιστορία:

Δέκα άνδρες κάθονταν στις όχθες του ποταμού Γάγγη, όταν αποφάσισαν να κολυμπήσουν μέχρι την απέναντι όχθη. Καθοδόν, κινδύνεψαν λόγω του ισχυρού ρεύματος και έτσι, όταν τελικά έφτασαν στην απέναντι όχθη άρχισαν να μετρούν «κεφάλια». Μετρήθηκαν και με τρόμο ανακάλυψαν ότι ήταν, μόνο, εννέα άνδρες, ανεξαρτήτως του ποιος ήταν εκείνος που διενεργούσε την καταμέτρηση. Είχαν, σχεδόν, ξεκινήσει τις προετοιμασίες για την κηδεία, όταν, συνειδητοποίησαν ότι ο δέκατος που έλλειπε, ήταν ο εαυτός του (εκείνου που καταμετρούσε) και πάντα αγνοείτο από την καταμέτρηση.

Μόνο που αυτό, είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό, στην καθημερινότητά μας. Πάντως, μοιάζει σαν, ένας, να κατέχει δύο οικίες. Η μία, είναι μια μικρή και άδεια παράγκα, με μπάρες στη θέση των παραθύρων, μέσα στην οποία ζει τη ζωή του. Αυτός, όμως, ξεχνά ότι κατέχει, επίσης, ένα υπέροχο σπιτικό, με ακριβά χαλιά και έπιπλα και ό,τι άλλο θα επιθυμούσε. Θα αρκούσε, απλά και μόνο να θυμόταν ότι αυτό το υπέροχο σπιτικό βρισκόταν στην κατοχή του, ώστε να μην είναι υποχρεωμένος να ζει στην παράγκα για όλη του τη ζωή. Όταν αρχίζουμε να μορφωνόμαστε, προοδευτικά, μετακομίζουμε από την παράγκα και διαμένουμε στην ενδιάμεση περιοχή, για κάποιο χρονικό διάστημα. Όταν μπορούμε να παραμένουμε ανεπηρέαστοι από τις διάφορες φανταιζί ‘χάντρες’ και ‘καθρεπτάκια’ της καθημερινότητάς μας και αρχίζουμε να μπορούμε να προσηλωνόμαστε στην πραγματικότητα, τότε, στεκόμαστε ανάμεσα στις δύο οικίες, χωρίς όμως να ζούμε την εμπειρία της ευρυχωρίας και της άνεσης του υπέροχου σπιτικού μας. Όταν καταφέρουμε να βγαίνουμε από τη στενόχωρη παράγκα πολλές φορές, τότε, η θύμηση του υπέροχου σπιτικού θα αρχίσει να μας προσεγγίζει· θα βηματίζουμε προς αυτό· θα αντικρίσουμε την όψη του· θα μπορέσουμε να εισέλθουμε σε αυτό. Μόλις αντιληφθούμε το πόσο, πραγματικά υπέροχο σπιτικό είναι, τότε, ουδέποτε θα θελήσουμε να επιστρέψουμε στη μικρή παράγκα. Έτσι, η θύμηση αυτού του υπέροχου σπιτικού συμβολίζει τη θύμηση του αληθινού μας Εαυτού και όχι την αυτοολοκλήρωσή μας. Αν η θύμηση της ύπαρξης του υπέροχου σπιτικού συμβολίζει τη θύμηση του Εαυτού, τότε η μόνιμη διαμονή εντός του, συμβολίζει την αυτοολοκλήρωση». [σ. 38, «Good Company – An anthology», 1987, the study society].

 

wonderfulhouse2Ο αληθινός μας Εαυτός (η ψυχή μας), εκ φύσεως, δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο της παρατήρησής μας (καθώς, εκείνος ο ίδιος είναι ο παρατηρητής). Εκείνος, δεν είναι η νόησή μας, δεν είναι το σώμα μας, δεν είναι η σκέψη μας, δεν είναι οι επιθυμίες μας, δεν είναι τα υλικά υπάρχοντά μας, κ.λπ., καθώς όλα τους μπορούν να γίνουν αντικείμενα της παρατήρησής μας. Εφόσον απορρίψουμε όλα όσα μπορούμε να παρατηρήσουμε, τότε, εκείνο που απομένει είναι ο αληθινός μας Εαυτός. Έτσι, η ψυχή μας, ούτε γεννιέται, ούτε πεθαίνει, ούτε πληγώνεται, ούτε τσαλακώνεται, ούτε αλλάζει, ούτε εξαντλείται. Απλά, «είναι».

Στην καθημερινότητά μας, όλα τα προβλήματά μας οφείλονται στο πέπλο της άγνοιάς μας αναφορικά με το ποιοι, πραγματικά, είμαστε. Ταυτιζόμαστε με τον χαρακτήρα, τις προτιμήσεις, τις ιδέες, τα υλικά αγαθά μας και χίλιες δυο άσχετες με τον Εαυτό, μορφές.

Η αιτία, λοιπόν, των προβλημάτων μας είναι η άγνοιά μας, η οποία, δυστυχώς, δε μπορεί να αντιμετωπιστεί με άμεσο τρόπο επειδή, υπό μία έννοια, ο νους μας την καμουφλάρει μέσω του εργαλειακού ορθολογισμού του (παράγοντας, δηλαδή, αυτοεξυπηρετικούς συλλογισμούς).

Η άγνοια, αντιμετωπίζεται όταν την αναγκάσουμε να φανερωθεί ως τέτοια (δηλαδή, ως άγνοια) και έτσι αυτοεξαλειφθεί. Βασικό καθήκον της ηγεσίας (άρα και της πολιτικής) αποτελεί η φανέρωση της προσωπικής και της συλλογικής άγνοιας των πολιτών και της πολιτείας συνολικά. Η φανέρωση αυτή αρκεί ώστε, τόσο οι πολίτες, όσο και η πολιτεία, συνολικά, να τεθούν πάνω σε εκείνη την τροχιά η οποία, σε εύθετο χρόνο, θα τους οδηγήσει στην ωριμότητα, την αυτογνωσία, άρα και στην συλλογική επίλυση όλων των μεγάλων και των μικρών προβλημάτων της πολιτείας.

 

Παραδείγματα

  • Ο νόμος της βαρύτητας ισχύει όχι μόνο στο φυσικό κόσμο, αλλά και κυρίως, στον πνευματικό κόσμο. Ένα πρόσωπο το οποίο, με επίπονη εργασία, έχει όχι μόνο επιτύχει σε σημαντικό βαθμό την αγαθοποίησή του, αλλά και έχει αναβαθμίσει σημαντικά την ποικιλομορφία του, έλκει πνευματικά προς το προσωπικό και ζωντανό του παράδειγμα τους υπόλοιπους ανθρώπους με τρόπο που ούτε λογικά μπορεί να εξηγηθεί, ούτε και να γίνει αντιληπτός από τις φυσικές αισθήσεις μας. Ένας τέτοιος άνθρωπος, όταν ασκήσει την τέχνη της αφήγησης, αν και δε θα μπορέσει – με αυτή - να αναγκάσει άλλους ανθρώπους να βαδίσουν πάνω στην ατραπό της αυτογνωσίας, εντούτοις, θα μπορέσει εύκολα, να παραμερίσει πολλά από τα εμπόδια (και πολλή από την άγνοια) που φράσσουν την πρόσβαση σε αυτή την ευλογημένη ατραπό. Η αφήγηση θα αποτελέσει τον φορέα της σχέσης του μαζί τους με την οποία, απλά, θα σμιλέψει τη «γλώσσα» με την οποία σκέφτονται τη ζωή και τον εαυτό τους. Τέτοιοι άνθρωποι, πραγματικά αγαθοί, με υψηλή νοημοσύνη υπάρχουν και είναι πολύ κρίμα που δεν συνειδητοποιούν τις μεγάλες, ευεργετικές τους ελκτικές, προς το αγαθό, δυνάμεις.
  • Το ανθρώπινο πρόσωπο είναι ένας μετασχηματιστής ποικιλομορφίας: εκλεπτύνει τις μορφές, θυσιάζοντας μέρος του εαυτού του. Στον κτιστό κόσμο κάθε «γέννηση» ακολουθεί τον κανόνα: «θυσίασε και κτίσε». Μια πολιτεία προκειμένου να ξαναστήσει το κράτος της, προκειμένου να ξαναγεννήσει σχολειά, χρειάζεται, προηγουμένως να έχει αποφασίσει, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο, να θυσιάσει προσωπικούς και συλλογικούς πόρους. Μια τέτοια απόφαση, όμως, προϋποθέτει νηφαλιότητα, αρετή, τόλμη, πόρους. Αν αυτά δεν προϋπάρχουν τότε, ούτε κράτος, μα ούτε και σχολειά θα απολαύσει η πολιτεία.
  • wonderfulhouse3Μια δημιουργική χώρα δεν μπορεί παρά να αποτελείται από δημιουργικούς πολίτες. Για να είναι δημιουργικοί οι πολίτες μιας χώρας, δεν μπορεί παρά να είναι ώριμα πρόσωπα που έχουν παραμερίσει ό,τι εμποδίζει τον άνθρωπο να διακρίνει ποιος, πράγματι είναι και ποιο είναι το λειτούργημά του εντός του κτιστού κόσμου. Είναι εύκολο να επιζητούμε το επιθυμητό αποτέλεσμα της εκδηλωμένης δημιουργικότητας. Λίγοι, όμως, τολμούν να ακουμπούν την καυτή πατάτα των αναγκαίων προϋποθέσεων (μη ουσιοεξάρτηση, βαθύτερη μόρφωση, κ.λπ.) για την επίτευξη αυτών των αποτελεσμάτων. Έτσι, όμως, δε γίνεται δουλειά…
  • Κάθε πράξη, εντός του κτιστού κόσμου, χαρακτηρίζεται από μια, κοινή για όλες, δομή: «αύξησε τις δυνατότητες» και στον πρέποντα χρόνο, έρχεται το αποτέλεσμα. Εντός του κτιστού κόσμου, η εξέλιξη των πράξεων δεν υπακούει τα δικά μας καπρίτσια. Τα πράγματα, θα γίνουν ακριβώς στην (δική τους) ώρα τους, εφόσον, εμείς, προηγουμένως, κατεβάλαμε όλο τον απαιτούμενο μόχθο. Εφόσον, εμείς, προηγουμένως, τελέσαμε όλες τις προσωπικές μας θυσίες. Δε μας στοιχίζει τίποτα να πιέζουμε τα πράγματα για να εισπράξουμε εδώ και τώρα, άμεσα αποτελέσματα. Στοιχίζει, όμως (ενίοτε ακριβά) να καταβάλλουμε το αναλογούν κόστος προκειμένου να αυξήσουμε τις δυνατότητες.
  • Ο άνθρωπος έχει τριπλή υπόσταση: γνώση, συνειδητότητα, ευδαιμονία. Όπως το νερό, σε όλες του τις μορφές, τείνει να γυρίσει (διαμέσου νεφών, ρυακιών, ποταμών, κ.λπ.) στην πηγή του, δηλαδή τη θάλασσα, έτσι ακριβώς και ο άνθρωπος τείνει να γυρίσει σε αυτό που είναι, στο βίωμα της γνώσης, της συνειδητότητας και τα ευδαιμονίας, Το μέγα εμπόδιο που συναντά στη διαδρομή είναι η άγνοια του αληθινού του εαυτού, εξ ου και η διαστροφή του δρομολογίου του προς τις κατευθύνσεις της μανίας για δύναμη, δόξα, εξουσία και λαγνεία. Όταν ο πνευματικός κόσμος, συμπεριλαμβανομένων και των εργατών γνώσης, επιτελεί το καθήκον του, τότε, αναβαθμίζεται η κατά κεφαλήν καλλιέργεια και η κοινωνική ευημερία καθίσταται το σημείο ισορροπίας των κοινωνιών. Διαφορετικά, προβάλλουμε δικαιολογίες.
  • Παρότι, ίσως, θα ακουστεί παράδοξο, τα μεγάλα πολιτικό-οικονομικά εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί, μαζί με το επακόλουθο υπέρογκο δημόσιο χρέος, δεν αποτελούν το μεγαλύτερο εμπόδιο για την προκοπή της πολιτείας. Όσο περισσότερο διευρυμένη είναι η πληθυσμιακή ομάδα που έχει λάβει μέρος σε εγκληματικές πράξεις, όσο περισσότερα είναι τα έτη φυλάκισης τα οποία κινδυνεύουν να τους επιβληθούν, στους δράστες των εγκληματικών πράξεων, τόσο πιο εκτεταμένοι και τόσο πιο αδίστακτοι, είναι οι «μηχανισμοί» που δημιουργούνται για την επιβολή, δια της βίας, της ομερτά. Για παράδειγμα, αν ο Νέλσον Μαντέλα ήταν έλληνας, ουδέποτε θα είχε γνωρίσει το εσωτερικό μιας τσιμεντένιας φυλακής. Συνεπώς, ουδέποτε η πολιτεία θα γνωρίσει την προκοπή, αν, προηγουμένως, δεν αποδομήσει αυτούς τους άνομους, βίαιους και αυταρχικούς μηχανισμούς κοινωνικού ελέγχου.
  • wonderfulhouse4Στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, κάποιοι θεώρησαν δικαιολογημένο να χρησιμοποιήσουν κατά του άμαχου πληθυσμού, «Όπλα Μαζικής Καταστροφής». Μετά το βομβαρδισμό, οι πολίτες έχασαν κάθε δυνατότητα αλλαγής νοοτροπίας επειδή αυτοί, απλά, εξατμίσθηκαν. Στις σημερινές δυτικές πολιτείες, κάποιοι θεώρησαν δικαιολογημένο να χρησιμοποιήσουν κατά του άμαχου πληθυσμού, «Όπλα Μαζικής Συνταγογράφησης». Μετά την εξάρτησή τους, οι πολίτες έχασαν κάθε δυνατότητα αλλαγής νοοτροπίας επειδή αυτοί, ως γνωστόν, λόγω των καταστροφικών ιδιοτήτων πάνω στους εγκεφάλους τους, των νευροτοξικών ουσιών που λέγονται ψυχοφάρμακα (συν τα ναρκωτικά), ούτε να συγκεντρωθούν μπορούν, ούτε αυθόρμητη μνήμη διαθέτουν, ούτε λογικό ειρμό μπορούν να σχηματίσουν, ούτε έλεγχο πάνω στα ορμέμφυτά τους μπορούν να ασκήσουν (εκτός και εάν απεξαρτηθούν με ασφάλεια, δηλαδή με αργό ρυθμό).
  • Σκευωρώ: τεχνάζομαι, μηχανώμαι κακόν τι εις βάρος άλλου, χωρίς να γίνομαι αντιληπτός, βυσσοδομώ, μηχανορραφώ, ενεργώ δολίως (Πάπυρος – Λαρούς). Ο αυτοσυνειδητοποιημένος άνθρωπος γνωρίζει ότι ο Εαυτός μπορεί να σκευωρήσει μόνο σε βάρος του Εαυτού του. Ο σκευωρός, την ώρα που σκευωρεί και μάλιστα για να είναι σε θέση να σκευωρήσει, είναι αναγκασμένος να σχηματίσει, να προβάλει και να εμπειραθεί το κακό που προτίθεται να προκαλέσει στο – κατ’ αυτόν – θύμα. Η εισδοχή αυτού του κακού μέσα στο νου του σκευωρού είναι το βάρος και η δίκαιη τιμωρία του, τα οποία θα φέρει για το υπόλοιπο του βίου του. Τη δυναμική της σκευωρίας γνωρίζει, δυνητικά, ο οποιοσδήποτε έχει υπερβεί, π.χ. τα 35 έτη της ζωής του και έχει διασώσει την μνημονική του ικανότητα. Ο συντάκτης αυτού του κειμένου (47) έχει γνωρίσει στη ζωή του μια σωρεία επίδοξων σκευωρών και όχι μόνο έχει διαπιστώσει πλήρως τη λειτουργία ενός, οιονεί, συμπαντικού νόμου της ανταπόδοσης, αλλά έχει διακρίνει την ενδεχόμενη ύπαρξη μιας, οιονεί, ειρωνείας σχετικής με τον τρόπο με τον οποίο η σκευωρία, σε εύθετο χρόνο, γυρνάει από μόνη της και πέφτει πάνω στο κεφάλι του σκευωρού. Η σκευωρία είναι αδύνατο να προκαλέσει πραγματικά θύματα. Με κάποιο τρόπο, η ενιαία, ζωντανή και νοήμων μορφή, την οποία, μέσα στην άγνοιά μας ονομάζουμε ζωή, θα φέρει τα πράγματα έτσι ώστε τα υποψήφια θύματα να διασωθούν. Στις μέρες μας η σκευωρία χρησιμοποιείται εργαλειακά, για την καταχειραγώγηση των αδαών εκείνων που με δέλεαρ, εξουσία, δόξα, χρήμα ή λαγνεία, θα δεχτούν να παίξουν το ρόλο του σκευωρού.
  • «Ο άνθρωπος, αναγνωρίζοντας ότι ο Εαυτός του ενυπάρχει σε όλα τα πλάσματα· μιλώντας μόνο με εκείνο τον τρόπο που διαχέει καλοσύνη, αλήθεια και κάλος· πράττοντας μόνο με εκείνο τον τρόπο που προάγει την ευτυχία και την προκοπή όλων· παρακαλώντας όλα τα λόγια του να φέρουν, εντός τους, την Ειρήνη· διευρύνοντας τα όρια του «εγώ» του· αποφεύγοντας να οχυρώνεται στον μικρόκοσμό του· υιοθετώντας ως τρόπο ζωής την οικουμενική Αγάπη, την αδιατάρακτη ηρεμία και την αδιάλειπτη και ενεργητική αρετή, τότε

    Διανύει εκείνο το μονοπάτι που στο πέρας του, η ζωή του θα χαίρει πλήρους Ιερότητας».

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://www.kabmurungraya.net/wp-content/uploads/2009/08/Exotic-Beach-House-Design-1.jpg

 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 91 92 93 94 95 96 97 98 99 Επόμενο > Τέλος >>

Σελίδα 91 από 99