Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής

Χορηγίες

Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 1593 επισκέπτες συνδεδεμένους

Επικοινωνία

Location: South-East Holland

Viber: +4917667046073

Citizen Band Radio:

- Channel: 11 AM (amplitude modulation)

- Callsign: EB-1142

Militarized "psychiatry"

 

The Absolute Evil

 

Gang-stalking Greeks

 

Byzantine Atrocities

 

European Dissidents ALARM

 

Human Rights' Court

 

The used up men

 

Dissidents - USG RICO crimes

 

Open Letter to Theresa May

 

Open Letter to António Guterres UN's SG

 

Triangulation - Zersetzen

 

Open Letter to Andrew Parker, MI5

  

Πράξεις ποταπές - Despicable choices

 

 

My father's death

 

Cavitation damage

 

Burglary and vandalism

 

Dry mini submarine

 

Message to Bundeswehr 2

 

Message to Bundeswehr 1

 

“Tough” guys and TOUGH guys

 

Μοναδική λύση, το Χόλιγουντ

 

Charlatans

 

Zeppelin: Beyond Gravity

 

Foreign intervention in Greece?

 

Η ανελεύθερη Ελλάδα

 

Η Ελλάδα καταγώγιο;

 

Αν.Επ. Π. Παυλόπουλο

  

Intangible prisons

 

Plausible deniability

 

Images of German w & s

 

Crimes against Humanity

 

"Chimera" - "Bellerophon"

 

pr. Donald Trump

 

  

Legal Notice 87

 

Βδέλλες, αποικιοκρατικές

 

Being a German

 

Legal Notice 84

 

Dirty colonial methods

 

Georgi Markov, BG - KGB

 

Samples of Barbarity

 

Ελλάδα - αποκόλληση

 

Έλληνες, στο έλεος...

 

Harvester's log 16/3/17

 

 

Legal Notice 66

 

Execrable

 

Legal Notice 62

 

  

My story

 

  

Aggression?

 

  

Η Εστία μου

 

  

Why so untidy?

 

  

Αποικιοκρατία

 

  

Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;

 

  

Ζήτημα εμπιστοσύνης

 

  

Μεθοδικότητα

 

  

Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;

Βιοηθική

A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού

 

Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B

 

Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"

 

Μυστικές δίκες;

Trustworthiness

Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά

 

 

 

Honor your father...

Noise

Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Αγορά Πολιτών
Πόσες ραγισμένες αγκαλιές αξίζει μια πατρίδα; PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Μερικές φορές, για να συναντηθείς με την ελευθερία χρειάζεται να βαδίσεις, με οδηγό την πίστη, στα τυφλά…

Περισσότερα...
 
Θ’ αρχίσω με μιαν ήχηση PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Περίληψη: Η Άννα Πολιτκόφσκαγια ήταν μια Δημοσιογράφος με ήθος. Η θύμησή της μας δίνει δύναμη και κουράγιο όταν αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της απανθρωπίας της εποχής μας.

 

Άννα Πολιτκόφσκαγια

 

«Θ’ ΑΡΧΙΣΩ ΜΕ ΜΙΑΝ ήχηση που να φτάνει απ’ το πιο σκληρό μέταλλο έως την πιο λεπτή χορδή, χωρίς ούτε οι απολαύσεις ν’ αποκλείονται ούτε οι ενοχές να επιβάλλονται, αλλά η φύσις να παραμένει φύσις. Υπάρχει ένας τρόπος να μπαινοβγαίνουμε στα καθημερινά γεγονότα, έτσι που το ρούχο μας να μην πιάνεται απ’ τα κλαδιά που απλώνει γύρω μας το συμφέρον· αυτό το επίμονο βήμα σημειωτόν πάνω στο θυμικό μας· η αφαίρεση ενός μικροτάτου ευτυχισμού που ο άνθρωπος φυλάγει στα πιο ασφαλή θησαυροφυλάκια της ιδιωτικής του ζωής. Και όμως. Διαφορετικός θα ήταν ο Μάιος αν αντί να πληρώνουμε και τέλη για την εισπνοή του οξυγόνου του, λαλούσαμε πέτρα και λαλούσαμε νερό με την ελπίδα ν’ αναφανεί μια μέρα ένα καινούργιο άλσος, κατάλληλο να δεχτεί την ταφή μας. Έαρ χρειάζεται και ζωή πλήρης καθαρότητας, για ένα δώρο που κανείς άλλος δεν μπορεί να στο προσφέρει»… [σ. 13, Οδυσσέας Ελύτης, «Ο κήπος με τις αυταπάτες», 1999, ύψιλον/βιβλία]

 

Ζωή και καριέρα

 

Η Πολιτκόφσκαγια γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 30 Αυγούστου 1958 ως Άννα Μαζέπα, από γονείς καταγόμενους από την Σοβιετική Ουκρανία, οι οποίοι δούλευαν ως διπλωμάτες στον ΟΗΕ. Σπούδασε δημοσιογραφία στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, απ’ όπου αποφοίτησε το 1980, και ξεκίνησε την καριέρα της στην εφημερίδα Ιζβέστια. Από τον Ιούνιο του 1999 έγραφε στήλες για τις διαδικτυακές ενημερωτικές εκδόσεις Novaya Gazeta. Εξέδωσε πολλά βραβευμένα βιβλία για την Τσετσενία και το καθεστώς του Πούτιν, το πιο πρόσφατο από τα οποία ήταν το Putin’s Russia. Αναμείχθηκε, σε πολλές περιπτώσεις, σε διαπραγματεύσεις για απελευθέρωση ομήρων, συμπεριλαμβανομένης της κρίσης του Οκτωβρίου του 2002 στο Νορτ-Οστ, όπου Τσετσένοι αντάρτες είχαν καταλάβει ένα Θέατρο στην Μόσχα. Η Πολιτκόβσκαγια αναμείχθηκε επίσης στην υποστήριξη των νομίμων δικαιωμάτων των οικογενειών των θυμάτων. Ένας Ρώσος αξιωματικός του στρατού κατηγορήθηκε για απόπειρα εναντίον της ζωής της το 2003, αλλά απαλλάχθηκε. Κατά τη διάρκεια της κρίσης στο Μπεσλάν το 2004, η Πολιτκόφσκαγια έπεσε θύμα δηλητηρίασης, αφότου ήπιε τσάι σε μια πτήση της γραμμής, καθώς πήγαινε στο Μπεσλάν για να βοηθήσει στις διαπραγματεύσεις. Αρρώστησε βαριά, έχασε τις αισθήσεις της και δεν κατάφερε να πάει στην περιοχή. Η αιτία της αρρώστιας δεν έχει προσδιοριστεί, σύμφωνα με την Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων.

 

Θάνατος

 

Η Πολιτκόφσκαγια βρέθηκε νεκρή από πυροβολισμό το Σάββατο 7 Οκτωβρίου 2006 στον ανελκυστήρα της πολυκατοικίας της στην κεντρική Μόσχα. Η εκτιμώμενη ώρα θανάτου ήταν 15:30 τοπική ώρα Ελλάδος (13:30 GMT). Η αστυνομία είπε ότι ένα πιστόλι Makarov και τέσσερις σφαίρες βρέθηκαν δίπλα της. Πρώιμες αναφορές υποδεικνύουν φόνο κατόπιν συμβολαίου, αλλά δεν είναι γνωστό ποιος τον διέπραξε. Ο συντάκτης της Novaya Gazeta, Dmitry Muratov, είπε ότι την ημέρα της δολοφονίας της, η Πολιτκόφσκαγια σχεδίαζε να καταθέσει μια εκτεταμένη ιστορία για τις πρακτικές βασανισμού που πιστεύεται ότι χρησιμοποιούνταν από τις Τσετσενικές αρχές. Ο Muratov επίσης ανέφερε ότι αυτοί που κατηγορούνταν στην ιστορία για την πρακτική βασανιστηρίων ανήκουν σε σώματα ασφαλείας πιστά στον φιλομοσχοβίτη πρωθυπουργό της Τσετσενίας Ramzan Kadyrov. Ο Γενικός Εισαγγελέας Yuri Chaika θα επιληφθεί προσωπικά της υπόθεσης, όπως ανακοίνωσε το γραφείο του την Κυριακή 8 Οκτωβρίου 2006. Το γραφείο του Εισαγγελέα ανέφερε επίσης ότι οι ερευνητές θεωρούν την επαγγελματική δουλειά της Πολιτκόφσκαγια ως κύριο κίνητρο της δολοφονίας της. Η κηδεία της έγινε Τρίτη 10 Οκτωβρίου, 13:30 ώρα Ελλάδος, στο Νεκροταφείο Troyekurovsky. [el.wikipedia.org]

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

 

 
Ποιος αποφασίζει τι είναι πρόβλημα; Το κολπέτο της χειραγωγούμενης ατζέντας. PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Η εποχή κατά τη διάρκεια της οποίας η οικονομική μαφία επέβαλλε στην πολιτεία (υπαγορεύοντας εκείνες τις ατζέντες που την συνέφεραν, μέσω του πολιτικού προσωπικού, των Μ.Μ.Ε., των κρατικών δομών και θεσμών κ.λπ.) τα οικονομικά της συμφέροντα, έφτασε στο τέλος της. Όσοι αργήσουν να το καταλάβουν και μάλιστα να λάβουν μια έντιμη και δημιουργική θέση απέναντι στα συνολικά συμφέροντα της πολιτείας, αυτοί θα περιθωριοποιηθούν, δικαίως, από τα νέα μορφώματα που αναδύει η κοινωνία των ενεργών πολιτών. Και ο νοών, νοείτω…

 

Κατηγοριοποίηση και προτεραιότητες

«Καθ 'όλη τη δεκαετία του 1960 και του 1970 από την εμπειρία μου, έγινε όλο και πιο σαφές πως οτιδήποτε θα μπορούσε κανείς να κάνει για να υπονομεύσει δομικά την ιεραρχία και την απολυταρχία, όπως αυτά βρίσκονται ενσωματωμένα εντός του πολιτικού πρωτοκόλλου και  εντός κάθε επίκαιρης  κοινωνικής ρουμπρίκας,  τα διάφορα εγκατεστημένα συμφέροντα προέβαλλαν αποτελεσματικές αντιστάσεις οι οποίες απέβλεπαν στη διατήρηση του status quo ante. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η αξίωση επίτασης της ισχύος του αποτελεί μια πανταχού παρούσα και μάλιστα επικρατούσα ιδιότητα του ανθρώπου. Η επικράτηση του Καλού και Αγαθού: αποτελεί πράγματι μια  ουτοπία. Ωστόσο, είναι χρήσιμο να αναλογιστούμε τον βαθμό στον οποίο αυτός καθ’ αυτός ο τρόπος της ομιλίας μας – πέραν της ενυπάρχουσας απληστίας μας – ανατροφοδοτεί και διαιωνίζει το ίδιο το σύστημα που χρειάζεται να  μεταρρυθμιστεί.

 

Εάν οι άνθρωποι συγκεντρώνονται για να συζητήσουν την υπάρχουσα κατάσταση των πραγμάτων, με σκοπό τη δημιουργία ενός νέου οράματος για το μέλλον, θα ξεκινούσαν αναγνωρίζοντας τα ήδη αποδεκτά κατηγορήματα με τα οποία προσδιορίζεται αυτή η εν λόγω υπάρχουσα κατάσταση των πραγμάτων. Θα μιλούσαν για την υγεία, την εκπαίδευση και την ευημερία, σαν τα τρία αυτά ζητήματα να ήταν εντελώς ανεξάρτητα το ένα από το άλλο – σαν να μην αφορούσαν το ίδιο πρόσωπο  το οποίο ταυτόχρονα ήταν υγιές ή ασθενές και μορφωμένο ή μη μορφωμένο, ενσωματωμένο στην κοινωνία ή περιθωριοποιημένο. Το εννοιολογικό αυτό ‘τσουβάλιασμα’ υφίσταται και σε κάθε επάγγελμα. Θεωρείται αυτονόητο ένας να συναλλάσσεται ανεξάρτητα με διαφόρους γιατρούς, με νομικούς, με λογιστές και με διδασκάλους, έκαστος των οποίων του οφείλει μια αυτοτελή λογοδοσία – ακριβώς σαν τα πρόσωπα να ήταν διαφορετικά, άλλο να έπασχε από αρθριτικά και επιληψία, άλλο να κατηγορείτο για παρανομία και αδικοπραξία, άλλο να απασχολούσαν ταμιακές ροές και η φορολογία, άλλο το συντακτικό και οι γραμμικές εξισώσεις… και εντελώς άλλο πρόσωπο εκείνο το οποίο απασχολούν ταυτοχρόνως όλα τα προηγούμενα. Καθένας μας παραποιείται κατά τέτοιον τρόπο ώστε να συνταιριάζει με την «προκρούστια κλίνη» των κοινωνικά αποδεκτών κατηγοριοποιήσεων. Σαν από κάποιο μικρό θαύμα οι σοφοί, πανομοιότυπα επισημαίνουν ότι η πνευματική ελευθερία έγκειται μόνο στον γνωσιοθεωρητικό αποφατισμό. Οι σοφοί έχουν δίκιο. Ανεξαρτήτως αυτού, όμως παραμένει η ανάγκη επίλυσης των ζητημάτων που αφορούν της επαγγελματικές σχέσεις και τη διακυβέρνηση των πολιτειών.

 

Έτσι, είναι αναγκαίο να θέσουμε το εξής ερώτημα:

 

πώς είναι, ποτέ, δυνατόν έστω και απλώς να συλλάβουμε νοητικά
πώς, έστω και απλώς να εκφράσουμε λεκτικά
μια νέα ιδέα
αν δεσμευόμαστε από την κατηγοριοποίηση εκείνη
δια μέσου της οποίας το πρόβλημα αυτό μας έγινε γνωστό
εξ αρχής
;

 

Υπάρχει ένα ζήτημα συμπληρωματικό, εκείνου που αφορά τους λόγους της απαξίωσης κάθε υπαγορευμένης και προϋπάρχουσας ατζέντας. Ακόμη και αν επρόκειτο να αποδεχτούμε μια προϋπάρχουσα ατζέντα – δηλαδή ότι υπάρχουν κάποια δεδομένα θέματα που πρέπει να συζητηθούν - με ποια σειρά θα πρέπει αυτά να ληφθούν; 

 

Ο Γάιος Πλίνιος Καικίλιος, γνωστότερος ως Πλίνιος ο Νεότερος έγραψε μια επιστολή (τόμο VIII, XIV επιστολή) προς το συνάδελφό του γερουσιαστή Titius Aristo, για την τύχη ενός κρατούμενου που δεν έχει ακόμη δικαστεί. Αν ήταν ένοχος, θα μπορούσε είτε να καταδικαστεί σε θάνατο ή σε εξορία. Ο Πλίνιος διευκρίνιζε το γεγονός ότι, ήταν κάτι διαφορετικό, αν πρώτα αποφασιζόταν η ενοχή ή η αθωότητα ενός προσώπου και μετά η ποινή του ή αν τα δύο αντιστρέφονταν. Το επιχείρημα αυτό αποτελεί μια κατεξοχήν εφαρμογή της επονείδιστης τέχνης της ρητορικής πειθούς. Οι σημερινοί στυγνοί χειραγωγοί της πολιτικής ατζέντας, είτε της ακαδημαϊκής ατζέντας, είτε της επιχειρηματικής ατζέντας υπολείπονται κατά πολύ ως προς την εξυπνάδα (σε σχέση με τον Πλίνιο), αλλά πάντως, είναι σαφώς υπέρτεροι σε βαθμό διαφθοράς. Αποτελεί ένα σύνηθες ζητούμενο: «ας θέσουμε ορθά τις προτεραιότητές μας». Ωστόσο, εντός μιας διαλεκτικής κοινωνικής πρακτικής, το ζητούμενο αυτό είναι εντελώς ατελέσφορο. Για παράδειγμα, τι είναι καλύτερο, να κατασκευάσουμε αρχικά, τις οδούς προσπέλασης ενός νοσοκομείου το οποίο στη συνέχεια δεν θα οικοδομήσουμε επειδή μας τελείωσαν τα χρήματα· ή μήπως, αρχικά να οικοδομήσουμε μέσα στην έρημο το ίδιο το νοσοκομείο και στη συνέχεια αυτό το νοσοκομείο να καταστεί μη προσπελάσιμο, καθώς ξεμείναμε από χρήματα και δεν μπορούμε να φτιάξουμε δρόμους για την προσπέλασή του; Το δίλημμα καταδεικνύει αυτό ακριβώς το ζήτημα, ενώ ρεαλιστικά ζητήματα εξίσου παράταιρα, αποτελούν τη συνήθη καθημερινότητα εντός του εξελισσόμενου πραγματικού κόσμου.  

 

Συνεπώς είναι αναγκαία μια τεχνική με την οποία να καθίσταται φανερό το γεγονός ότι οποτεδήποτε μια προϋπάρχουσα ατζέντα επιβάλλεται ως βάση για κάποια συγκεκριμένη διαβούλευση, τότε, η επιβολή αυτή έχει προκαθορίσει με δομικό τρόπο το αποτέλεσμα της διαβούλευσης αυτής.

 

Πρώτο, στο πλαίσιο μιας τέτοιας προκάτ διαβούλευσης, οτιδήποτε πραγματικά καινοτομικό, εξομοιώνεται με οτιδήποτε άλλο μη καινοτομικό, άρα υποβάλλεται σε μια ασυμμετρία σημαντικότητας-δυνατότητας να αναδειχθεί.  

 

Δεύτερον, η διαβούλευση καθίσταται μια τετριμμένη ακολουθία από τις νοητικές πλατφόρμες εκείνων οι οποίοι καθορίζουν την προϋπάρχουσα ατζέντα, πάνω στην οποία οι ίδιοι θα κάνουν χρήση [ιδιοτελή] των ιδεολογημάτων τους.

 

Τρίτον, η διάταξη [η συγκεκριμένη σειρά] των ζητημάτων εντός της προϋπάρχουσας και επιβαλλόμενης ατζέντας σχετίζεται (περιπεπλεγμένα ίσως) περισσότερο με τα συμφέροντα εκείνων που συνέταξαν την ατζέντα αυτή και λιγότερο με τις ανάγκες του υπό διαβούλευση προβλήματος [με ότι συνεπάγεται σε όρους αποτελεσματικότητας επίλυσης του προβλήματος, η δυσαρμονία αυτή].  

 

Η διαβούλευση με βάση μια επιβεβλημένη και προϋπάρχουσα ατζέντα, μπορεί να είναι επαρκής για τη διαχείριση απλοϊκών ζητημάτων της καθημερινότητας, ενώ είναι απολύτως ανεπαρκής όταν μιλάμε για μεταρρυθμίσεις μεγάλης κλίμακας».


[p. 7, Stafford Beer, «Beyond Dispute – The invention of team syntegrity’», 1994, Wiley].

  

Categories and Priorities

 

Throughout the 1960s and 1970s of my experience, it became more and more clear that whatever one might do to undermine hierarchy and autocracy in structural terms, in political protocol, or in social rubric, powerful influences tended to maintain the status quo ante. It has to be accepted as a cynosure of the human condition that the pursuit of power is ubiquitous and prevailing. Well and good: utopia is indeed, as says its name, the nowhere place. But it pays to reflect on the extent to which our very way of speaking – never mind cupidity – underwrites the system that needs reform. 

 

If people gather to discuss the existing state of affairs, with a view to creating a new vision of the future, they begin by acknowledging the accepted categories by which those affairs are discussed. They speak of health, education, and welfare – just as if it were not the same person who is well or ill, literate or not, nurtured or abandoned. In each profession, the same reductionism applies. It is possible to be attended by various doctors, or lawyers, or accountants, or teachers, to each of whom one is separately accountable – just as if it were not the same person who had gout and epilepsy, malfeasance and tort, cash flows and taxes, syntax and simultaneous equations… never mind the same person who suffers from all of these devising. Small wonder that sages universally point out that spiritual freedom lies only in abnegating the whole structure, and wandering away. The sages are right. Meanwhile, business affairs and government must be conducted.

 

Then we should ask ourselves this question: 

 

how shall we ever conceive
however express
a new idea
if we are bound by the categorization
that delivered our problem to us
in the first place
?

 

There is a supplementary issue to this denial of fixed agenda. Even if we were to agree that agenda actually exist – that there are topics to be named that ought to be discussed – in what order should they be taken?

 

Pliny the Younger wrote a letter (Book VIII, letter xiv) to fellow Senator Titius Aristo about the fate of a prisoner not yet judged. If he were guilty, he could be sentenced either to death or to exile. Pliny elucidated the fact that if made a difference if one first decided on guilt or innocence, and then on the sentence – or vice versa. The argument is a treasure of subtle reason. Crude manipulators of agenda in politics, academia, and business today are not nearly so clever, but may be twice as corrupting. ‘Let us get our priorities right’ is a common cry. Yet in a holistic account of an interactive system, the cry makes no sense. Shall we build roads to converge on a hospital, and then, having run out of money, fail to build the hospital itself; or shall we first build a hospital in the desert, and run out of money trying to make it accessible? The dilemma merely illustrates the point, but actual incidents as bizarre as this are commonplace in the developing world. 

 

Then a technique is needed that recognizes that if a meeting sets out with agenda, it has structured the whole outcome in advance.

 

First, anything truly novel has two minutes as Any Other Business.  

 

Second, the meeting is merely a series of platforms for those who determined the agenda on which to ride their familiar hobbyhorses.

 

Third, the requirement to put the agenda in order says something (perhaps complicated) about the priorities of the organizers rather than the exigencies of the problem.  

 

These arrangements work well enough for purposes of routine management; but we have been talking about directional planning. In that case, they do not work at all.

 

[p. 7, Stafford Beer, ‘Beyond Dispute – The invention of team syntegrity’, 1994, Wiley].

 

 
Πώς εκλέγεται η προκοπή PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Η προσωπική άνεση και η καταναλωτική ευχέρεια πολλών συμπολιτών μας απειλείται από την πολύπλευρη κρίση (οικονομική, πολιτική, θεσμική, κοινωνική, ανθρωπολογική, κ.λπ.) η οποία μαστίζει την πολιτεία μας. Αναπόφευκτα η προσοχή τους στρέφεται στο ερώτημα: «τι να ψηφίσω στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές».

 

«Ιδού η στάση και ο χαρακτήρας του απαίδευτου ανθρώπου· ποτέ δεν περιμένει από τον εαυτό του την ωφέλεια και τη βλάβη αλλά από τα εξωτερικά πράγματα. Ιδού η στάση και ο χαρακτήρας του φιλοσόφου· περιμένει από τον εαυτό του κάθε ωφέλεια ή βλάβη. Ιδού οι ενδείξεις του ανθρώπου που προοδεύει ηθικά· δεν ψέγει κανέναν, δεν επαινεί κανέναν, δεν μέμφεται κανέναν, δεν κατηγορεί κανέναν, δεν αναφέρεται καθόλου στον εαυτό του σαν να είναι κάτι ή σαν να γνωρίζει κάτι. Όταν προσκρούσει σε εμπόδια ή κωλύματα, κατηγορεί τον εαυτό του. Αν τον επαινεί κάποιος, περιγελά ο ίδιος τον επαινέτη του· αν τον κατηγορεί κάποιος, δεν υπερασπίζεται τον εαυτό του· φέρεται όπως οι ασθενείς, προσέχοντας να μη μεταβάλει κάτι που αποκαταστάθηκε, προτού σταθεροποιηθεί. Έχει μετατοπίσει τις αποστροφές του αποκλειστικά στα παρά φύση από τα πράγματα που βρίσκονται στην εξουσία μας. Έχει τις επιλογές του ως προς όλα χαλαρές. Δεν ενδιαφέρεται αν δώσει την εντύπωση ανόητου ή αμαθούς. Με ένα λόγο, φυλάγεται από τον εαυτό του, σαν να πρόκειται για εχθρό και επίβουλο άνθρωπο».

 

[σελ. 69, παρ. 48, Επίκτητος, «Άπαντα – Εγχειρίδιον», 1994, Κάκτος].

 

Σχόλιο: Η προσωπική άνεση και η καταναλωτική ευχέρεια πολλών συμπολιτών μας απειλείται από την πολύπλευρη κρίση (οικονομική, πολιτική, θεσμική, κοινωνική, ανθρωπολογική, κ.λπ.) η οποία μαστίζει την πολιτεία μας. Αναπόφευκτα η προσοχή τους στρέφεται στο ερώτημα: «τι να ψηφίσω στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές». Πώς, άραγε, θα ήταν δυνατό η οποιαδήποτε έκβαση των εκλογών, οποιαδήποτε άξια ή ανάξια πολιτικά κόμματα και αν συμμετείχαν σε αυτές τις εκλογές, να αποδώσει έστω και την παραμικρή ωφέλεια όταν οι πολίτες είμαστε αδιάλλακτα αποφασισμένοι: να συνεχίσουμε ες αεί να απεχθανόμαστε την καταβολή του απαιτούμενου μόχθου για την απόκτηση ουσιαστικής μόρφωσης και καλλιέργειας, να συνεχίσουμε να είμαστε κακοήθεις, να συνεχίσουμε να κακολογούμε και να ψευδομαρτυρούμε, να είμαστε δόλιοι και ανέντιμοι και ούτε καν να διστάζουμε να ακρωτηριάσουμε τη φύση και έξω αλλά και κυρίως μέσα μας;

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" με την οποία σκεφτόμαστε ορισμένα προβλήματα.

 
Ζωτική ανάγκη ενότητας και συνεργασίας PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Τα πρωτοχριστιανικά χρόνια, οι χριστιανοί και προκειμένου να επιβιώσουν είχαν δημιουργήσει μυστικές κοινότητες. Εκεί καταντήσαμε: στη «μοδέρνα» εποχή μας, για να περισώσουμε την ανθρωπιά μας να πρέπει να «φυγαδεύσουμε» τους εαυτούς μας από τη φρίκη που καταντήσαμε την πολιτεία μας. Καλά να πάθουμε, αφού ξεχάσαμε την αξία της αρετής και της τόλμης! Αφού ξεχάσαμε την παλαιά διδαχή ότι «από τους καρπούς του δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού να μη φάγεις…»!

 

Δεκέμβριος 1918, Γερμανία.

 

«Υπήρχε κάποτε μια μεγάλη κι όμορφη χώρα, αλλά δεν ήταν πλούσια. Οι άνθρωποι ήταν έντιμοι, δυνατοί και ικανοί, αλλά ολιγαρκείς και ικανοποιημένοι με όσα είχαν. Λιγοστός ήταν ο επιδεικτικός πλούτος, η σπάταλη ζωή ή η κοινωνική πρόκληση και όχι σπάνια οι πλουσιότεροι γείτονες αυτής της μεγάλης χώρας έριχναν ειρωνικά βλέμματα ή εκτόξευαν χλευαστικά σχόλια για τον ολιγαρκή λαό της.

 

Ωστόσο ορισμένα πράγματα που δεν αγοράζονται με χρήμα, αλλά εκτιμώνται από τον άνθρωπο, ευδοκιμούσαν σ’ αυτόν τον κατά τα άλλα ασήμαντο λαό. Ευδοκιμούσαν τόσο πολύ ώστε με τον καιρό η χώρα αυτή, αν και φτωχή, έφτασε ν’ αποσπάσει τη γενική εκτίμηση. Ευδοκιμούσαν πράγματα, όπως η μουσική, η λογοτεχνία και η σκέψη. Ένας μεγάλος φιλόσοφος, ιερέας ή ποιητής δεν είναι υποχρεωμένος να είναι πλούσιος και κομψά ντυμένος ή να λαμποκοπάει στην κοινωνία, τιμάται γι’ αυτό που είναι, κι αυτή ακριβώς τη στάση κρατούσαν τα ισχυρότερα έθνη απέναντι σ’ αυτό το παράξενο φτωχό έθνος. Αντιμετώπιζαν με αδιαφορία τη φτώχεια του και την μάλλον ασήμαντη θέση του στον κόσμο, αλλά επαινούσαν τους στοχαστές, τους ποιητές και τους μουσικούς του και μιλούσαν γι’ αυτούς χωρίς ζήλια.

 

Έτσι διαμορφώθηκε η αντίληψη πως παρόλο που η χώρα αυτή της σκέψης παρέμενε φτωχή και συχνά καταπιεζόταν από τους γείτονές της, διοχέτευε ένα σταθερό, ήρεμο ποτάμι ζεστασιάς και σοβαρότητας, που ενέπνεε τους γείτονές της και τον κόσμο ολόκληρο».

 

[σ. 74, Έρμαν Έσσε, «Ο τελευταίος ευρωπαίος», 1983, Κάκτος].

 

Παρά το γεγονός ότι η πολιτεία μας και ειδικά στο υλικό επίπεδο έχει αναβαθμιστεί σημαντικά, τα τελευταία σαράντα χρόνια, εντούτοις, τόσο στο επίπεδο της ποιότητας της κοινωνικής οργάνωσης και συνοχής όσο και στο ατομικό επίπεδο που συνήθως το λέμε υπαρκτικό (δηλαδή, με απλά λόγια, όλα εκείνα τα επιτεύγματα στο χαρακτήρα του πολίτη τα οποία τον διαφοροποιούν από ένα απλό ζωντανό οργανισμό που προσπαθεί μόνο να επιβιώσει βιολογικά – όπως τα ζώα δηλαδή) η κατάσταση είναι κρίσιμη.

 

Υπάρχουν δύο ‘τρόποι’ να υπάρξει ο άνθρωπος μέσα σε μια κοινωνία ανθρώπων: ο τρόπος της «φύσης» και ο τρόπος της «σχέσης».

 

Με τον τρόπο της «φύσης» ο άνθρωπος ζει έχοντας επικεντρώσει την προσοχή του στον αέναο αγώνα για εξασφάλιση όλο και μεγαλύτερης δύναμης προκειμένου να εξασφαλίζει τις υλικές συνθήκες και το κοινωνικό κύρος που του ελαχιστοποιούν την πιθανότητα αυτός να περιπέσει στην κατάσταση της χρείας (ανέχειας). Με δεδομένο το γεγονός ότι εντός μιας πολιτείας τα υλικά αγαθά τελούν σε ανεπάρκεια, ο άνθρωπος που ζει με τον τρόπο της «φύσης» είναι αντίπαλος και ανταγωνιστής με τους συνανθρώπους του και με τη φύση.

 

Ο άνθρωπος που ζει με τον τρόπο της «σχέσης» έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά. Το πρώτο είναι ότι διατηρεί επικεντρωμένη την προσοχή του στον συνάνθρωπό του, επειδή αναγνωρίζει ότι μέσα σε «αυτό» που ο άλλος άνθρωπος είναι, περιέχεται η δυνατότητα ικανοποίησης της ανάγκης του για ανθρώπινη επικοινωνία (ενότητα). Τη στιγμή που ο άνθρωπος αναγνωρίζει, αφενός ότι η δυνατότητα της ικανοποίησης αυτής της ανάγκης του υπάρχει εντός του «άλλου» και αφετέρου, αποδίδει στον «άλλο» την ελευθερία να ικανοποιήσει ή να μην ικανοποιήσει αυτή την ανάγκη, τότε ο άνθρωπος αποκτά το στοιχείο της λογικότητας. Το δεύτερο χαρακτηριστικό του είναι η ενεργή ταυτότητά του. Αυτό σημαίνει ότι στις πράξεις του αντικατοπτρίζεται, εκδηλώνεται, εκφράζεται, φανερώνεται, διαλάμπει, καταμαρτυρείται εκείνη η μοναδικότητα (η ετερότητα) την οποία, από όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, μόνο εκείνος διαθέτει.

 

Ο άνθρωπος που ζει με τον τρόπο της «φύσης» διαφέρει από τα ζώα, θλιβερά λίγο. Ο άνθρωπος που ζει με τον τρόπο της «σχέσης» βαδίζει πάνω σε ένα μονοπάτι στο τέλος του οποίου βρίσκεται εκείνο το σημείο που συνήθως ονομάζουμε Θεό.

 

Η κατάσταση της πολιτείας μας αναφορικά με τα ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά των πολιτών, είναι τραγική:

  • Χάθηκε, σχεδόν, εντελώς η δυνατότητα συνεννόησης. Οι άνθρωποι δεν ακούνε τι τους λέει ο άλλος, αλλά και όταν ακούνε καταλαβαίνουν εντελώς άλλα από εκείνα που εννοεί ο συνομιλητής τους. Σχεδόν, έχει εκλείψει εντελώς από τους ανθρώπους η επίγνωση της σχετικότητας (με κάποια νοοτροπία, κοσμοεικόνα, κ.λπ.) των λέξεων (που είναι απλώς σύμβολα, σημαιάκια, λαμπάκια, σημαίνοντα).
  • Χάθηκε, σχεδόν, εντελώς η εμπιστοσύνη. Μια κοινωνία είναι αδύνατο να γεννηθεί και να διατηρηθεί αν δεν υπάρχει ένα ελάχιστο επίπεδο εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών. Αυτό το ελάχιστο επίπεδο εμπιστοσύνης, δεν υπάρχει.
  • Χάθηκε, σχεδόν, εντελώς η δυνατότητα των ανθρώπων να χαλιναγωγούν – έστω ως ένα βαθμό – τις εκδηλώσεις μοχθηρίας τους. Εξέλιπε, πλέον, η ανθρώπινη αυτοσυγκράτηση. Η επίγνωση μιας πραγματικής ή μιας εικαζόμενης συνθήκης αδυναμίας του διπλανού του συνανθρώπου είναι αρκετή για να χιμήξει καταπάνω του και να τον ‘κατασπαράξει’.
  • Χάθηκε, σχεδόν, εντελώς η λογικότητα. Οι άνθρωποι δεν μπορούν, πλέον, να σκέφτονται λογικά. Και αυτό, ούτε που το αντιλαμβάνονται. Οι σκέψεις του σημερινού ανθρώπου είναι κατ’ ουσία, απλοϊκές, ρηχές εκλογικεύσεις των εγωιστικών επιθυμιών του.
  • Χάθηκε, σχεδόν, εντελώς η δυνατότητα δημιουργικής συνεργασίας. Το μόνο είδος προσωρινής συνεργασίας που ευδοκιμεί στις μέρες μας είναι εκείνο της ανέντιμης αμοιβαιότητας, όπου για την εφαρμογή του προϋποτίθεται η ύπαρξη κάποιου τρίτου ακούσια συμβαλλόμενου (του θύματος) σε βάρος του οποίου τα υπόλοιπα μέρη στηρίζουν την προσωρινή αλληλοανοχή τους. Τα όποια θετικά αποτελέσματα μιας τέτοιας συνεργασίας, στον κατάλληλο χρόνο υπερακυρώνονται από τα αρνητικά.

Αν ανθρώπινη κοινωνία είναι εκείνη η συνθήκη μιας ανθρώπινης ζωής η οποία επιτρέπει (του εξασφαλίζει τις υλικές και υπαρκτικές προϋποθέσεις) στον άνθρωπο να ζήσει τη ζωή του δημιουργώντας το «καλό» και χαρίζοντας ό,τι είναι «αγαθό» στους συνανθρώπους του, τότε οι ανθρωπολογικές συνθήκες οι οποίες έχουν διαμορφωθεί σήμερα στην πολιτεία μας, ακυρώνουν τη δυνατότητα ύπαρξης μιας ουσιαστικής (και όχι εικονικής, επιφανειακής μόνο) ανθρώπινης κοινωνίας.

 

Το τεράστιο υπάρχον ανθρωπολογικό έλλειμμα αποτελεί τη μία και βασική αιτία όλων των μεγάλων προβλημάτων της πολιτείας μας: τα προβλήματα στην οικονομία, στο πολιτικό σύστημα, στους κρατικούς θεσμούς, στην οικογένεια κ.λπ.

 

Δεν χαρακτηρίζονται ομοιόμορφα οι πολίτες από το ίδιο ανθρωπολογικό έλλειμμα. Όμως, η αναλογία που υπάρχει μεταξύ του πλήθους των πολιτών που δεν μπορούν να αναπτύξουν «σχέση» (65+% - καθώς από την «κινούμενη άμμο» του medication spellbinding ελάχιστοι μπορούν να γλιτώσουν), με το αντίστοιχο πλήθος εκείνων που διατηρούν ακέραιη αυτή την υπαρκτική δυνατότητα, είναι τραγικό.

 

Αυτά που συμβαίνουν στην τρέχουσα προεκλογική περίοδο (9/2009) δεν χωρούν στο νου του ανθρώπου. Στους παλαιούς καιρούς οι άνθρωποι ήταν νηφάλιοι και λογικοί. Αν εκείνοι οι άνθρωποι, σε μια παραμυθένια εκδοχή, ακροάζονταν τα όσα προεκλογικά εκφωνούνται σήμερα, τότε και μάλιστα χωρίς δεύτερη σκέψη θα άρπαζαν το ... φραγγέλιο.

 

Τώρα, λοιπόν, είναι η ώρα, όσοι έχουν περισώσει την υπαρκτική τους ακεραιότητα να δράσουν δημιουργικά και με μυστικότητα προκειμένου να φτιάξουν εξ αρχής, μια αυθεντική και αφανή (και παράλληλη με την υπάρχουσα) κοινωνική δομή. Εφόσον επιθυμούν να διατηρήσουν την υπαρκτική τους ακεραιότητα, δεν υπάρχει άλλη λύση, καθώς:

  • Τη διακυβέρνηση της πολιτείας την κατέχουν υπεράνω του νόμου μορφώματα (οικονομική μαφία, σύμπλεγμα φαρμακοβιομηχανιών – ψυχιατρικής, διεθνή δίκτυα ισχύος κ.λπ.) τα οποία χαρακτηρίζονται από μεγάλο ανθρωπολογικό έλλειμμα. Όπως είναι γνωστό, τα βασικά χαρακτηριστικά της ‘κεφαλής’ μιας πολιτείας διαχέονται, συν τω χρόνω, νομοτελειακά και στην υπόλοιπη κοινωνία.
  • Ο τρόπος με τον οποίο ασκείται η πολιτική λειτουργία και μάλιστα κάτω από το δημοκρατικό της ένδυμα, ισοδυναμεί με μια στυγνή δικτατορία.
  • Το επίπεδο ουσιοεξάρτησης της πολιτείας, πιθανότατα υπερέβη το κρίσιμο εκείνο όριο που, ενδεχομένως, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε βάσιμα για μια μεγάλης κλίμακας απεξάρτηση.
  • Τα περισσότερα από τα οικονομικά μορφώματα που υπάρχουν σήμερα και στα οποία προσφεύγουν οι πολίτες για να εργαστούν, χαρακτηρίζονται από εσωτερικές δομές και τρόπους εσωτερικής λειτουργίας τα οποία «μαζοποιούν» τους πολίτες και ταυτόχρονα τους «ευνουχίζουν» ανθρωπολογικά.
  • Η καθιερωμένη διαβίωση των πολιτών στις μεγαλουπόλεις τους θέτουν σε μια κατάσταση οικονομικής ομηρίας και τους φθείρουν, ψυχολογικά, νοητικά και εν τέλει ανθρωπολογικά.

Τα πρωτοχριστιανικά χρόνια, οι χριστιανοί και προκειμένου να επιβιώσουν είχαν δημιουργήσει μυστικές κοινότητες. Εκεί καταντήσαμε: στη «μοδέρνα» εποχή μας, για να περισώσουμε την ανθρωπιά μας να πρέπει να «φυγαδεύσουμε» τους εαυτούς μας από τη φρίκη που καταντήσαμε την πολιτεία μας.

 

Καλά να πάθουμε, αφού ξεχάσαμε την αξία της αρετής και της τόλμης! Αφού ξεχάσαμε την παλαιά διδαχή ότι «από τους καρπούς του δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού να μη φάγεις…»!

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" με την οποία σκεφτόμαστε ορισμένα ζητήματα του πολιτικού συστήματος.

 
Μαχητές της Ελευθερίας 2 PDF Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση Χρήστη: / 1
ΧείριστοΆριστο 
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

Περίληψη: Δίπλα στην εικόνα του αχυρένιου πολιτικού συστήματος της πολιτείας μας τοποθετώ το παράδειγμα γενναιότητας και ανθρωπιάς της ηρωικής νηπιαγωγού, έτσι, για να θυμόμαστε…

 

Ήταν νηπιαγωγός, τριάντα πέντε ετών. Η γυναίκα είδε, αναγνώρισε, κατέδωσε την ενέδρα. Ανάμεσα στους πολλούς λόγους για τους οποίους μπορούσε να σωπάσει, να κάνει ότι δεν συμβαίνει τίποτε, να γυρίσει στο σπίτι και να ζήσει όπως πάντα, ήταν και ο φόβος, ο τρόμος των απειλών, ακόμη περισσότερο η αίσθηση του ανώφελου: να συλλάβουν έναν εκτελεστή, έναν από τους πολλούς. Και όμως η νηπιαγωγός από το Μοντραγκόνε βρήκε ανάμεσα στους μηδαμινούς λόγους που της επέβαλλαν να σωπάσει μια μόνη αιτία: την αλήθεια. Μια αλήθεια που έχει τη γεύση της φυσικότητας, όπως μια κίνηση συνηθισμένη, κανονική, προφανής, απαραίτητη σαν την αναπνοή. Κατέδωσε χωρίς να ζητήσει αντάλλαγμα. Όχι φοβερές απαιτήσεις, προστασία, δεν έβαλε τιμή στο λόγο της. Αποκάλυψε ό,τι είχε δει, περιέγραψε το πρόσωπο του φονιά, τα έντονα ζυγωματικά, τα πυκνά φρύδια. Αφού πυροβόλησε, το σκούτερ έφυγε προς την εξοχή, μπερδεύοντας αρκετές φορές τους δρόμους, μπαίνοντας σε αδιέξοδα, γυρίζοντας πίσω. Αντί για φονιάδες έμοιαζαν με σχιζοφρενείς τουρίστες. Στη δίκη που ακολούθησε από τη μαρτυρία της δασκάλας καταδικάστηκε σε ισόβια ο Σαλβατόρε Τεφαριέλλο, είκοσι τεσσάρων ετών, εκτελεστής που θεωρούνταν ότι ανήκε στη φατρία του Ερκολάνο. Ο δικαστής που πήρε τη μαρτυρία της νηπιαγωγού τη χαρακτήρισε «ρόδο στην έρημο», που φύτρωσε σε έναν τόπο όπου η αλήθεια είναι πάντα η εκδοχή των ισχυρών, όπου σπανίως αποκαλύπτεται και όπου εκδηλώνεται ως σπάνιο προϊόν που θα ανταλλαγεί με κάποιο όφελος.

 

Και όμως αυτή η κατάθεση της έκανε τη ζωή δύσκολη· σαν να είχε πιαστεί μια κλωστή σε ένα γάντζο και ολόκληρη η ύπαρξή της ξηλωνόταν μαζί με την εξέλιξη της γενναίας μαρτυρίας της. Επρόκειτο να παντρευτεί και χώρισε, έχασε τη δουλειά της και μεταφέρθηκε σε άλλη περιοχή, υπό προστασία, με τον κατώτατο μισθό που σου εξασφαλίζει το κράτος για να επιβιώσεις, ένα μέρος της οικογένειάς της απομακρύνθηκε από κοντά της και μια αβυσσαλέα μοναξιά την κυρίεψε. Μια μοναξιά που ξεσπά βίαια στην καθημερινή ζωή, όταν θέλεις να χορέψεις και δεν έχεις κανέναν για να το κάνεις, με κλήσεις που έμεναν αναπάντητες και φίλους που σιγά σιγά αραίωναν, ώσπου εξαφανίζονταν. Δεν είναι η ίδια η ομολογία που φοβίζει, δεν είναι ότι κατέδειξε έναν εκτελεστή που δημιουργεί το σκάνδαλο. Δεν είναι τόσο κοινότοπη η λογική της εκδίκησης. Αυτό που καθιστούσε σκανδαλώδη την κίνηση της νεαρής δασκάλας ήταν η επιλογή της να θεωρήσει φυσικό, ενστικτώδες, ζωτικό ότι μπορούσε να καταθέσει. Το να έχεις αυτή τη συμπεριφορά στη ζωή είναι σαν να πιστεύεις πραγματικά ότι η αλήθεια μπορεί να υπάρχει κι αυτό, σε μια περιοχή όπου αλήθεια είναι εκείνο που σε κάνει να χάνεις και ψέμα εκείνο που σε κάνεις να κερδίζεις, γίνεται μια ανεξήγητη επιλογή. Έτσι συμβαίνει και τα άτομα που σε περιβάλλουν αισθάνονται άβολα, νιώθουν ακάλυπτοι μπροστά στο βλέμμα αυτού που αρνήθηκε τους κανόνες της ίδιας της ζωής, τους οποίους οι ίδιοι έχουν απολύτως αποδεχτεί. Έχουν αποδεχτεί χωρίς ντροπή, γιατί τελικά, αν τα λάβουμε όλα υπόψη, έτσι πρέπει να γίνουν, γιατί έτσι είναι και πάντα έτσι γινόταν, γιατί δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα με τις δικές μας δυνάμεις· άρα είναι καλύτερα να τις φυλάμε και να ακολουθούμε την πεπατημένη και να ζούμε όπως είναι επιτρεπτό να ζούμε.

 

[σ. 418, Ρομπέρτο Σαβιάνο, "γόμορρα", 2008, εκδ. Πατάκη].

 

Σχόλιο: Δίπλα στην εικόνα του αχυρένιου πολιτικού συστήματος της πολιτείας μας τοποθετώ το παράδειγμα γενναιότητας και ανθρωπιάς της ηρωικής νηπιαγωγού, έτσι, για να θυμόμαστε…

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Δράση" επειδή επιχειρεί να υποστηρίξει τους ενεργούς πολίτες προς την κατεύθυνση της αντίστασης στην παρανομία και την ανηθικότητα.

 
Το χρήμα και η θεοποίησή του PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Περίληψη: ήρθε ο καιρός να απαλλαγούμε από την λατρεία-θεοποίηση του χρήματος. Και να αναζητήσουμε την κοινωνία της αλληλεγγύης. Πώς; Πότε; Ποιοι; Δεν ξέρω. Είμαι βέβαιος όμως ότι θα βρεθούν. Αλλοιώς μας περιμένει το απόλυτο χάος. (του κ. Μίκη Θεοδωράκη, πηγή)

 

Με κάποιες αγωνιώδεις ερωτήσεις που μου θέτουν πολλοί φίλοι, φοβάμαι ότι όλοι έχουμε «μολυνθεί» από τον ιό της απελπισίας, με τον οποίο προσπαθούν εδώ και καιρό κάποιοι γνωστοί-άγνωστοι σκοτεινοί κύκλοι να κάνουν το λαό μας να χάσει την εμπιστοσύνη του στους πάντες και τα πάντα ξεκινώντας από τους πολιτικούς και το κράτος και φτάνοντας ως τον ίδιο τον εαυτό του.

Έχω τελείως διαφορετική άποψη, ειδικά για τη θέση και την κατάσταση της χώρας και του λαού μας, αν λάβουμε υπʼ όψιν από πού ξεκινήσαμε και πού φτάσαμε μέσα σε πενήντα μονάχα χρόνια.

Για όσους γνώρισαν την Ελλάδα του ΄30, του ΄40 και του ΄50, η διαφορά είναι όση της νύχτας από τη μέρα. Κι αυτό χάρη κυρίως στην αντοχή, τη δύναμη, την εργατικότητα και τις προσπάθειες του ελληνικού λαού.

Εδώ θα πρέπει να υπογραμμίσω ότι τα μεγαλύτερα δεινά ήταν... εισαγόμενα. Δυστυχώς η μοίρα της χώρας μας σφραγίστηκε από τα «ενδιαφέροντα» των ισχυρών, που από την πρώτη στιγμή της επανάστασης του ΄21 έως σήμερα, δεν μας αφήνουν ούτε μια ώρα ησυχίας, να κοιτάξουμε μόνοι μας ελεύθεροι και αδέσμευτοι τη ζωή μας.

Έτσι και σήμερα είμαι βέβαιος ότι το 90% των όσων αρνητικών φαινομένων συγκλονίζουν τον τόπο μας, προέρχονται από ξένα κέντρα και τα εγχώρια όργανά τους, για να αποπροσανατολίσουν και να παραλύσουν τον λαό μας, να τον διαιρέσουν και να τον εκβαρβαρίσουν, να τον καταστήσουν άβουλο υποχείριο στα στρατηγικά και οικονομικά τους συμφέροντα.

Και δέχομαι να εκτεθώ λέγοντας ότι πίσω ακόμα και από τις πυρκαγιές και φυσικά απʼ τους κάθε λογής «κουκουλοφόρους» που καταστρέφουν περιουσίες, διαλύουν την Παιδεία και σπέρνουν την αμφιβολία και τον φόβο, κρύβεται βασικά το μένος της υπερδύναμης, γιατί η κυβέρνηση της χώρας μας είχε το θάρρος να πει ΟΧΙ στις εντολές της για την Κύπρο, τα Σκόπια και τις οικονομικές σχέσεις με την Ρωσία και την Κίνα.

Μας τιμωρούν! Όχι μόνο την Πολιτεία αλλά και τον ίδιο τον λαό, για την αντίθεσή του στα εγκλήματα που έγιναν στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Γάζα. Μας τιμωρούν, όπως συνέβη τόσες και τόσες φορές στο παρελθόν. Και όπως έγινε και τότε, έτσι και τώρα μας διαιρούν για να περάσουν ευκολότερα τα σχέδιά τους.

Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε την πλήρη ευθυγράμμιση ορισμένων ολιγαρχικών κύκλων με τις ξένες επιταγές, που έχοντας υπό τον πλήρη τους έλεγχο τα ΜΜΕ και σημαντικά τμήματα από πολιτικές δυνάμεις, έχουν αποδυθεί σε έναν άνευ προηγουμένου αγώνα πλύσης εγκεφάλου του ελληνικού λαού με κύριο στόχο όπως είπαμε να τον απογοητεύσουν, να τον αποπροσανατολίσουν και να εξουδετερώσουν κάθε θετικό στοιχείο που υπάρχει μέσα του, ώστε να τον μετατρέψουν σε άβουλο όργανο στα σχέδιά τους.

Αν μελετήσουμε την ιστορία μας, θα διαπιστώσουμε ότι, πάντοτε, πριν επιβάλλουν οι «προστάτες» μας οποιαδήποτε ανώμαλη λύση, είχαν, προηγουμένως, συστηματικά κατασκευάσει και επιβάλλει, παντοιοτρόπως, την ίδια ακριβώς, σημερινή, μαύρη απελπισία μας, πάντοτε, βέβαια, με την κύρια ευθύνη ανίκανων πολιτευτών και εύπιστων οπαδών και τη φανερή συνεργασία των εξαρτημένων Μ.Μ.Ε.

Ανήκω κι εγώ στην σιωπηλή πλειοψηφία των Ελλήνων, που κάτω από την επιφάνεια της λαμπερής αλλά δηλητηριώδους βιτρίνας που σκεπάζει τη χώρα μας, εργάζονται, μοχθούν, προοδεύουν, ελπίζουν και ονειρεύονται ένα μέλλον καλύτερο. Γνωρίζουμε ότι παρά τις δυσκολίες, τα επιτεύγματα που έγιναν στη χώρα μας, ευτυχώς, μάς επιτρέπουν να διαφυλάξουμε τις κατακτήσεις μας, να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες και να εξαπλώσουμε την κοινωνία της αλληλεγγύης που είναι προϋπόθεση για τον εξανθρωπισμό της ζωής μας.

Ποια είναι όμως τα βασικά εμπόδια;

Οι κάθε είδους εξουσίες, οικονομικές, μιντιακές, πολιτικές και ξενόφερτες που μας διαιρούν, μας αγχώνουν και μας διαλύουν πνευματικά, ψυχικά και βιολογικά. Έτσι όλες αυτές οι στρατιές των τίμιων εργαζόμενων, επιστημόνων, διανοουμένων, εργατών, υπαλλήλων, αγροτών, που με το ταλέντο, την αξία και τη συνεχή προσπάθειά τους γυρίζουν καθημερινά τον τροχό της ζωής, παράγοντας τον πλούτο της χώρας, παραμένουν στο σκοτάδι της αφάνειας, μιας και σήμερα μας διαφεντεύουν τα κάθε είδους παράσιτα, που όχι μόνο δεν προσφέρουν αλλά αντίθετα προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας πάνε πίσω.

Και κοντά στα δικά μας στραβά και ανάποδα, μάς ήρθε και η διεθνής οικονομική κρίση, για να μας εξουθενώσει.

Πρόκειται για μια ξένη εισβολή χειρότερη ίσως από στρατιωτική. Τι έκαναν οι Έλληνες στο παρελθόν σε παρόμοιες περιπτώσεις; Ας θυμηθούμε την Αλβανία. Ας θυμηθούμε την Κρήτη. Και ποιοι άραγε είναι αυτοί που και σήμερα εμποδίζουν την εθνική ομοψυχία; Αυτοί που πιστεύουν, υπηρετούν και πατούν επί πτωμάτων, δοξάζοντας και προσκυνώντας τον ένα και μοναδικό Θεό τους: ΤΟ ΧΡΗΜΑ...

Και, με οποιοδήποτε βίαιο ή «γοητευτικό» μέσο, μας αναγκάζουν να το δοξάζουμε και να το προσκυνούμε και εμείς...

Διαβάζουμε ότι 100, 200, 300 δισεκατομμύρια δολλάρια έφυγαν από μια βιομηχανία που άφησε πίσω της χιλιάδες άνεργους που τρώνε σε συσσίτιο. Έφυγε! Και πού πήγε; Εγώ πάντως δεν καταλαβαίνω τίποτα. Μονάχα ένα: ότι ήρθε ο καιρός να απαλλαγούμε από την λατρεία-θεοποίηση του χρήματος. Και να αναζητήσουμε την κοινωνία της αλληλεγγύης.

Πώς; Πότε; Ποιοι; Δεν ξέρω. Είμαι βέβαιος όμως ότι θα βρεθούν. Αλλοιώς μας περιμένει το απόλυτο χάος.

Όσο για την Ελλάδα, έχει συσσωρευμένο πολιτισμό (κάθε είδους), ικανό να «θρέψει» δέκα γενιές. Εκείνο που μας λείπει είναι η Παιδεία, η αυτοεκτίμηση και η γνώση και προβολή του κάθε καλού και της κάθε αξίας που διαθέτει η χώρα μας. Και ας μην ξεχνάμε ότι κυριαρχούν δυστυχώς δυνάμεις που συστηματικά μποϋκοτάρουν ο,τιδήποτε είναι ελληνικό. Ιδιαίτερα στους ευαίσθητους τομείς της Ιστορίας του Πνεύματος και της Τέχνης. Αρχής γενομένης από την ίδια την Πολιτεία, που αγνοεί - αν δεν περιφρονεί - κάθε ελληνικό στοιχείο είτε είναι ιστορική παράδοση (ιδιαίτερα πολιτιστική) είτε ατομική δημιουργία στους τομείς της επιστήμης ή -προ παντός-του Πνεύματος και της Τέχνης.

Αυτό φαίνεται εξ άλλου από τις κρατικές δαπάνες που δίδονται κάθε χρόνο από τους ίδιους, στους ίδιους. Αυτό το αλισβερίσι, υπήρξε έργο της ελληνικής ολιγαρχίας απʼ τις αρχές του αιώνα μας και συνεχίζεται από όλες τις Κυβερνήσεις όλων των παρατάξεων.

Τώρα δε μετά τον Κίσσινγκερ που διέταξε από το 1974: «Καταστρέψτε το σύγχρονο ζωντανό ελληνικό πολιτισμό», τα χιλιάδες «αμερικανάκια», τα τοποθετημένα σε θέσεις κλειδιά (ραδιόφωνο, τηλεόραση και τα ελεγχόμενα από το Κράτος και τους ολιγάρχες ιδρύματα) έχουν φιμώσει από καιρό όλες τις δημιουργικές φωνές που δεν εννοούν να υποταχτούν στον ψυχοφθόρο, ξενόφερτο, καταναλωτικό αμοραλισμό της εποχής μας...

Μίκης Θεοδωράκης

 

Υ.Γ. επέλεξα να εντάξω το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή, ενδεχομένως, επιχειρεί να αναβαθμίσει την κατανόησή μας αναφορικά με ορισμένα οντολογικά ζητήματα.

 
Γιατί δυστυχεί μια πολιτεία όταν την κυβερνά η ανοησία; PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Περίληψη: Είναι δυνατό, ένας, να απορεί, γιατί έχει γίνει η πολιτεία μας μπάχαλο;

 

 

Η οδός προς την ευτυχία

 

(από επιστολή του αναγεννησιακού νεοπλατωνιστή Marcilio Ficino προς τον Cosimo De’ Medici).

 

Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να δρουν ορθά για το καλό, που είναι το ευ-ζην. Αλλά ζούνε καλά μόνο όταν είναι προικισμένοι με όσο το δυνατόν περισσότερα αγαθά. Λέγεται ότι τα αγαθά αυτά είναι πλούτος, υγεία, ομορφιά, σθένος, ευγενική καταγωγή, τιμές, δύναμη, φρονιμάδα, καθώς και δικαιοσύνη, γενναιότητα και σωφροσύνη – και, πάνω απ’ όλα, σοφία, η οποία πράγματι συμπεριλαμβάνει την όλη ουσία της ευτυχίας. Διότι η ευτυχία συνίσταται στην επιτυχημένη πραγμάτωση ενός επιθυμητού σκοπού: η δε σοφία το επιτυγχάνει αυτό σε κάθε δραστηριότητα.

Έτσι οι επιδέξιοι αυλητές παίζουν με τον καλύτερο τρόπο τη φλογέρα τους, ενώ οι διαβασμένοι φιλόλογοι καταλαβαίνουν καλύτερα ότι σχετίζεται με το γράψιμο και την ομιλία. Οι γνωστικοί καπετάνιοι φθάνουν στο λιμάνι του ταξιδιού τους ασφαλέστερα και νωρίτερα από όλους, ενώ ο γνωστικός στρατηγός διεξάγει τον πόλεμο με τον λιγότερο δυνατό κίνδυνο. Είναι επίσης ο σοφός γιατρός που θα μπορέσει καλύτερα να επαναφέρει την υγεία στον οργανισμό. Έτσι με όλη τη δύναμή της η σοφία μας δίνει κυριαρχία σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα σύμφωνα με την επιθυμία μας. Η σοφία δεν ταλαντεύεται ούτε λοξοδρομεί: αλλιώς αληθινά, δεν θα ήταν σοφία. Αφού λοιπόν η σοφία είναι η αιτία της επίτευξης του σκοπού, εξ ανάγκης είναι παντοδύναμη σε σχέση και με την ευτυχία.

Λέγεται επίσης ότι ευτυχισμένοι είναι μόνο όσοι έχουν προικισθεί με πολλά χαρίσματα. Αλλά δεν θα είναι ευτυχισμένοι προτού ωφεληθούν από εκείνα, και δεν θα ωφεληθούν ποτέ εκτός αν τα χρησιμοποιήσουν. Δίχως χρήση, η κατοχή μόνη της δεν συνεισφέρει στην ευτυχία. Αλλά ούτε η χρήση αρκεί μόνη της: διότι κάποιος μπορεί να κάνει κακή χρήση των χαρισμάτων του και έτσι να βλαφθεί αντί να ωφεληθεί. Όπως προσθέσαμε χρήση στην κατοχή, πρέπει να προσθέσουμε ορθότητα στη χρήση. Δεν αρκεί μόνο να χρησιμοποιούμε τα χαρίσματα: πρέπει να τα χρησιμοποιούμε ορθά.

Η σοφία μονάχα εξασφαλίζει ορθή χρήση. Αυτό παρατηρείται στις τέχνες όπου μόνο οι ειδικευμένοι τεχνίτες χρησιμοποιούν ορθά και τα υλικά και τα εργαλεία τους. Η σοφία ομοίως εξασφαλίζει ότι θα χρησιμοποιήσουμε ορθά τα πλούτη, την υγεία, την ομορφιά, το σθένος, καθώς και όλα τα άλλα χαρίσματα που ονομάζονται «αγαθά». Έτσι λοιπόν, η γνώση είναι η αιτία της καλής και επιτυχημένης πράξης, με την κατοχή, χρήση και εφαρμογή κάθε χαρίσματος. Ο άνθρωπος που έχει πολλά χαρίσματα αλλά τα χρησιμοποιεί δίχως νοημοσύνη θα βλαφθεί πολύ. Όσο περισσότερα έχει, τόσο περισσότερη η βλάβη, διότι τόσο περισσότερη η κακή χρήση. Ασφαλώς, όσο λιγότερα κάνει ένας ανόητος, τόσο λιγότερα και τα λάθη του, και όσο λιγότερη η βλάβη τόσο λιγότερη η δυστυχία του.

Τώρα, εξάπαντος ένας άνθρωπος κάνει λιγότερα πράγματα όταν είναι φτωχός παρά πλούσιος, αδύνατος παρά δυνατός, δειλός παρά θαρραλέος, νωθρός παρά ξύπνιος, αργός παρά γρήγορος και βλάκας παρά έξυπνος. Συνεπώς, κανένα από τα πράγματα που νωρίτερα ονομάσαμε αγαθά δεν είναι αγαθό καθεαυτό. Διότι αν κυβερνιούνται από άγνοια, είναι χειρότερα από τα αντίθετά τους – αφού θα μπορούσαν να γίνουν όργανα για πολλά εγκλήματα σε έναν κακό ηγεμόνα. Όταν όμως αυτές οι ιδιότητες κυβερνιούνται από σωφροσύνη και σοφία, τότε είναι πραγματικά αγαθά. Έτσι, λοιπόν καθεαυτά δεν είναι ούτε καλά ούτε κακά. Για τον σοφό και οι ευκολίες και οι δυσκολίες είναι χρήσιμες διότι θα τις χρησιμοποιήσει εξίσου ορθά. Ενώ για τον ανόητο ισχύει ακριβώς το αντίθετο.

Από όλα τα πράγματα που έχουμε, μόνο η σοφία καθεαυτή είναι αγαθό. Μόνο η άγνοια καθεαυτή είναι κακό. Εφόσο δεν μπορούμε να αποκτήσουμε την ευτυχία χωρίς την ορθή χρήση των χαρισμάτων μας, και εφόσο μόνο η γνώση αποκαλύπτει την ορθή χρήση: γιαυτό ας αφήσουμε παράμερα όλα τα άλλα, και ας επιδιώξουμε με όλη την υποστήριξη της Φιλοσοφίας και της θρησκείας να γίνουμε όσο το δυνατό σοφοί. Διότι μ’ αυτόν τον τρόπο η ψυχή μας γίνεται η πιο πιστή ομοίωση του Θεού, ο οποίος είναι η πληρότητα της Σοφίας. Σ’ αυτή την ομοίωση, κατά τον Πλάτωνα, βρίσκεται η υπέρτατη ευτυχία.

Σχόλιο: Είναι δυνατό, ένας, να απορεί, γιατί έχει γίνει η πολιτεία μας μπάχαλο;

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" με την οποία σκεφτόμαστε ορισμένα οντολογικά ζητήματα.

 
Η ματαιότητα της διαφθοράς PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Περίληψη: Η ημερομηνία διεξαγωγής των βουλευτικών εκλογών στις 4 Οκτωβρίου 2009, πλησιάζει. Τον χώρο του δημοσίου διαλόγου έχουν υπερπληρώσει οι καταφερτζήδικες προσπάθειες της οικονομικής ελίτ, οι οποίες αποσκοπούν στην απροκάλυπτη εξαπάτηση των πολιτών. Το κολπέτο παλαιό: «Αποδυναμώνω τους πολίτες καλλιεργώντας στις ψυχές τους το αίσθημα του μίσους, έχοντάς τους υπαγάγει υπό τη διακυβέρνηση προσώπων χαμηλής ποικιλομορφίας. Κοινώς, διαίρει και βασίλευε». Οι προσπάθειες αυτές είναι απολύτως μάταιες, όπως φανερώνει η παλαιά ιστοριούλα που ακολουθεί.

 

«Ο Διδάσκαλος σώπασε για πολλή ώρα και δεν ήθελε να μιλήσει. Αλλά ο Ζαμόρα δεν μπορούσε να κρατηθεί.

 

Ζαμόρα: Ο Σαμαντάμ πρόσβαλε το Διδάσκαλό μας. Τι θέλεις να του κάνουμε, Διδάσκαλε; Διάταξε και θα χτυπήσουμε.

 

ΜΙΡΔΑΔ: Να προσεύχεστε για τον Σαμαντάμ, αδελφοί μου. Αυτό θέλω να του κάνετε. Να προσεύχεστε για ν’ ανοίξουν τα μάτια του και να σηκωθεί η σκιά του. Είναι όμοιο να έλκεις το καλό, όσο και το κακό.

Είναι όμοια εύκολο να συντονίζεσαι με την Αγάπη όσο και με το Μίσος.

Από το άπειρο Διάστημα, από την απεραντοσύνη της καρδιάς σας αντλείτε ευλογίες για τον κόσμο. Γιατί κάθε τι που ευλογεί τον κόσμο και σας ευλογεί.

Να προσεύχεστε για το καλό όλων των πλασμάτων. Γιατί το καλό κάθε πλάσματος είναι και δικό σας καλό. Όμοια το κακό κάθε πλάσματος είναι και κακό δικό σας.

Δεν είσαστε μήπως όλοι σαν κινούμενα σκαλοπάτια στην άπειρη βαθμίδα του Όντος; Εκείνοι που θα ανέβουν στη σφαίρα της άγιας Ελευθερίας πρέπει ν’ ανέβουν αναγκαστικά πάνω στους ώμους των άλλων. Κι αυτοί με τη σειρά τους πρέπει να κάνουν τους ώμους τους σκαλοπάτια για τους άλλους.

Τι είναι ο Σαμαντάμ παρά ένα σκαλοπάτι στη σκάλα της ύπαρξής σας. Δε θέλετε τη σκάλα σας γερή και σίγουρη; Φροντίστε λοιπόν το κάθε σκαλοπάτι και κρατείστε το σίγουρο και γερό.

Τι είναι ο Σαμαντάμ παρά μια πέτρα στα θεμέλια της ζωής σας; Και τι είστε σεις παρά πέτρες στα δικά του και σε κάθε οικοδόμημα της ζωής όλων των πλασμάτων; Φροντίστε να είναι ο Σαμαντάμ μια άψογη πέτρα αν θέλετε όλο το οικοδόμημά σας ολοκληρωτικά ελεύθερο από σφάλματα.

Νομίζετε ότι έχετε μονάχα δύο μάτια; Σας λέω ότι κάθε μάτι που βλέπει, είτε στη Γη, είτε πάνω, είτε κάτω απ’ αυτήν, είναι μια προέκταση του ματιού σας. Όσο είναι καθαρή η όραση του γείτονά σας, τόσο είναι καθαρή και η δική σας. Όσο θολώνει η όραση του γείτονά σας, τόσο και η δική σας θολώνει.

Σε κάθε τυφλό στερείστε ένα ζευγάρι μάτια που αλλιώς θα ενίσχυαν τα μάτια σας. Φυλάξτε και τα δικά σας, για να μην πέσει ο γείτονάς σας και φράξει και τη δική σας πόρτα.

Ο Ζαμόρα νομίζει ότι ο Σαμαντάμ με πρόσβαλε. Πώς μπορεί η άγνοια του Σαμαντάμ να ταράξει την Κατανόησή μου;

Ένα λασποπόταμο μπορεί να λερώσει ένα άλλο ποτάμι. Μπορεί όμως ένα λασποπόταμο να λερώσει τη θάλασσα; Με χαρά θα πάρει η θάλασσα τη λάσπη και θα την απλώσει στο βυθό της και θα δώσει στο ποτάμι γι’ αντάλλαγμα καθαρό νερό.

Μπορείτε να μολύνετε ή ν’ απολυμάνετε ένα τετραγωνικό μέτρο γης, ίσως ένα μίλι. Ποιος μπορεί όμως να μολύνει ή ν’ απολυμάνει τη Γη; Η Γη δέχεται τις ακαθαρσίες όλων των ανθρώπων και των ζώων και τους δίνει γι’ αντάλλαγμα γλυκά φρούτα κι ευωδιαστά λουλούδια, σπόρους και χόρτα με αφθονία.

Ένα σπαθί μπορεί σίγουρα να πληγώσει τη σάρκα. Μπορεί όμως να πληγώσει τον αέρα, όσο κοφτερή κι αν είναι η λεπίδα του, όσο δυνατό κι αν είναι το χέρι που το κρατά;

Η περηφάνια του κακού και στενού εαυτού, γεννημένου από τυφλή και παθιασμένη άγνοια, μπορεί να προσβάλει και να προσβληθεί και να εκδικηθεί την προσβολή με προσβολή και να ξεπλύνει τη βρωμιά με βρωμιά.

Ο υπεροπτικός και αυτό-αφιονισμένος κόσμος θα σωριάζει τις προσβολές πάνω στα κεφάλια σας. Θ’ αμολήσει πάνω σας τα αιμοδιψή σκυλιά των κουρελιασμένων νόμων του, των σάπιων πεποιθήσεών του και των μουχλιασμένων τιμών του. Θα σας κηρύξει εχθρούς της τάξης και πράκτορες του χάους και της καταστροφής. Θα στρώσει το δρόμο σας με παγίδες και τα κρεβάτια σας με τσουκνίδες. Θα σπείρει κατάρες στ’ αυτιά σας και θα φτύσει περιφρόνηση στα πρόσωπά σας.

Ας μη λυγίσουν οι καρδιές σας. Αλλά σαν τη θάλασσα, βαθιές και πλατιές, ας δίνουν ευλογίες σ’ εκείνον που δεν σας δίνει παρά κατάρες.

Και σαν τη Γη γενναιόδωροι και ήρεμα, μετατρέψτε τις ακαθαρσίες της ανθρώπινης καρδιάς σ’ αγνή ομορφιά και υγεία.

Και σαν τον Αέρα να είστε ελεύθεροι κι ευλύγιστοι. Το σπαθί που θέλει να σας πληγώσει, θα σκουριάσει στο τέλος. Το χέρι που θέλει να σας χτυπήσει, θα κουραστεί και θα σταματήσει.

Ο κόσμος, καθώς δε σας γνωρίζει, δεν μπορεί να σας περιλάβει. Γι’ αυτό θα σας δεχτεί με γρυλισμούς. Αλλά σεις, γνωρίζοντας τον κόσμο, μπορείτε να τον περικλείσετε μέσα σας. Γι’ αυτό πρέπει να απαλύνετε την οργή του με καλοσύνη και να πνίξετε τη συκοφαντία του μέσα σε Κατανόηση όλο αγάπη.

 

Και η Κατανόηση θα φέρει τη μέρα».

 

[Μιχαήλ Ναϊμύ, «Το βιβλίο του Μιρδάδ», 1978, εκδ. Πύρινος Κόσμος].

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" με την οποία σκεφτόμαστε την γαλήνη.

 
Ψυχιατρική: μια βιομηχανία θανάτου PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: στη σημερινή ψυχιατρική, η οποία έχει ως κίνητρο "να ακολουθήσει το χρήμα" - όπως είπε ένας απ' τους προέδρους της Αμερικανικής Ένωσης Ψυχιάτρων της εποχής μας - είστε μάρτυρες μιας διεφθαρμένης βιομηχανίας που οδηγείται από το κέρδος, και η οποία αφήνει το θάνατο και την καταστροφή στο πέρασμά της.

 

 

 

 

 

Η ψυχιατρική είναι μια κατάχρηση αφ' εαυτής

 

 

Η κριτική ανάλυση της ιστορίας, της θεωρίας και της πρακτικής της ψυχιατρικής οδηγεί αβίαστα στις εξής διαπιστώσεις:

  1. Η ψυχιατρική ως θεσμός (αποκλειστικά και μόνο κατασταλτικός) δεν εμπίπτει στις προβλέψεις ή τις ρυθμίσεις κανενός νόμου. Είναι η ίδια νόμος.
  2. Η ψυχιατρική ως πρακτική (δήθεν «θεραπεία» με ακούσιο εγκλεισμό, σωματικά βασανιστήρια, ψυχο-φαρμακο-δηλητηρίαση, ηλεκτρο-κεραυνοβόληση και ψυχο-χειρουργική) ποτέ δεν ασκείται για χάρη κάποιου νόμου. Είναι μια ριζική και ολοκληρωτική άρνηση κάθε νόμου.
  3. Η ψυχιατρική ως δεοντολογία δεν καθιερώνει κάποιους νέους νομικούς κανόνες. Θεσμοποιεί την παραβίαση κάθε κανόνα.
  4. Ο ψυχιατρικός κατηγορούμενος και ο ψυχιατρικός κρατούμενος δεν είναι φορέας ή υποκείμενο δικαίου. Είναι η προσωποποίηση της απόλυτης άρνησης κάθε έννοιας δικαίου. Τυπικά και ουσιαστικά, είναι ένα Πράγμα που, από την άποψη του δικαίου εξισώνεται με ένα Τίποτα, μέσα στο οποίο προβάλλεται ανάγλυφα το Τίποτα του ίδιου του δικαίου.


Συνεπώς, το μόνο δυνατό συμπέρασμα από μια οποιαδήποτε κριτική θεώρηση της ψυχιατρικής είναι ότι δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρχει κάποια αόριστη και νεφελώδης «κακή» χρήση ή «κατάχρηση» της ψυχιατρικής η οποία «πρέπει» να περισταλεί. Γιατί η ψυχιατρική είναι μια κατάχρηση αφεαυτής.

Αυτό σημαίνει ότι η εξάλειψη του κινδύνου που εγκυμονεί για τα ατομικά δικαιώματα, τις πολιτικές ελευθερίες και τη βιολογική και κοινωνική αυτονομία των ανθρώπων η ψυχιατρική ως μια «κατάχρηση αφ' εαυτής», προϋποθέτει αναγκαία την άρση της δυνατότητας της απεριόριστης αυθαιρεσίας με την οποία είναι εξοπλισμένη η ψυχιατρική.

Εφόσον η παντοδυναμία της ψυχιατρικής στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στη δυνατότητά της να αποφασίζει και να επιβάλλει τον ακούσιο εγκλεισμό σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη που εμπλέκεται στα αφανιστικά γρανάζια της, είναι προφανές ότι ο δρόμος για την αποδυνάμωση του εφιαλτικού θεσμού της ψυχιατρικής καταστολής περνάει υποχρεωτικά από την κατάργηση του «δικαιώματός» του να αποφασίζει και να επιβάλλει ακούσιο εγκλεισμό.

Στην κατεύθυνση της αποδυνάμωσης της ψυχιατρικής και της περιστολής των (πολλαπλώς καταστρεπτικών) δραστηριοτήτων της σημαντικό ουσιαστικό ρόλο παίζουν δράσεις όπως αυτές της «Επιτροπής Πολιτών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα» που απομυθοποιούν την ψυχιατρική και την προβάλλουν ως αυτό που είναι: Μια βιομηχανία Θανάτου.

Ελπίζω και εύχομαι η προσπάθειά σας να στεφτεί με επιτυχία.

 

Θεσσαλονίκη 1 Σεπτεμβρίου 2009


Κλεάνθης Γρίβας
ψυχίατρος
διδάκτωρ ψυχιατρικής Α.Π.Θ.
 

 

 

 

Μέρος 1ο

 

 

 

Μέρος 2ο

 

  

Μέρος 3ο

 

 

Μέρος 4ο

 

 

Μέρος 5ο

 

 

Μέρος 6ο

 

  

Μέρος 7ο

 

 

Μέρος 8ο 

 

 

Μέρος 9ο

 

 

Μέρος 10ο

 

 

Μέρος 11ο

 

 

Μέρος 12ο

 

 

Όλο το πληροφοριακό και οπτικό υλικό προέρχεται απο το www.cchr.org και www.cchrgr.blogspot.com

 

 
Περί της μεγαλόσχημης ελλαδικής ρητορείας PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Περίληψη: Με αφορμή τους ελλαδικούς ρητορικούς μύδρους, οι οποίοι εξαπολύονται από όλους εναντίον όλων σκέφτηκα ότι θα ήταν, ίσως, χρήσιμο να θυμηθούμε κάποιες συμβουλές του αναγεννησιακού νεοπλατωνιστή Marsilio Ficino, οι οποίες περιλαμβάνονταν στο απόσπασμα επιστολής του, με τίτλο «Περί ανθρώπων αφροσύνης και ποια είναι η αληθινή γνώση».

 

Με αφορμή τους ελλαδικούς ρητορικούς μύδρους, οι οποίοι εξαπολύονται από όλους εναντίον όλων σκέφτηκα ότι θα ήταν, ίσως, χρήσιμο να θυμηθούμε κάποιες συμβουλές του αναγεννησιακού νεοπλατωνιστή Marsilio Ficino, οι οποίες περιλαμβάνονταν στο απόσπασμα επιστολής του, με τίτλο «Περί ανθρώπων αφροσύνης και ποια είναι η αληθινή γνώση».

 

Περί ανθρώπων αφροσύνης και ποια είναι η αληθινή γνώση. 

 

«Πανέτσιο, συλλογίσου πόσο διεστραμμένα ζούμε. Όντας κακόγλωσσοι και κακόφημοι, δεν έχουμε διάθεση να ακούσουμε τους άλλους. Εντούτοις, βρωμεροί καθώς είμαστε, ελπίζουμε να μας ακούσει ο Θεός. Αλίμονο, με πόση παραφροσύνη και αδικία ζούμε! Προσπαθούμε να αλλάξουμε τον Θεό, και όχι τις συνήθειές μας. Θέλουμε μεν να πείσουμε άλλους ως προς την αγαθοσύνη, αλλά δεν πείθουμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Μεταφέρουμε καλοσύνη στο στόμα αλλά κακία στην καρδιά μας. Όταν μιλούμε για αρετή γινόμαστε μια άψυχη λύρα και δεν ακούμε τον αληθινό μας ήχο. Μοιάζουμε με κακούς γιατρούς, οι οποίοι δεν απολαμβάνουν τις αρχές υγείας που υπόσχονται στους άλλους.

 

Καλέ μου φίλε, σε παρακαλώ, άκουσέ με για λίγο ακόμη. Με λίγα λόγια και χωρίς δίδακτρα θα σου διδάξω Ρητορική, Μουσική και Γεωμετρία. Να πείθεις τον εαυτό σου για ότι είναι ορθό. Να ελέγχεις τις κινήσεις του νου σου. Να ρυθμίζεις με μέτρο την ενέργεια και τις πράξεις σου. Θα μου πεις ότι είναι δύσκολο. Αλλά δεν θα ήταν δύσκολο, αν, όπως επιθυμείς να ζήσεις, Πανέτσιο, επιθυμούσες εξίσου έντονα να ζεις ενάρετα»…

 

Σχόλιο: Στα 47 χρόνια μου, έχω πεισθεί ότι σήμερα, απαιτούνται μεταξύ 3 και 7 χρόνια προκειμένου το ανώτερο 1%, σε μόρφωση και καλλιέργεια, του ελλαδικού πληθυσμού, να μπορέσει να αρχίσει μόλις να διακρίνει την πραγματικότητα από την μοχθηρία, το συμφέρον και τις επιθυμίες του, σε οποιοδήποτε συγκεκριμένο ζήτημα. Πού πάμε ως πολιτεία έτσι;

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" με την οποία, ίσως, σκεφτόμαστε τον εαυτό μας.

 
Επέκεινα της απανθρωπίας… PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Τα παλαιά χρόνια οι άνθρωποι πρόθυμα θυσίαζαν τη ζωή τους για το καλό των άλλων, ενώ σήμερα οι άνθρωποι πρόθυμα θυσιάζουν τη ζωή των άλλων για το δικό τους φτηνιάρικο μικροσυμφέρον.

ImageImageImage

 

 

Πριν από λίγες μέρες κάποιος ραδιοφωνικός σταθμός μετέδιδε την συνέντευξη την οποία παραχωρούσε ένας ψυχίατρος στο προσωπικό του ραδιοφωνικού σταθμού.

 

Σε κάποιο σημείο εκείνης της συνέντευξης εγέρθηκε το ζήτημα της ενδεχόμενης βλάβης του εμβρύου το οποίο κυοφορούσε μια γυναίκα η οποία έκανε χρήση ψυχοφαρμάκων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της. Τότε ο ψυχίατρος εξέφρασε την αντίρρηση ότι βλάβη στο έμβρυο μπορούν επίσης, δυνητικά να προκαλέσουν και οι ενδογενείς χημικές ουσίες τις οποίες προκαλεί ο οργανισμός μιας εγκύου η οποία πάσχει από κατάθλιψη. Από τη μεριά του ραδιοφωνικού σταθμού καμιά ένσταση, καμιά αντίρρηση δεν ακούστηκε. Καμιά διευκρίνιση δεν ζητήθηκε. Μόνο σιωπή. Και η συζήτηση προχώρησε παρακάτω. 

Σχόλια 

  • Το πρόβλημα της χρήσης ψυχοφαρμάκων από εγκύους δεν είναι ένα στατικό πρόβλημα αλλά κατεξοχήν δυναμικό, δηλαδή εμπεριέχει ιστορικότητα· εμπεριέχει την παράμετρο του χρόνου. Επομένως, από τα διαφορετικά συμπεράσματα που συνάγουν οι δύο τύπο αναλύσεων (η στατική ανάλυση και η δυναμική ανάλυση), ορθά είναι εκείνα της δυναμικής ανάλυσης και όχι της στατικής την οποία επικαλέστηκε αφανώς ο ψυχίατρος.
  • Η δυναμική ανάλυση καταλήγει σε περισσότερες της μιας απαντήσεις, καθώς συνεξετάζει πρόσθετες (δυναμικές) παραμέτρους τις οποίες η στατική ανάλυση (αθέμιτα) περιφρονεί: Η έγκυος ήταν εθισμένη σε ψυχοφάρμακα είτε ναρκωτικά, προ της εγκυμοσύνης της ή όχι; Γιατί η έγκυος ήταν ήδη εθισμένη σε ψυχοφάρμακα είτε ναρκωτικά (έλλειψη μόρφωσης και καλλιέργειας; αθέμιτη αντιμετώπιση αποτελεσμάτων έλλειψης ηθικής; συνέπειες άσκησης περιβαλλοντικής βίας; ακούσια χορήγηση ουσιών; συνέπειες άλλης ασθένειας με πραγματική βιολογική βάση;); Ποιες οι εναλλακτικές αντιμετώπισης των αισθημάτων δυσαρέσκειας μιας εγκύου (βελονισμός; βοτανοθεραπεία; σωματική άσκηση; ομοιοπαθητική; ολιστική ιατρική; αγιουρβεδική ιατρική; μουσικοθεραπεία; κ.λπ.); 
  • Μια μικρή ιστορία που δείχνει πώς εφαρμόζεται η επονείδιστη τέχνη της ρητορικής πειθούς για να συγκαλύπτονται ειδεχθή εγκλήματα: μία παντρεμένη γυναίκα αποφάσισε με το σύζυγό της να τεκνοποιήσουν. Η γυναίκα αυτή δεχόταν φαρμακευτική αγωγή για την διαχείριση της ‘κατάθλιψης’ από την οποία νόμιζε ότι έπασχε, δηλαδή έκανε τακτική χρήση ενός αντικαταθλιπτικού τύπου SSRI. Πριν προβεί στη σύλληψη του εμβρύου απευθύνθηκε σε κάποιο τίμιο ιατρό παθολόγο για τον συμβουλευθεί σχετικά με την ουσιοεξάρτησή της και να αποφασίσει αν τελικά θα προχωρήσει στην τεκνοποίηση. Ο ιατρός αυτός, ακριβώς επειδή ήταν ένας τίμιος άνθρωπος της εξήγησε ότι για να είναι σε θέση να της απαντήσει θα πρέπει να γνωρίζει ολόκληρη την πορεία της εξέλιξης της ουσιοεξάρτησής της και έτσι – γνωρίζοντας όλες τις δυναμικές παραμέτρους – να της δώσει μια ορθολογική απάντηση. Για παράδειγμα, (περίπτωση πρώτη) αν διαπίστωνε ότι κακώς ελάμβανε το αντικαταθλιπτικό ψυχοφάρμακο (99,9% των περιπτώσεων), απλά, πρώτα θα την βοηθούσε να απεξαρτηθεί από αυτό και στη συνέχεια, με ασφάλεια και χωρίς ούτε και την παραμικρή απόκλιση από την φυσιολογική κύηση, εκείνη θα μπορούσε να προχωρήσει στην εγκυμοσύνη της με ασφάλεια για την ίδια και το έμβρυο. Αν (περίπτωση δεύτερη) υπήρχε κάποια υποβόσκουσα βιολογική πάθηση, τότε θα επιχειρούσε να την αντιμετωπίσει· αν τα κατάφερνε θα ακολουθούσε η απεξάρτηση και μετά η εγκυμοσύνη, ενώ αν όχι, τότε η εγκυμοσύνη θα έπρεπε να ματαιωθεί. Αν (περίπτωση τρίτη) η ουσιοεξάρτηση από το αντικαταθλιπτικό ήταν το αποτέλεσμα της κατηγοριοποίησής της ως ‘καταθλιπτικής’, η οποία ήταν αποτέλεσμα του ‘αποτυπώματος’ πάνω στο νευρικό της σύστημα, της ακούσιας χορήγησης σε αυτήν κάποιας ναρκωτικής ουσίας (πολύ συνηθισμένη περίπτωση στα μοντέρνα ‘ζευγαρώματα’), τότε και πάλι θα έπρεπε απλώς της φυσιολογικής εγκυμοσύνης να προηγηθεί μια απεξάρτηση από το αντικαταθλιπτικό.
    Το συμπέρασμα που βγαίνει από τη σύγκριση της στατικής από τη δυναμική ανάλυση, ενός δυναμικού προβλήματος, είναι ότι με τη δυναμική ανάλυση βλέπεις το πρόβλημα ολιστικά (δηλαδή σφαιρικά), κατανοείς τις αιτίες αυτού του προβλήματος, άρα και τους τρόπους αντιμετώπισης και θεραπείας του. Αντίθετα, με τη στατική ανάλυση μπορείς το πρόβλημα να το εξετάσεις επιλέγοντας αυθαίρετα μια συγκεκριμένη χρονική του στιγμή και έτσι να συγκαλύψεις όποια εγκλήματα θέλεις να συγκαλύψεις και να προωθήσεις τα όποια συμφέροντα (πωλήσεις ψυχοφαρμάκων, ψυχιατρικών υπηρεσιών, ηλεκτροσόκ σε εγκύους κ.λπ.) θέλεις να προωθήσεις. Με την στατική ανάλυση, ο εν λόγω ψυχίατρος προέβαλε τεχνηέντως ως πρόβλημα, την ίδια την έγκυο. Όμως, με την έντιμη δυναμική ανάλυση, αναδύονται τα πραγματικά προβλήματα, όπως, το πρόβλημα της αθέμιτης χορήγησης ψυχοφαρμάκων, είτε από το σύμπλεγμα φαρμακοβιομηχανιών-ψυχιατρικής, είτε της ακούσιας μεταξύ των πολιτών, το πρόβλημα της ανεύθυνης απόφασης της τεκνοποίησης από ουσιοεξαρτημένες γυναίκες, το πρόβλημα του μη βιώσιμου τρόπου του βίου εντός των απάνθρωπων μεγαλουπόλεων και άλλα.
  • Τη ραδιοφωνική αυτή εκπομπή παρακολουθούσε ένα (με κριτήριο την στατιστική εκτίμηση) κατά 65%+ ουσιοεξαρτημένο (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κριτική του ικανότητα) ακροατήριο. Πόσες γυναίκες από αυτό εξαπατήθηκαν από τις ρητορικές φενάκες της εκπομπής αυτής και προχώρησαν σε κύηση ενώ ήταν ουσιοεξαρτημένες; Πόσα παιδιά θα βασανιστούν σε όλη τους τη ζωή εξαιτίας, μόνο αυτής της απόφασης; Ποιόν βαραίνει η ηθική ευθύνη αυτού του εγκλήματος; Το ψυχίατρο; Το προσωπικό του ραδιοσταθμού;
  • Στη συνέχεια της ραδιοφωνικής εκπομπής, ο ψυχίατρος ανέπτυξε, στους ακροατές (σε όλους αδιακρίτως, μορφωμένους, μη μορφωμένους, ουσιοεξαρτημένους, φυσικούς κ.λπ), μια (ψευδο) επιστημονική κατηγοριοποίηση όλων των ανθρώπων. Μία από τις κατηγορίες αυτές ονομαζόταν οι «πρωκτικοί άνθρωποι». Ισχυριζόταν δηλαδή, ενώπιον μιας κοινωνίας άκρως ανήθικης και ελάχιστα νηφάλιας, ότι ο ‘καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού’ άνθρωπος μπορεί να ήταν και ένας ‘πρωκτικός άνθρωπος’. Το προσωπικό του ραδιοσταθμού, τσιμουδιά.

     

Τα παλαιά χρόνια οι άνθρωποι πρόθυμα θυσίαζαν τη ζωή τους για το καλό των άλλων, ενώ σήμερα οι άνθρωποι πρόθυμα θυσιάζουν τη ζωή των άλλων για το δικό τους φτηνιάρικο μικροσυμφέρον.

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" με την οποία σκεφτόμαστε το ζήτημα της πανδημίας ουσιοεξάρτησης.

 
Κατά το στρείδι και το μαργαριτάρι του PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Περίληψη: Μεγεθύνουμε εκείνους τους ‘θεούς’, προς χάριν των οποίων τελούμε θυσίες και ο νοών νοήτω…

 

«Είμαι του ολίγου και του ακριβούς. Δεν υπήρξα ποτέ του τρίτου προσώπου. Τρέφομαι από το δυσ και το ευ που κατά περίσταση προσφέρω.

Όμως η εύνοια δεν είναι πάντοτε μια συγγενής που συμπίπτει να σε αγαπά. Και περνά πολύς καιρός έως ότου υπερεκχειλίσουν τα φρεάτια του νου σου· και το συμπίλημα που δημιουργείται απ’ όλων των λογιών τις κακοδαιμονίες αποξηρανθεί και το πάρει ο αέρας. Έτσι απλά· όπως ο ύπνος παίρνει ένα μικρό αγόρι πάνω στα σανά. Και με το τρίτο του αυτί τους παλμούς μιας άλλης, πιο δικής του γης, κρυφίως εγγράφει. Οπόταν, τι ωραία να τρέχει το χέρι σου πλάι σ’ ένα τοιχάκι γεμάτο λέξεις που προεξέχουν, έτσι που ν’ αρπάζεται της λαλιάς σου η αγράμπελη. Τα πάντα είναι ζήτημα μυελού οστέων της φαντασίας.

Ανέκαθεν στον κόσμο αυτόν βασιλεύει μια κάποια όπως θα λέγαμε άνισος ισομετρία. Το ίδιο δυναμικό και για το καλό και για το κακό απαιτείται να καταβληθεί, αφού το φαρμάκι επενεργεί αρνητικά, όπως ακριβώς το αγαθόν θετικά, πάνω στους άλλους, που ξέρουν να κρατούν σωστά το κάτοπτρο της καθαρής αντίληψης στη σχέση τους με τους τρίτους. Είναι όμως διαφορετικό το μήκος των πεπρωμένων. Θεέ μου, πόσα πολλά πράγματα, και ν΄ αντιστοιχούν μόνο σ’ ένα σκέτο σπίρτο, που το τραβάς επάνω τους· και να!

 

Μόνο μια λάμψη ο άνθρωπος· κι αν είδες, είδες».

 

[σ. 14, Οδυσσέα Ελύτη, «Ο κήπος με τις αυταπάτες», 1999, ύψιλον/βιβλία].

 

Σχόλιο: Μεγεθύνουμε εκείνους τους ‘θεούς’, προς χάριν των οποίων τελούμε θυσίες και ο νοών νοήτω…

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" με την οποία σκεφτόμαστε ορισμένα ζητήματα αυτογνωσίας.

 
Στις ήρεμες στιγμές του ανθρώπου PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Περίληψη: Σ’ έναν καιρό όπου οι κακίες μαίνονται γύρω μας, όπου πλήθος οι ανησυχίες μας καταθλίβουν, όπου το σκοτεινό μέλλον κάνει τον άνθρωπο να αμφιβάλλει για την ίδια του την υπόσταση και ν’ αντικρίζει σαν κάτι το ανέφικτο κάθε έφεση ευτυχίας, οι φευγαλέες αυτές ήρεμες στιγμές είναι το μόνο αντίρροπο που έχουμε, - και το όνειρο, ο ρεμβασμός, η αναπόληση που τις γεμίζουν, είναι τα μόνα που μας δίνουν μια φυγή κι’ ένα θάλπος.

 

Το ποίημα αυτό χαρίζεται στις ήρεμες στιγμές του ανθρώπου. Σ’ έναν καιρό όπου οι κακίες μαίνονται γύρω μας, όπου πλήθος οι ανησυχίες μας καταθλίβουν, όπου το σκοτεινό μέλλον κάνει τον άνθρωπο να αμφιβάλλει για την ίδια του την υπόσταση και ν’ αντικρίζει σαν κάτι το ανέφικτο κάθε έφεση ευτυχίας, οι φευγαλέες αυτές ήρεμες στιγμές είναι το μόνο αντίρροπο που έχουμε, - και το όνειρο, ο ρεμβασμός, η αναπόληση που τις γεμίζουν, είναι τα μόνα που μας δίνουν μια φυγή κι’ ένα θάλπος. Μόνος τότε, απομονωμένος από τα έξω, ο άνθρωπος ξαναβρίσκει για λίγο τον εαυτό του, ξαναζεί το δικό του τον κόσμο, μεταρσιώνεται στη θέρμην αίσθηση μιας ευτυχίας, που για τον νέο είναι όραμα που φωτίζει το σήμερα, για τους άλλους ανάμνηση που πλουτίζει το παρελθόν. Και τότε στο βιβλίο καταφεύγουμε, στην Ποίηση προστρέχουμε, για να βρούμε την έκφραση των παλμών που φουντώνουνε μέσα μας, ή για να ξαναζήσουμε ό,τι μας συγκίνησε στη ζωή πιο πολύ, - για να γευθούμε μες απ΄ το κρυστάλλινο ποτήρι της Τέχνης ό,τι μας συνεπαίρνει και μας μεθά, ή για να χαρούμε ξανά μες απ΄ της Τέχνης το θαύμα ό,τι χάσαμε στο διάβα του χρόνου: μιαν Αγάπη, ή την Αγάπη. [από εισαγωγικό σημείωμα του Γ. Αναστασίου].

 

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

 

 Στο παραθύρι οι δυό καθόμαστε
του χινοπώρου κάποιο δείλι.
Στης μέρας τ' απαλό ξεψύχισμα,
μιλιά δεν έβγαινε απ’ τα χείλη·
κι’ είπαμε τόσα αυτό το δείλι,
όσα ποτές δε μιληθήκανε
τις πιο γλυκές βραδιές του Απρίλη.

 

 [Ν. Πετιμεζάς – Λαύρας]

 

Σχόλιο: Σ’ έναν καιρό όπου οι κακίες μαίνονται γύρω μας, όπου πλήθος οι ανησυχίες μας καταθλίβουν, όπου το σκοτεινό μέλλον κάνει τον άνθρωπο να αμφιβάλλει για την ίδια του την υπόσταση και ν’ αντικρίζει σαν κάτι το ανέφικτο κάθε έφεση ευτυχίας, οι φευγαλέες αυτές ήρεμες στιγμές είναι το μόνο αντίρροπο που έχουμε, - και το όνειρο, ο ρεμβασμός, η αναπόληση που τις γεμίζουν, είναι τα μόνα που μας δίνουν μια φυγή κι’ ένα θάλπος.

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" με την οποία σκεφτόμαστε ορισμένα οντολογικά ζητήματα.

 
Διαπλοκή πολιτείας και ουσιοεξάρτησης PDF Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση Χρήστη: / 1
ΧείριστοΆριστο 
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Το πρόβλημα της πανδημίας Συνδρόμου Ιατρογενούς Ανημπόριας και Άρνησης (Iatrogenic Helplessness and Denial, I.H.A.D.), δηλαδή η κατακλυσμιαία διάδοση της αδικαιολόγητης χρήσης ψυχοφαρμάκων, δεν αφορά, ούτε μόνο κάποιους περιθωριακούς και ιδιότροπους ‘τύπους’ (οπότε να μπορούμε να τους αφήσουμε να βρουν την άκρη μόνοι τους και εμείς να εφησυχάσουμε), ούτε αφορά κάποιο παρελθόντα ιστορικό χρόνο (οπότε, πάλι με τη δικαιολογία πως ό,τι έγινε, έγινε και δεν ξεγίνεται, άρα να εφησυχάσουμε). 100 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο κάνουν αδικαιολόγητη χρήση ψυχοφαρμάκων. 20 εκατομμύρια μαθητές υποβάλλονται σε αδικαιολόγητη χορήγηση ψυχοφαρμάκων. Στην Ελλάδα, ένα ποσοστό περίπου 65+% επί του ενήλικου πληθυσμού κάνουν χρήση ψυχοφαρμάκων είτε ναρκωτικών. Το πρόβλημα αφορά τον παρόντα χρόνο και πολίτες τόσο «κανονικούς» όσο και μη.

 

Το πρόβλημα της οφειλόμενης στα ψυχοφάρμακα, τοξικής παραφροσύνης, επιδεινώνουν τα συνεργαζόμενα συμφέροντα των φαρμακοβιομηχανιών, της ψυχιατρικής, της επίσημης ιατρικής, του FDA, και άλλων ομοσπονδιακών υπηρεσιών, μέσω της γιγαντιαίας προπαγάνδας τους υπέρ της χρήσης ψυχοφαρμάκων. Συχνά, τις καμπάνιες αυτές ενορχηστρώνουν οι φαρμακοβιομηχανίες, παρέχοντας οικονομικές χορηγίες στο Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας (NIMH) της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Ένωσης και μάλιστα εντός ενός πλαισίου δήθεν «επιμόρφωσης» με το οποίο η κοινή γνώμη ευαισθητοποιείται θετικά προς την κατεύθυνση της χρήσης ψυχοφαρμάκων.

 

Πάντως, η τοξικής προέλευσης παραφροσύνη είναι δυνατό να εκδηλωθεί και σε ανθρώπους οι οποίοι είναι πλήρως ενήμεροι για τους κινδύνους τους οποίους συνεπάγεται η χρήση ψυχοφαρμάκων. Η τοξική παραφροσύνη δεν προκαλείται από άγνοια των κινδύνων που συνεπάγεται η χρήση ψυχοφαρμάκων, ούτε μπορεί να προληφθεί με την ενημέρωση των ανθρώπων για αυτούς τους κινδύνους. Επίσης, η πολιτεία μας ταυτόχρονα κάνει κατάχρηση αμέτρητων άλλων ψυχοτρόπων είτε ναρκωτικών ουσιών με αποτέλεσμα να υποπέφτει στην κατάσταση της τοξικής παραφροσύνης από τη χρήση αλκοόλ, νικοτίνης, μεθαμφεταμίνης και άλλων ναρκωτικών, παρά την εκτεταμένη δημόσια ενημερωτική προσπάθεια και τις νομοθετικές ρυθμίσεις για την αποφυγή αυτών των καταστροφικών συνηθειών. Πώς μπορεί να αποφευχθεί η πρόκληση τοξικής παραφροσύνης σε πολίτες από ψυχοφάρμακα, όταν αυτά απολαμβάνουν την ταυτόχρονη υποστήριξη της κυβέρνησης, της επίσημης ιατρικής και ψυχιατρικής, των ασφαλιστικών εταιριών και των φαρμακοβιομηχανιών;

 

Ο μόνος τρόπος που υπάρχει για την αποφυγή της φαρμακοληπτικής παραφροσύνης είναι η αποφυγή της χρήσης κάθε φαρμάκου το οποίο επενεργεί στον εγκέφαλο είτε στον ανθρώπινο νου. Η προληπτική ενημέρωση των πολιτών σχετικά με τους κινδύνους των ψυχοφαρμάκων είναι χρήσιμη, όμως σε καμιά περίπτωση δεν εγγυάται την λύση του προβλήματος. Η τοξική παραφροσύνη χαρακτηρίζεται από την ιδιότητα να στερεί - ακόμα και από άτομα που είναι έγκαιρα και πλήρως πληροφορημένα για τους κινδύνους - την επίγνωση της έλευσης στη νόησή τους νοητικών και συναισθηματικών δυσλειτουργιών, τα οποία προκαλούνται από τα ψυχοφάρμακα. Στην κλίμακα της ευρύτερης κοινωνίας, η εκδήλωση τοξικής παραφροσύνης στους χρήστες ψυχοφαρμάκων αποτελεί την εξήγηση του γεγονότος ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να κάνουν χρήση ψυχοφαρμάκων, ακόμα και για πολύ μακρύ χρονικό διάστημα αφότου τα ψυχοφάρμακα αυτά προκάλεσαν σε αυτούς περισσότερες βλάβες από ό,τι τους ωφέλησαν.

 

 

[σελ. 35, Dr. Peter R. Breggin, M.D.,“Medication Madness – The role of psychiatric drugs in cases of violence, suicide, and crime”, 2008, St. Martin’s Griffin].

 

Σχόλιο: Το πρόβλημα της πανδημίας Συνδρόμου Ιατρογενούς Ανημπόριας και Άρνησης (Iatrogenic Helplessness and Denial, I.H.A.D.), δηλαδή η κατακλυσμιαία διάδοση της αδικαιολόγητης χρήσης ψυχοφαρμάκων, δεν αφορά, ούτε μόνο κάποιους περιθωριακούς και ιδιότροπους ‘τύπους’ (οπότε να μπορούμε να τους αφήσουμε βρουν την άκρη μόνοι τους και εμείς να εφησυχάσουμε), ούτε αφορά κάποιο παρελθόντα ιστορικό χρόνο (οπότε, πάλι με τη δικαιολογία πως ό,τι έγινε, έγινε και δεν ξεγίνεται, άρα να εφησυχάσουμε). 100 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο κάνουν αδικαιολόγητη χρήση ψυχοφαρμάκων. 20 εκατομμύρια μαθητές υποβάλλονται σε αδικαιολόγητη χορήγηση ψυχοφαρμάκων. Στην Ελλάδα, ένα ποσοστό περίπου 65+% επί του ενήλικου πληθυσμού κάνουν χρήση ψυχοφαρμάκων είτε ναρκωτικών. Το πρόβλημα αφορά τον παρόντα χρόνο και πολίτες τόσο «κανονικούς» όσο και μη.

 

 Society reinforces the spellbinding effect

 

 The spellbinding effect of psychiatric drugs is enhanced by the psychopharmaceutical complex – combined powers of drug companies, psychiatry, organized medicine, the FDA, and other federal agencies, all of whom generate an enormous amount of propaganda to convince people to overcome their natural and healthy skepticism about taking psychiatric medications. Often the attempts are orchestrated with the drug companies giving financial support to the National Institute of Mental Health (NIMH) or the American Psychiatric Association in their “educational efforts” to alert the public to the need for psychiatric drugs. 

 

 However, spellbinding can occur even when people are fully informed about the hazards of drugs. Spellbinding is not caused by an individual’s ignorance of drug effects or prevented by an individual’s knowledge about drug effects. We will see how psychiatric drugs can spellbind sophisticated physicians. Furthermore, our citizenry abuses innumerable drugs, becoming spellbound by alcohol, nicotine, methamphetamine, and other drugs despite extensive public education and legal efforts aimed at curtailing these hazardous habits. How much more readily will prescribed drugs spellbind people when they enjoy the sponsorship of the government, organized medicine and psychiatry, the insurance industry, and the drug companies? 

 

 The only certain way to avoid medication madness is to avoid taking drugs that impact on the brain and the mind. Informing people about the risks in advance can be helpful but it by no means eliminates the risk. Because of medication spellbinding, individuals who are fully informed ahead of time about the dangers can nonetheless lapse into mental and emotional dysfunction without realizing what is happening to them. On a broader societal level, medication spellbinding helps to explain why so many people take psychiatric drugs, as well as other psychoactive agents, long after the chemicals have begun to do more harm than good. 

 

[p. 35, Dr. Peter R. Breggin, M.D.,“Medication Madness – The role of psychiatric drugs in cases of violence, suicide, and crime”, 2008, St. Martin’s Griffin].

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" με την οποία σκεφτόμαστε το ζήτημα της πανδημίας ουσιοεξάρτησης.

 

 
Ζώντας κοντά στη φύση PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

Περίληψη: Θεωρώ σαν ένα από τα σημαντικότερα εφόδια στη ζωή, αυτή τη δυνατότητα να μπορείς οποτεδήποτε το χρειαστείς, να πάρεις όσο κουράγιο, όση δύναμη, όση έμπνευση και καθαρότητα νου χρειάζεσαι και μάλιστα με φυσικό τρόπο.

 

Δεδομένα

Συνοπτικά, η πρόταση της ‘Ωραίας Ζωής’ για την ολιστική λύση των μεγάλων και των μικρών προβλημάτων της πατρίδας μας αποτελείται από τα παρακάτω σημεία:

  1. Απεξάρτηση των πολιτών από ψυχοτρόπες και ναρκωτικές ουσίες.
  2. Πλήρης οικιστική αποκέντρωση.
  3. Δωρεάν διάθεση σε κάθε οικογένεια, 1,5 στρέμματα γης σε οποιαδήποτε από τις ομορφότερες φυσικές τοποθεσίες της περιφέρειας της πατρίδας μας. Σε αυτό το οικόπεδο, δωρεάν διάθεση μιας λιτής και απέριττης μονοκατοικίας. Δωρεάν διάθεση πολύ γρήγορης πρόσβασης στο διαδίκτυο.
  4. Οι πολίτες διαβιούν εντός μικρών κοινοτήτων με πλήθος μελών περίπου ίσο με 150.
  5. Σε κάθε κοινότητα θα υπάρχει υποχρεωτικά τουλάχιστον μία μικρή παραγωγική μονάδα στην οποία θα μπορούν να εργάζονται τα μέλη της κοινότητας. Η οργάνωση της παραγωγικής αυτής μονάδας θα ακολουθεί ειδικούς κανόνες.
  6. Πολύ μεγάλη ανάπτυξη και διάδοση της τηλεργασίας.
  7. Ένα μεγάλο τμήμα της χρηματικής φορολογίας των πολιτών αντικαθίσταται από προσωπική εργασιακή συμμετοχή των πολιτών στη λειτουργία των κρατικών οργανισμών και κρατικών θεσμών και με τη μέθοδο της τηλεργασίας.
  8. Πολύ υψηλού βαθμού εφαρμογή της μεθόδου της συμμετοχικής και αποκεντρωμένης δημοκρατικής διακυβέρνησης.
  9. Δημόσιες υπηρεσίες και δημόσιοι θεσμοί εντός του διαδικτύου, με διαφάνεια, τηλεργασία και δυναμική δομή.

Ζητούμενο

Τα ανωτέρω αναφερόμενα 9 σημεία δεν είναι ο σκοπός αλλά τα μέσα επίτευξης του σκοπού, ο οποίος είναι πράγματι, η επίτευξη – για κάθε ένα πολίτη – της προσωπικής κατάστασης της υπαρκτικής ακεραιότητας, την οποία ορίζει σαφώς και ευκρινώς η φιλοσοφική ανθρωπολογία (επίτευξη λογικής αναφορικότητας και έκφραση της δημιουργικής προσωπικής ετερότητας). Άρα, η πρόταση της ‘Ωραίας Ζωής’ είναι η διαμόρφωση συνθηκών τέτοιων οι οποίες να ευνοούν την προσέγγιση της υπαρκτικής ακεραιότητας.

Μερικά από τα μέσα τα οποία διαμορφώνουν τις συνθήκες αυτές, περιλαμβάνονται στον παραπάνω κατάλογο των 9 σημείων. Το εύλογο ερώτημα που μπορεί, ένας, να θέσει είναι: «Αυτή την κατάσταση της υπαρκτικής ακεραιότητας δεν τη γνωρίζω επειδή δεν την έχω εμπειραθεί. Πώς είναι δυνατό να επιλέξω να αλλάξω τη ζωή μου ριζικά προκειμένου να αποκτήσω ένα αγαθό το οποίο μου είναι εμπειρικά άγνωστο;».

Σχόλιο

Έχοντας ζήσει συνολικά 6 χρόνια υπό τις συνθήκες που αναφέρονται στον ανωτέρω κατάλογο των 9 σημείων (με μια ενδιάμεση διακοπή 2 χρόνων – 4+2=6), πιστεύω ότι έχω γνωρίσει σε υψηλό βαθμό εκείνες τις συνθήκες που ευνοούν την προσέγγιση της προσωπικής κατάστασης της υπαρκτικής ακεραιότητας.

Αυτή την εμπειρία την έζησα από το 2001 έως το 2009, στο χωριό Λουτρός του δήμου Τραϊανούπολης, στο νομό Έβρου. Συνοπτικά, μπορώ να αναφέρω ότι ο μέσος όρος της έντασης των διαφόρων ενοχλήσεων της καθημερινότητας στα Λουτρά ήταν κατά 90% μικρότερος από ό,τι ήταν ζώντας στην Αθήνα. Επίσης, η μέση συχνότητα των διαφόρων ενοχλήσεων της καθημερινότητας στον Λουτρό ήταν επίσης κατά 90% μικρότερη από ό,τι στην Αθήνα.

Η ζωή στα Λουτρά ήταν, πράγματι, περισσότερο μπελαλίδικη από ό,τι στην Αθήνα, ειδικά στα πρακτικά ζητήματα. Συχνά χρειάζονταν να γίνουν κάποιες εργασίες, είτε μικροεπισκευές που αν τις αμελούσες, τότε αυτό μπορεί να κατέληγε σε κάποια ζημιά και μετά να έτρεχες και να μην έφτανες. Όμως, εκείνο που μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη ήταν ότι ζώντας στον Λουτρό, το αίσθημα που υπήρχε ήταν ‘κολλημένο’ σε μια κατάσταση ήπιας απόλαυσης, σχεδόν εντελώς ανεπηρέαστης από τις ‘εξωτερικές’ συνθήκες και τα μικροπροβλήματα της καθημερινότητας.

Όταν πρωτοπήγα στον Λουτρό το 2001, εντύπωση μεγάλη μου έκανε το αίσθημα που βίωσα ότι μου έφυγε ένα αδιόρατο συναισθηματικό ‘βάρος’. Στα επόμενα χρόνια συνειδητοποίησα ότι το ‘βάρος’ αυτό ήταν το αρνητικό ψυχολογικό φορτίο με το οποίο επιβαρύνεται ο μέσο κάτοικος της Αθήνας.

Ταυτόχρονα συνειδητοποίησα πόσο ‘αρρωστημένη’ και ξένη με την ανθρώπινη φύση είναι η διαβίωση εντός απάνθρωπων πόλεων όπως η Αθήνα. Περνώντας τα χρόνια στο φυσικό περιβάλλον των Λουτρών, πραγματικά ξέχασα τι θα πει άγχος.

Το εντυπωσιακότερο εύρημά μου, όμως, ήταν η μεταρσιωτική εμπειρία που μπορούσα να έχω κατ’ επιλογήν μου, οποτεδήποτε χρειαζόμουνα ένα πλεόνασμα ψυχικού σθένους, είτε έμπνευσης, είτε καθαρότητας σκέψης. Την εμπειρία αυτή μπορούσα να προκαλέσω, απλά, κάνοντας έναν περίπατο σε οποιοδήποτε από τα αγαπημένα μου μέρη: στο γεφυράκι, στο ποτάμι, στους πίσω λόφους, στην παραλία Μάκρης, στην παραλία Μυρωδάτου, στην ‘παραλία’ Ξάνθης, στην παλιά πόλη της Ξάνθης καθώς επίσης και σε πολλά άλλα μέρη.

Θα ήθελα να μεταδώσω αυτή την εμπειρία μου στους κατοίκους των μεγαλουπόλεων αλλά δεν μπορώ. Λέξεις κατάλληλες δεν υπάρχουν, ούτε η λεκτική επικοινωνία, άλλωστε, έχει τη δυνατότητα να μεταδώσει βιωματικές εμπειρίες. Σκέφτηκα, λοιπόν, να υποκαταστήσω τη λεκτική επικοινωνία με μια σύνθεση εικόνων και ήχων ελπίζοντας ότι με τον τρόπο αυτό, ίσως θα κατάφερνα να μεταβιβάσω, όχι την βιωματική μου εμπειρία αλλά μια ανεπαίσθητη γεύση της.

Θεωρώ σαν ένα από τα σημαντικότερα εφόδια στη ζωή, αυτή τη δυνατότητα να μπορείς οποτεδήποτε το χρειαστείς, να πάρεις όσο κουράγιο, όση δύναμη, όση έμπνευση και καθαρότητα νου χρειάζεσαι και μάλιστα με φυσικό τρόπο.

Μια πρόγευση αυτής της εμπειρίας, νομίζω, θα ήταν χρήσιμο όλοι να έχουν καθώς πλησιάζει, πιστεύω, η ώρα που θα γίνει αντιληπτό στις δυτικές κοινωνίες το γεγονός ότι η διαβίωση σε μεγάλες πόλεις ούτε οικονομικά βιώσιμη είναι, ούτε ανθρωπολογικά συμβατή.

Υ.Γ. 1: Το χάλι στο οποίο έχει περιέλθει η πολιτική, η κοινωνική και η οικονομική ζωή της πολιτείας μας, μας αναγκάζει να επιχειρούμε καινοτομικές χρήσεις της τεχνολογίας προκειμένου να συμβάλουμε στην επίλυση των μεγάλων προβλημάτων που την ταλαιπωρούν και δεν της επιτρέπουν να αναπτυχθεί. Αν οι καινοτομίες αυτές είναι χρήσιμες τότε αυτό μας δίνει προσωπική ικανοποίηση. Αν δεν είναι χρήσιμες τότε μας μένει η ικανοποίηση της έντιμης προσπάθειας. 

Υ.Γ. 2: Επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Δράση" επειδή επιχειρεί να υποστηρίξει τη δράση των ενεργών πολιτών προς συγκεκριμένη αναπτυξιακή κατεύθυνση.

 

 
Μαχητές της Ελευθερίας PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

Περίληψη: Πάρα πολλοί είναι οι ευρωπαίοι, οι οποίοι θεωρούν ότι το γεγονός ότι δεν ακούγονται πιστολιές στα μέρη τους, αυτό σημαίνει ότι μαφία δεν υπάρχει, ότι τίμιοι αγωνιστές δεν «εξουδετερώνονται». Μήπως να το ξανασκεφτούν έγκαιρα; Μήπως εξακολουθεί να ισχύει ότι «θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία;» (του Κάλβου).

 

Image

 

 

 

Ο Ρομπέρτο Σαβιάνο γεννήθηκε το 1979 στη Νάπολη. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης. Διετέλεσε μέλος της ερευνητικής ομάδας του Παρατηρητηρίου για την Καμόρα και την Παρανομία και έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες Il Manifesto, Il Corriere del Mezzogiorno, LEspresso, La Repubblica. Το 2006 κυκλοφόρησε στην Ιταλία το βιβλίο του Γόμορρα, που έχει ήδη μεταφραστεί σε 33 γλώσσες. Η λογοτεχνία και το ρεπορτάζ είναι τα εργαλεία του για να αφηγηθεί την πραγματικότητα. Από τις 13 Οκτωβρίου 2006, εξαιτίας της επιτυχίας του βιβλίου του και των απειλών που δέχεται για τη ζωή του, ζει υπό στρατιωτική προστασία.

Ο Σαβιάνο, περιγράφοντας τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν όσοι αντιστέκονται στον εκμαυλισμό της μαφίας, λέει: «Εδώ όσα κάνεις παραμένουν στην περίμετρο των περιορισμένων χώρων, στην αποδοχή των λίγων. Ακριβώς μέσα σ’ αυτή τη μοναξιά διαμορφώνεται, πιστεύω, εκείνο που θα μπορούσε να ονομαστεί θάρρος, ένα είδος πανοπλίας μέσα στην οποία δε σκέφτεσαι, τη φέρεις πάνω σου χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι. Προχωράς μπροστά, κάνεις ό,τι πρέπει να κάνεις, τα υπόλοιπα δεν αξίζουν τίποτα. Διότι η απειλή δεν είναι πάντα μια σφαίρα ανάμεσα στα μάτια ή τα κιλά από ακαθαρσίες βουβάλας που αδειάζουν έξω από την πόρτα του σπιτιού σου. Σε ξεφυλλίζουν αργά. Ένα φύλλο τη μέρα, έως ότου βρεθείς γυμνός και μόνος να πιστεύεις ότι μάχεσαι ενάντια σε κάτι που δεν υπάρχει, ενάντια σ’ ένα παραλήρημα του μυαλού σου. Αρχίζεις να πιστεύεις στις συκοφαντίες που σου υποδεικνύουν, όπως ένας ανικανοποίητος που τα βάζει με όποιον είναι επιτυχημένος και από αίσθημα στέρησης και μόνο τον αποκαλεί καμορίστα. Παίζουν μαζί σου όπως με το jenga. Αφαιρούν όλα τα ξύλινα κομμάτια χωρίς ποτέ να σε μετακινήσουν, κι έτσι στο τέλος απομένεις μόνος και η μοναξιά σε τραβάει από τα μαλλιά. Είναι μια ψυχική κατάσταση που σ’ αυτό το μέρος δεν μπορείς να την επιτρέψεις στον εαυτό σου. Είναι ένα ρίσκο, ελαττώνεις την επαγρύπνηση, δεν καταφέρνεις πια να κατανοήσεις τους μηχανισμούς, τα σύμβολα, τις επιλογές. Κινδυνεύεις να μην αντιλαμβάνεσαι πια τίποτα. Και τότε πρέπει να εξαντλήσεις όλα τα αποθέματά σου. Οφείλεις να βρεις κάτι που να τροφοδοτεί το στομάχι της ψυχής για να συνεχίσεις. Τον Χριστό, τον Βούδα, τον πολιτικό αγώνα, το ήθος, το μαρξισμό, την υπερηφάνεια, τον αναρχισμό, τον αγώνα κατά του εγκλήματος, την κάθαρση, την αδιάκοπη και αιώνια οργή, το ζήτημα της Νότιας Ιταλίας. Κάτι. Όχι μια λαβή από την οποία θα στηριχτείς.

 

Καλύτερα μια ρίζα κάτω από τη γη, απρόσβλητη. Στην ανώφελη μάχη όπου είσαι σίγουρος ότι θα ανακαλύψεις το ρόλο του ηττημένου, υπάρχει κάτι που πρέπει να διαφυλάξεις και να γνωρίσεις. Πρέπει να είσαι βέβαιος ότι αυτό θα ενισχυθεί χάρη στη σπατάλη της δικής σου προσπάθειας, που έχει τη γεύση της τρέλας και της εμμονής. Εκείνη την πασσαλώδη ρίζα που σφηνώνεται στο έδαφος έχω μάθει να την αναγνωρίζω στα βλέμματα όσων αποφάσισαν να κοιτάζουν κατάματα κάποιες εξουσίες».

 

Image

 

 

 

Ο πατήρ δον Πεππίνο Ντιάνα ήταν ένας αγωνιστής ενάντιος στις μαφιόζικες φατρίες του Καζάλ ντι Πρίντσιπε, του Σαν Τσιπριάνο, του Καζαπεζέννα και όλων των περιοχών που βρίσκονται υπό την κυριαρχία τους, από το Παρέτε ως τη Φόρμια, της Ιταλίας. Σπούδασε στη Ρώμη και ήταν νεότατος όταν έγινε ιερέας στην εκκλησία του Σαν Νικόλα στο Μπάρι. Ο δον Πεππίνο κατάλαβε ότι ήταν απαραίτητο να καταστρώσει ένα σχέδιο πάλης.  Έγραψε, συνυπογράφοντάς το με όλους του ιερείς της ενορίας του Καζάλ ντι Πρίνσιπε, ένα απρόσμενο έγγραφο, ένα θρησκευτικό κείμενο, χριστιανικό, που προσέδωσε σ’ εκείνα τα λόγια μια διεθνή διάσταση, καθιστώντας τα ικανά να υπερβούν τα θρησκευτικά όρια και να κάνουν ακόμη και τη φωνή των σίγουρων για τον εαυτό τους αρχιμαφιόζων να τρέμει από φόβο. Ήταν ένα έγγραφο ζωντανό με τίτλο ρομαντικά δυνατό: «Από αγάπη προς το λαό μου δε θα σωπάσω». Έπρεπε να κατανοήσει πώς θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα δρόμο εγκάρσιο στην εξουσία, το μόνο ικανό να θέσει σε κρίση την οικονομική και εγκληματική αρχή των οικογενειών της Καμόρρα. Ο δον Πεππίνο έσκαψε μια διαδρομή στο φλοιό του λόγου του, διέβρωσε από τα λατομεία της σύνταξης εκείνη την ισχύ που ο δημόσιος λόγος, όταν προφέρεται καθαρά, μπορούσε ακόμη να επιτρέπει. Δεν ήθελε να είναι ο ιερέας που παρηγορεί, που συνοδεύει τα φέρετρα των νεαρών και ψιθυρίζει «κουράγιο» στις μαυροντυμένες μητέρες. Σε μια συνέντευξή του δήλωσε: «Εμείς πρέπει να ραγίσουμε τον κόσμο για να τον βάλουμε σε κρίση». Ο λόγος του δον Πεππίνο είχε έναν αντίκτυπο που κατόρθωνε να υπερβαίνει τα όρια της θρησκευτικής τροχιάς. Διαμόρφωνε μια νέα μέθοδο που θα επανίδρυε το θρησκευτικό και πολιτικό λόγο. Μια εμπιστοσύνη στη δυνατότητα να δαγκώνεις την πραγματικότητα με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην μπορείς να την αφήσεις παρά μόνο κομματιάζοντάς την. Ένας λόγος ικανός να ακολουθήσει τη διαδρομή του χρήματος καταδιώκοντας τη δυσοσμία του.

Ήταν η μέρα της γιορτής του, στις 19 Μαρτίου 1994. Πολύ νωρίς το πρωί. Ο δον Πεππίνο δεν είχε ακόμη φορέσει τα ρούχα του σχήματος. Βρισκόταν στην αίθουσα συγκεντρώσεων, κοντά στο γραφείο. Δεν τον αναγνώριζες αμέσως.

«Ποιος είναι ο δον Πεππίνο;».

«Εγώ…».

Η τελευταία απάντηση. Πέντε βολές που αντήχησαν στους νάρθηκες, δυο σφαίρες τον χτύπησαν στο πρόσωπο, οι άλλες τρύπησαν το κεφάλι, το λαιμό κι ένα χέρι. Είχαν στοχεύσει στο πρόσωπο, οι βολές τον διαπέρασαν. Η άκρη μιας σφαίρας είχε μείνει πάνω του, ανάμεσα στο μπουφάν και στο πουλόβερ. Μια σφαίρα του είχε θερίσει τη δέσμη με τα κλειδιά που ήταν αγκιστρωμένη στο παντελόνι του. Ο δον Πεππίνο ετοιμαζόταν να τελέσει την πρωινή λειτουργία. Ήταν τριάντα έξι ετών.

[Ρομπέρτο Σαβιάνο, «γόμορρα», 2008, εκδ. Πατάκη].

 

Σχόλιο: Πάρα πολλοί είναι οι ευρωπαίοι, οι οποίοι θεωρούν ότι το γεγονός ότι δεν ακούγονται πιστολιές στα μέρη τους, αυτό σημαίνει ότι μαφία δεν υπάρχει, ότι τίμιοι αγωνιστές δεν «εξουδετερώνονται». Μήπως να το ξανασκεφτούν έγκαιρα; Μήπως εξακολουθεί να ισχύει ότι «θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία;» (του Κάλβου).

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Δράση" επειδή επιχειρεί να παράσχει υποστήριξη στη δράση των ενεργών πολιτών, για κάποια ζητήματα που απασχολούν την πολιτεία μας.

 
Η ζωή ως μαθητεία – Ο γλάρος Ιωνάθαν PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Περίληψη: Αξίζουν οι ‘χάντρες’ και τα ‘καθρεπτάκια’ - με τα οποία μας φιλοδωρούν εκείνοι που μας έχουν κάνει να πιστέψουμε ότι είμαστε φιλοξενούμενοι στο ίδιο μας το σπίτι, την Ελλάδα – το υψηλό τίμημα της ανελευθερίας;

 

«Έφτασαν τ' απόγευμα, τότε, και βρήκαν τον Ιωνάθαν να γλιστράει γαλήνιος και μόνος στον αγαπημένο του ουρανό. Οι δύο γλάροι που φάνηκαν στα φτερά του, ήταν καθάριοι σαν αστροφεγγιά και το φεγγοβόλημά τους ήταν απαλό και φιλικό στον αέρα της βαθιάς νύχτας.

‘Πολύ καλά’, είπε, ‘ποιοι είσαστε;’.

‘Είμαστε απ’ το Σμήνος σου, Ιωνάθαν. Είμαστε αδέλφια σου’. Τα λόγια ήταν ξεκάθαρα και ήρεμα. ‘Ήρθαμε να σε πάμε ψηλότερα, να σε πάμε σπίτι’.

‘Σπίτι δεν έχω. Σμήνος δεν έχω. Είμαι ένας Απόβλητος. Και πετούμε τώρα στην κορφή του Αέρα του Μεγάλου Βουνού. Λιγοστές εκατοντάδες πόδια ακόμα κι ύστερα δε θα μπορώ να σηκώσω το γέρικο τούτο κορμί πιο ψηλά’.

‘Κι όμως μπορείς, Ιωνάθαν. Γιατί έμαθες. Ένα σχολειό τελείωσε κι ήρθε η ώρα ν’ αρχίσει ένα άλλο’.

Δώδεκα γλάροι απ΄ την αχτή ήρθαν να τον συναντήσουν, δίχως κανένας τους ν’ αρθρώσει λέξη. Ένιωσε μόνο πως ήταν ευπρόσδεκτος και πως ήταν σαν στο σπίτι του.

Τις μέρες που ακολούθησαν, ο Ιωνάθαν αντιλήφθηκε πως σ’ αυτόν τον τόπο μπορούσε να μάθει για το πέταμα τόσα, όσα είχε μάθει στην περασμένη του ζωή. Αλλά με μια διαφορά. Υπήρχαν εδώ γλάροι που σκέφτονταν όπως εκείνος. Για τον καθένα τους, το πιο σημαντικό πράγμα ήταν να προοδεύσουν και να φτάσουν την τελειότητα σ’ ό,τι αγάπησαν περισσότερο στη ζωή, κι αυτό ήταν το πέταμα. Ήταν υπέροχα πουλιά όλα τους, και πραγματοποιούσαν τις ασκήσεις τους ώρες ολόκληρες καθημερινά, δοκιμάζοντας την πιο τολμηρή αεροναυτική.

 …

‘Πού είναι όλος ο κόσμος, Σάλιβαν;’ ρώτησε σωπηλά’.

‘… Χιλιάδες, πολλές χιλιάδες γλάροι. Το ξέρω’. Ο Σάλιβαν κούνησε το κεφάλι του. ‘Η μόνη απάντηση που βρίσκω, Ιωνάθαν, είναι πως είσαι στ’ αλήθεια απ’ τα πουλιά που ξεχωρίζουν, ένα στο εκατομμύριο. Οι περισσότεροι ερχόμαστε εδώ πάρα πολύ αργά.

Φαντάστηκες ποτέ πόσες ζωές πρέπει να περάσαμε, πριν κάν να διαβλέψουμε πρώτη φορά τη σκέψη πως η ζωή προσφέρει πολλά περισσότερα απ’ το φαγητό, τους τσακωμούς ή τη δύναμη στο Σμήνος; Χίλιες ζωές; Ίων, δέκα χιλιάδες ζωές! Κι ύστερα άλλες εκατό ζωές, ώσπου ν’ αρχίσουμε να μαθαίνουμε πως υπάρχει κάτι που λέγεται τελειότητα, κι άλλα εκατό χρόνια για να καταλάβουμε πως σκοπός στη ζωή μας είναι ν’ ανακαλύψουμε αυτή την τελειότητα και να την αναδείξουμε.

‘Μπορείς να πας σ’ όποιο τόπο και σ’ όποιο χρόνο θέλεις’, είπε ο Γέροντας. ‘Εγώ πήγα σ’ όποιο τόπο και σ’ όποιο χρόνο μπόρεσα να σκεφτώ’. Κοίταξε πέρα στη θάλασσα. ‘Είναι παράξενο. Οι γλάροι που περιφρονούν την τελειότητα για χάρη του ταξιδιού πηγαίνουν… πουθενά, με καθυστέρηση. Όσοι εγκαταλείπουν τα ταξίδια για χάρη της τελειότητας πηγαίνουν παντού, στη στιγμή. Θυμήσου, Ιωνάθαν, ο παράδεισος δεν είναι ένας τόπος ή ένας χρόνος, γιατί ο τόπος και ο χρόνος είναι πράγματα δίχως κανένα νόημα. Ο παράδεισος Είναι…’.

‘Μπορούμε ν’ αρχίσουμε δουλειά με το χρόνο, αν θέλεις’, είπε ο Τσιάνγκ, ‘ώσπου να μπορέσεις να πετάξεις στο παρελθόν και στο μέλλον. Και τότε θα ‘σαι έτοιμος ν’ αρχίσεις το πιο δύσκολο, το πιο δυνατό, το πιο διασκεδαστικό απ’ όλα. Θα ‘σαι έτοιμος ν’ αρχίσεις να πετάς ψηλά και να ξέρεις το νόημα της καλοσύνης και της αγάπης΄.

‘Μάϋναρντ Γλάρε, είσαι λεύτερος να είσαι ο εαυτός σου, ο αληθινός εαυτός σου, εδώ και τώρα, και τίποτα δεν μπορεί να σταθεί στο δρόμο σου. Είναι ο Νόμος του Μεγάλου Γλάρου, ο Νόμος του Είναι’.

‘Θέλεις να πεις πως μπορώ να πετάξω;’.

‘Λέω πως είσαι λεύτερος’.

Έτσι απλά και γρήγορα, ο Κέρκ Μάϋναρντ Γλάρος άνοιξε τα φτερά του, δίχως κόπο, κι ανασηκώθηκε στο μαύρο αέρα της νύχτας. Το Σμήνος ξύπνησε ξαφνικά με τη φωνή του, όσο πιο δυνατά μπορούσε να φωνάξει, από πεντακόσια πόδια ψηλά: ‘Μπορώ να πετάξω! Ακούστε!

   

ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΕΤΑΞΩ!».

 

[Ρίτσαρντ Μπάχ, ‘Ο γλάρος Ιωνάθαν’, 1989, εκδ. Ν.Σ. Α.Α. Λιβάνη].

 

Σχόλιο: Αξίζουν οι ‘χάντρες’ και τα ‘καθρεπτάκια’ - με τα οποία μας φιλοδωρούν εκείνοι που μας έχουν κάνει να πιστέψουμε ότι είμαστε φιλοξενούμενοι στο ίδιο μας το σπίτι, την Ελλάδα – το υψηλό τίμημα της ανελευθερίας;

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω το άρθρο αυτό στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" με την οποία σκεφτόμαστε ορισμένα οντολογικά ζητήματα.

 
Εύκολο χρήμα πατώντας επί πτωμάτων PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

Περίληψη: Μία ιστορία απάτης... Ψυχοτρόπα 'φάρμακα'. Μια ιστορία με χοντρά κέρδη. Φάρμακα που τροφοδοτούν τη βιομηχανία της ψυχιατρικής με 330 δις δολάρια χωρίς να προσφέρουν την παραμικρή θεραπεία. Τό κόστος, από πλευράς ανθρώπινων ζωών είναι ακόμα μεγαλύτερο καθώς αυτά τα φάρμακα τώρα σκοτώνουν περίπου 42.000 άτομα κάθε χρόνο. Και ο αριθμός των θυμάτων συνεχώς αυξάνεται.


Με περισσότερες από 175 συνεντεύξεις από δικηγόρους και ειδικούς σε θέματα ψυχικής υγείας, από οικογένειες θυμάτων αλλά και από τους ίδιους τους επιζώντες, αυτό το ντοκυμαντέρ στην κυριολεξία καθηλώνει αφήνοντας να φανεί η γυμνή αλήθεια γύρω από τη χορήγηση ψυχοτρόπων φαρμάκων και αποκαλύπτοντας μια απάνθρωπη αλλά καλολαδωμένη χρηματομηχανή.

 

Η καλυμμένη ιστορία παροχής ψυχοτρόπων φαρμάκων

 

1. Εισαγωγή

Οι ψυχίατροι θα ήθελαν να πιστέψετε ότι υπάρχει μια επιδημία από ψυχικές ασθένειες και ότι τα ψυχοτρόπα φάρμακα (που αλλοιώνουν το νου) είναι η μόνη θεραπεία.

 

Για ολόκληρες δεκαετίες δούλεψαν σκληρά για να πείσουν το κοινό ότι τα ψυχοφάρμακά τους είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα της καθημερινής ζωής. Παρ’ όλα αυτά ρωτήστε οποιονδήποτε ψυχίατρο – όπως κάναμε κι εμείς – και θα παραδεχτεί ότι δεν υπάρχουν απαντήσεις στο θέμα της ψυχικής υγείας. Ωστόσο οι θεραπείες που επιβάλλουν στους ανθρώπους – που δεν υποστηρίζονται από καμία επιστήμη – σπέρνουν στην κοινωνία μας τον όλεθρο και το χάος.

 

Οι ψυχίατροι δρουν εν ονόματι του κέρδους – αυτός είναι ο ‘θεός’ τους.

 

ΓΕΓΟΝΟΣ: Εκτός του ότι σακατεύουν πλήθος ανθρώπων καθημερινά, έχει υπολογιστεί ότι τα ψυχοφάρμακα σκοτώνουν περίπου 3.000 άτομα το μήνα. Παρ’ όλα αυτά, αυτά τα ίδια ‘φάρμακα’ βοηθούν εξακολουθητικά την ψυχιατρική να κερδίζει ένα τρισεκατομμύριο δολάρια το χρόνο, παγκοσμίως.

 

2. Το πλασάρισμα φαρμάκων της ψυχιατρικής

Από το 1952, το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο (DSM) – η «βίβλος» και παράλληλα το βιβλίο τιμολόγησης των ψυχιάτρων – έχει φτάσει από ένα μικρό βιβλιαράκι με μια λίστα 112 «ψυχικών διαταραχών» να γίνει ένας τεράστιος τόμο 886 σελίδων, με 374 διαταραχές. Είναι το μόνο βιβλίο μέσα από το οποίο οι ψυχίατροι μπορούν να κάνουν διάγνωση, να δώσουν φάρμακα και να κοστολογήσουν τις υπηρεσίες τους. Στην ουσία η βιομηχανία των ψυχιάτρων χρησιμοποιεί το DSM για να συγκεντρώνει πάνω από 72 δις δολάρια από ιδιώτες ή κυβερνητικούς ασφαλιστικούς φορείς.

 

Κανείς δεν είναι απρόσβλητος από τις εκατοντάδες φανταστικές διαταραχές που έχουν επινοήσει οι ψυχίατροι για να εξυπηρετήσουν μια φαρμακοβιομηχανία με έσοδα πολλών δισεκατομμυρίων.

 

ΓΕΓΟΝΟΣ: Γύρω στο 50% όλων των Αμερικανών που αυτοκτονούν παίρνουν ψυχοτρόπα φάρμακα.

 

3. Εμπόριο ασθενειών

Μας έχει περικυκλώσει ένα κύμα επινοημένων ψυχικών ασθενειών.

 

Από πού έρχεται; Χρησιμοποιώντας το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών, οι ψυχίατροι μπορούν να χαρακτηρίσουν οποιονδήποτε άνθρωπο σήμερα ως ψυχικά άρρωστο. Το αίσθημα ντροπής – μια συνηθισμένη ανθρώπινη κατάσταση – έχει καταχωρηθεί πλέον κάτω από τον τίτλο «Διαταραχή Κοινωνικού Άγχους» και μπορείτε να το βρείτε στα περιεχόμενα του βιβλίου τους.

 

Όσο κι αν έχει μεγαλώσει η βιομηχανία χορήγησης ψυχοφαρμάκων, οι ψυχίατροι δουλεύουν σκληρά για να επινοήσουν ακόμη περισσότερες διαταραχές και να διευρύνουν ακόμα περισσότερο την αγορά τους.

 

Υπάρχει ένα χάπι για κάθε τι. Από την άλλη, ούτε το κοινό ούτε και οι ασθενείς ενημερώνονται για το πόσο επικίνδυνα είναι πραγματικά τα ψυχοφάρμακα.

 

ΓΕΓΟΝΟΣ:Από το 1994 έχει σημειωθεί μια αύξηση 4.000% στη διάγνωση παιδιών ως διπολικά, ενώ ο αριθμός των ψυχοφαρμάκων που τους χορηγήθηκαν έχουν 5πλασιαστεί υπολογίζοντας 2,5 εκατομμύρια συνταγές.

 

4. Το Πείραμα

Η παντελής απουσία επιστημονικών τεστ προκειμένου να επιβεβαιωθεί μια διάγνωση δε σταματάει τους ψυχιάτρους από το να διεξάγουν κλινικές δοκιμές για επικίνδυνα φάρμακα.

 

Κανένα εργαστηριακό τεστ δεν επιβεβαιώνει ούτε και μπορεί να κάνει μια μέτρηση για την οποιαδήποτε ψυχική διαταραχή. Το θέμα όμως είναι ότι διακυβεύονται χοντρά κονδύλια. Η έρευνα για τα ψυχοφάρμακα είναι τελείως υποκειμενική και πολύ συχνά τα αποτελέσματά της είναι παραποιημένα. Και μόνο στη βάση μιας τέτοιας έρευνας – μακριά από κάθε αντικειμενικότητα – θα μπορούσαν τα ψυχοτρόπα φάρμακα, με πιθανές θανάσιμες παρενέργειες, να έχουν την έγκριση του Οργανισμού Τροφίμων και Φαρμάκων των Η.Π.Α. για χρήση εφ’ όρου ζωής από τα ανυποψίαστα μέλη του κοινού.

 

Οι πειραματισμοί, όμως, δεν τελειώνουν εκεί. Επιπλέον κλινικές δοκιμές για τα ψυχοτρόπα φάρμακα εκμεταλλεύονται τις επινοημένες διαταραχές που περιγράφονται στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο (DSM) για να συγκεντρώσουν ακόμη μεγαλύτερα κέρδη, βάζοντας στο στόχαστρό τους, αυτή τη φορά, ο πιο αθώο και ανυπεράσπιστο κοινό: τα παιδιά.

 

ΓΕΓΟΝΟΣ: διακυβεύοντας τεράστια κονδύλια, τα ψυχιατρικά πειράματα για παιδιά έχουν φτάσει στα ύψη, με 323 μελέτες που, είτε έχουν ολοκληρωθεί είτε βρίσκονται σε εξέλιξη.

 

5. Πλασάρισμα σ’ εκείνους που χορηγούν συνταγές

Από τη στιγμή που τα ψυχοτρόπα φάρμακα δεν μπορούν να πουληθούν στο κοινό χωρίς ιατρική συνταγή, οι φαρμακευτικές εταιρείες προσλαμβάνουν ψυχιάτρους για να προωθήσουν αυτά τα φάρμακα για λογαριασμό τους συνταγογραφώντας τα στους ‘ασθενείς’ τους.

 

Και μέσα απ’ αυτή την επίσημη πλέον έγκριση, οι φαρμακευτικές εταιρείες βγάζουν δισεκατομμύρια.

 

Ένα κορυφαίος ψυχίατρος, καθηγητής πανεπιστημίου, μπορεί να βγάλει πάνω από μισό εκατομμύριο δολάρια το χρόνο από τη συνεργασία του με τις φαρμακευτικές εταιρείες. Έτσι οι ψυχίατροι διαφημίζουν με ενθουσιασμό τα ψυχοτρόπα φάρμακα στους ακαδημαϊκούς κύκλους και στους συνεργάτες και φίλους τους και υπογράφουν την εγκυρότητα μελετών στις οποίες δε συμμετείχαν ποτέ. Κατόπιν, οι μελέτες αυτές δημοσιεύονται.

 

Χάρη στη συνεχή διαφήμιση εκ μέρους των ψυχιάτρων, οι συνταγές για ψυχοτρόπα φάρμακα έχουν διεισδύσει και καθιερωθεί όχι μόνο στο χώρο της ψυχιατρικής αλλά και σε ολόκληρο το ιατρικό επάγγελμα.

 

ΓΕΓΟΝΟΣ: Με πάνω από 300 εκατομμύρια συνταγές για ψυχοτρόπα φάρμακα να χορηγούνται μέσω των ψυχιάτρων καθημερινά, οι ψυχίατροι που συνταγογραφούν τα περισσότερα, αμείβονται αδρά για ο γεγονός ότι ανοίγουν νέες αγορές.

 

6. Πλασάροντας φάρμακα στο κοινό

Η διαφήμιση των ψυχοτρόπων φαρμάκων στην τηλεόραση έχει προκαλέσει τρομαχτική ανταπόκριση από τη μεριά του κοινού.

 

Οι πωλήσεις, μόνο τα πρώτα τρία χρόνια που ξεκίνησαν οι διαφημίσεις στην τηλεόραση, επέφερε αύξηση των πωλήσεων κατά 250%. Με έσοδα που χτυπάνε επίπεδα ρεκόρ, η βιομηχανία φαρμάκων ξοδεύει 2,9 δις δολάρια το χρόνο μόνο για διαφημίσεις στην τηλεόραση.

 

Διαφημιστικά κόλπα όπως «ομάδες υποστήριξης ασθενών» και εργαλεία που με αδιάκριτα μέσα κάνουν «έγκυρη αξιολόγηση» της κατάστασης των ατόμων, προσθέτουν εκατοντάδες ‘ασθενείς’ στη βάση δεδομένων τους.

 

Σήμερα, οι φαρμακοβιομηχανίες ξοδεύουν 5,3 δις δολάρια το χρόνο για την προώθηση φαρμάκων που χορηγούνται κατόπιν ιατρικής συνταγής – σχεδόν εννιά φορές πάνω από τα χρήματα που ξόδευαν για παρόμοιου τύπου μάρκετινγκ πριν από δέκα χρόνια.

 

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Οι διεθνείς πωλήσεις των ψυχοφαρμάκων έχουν φτάσει στα 80 δις δολάρια το χρόνο.

 

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, οι ψυχίατροι, στο μεταξύ, κλείνουν οικειοθελώς τα μάτια στην ανθρώπινη τραγωδία που έχουν δημιουργήσει και η οποία έχει πλέον πάρει τεράστιες διαστάσεις.

 

ΓΕΓΟΝΟΣ: Το πρόγραμμα Teenscreen τσεκάρει χιλιάδες μαθητές για πνευματικές διαταραχές σε πάνω από 500 σχολεία σε 43 πολιτείες της Αμερικής.

 

7. Παρενέργειες

Γιατί δεν μπορούν οι ψυχίατροι να προβλέπουν ποιες αρνητικές παρενέργειες θα βιώσετε εξαιτίας της λήψης ψυχοφαρμάκων; Επειδή κανένας τους δε γνωρίζει ποιες είναι οι συνέπειες από τα φάρμακα που οι ίδιοι χορηγούν.

 

Τα ψυχοτρόπα φάρμακα γίνονται γνωστά όλο και περισσότερο ως χημικές τοξίνες που έχουν τη δύναμη να σκοτώνουν. Οι ψυχίατροι ισχυρίζονται ότι τα φάρμακα που χορηγούν σώζουν ζωές, αλλά σύμφωνα με τις ίδιες τους τις μελέτες, τα ψυχοτρόπα φάρμακα μπορούν να διπλασιάσουν τις πιθανότητες αυτοκτονίας. Επίσης έχει αποδειχτεί ότι η μακροχρόνια χρήση τους, μπορεί να επιφέρει ανεπανόρθωτη βλάβη, γεγονός που οι ψυχίατροι παραβλέπουν.

 

Καθώς το επικερδές παιχνίδι τους διεισδύει όλο και πιο βαθιά στην κοινωνία, τα παιδιά έχουν γίνει το πιο πρόσφατο και τραγικότερο θύμα τους.

 

ΓΕΓΟΝΟΣ: Έχει υπολογιστεί ότι τα ψυχοφάρμακα σκοτώνουν 42.000 άτομα κάθε χρόνο.

 

8. Μάθε τα γεγονότα

Οι ψυχίατροι επιμένουν εξακολουθητικά την προσπάθειά τους να σας κάνουν να πιστέψετε ότι τα ψυχοφάρμακα είναι «ασφαλή και δραστικά» - γιατί στο κάτω-κάτω αυτοί είναι οι «ειδικοί» στο χώρο της ψυχικής υγείας, και όχι εσείς. Η μια περίπτωση μετά την άλλη, όμως, αποδεικνύουν ότι το να τους εμπιστευτεί κανείς μπορεί να αποβεί μοιραίο.

 

Πώς μπορεί το κοινό να προστατευτεί; Με το να επιμένει στο δικαίωμα της συναίνεσης για θεραπεία κατόπιν ενημέρωσης.

 

Οι γιατροί (εκτός των ψυχιάτρων) υποστηρίζουν ότι αυτά είναι τα γεγονότα που οφείλετε να γνωρίζετε:

  

ΠΡΩΤΟΝ: Οι ψυχικές ανωμαλίες δεν είναι πραγματικές ασθένειες που απαιτούν φαρμακευτική αγωγή.

 

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Δεν υπάρχει καμιά επιστημονική απόδειξη, πουθενά, για το ότι τα ψυχοτρόπα φάρμακα επιλύουν τα το οποιοδήποτε διανοητικό πρόβλημα.

 

ΤΡΙΤΟΝ: Τα ψυχοτρόπα φάρμακα καλύπτουν συμπτώματα και έχουν σοβαρότατες βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειες.

 

ΤΕΤΑΡΤΟΝ: Μπορούν να προκαλέσουν εξάρτηση και εθισμό.

 

ΠΕΜΠΤΟΝ: Τα περισσότερα ψυχικά προβλήματα προκαλούνται από υποβόσκουσες σωματικές ασθένειες που απαιτούν ιατρική και όχι ψυχιατρική θεραπεία.

 

ΕΚΤΟΝ: Ανεξάρτητα από το πόσο σοβαρή μπορεί να είναι μια συναισθηματική ή ψυχολογική κατάπτωση, πολλές αποτελεσματικές λύσεις δεν απαιτούν τη λήψη ψυχοτρόπων φαρμάκων.

 

Οπότε μιας και η μοντέρνα ψυχιατρική έχει διεισδύσει τόσο έντονα στον κόσμο μας τα τελευταία πενήντα χρόνια, έτσι έχει γίνει και με τα ψυχοφάρμακα. Επειδή όμως οι εναλλακτικές θεραπείες που γίνονται χωρίς φάρμακα, σπάνια ανακοινώνονται στους ασθενείς, η συναίνεση των ασθενών για τη λήψη φαρμάκων δε γίνεται κατόπιν ειλικρινούς ενημέρωσης σχεδόν ποτέ.

 

Υπάρχει όμως τρόπος να ξεσκεπάσει κανείς αυτό το έγκλημα με το να καταγγείλει τα παράπονά του και τις βλαβερές συνέπειες που προκαλούνται εξαιτίας της λήψης ψυχοφαρμάκων στις αρμόδιες αρχές.

 

Αυτός όμως είναι ο μόνος δρόμος για να αποκαλυφθεί η αλήθεια σχετικά με τον αντίκτυπο και τον τρόμο που προκαλεί η χρήση ψυχοφαρμάκων.

 

ΓΕΓΟΝΟΣ: Το FDA παραδέχεται ότι οι καταγγελίες που γίνονται από τους ασθενείς ή τους ίδιους τους γιατρούς, κυμαίνονται από 1% ως 10% των αρνητικών παρενεργειών των φαρμάκων που εκδηλώνονται συνολικά.

 

Μέρος 1ο

 

Μέρος 2ο

 

Μέρος 3ο

 

Μέρος 4ο

 

Μέρος 5ο

 

Μέρος 6ο

 

Μέρος 7ο

 

Μέρος 8ο

 

Μέρος 9ο

 

Μέρος 10ο

 

Μέρος 11ο

 

Όλο το πληροφοριακό και οπτικό υλικό προέρχεται απο το www.cchr.org και www.cchrgr.blogspot.com.

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Διαφύλαξη" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" με την οποία σκεφτόμαστε το πρόβλημα της πανδημίας ουσιοεξάρτησης.

 
Το σέβας PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Περίληψη: Έκλεισα το βιβλίο που διάβαζα και αναλογίσθηκα τις εντυπώσεις και τις εικόνες τις οποίες συνέλεξα το φετινό καλοκαίρι, στους μακρινούς περιπάτους που έκανα στην Πλάκα, στη Γλυφάδα, στη Βουλιαγμένη, στη Βάρκιζα, στο Σούνιο και αλλού.

 

Έκλεισα το βιβλίο που διάβαζα και αναλογίσθηκα τις εντυπώσεις και τις εικόνες τις οποίες συνέλεξα το φετινό καλοκαίρι, στους μακρινούς περιπάτους που έκανα στην Πλάκα, στη Γλυφάδα, στη Βουλιαγμένη, στη Βάρκιζα, στο Σούνιο και αλλού.

Φέτος το καλοκαίρι παρατήρησα ότι οι γυναίκες ήταν γαληνεμένες, χαμογελαστές και ντυμένες με φροντίδα, μέτρο και ομορφιά. Έλειπε από το βλέμμα τους εκείνη η επιθετική σκληράδα που συνήθως προκαλεί η βαθύτερη ανασφάλεια. Οι άνδρες και ιδίως οι νεώτεροι – όπως μαρτυρούσε το μόνιμα εστιασμένο και καθαρό βλέμμα τους – ήταν πιο ώριμοι, συγκεντρωμένοι και σοβαροί. Συμπεριφέρονταν με μια ασυνήθιστη ευγένεια στη συνοδό τους και ήταν πιο φροντισμένο το ντύσιμό τους. Επίσης, παρατήρησα ότι παντού ήταν ζευγάρια ενώ σπάνια μπορούσα να εντοπίσω αγοροπαρέες ή κοριτσοπαρέες.

Θα σας διηγηθώ ένα περιστατικό που έζησα χθες (14/9/2009) περιμένοντας τη σειρά μου στην ουρά του ταμείου, στο φούρνο «Γεωργιάδου» στη Βάρκιζα: μπροστά μου στεκόταν ένα ζευγάρι γύρω στα 45. Εκείνος, στεκόταν ακίνητος και συγκεντρωμένος, εστιάζοντας την προσοχή του ευθεία μπροστά του. Εκείνη στεκόταν δίπλα στο δεξί του πλευρό. Σε κάποια στιγμή και χωρίς την οποιαδήποτε αφορμή, περνά το αριστερό της χέρι γύρω από τη μέση του και ακουμπά τον αριστερό της κρόταφο στον δεξί του ώμο. Τον κοίταξε ίσια, βαθιά στα μάτια και του είπε με το βλέμμα της «είμαι ευτυχισμένη που είμαστε μαζί». Η αναπάντεχη χειρονομία της τον ξάφνιασε. Δίστασε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά συγκινημένος της χάιδεψε τα μαλλιά με μια απέραντη τρυφερότητα, την κοίταξε ίσια, βαθιά στα μάτια και της είπε με το βλέμμα του «εσύ κάνεις αυτό τον κόσμο να είναι όμορφος». Μόλις, άρχισε να καταλαγιάζει η δική μου συγκίνηση για το δώρο που μόλις μου χαρίστηκε, αναγνώρισα ότι η ζωή είναι τόσο πλούσια και τόσο συναρπαστική, που αρκεί, ένας, απλά να δώσει την προσοχή του γύρω του, για να δεχτεί αμέσως απροσμέτρητη ομορφιά και πλούσιες υγιείς συγκινήσεις.

Η γενική εντύπωση που μου δόθηκε ήταν ότι αναδυόταν στις συμπεριφορές των ανθρώπων ένα παλιομοδίτικο ρεύμα επιστροφής στα παλαιά ήθη και έθιμα. Άραγε, οι σκέψεις μου ήταν ρεαλιστικές ή μήπως είχα επηρεαστεί από το βιβλίο που μόλις είχα διαβάσει (Ρ. Ταγκόρ, «Το σπίτι κι’ ο κόσμος»);

«Από τότε, έχω αποκτήσει μόρφωση κι έχω μπει για τα καλά στην μοντέρνα εποχή· οπότε, τα όσα τώρα γράφω, μοιάζουν να κοκκινίζουν από ντροπή έτσι που τ’ αραδιάζω πάνω στο χαρτί. Κι αν ακόμα αφήσουμε κατά μέρος τα πρότυπα της μοντέρνας ζωής, θα ‘πρεπε να ξέρω, από την ίδια μου τη φύση, πως, όπως ακριβώς το ότι γεννήθηκα γυναίκα ήταν κάτι ανεξάρτητο απ’ τη θέλησή μου, έτσι και η αφοσίωσή σα στοιχείο της αγάπης που δείχνει η γυναίκα, δε μοιάζει με τα χιλιοειπωμένα λόγια που τα παίρνουμε από ‘να ρομαντικό ποιηματάκι και τ’ αντιγράφουμε ευλαβικά με ωραία στρόγγυλα γραμματάκια στα μαθητικά μας λευκώματα.
Μα ο άντρας μου, δε μου ‘δινε ποτέ την παραμικρήν ευκαιρία για να του δείξω τη λατρεία μου. Αυτό ήταν το μεγαλείο του. Υπάρχουν δειλοί που απαιτούν, σα να ‘ναι δικαίωμά τους, απόλυτη αφοσίωση απ’ τις γυναίκες τους· αυτό, όμως, είναι κάτι που τους ταπεινώνει και τους δυο». [σ. 11].

«’Ειν’ αλήθεια’, είπε, ‘πως τίποτα δεν μπορείς ν’ αποχτήσεις δίχως βία. Μα τι είναι πραγματικά αυτή η βία; Και τι είναι πραγματικά αυτή η απόκτηση; Η δύναμη στην οποία πιστεύω εγώ, είναι η δύναμη της απάρνησης». [σ. 41].

«’Τα μικρά μυαλά έχουν ανάγκη από πλάνες’, είπα, ‘κι οι περισσότεροι άνθρωποι του κόσμου έχουν μικρά μυαλά. Γι’ αυτό και σε κάθε χώρα λατρεύουν ορισμένες θεότητες που κρατούν ζωντανές τις πλάνες του λαού, γιατί οι άνθρωποι γνωρίζουν θαυμάσια τις αδυναμίες τους». [σ. 121].

«’Νομίζουμε’, είπε, ‘πως είμαστε κύριοι του εαυτού μας όταν έχουμε στα χέρια μας το αντικείμενο της επιθυμίας μας. Μα είμαστε πραγματικά κύριοι του εαυτού μας μόνον όταν μπορούμε να διώξουμε απ’ το μυαλό μας τις επιθυμίες μας». [σ. 138].

 

«Ποτέ δε θα ‘πρεπε να μ’ είχε κοιτάξει,
Αν δεν ήθελε να την αγαπήσω
Είναι πλήθια… άντρες τους λένε,
Θαρρώ… μπορεί να βρει
Ό,τι λαχταρά η ψυχή της, αν θελήσει,
Μα και να χάσει πολλά σαν τους εύρει.
Μα εγώ δεν είμαι τέτοιος και το ξέρε,
Όταν με κοιτάζει ώρα ενώ σ’ αυτούς ρίχνει μόνο μια ματιά».
[σ. 162].

 

«Ο Σαντίπ έφυγε σχεδόν τρέχοντας. Έμεινα αποσβολωμένη. Ποτέ πριν δεν είχα καταλάβει τόσο καθαρά πόσο κοινότοπα, πόσο τιποτένια ήταν το χρυσάφι και τα διαμαντικά. Πριν από λίγο μόλις, μ’ απασχολούσε το τι θα ‘παιρνα μαζί μου και πώς θα το πακετάριζα. Τώρα, ένιωσα την ανάγκη να μην πάρω απολύτως τίποτα. Το σημαντικό ήταν να ξεκινήσω και να πάω μπροστά.
Ο άντρας μου σηκώθηκε κι ήρθε και μ’ έπιασε απ’ το χέρι. ‘Βραδιάζει’, είπε. ‘Δε μένει πολύς καιρός για να ετοιμαστούμε για το ταξίδι’». [σ. 209].

«Τότε, μπήκε μέσα άξαφνα ο Σαντρανάθ Μπαμπού. Όταν μας είδε μαζί, για μια στιγμή δίστασε. Κατόπιν, είπε: ‘Συγχώρεσέ με, μητερούλα, που παρεμβαίνω. Νίκιλ, οι μωαμεθανοί ξεσηκώθηκαν. Χτύπησαν το θυσαυροφυλάκιο του Χαρίς Κουντού. Αυτό δεν έχει και μεγάλη σημασία. Μα το απαράδεκτο είναι η βία που ασκούν στις γυναίκες του σπιτιού του’.
Πάω’, είπε ο άντρας μου.

Μόλις ο Ντεβάν άκουσε τον θόρυβο, χύθηκε στην πύλη. Αμέσως, όρμηξε μέσα ένας καβαλάρης. ‘Τι νέα, Τζάτα;’ ρώτησε ο Ντέβαν.
‘Όχι καλά’, ήταν η απάντηση.
Άκουσα καθαρά τις λέξεις αυτές απ’ το παραθύρι μου. Μα κάτι ψιθύρισε έπειτα, που δεν τ’ άκουσα.
Ύστερα, ήρθε ένα παλανκίνο (κλειστό φορείο, που το κουβαλούν τέσσερις) κι από πίσω του ένα φορείο. Δίπλα στο παλανκίνο βάδιζε ο γιατρός.
‘Τι γνώμη έχετε, γιατρέ;’ ρώτησε ο Ντέβαν.
‘Δεν μπορώ να πω ακόμα’, αποκρίθηκε ο γιατρός. ‘Το τραύμα στο κεφάλι είναι σοβαρό’». [σ.212].

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Ισορροπία" επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της "γλώσσας" με την οποία σκεφτόμαστε τη σχέση μεταξύ των δύο φύλων.

 

 
Διαφθορά vs Εθελοντισμός PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

Περίληψη: Η διαφθορά – ως πρόβλημα – ξαφνικά θα ‘χανόταν’ μέσα σε στιγμές αμηχανίας, παρόμοιας με την αμηχανία που νιώθουμε όταν π.χ. χάνεται η «μαγεία» του σινεμά όταν ξαφνικά κοπεί η μπομπίνα και διακοπεί απροειδοποίητα η προβολή της ταινίας στο πανί.

 

1. Πρόβλημα "διαφθοράς"

1.1     Προκείμενες

1.1.1.      Όλα στο σύμπαν είναι νοητικά (ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος συμβόλων).

1.1.2.      Καταγγέλλω σημαίνει, παραδέχομαι (αναγνωρίζω) ότι ο καταγγελλόμενος έχει (ασκεί) τον έλεγχο.

1.1.3.      Συμβολικό κεφάλαιο είναι η αναγνώριση την οποία χορηγεί μια ομάδα.

1.1.4.      Εκείνο που πολεμάμε (καταγγέλλοντάς το), εκείνο ‘μεγαλώνουμε’ (ισχυροποιούμε δυναμικά, συμβολικά και οργανωσιακά, ‘ανοσοποιούμε’).

1.1.5.      «Ο κόσμος δεν γνωρίζει τον καλύτερο οδηγό γιατί ακολουθεί αυτόν που θαυμάζει, εκείνον που τρέμει ή περιφρονεί».

1.2     Συμπεράσματα

1.2.1.      Οι πράξεις εκείνες, με τις οποίες θεωρούμε ότι εκδηλώνεται το «πρόβλημα» της κοινωνικής διαφθοράς, εξαρτώνται σε απόλυτο βαθμό από το συμβολικό κεφάλαιο που παράγουν οι αντίστοιχες καταγγελίες.

1.2.2.      Οι καταγγελίες της κοινωνικής διαφθοράς, δεν αναφέρονται στο πρόβλημα, αλλά αντίθετα, είναι το πρόβλημα.

1.2.3.      Η διαφθορά εκείνη την οποία κανένας δεν καταγγέλλει, στερούμενη συμβολικού κεφαλαίου ‘κατατρώει’ η ίδια τον ‘εαυτό’ της και τελικά ‘πεθαίνει’ από ‘δυσπεψία’.

1.2.4.      Δεν καταγγέλλω την διαφθορά, δεν σημαίνει ότι κάθομαι με σταυρωμένα τα χέρια. Χρειάζεται π.χ. να καλλιεργώ το αντίθετο της διαφθοράς, την μόρφωση, τη δημιουργικότητα, τις σχέσεις κ.λπ.

1.2.5.      Σε μια κοινωνία με υψηλό μέσο όρο κατά κεφαλήν ανημποριάς και άρνησης αυτής της ανημποριάς, ο κόσμος – πάνω στην απελπισία του – θα αποταθεί για στήριξη στους ‘ισχυρούς’. Οι καταγγελίες θα λειτουργήσουν ως δρομοδείκτες.

1.2.6.      Στο πλαίσιο της παρούσας μανιώδους ενασχόλησης με το ‘πρόβλημα’ της διαφθοράς, ολόκληρη η κοινωνία εστιάζει την προσοχή της στη διανομή και κατοχή των χρημάτων και της εξουσίας. Κατ’ αυτό τον τρόπο μεγεθύνεται σε υπέρμετρο βαθμό το συμβολικό κεφάλαιο εκείνων που διαθέτουν σε μεγάλο βαθμό τα δύο αυτά: χρήμα και εξουσία. Αυτό θέλουμε ως κοινωνία;

1.2.7.      Στην Ελλάδα, εάν αντιμετωπίζαμε ορθολογικά και δημιουργικά το «πρόβλημα» της κοινωνικής διαφθοράς, δηλαδή παύοντας να το καταγγέλλουμε, τότε θα συνέβαιναν δύο πράγματα:

1.2.7.1.      Η διαφθορά – ως πρόβλημα – ξαφνικά θα ‘χανόταν’ μέσα σε στιγμές αμηχανίας, παρόμοιας με την αμηχανία που νιώθουμε όταν π.χ. χάνεται η «μαγεία» του σινεμά όταν ξαφνικά κοπεί η μπομπίνα και διακοπεί απροειδοποίητα η προβολή της ταινίας στο πανί.

1.2.7.2.      Θα αναδυθεί αστραπιαία - εντός του κοινωνικού πεδίου – η πραγματικότητα του βίου των ανθρώπων εκείνων που μέσα στην ματαιοδοξία και την αφέλειά μας θεωρούσαμε ως ‘λαμόγια’, ‘διεφθαρμένους’, ‘μεγαλοκαρχαρίες’, ‘πολιτικάντηδες’, ‘επιτήδειους’ κ.λπ. και η οποία είναι βαθύτατα διαποτισμένη από δυστυχία, απόγνωση, ανημποριά και κενότητα. Τότε, ακόμα και ο πιο χαιρέκακος άνθρωπος θα δακρύσει από συμπόνια για αυτούς τους ανθρώπους και για τις οικογένειές τους.

 

 

2. Κουλτούρα εθελοντισμού

 

2.1 Ο εθελοντισμός ως σχολείο ζωής.

 Η εθελοντική δράση έχει δύο πλευρές: την εμφανή και την αφανή. Η εμφανής πλευρά αναφέρεται στην επίτευξη συγκεκριμένων πρακτικών στόχων (στόχων πρώτης τάξης), όπως π.χ. η απορρύπανση και αποκατάσταση παραλιών. Η αφανής πλευρά αναφέρεται στην δυνητική στήριξη της υπαρκτικής κατάστασης των εθελοντών (σκοπός δεύτερης τάξης), δηλαδή στον παραμερισμό όλων εκείνων των νοητικών, συναισθηματικών και συμβολικών μορφών που εμποδίζουν την έγερση επίγνωσης της οργανικής ενότητας μεταξύ όλων των μορφών του κτιστού κόσμου. Από τις δύο αυτές πλευρές σημαντικότερη είναι η αφανής πλευρά, ενώ όσα περιλαμβάνει η εμφανής πλευρά αποτελούν μέσα για την επίτευξη του σκοπού δεύτερης τάξης. Αυτό δεν υποτιμά τους σκοπούς πρώτης τάξης, αλλά αναγνωρίζει ότι όταν οι άνθρωποι γίνονται (και στο βαθμό που γίνονται) υπαρκτικά ακέραιοι τότε το γεγονός αυτό συμβάλλει ολιστικά στην επίτευξη των (όποιων) στόχων πρώτης τάξης.  

 

2.2 Ο ρόλος της φροντίδας

Εντός μιας ομάδας εργαζόμενων εθελοντών, η εκδήλωση συμπάθειας σηματοδοτεί την έναρξη και την πρόοδο της διαδικασίας ανάπτυξης σχέσεων κοινωνίας. Καταλύτης για την εκδήλωση της συμπάθειας είναι η παροχή ειλικρινούς, διάχυτης (συμβολικής και ρεαλιστικής) φροντίδας, από τους οργανωτές (της εθελοντικής δραστηριότητα) προς τους εργαζόμενους εθελοντές.

2.3 Ο ρόλος της καλοσύνης

Φροντίδα είναι η εφαρμοσμένη καλοσύνη. Επομένως, η φυσικότητα, η σεμνότητα και η καλοσύνη των προσώπων που διευθύνουν και συντονίζουν μια εθελοντική δραστηριότητα αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την παροχή αποτελεσματικής φροντίδας προς τους εργαζόμενους εθελοντές.

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα "Συνεννόηση για Δράση" επειδή επιχειρεί να υποστηρίξει τη δράση των ενεργών πολιτών, σε κάποιους τομείς της ζωής της πολιτείας μας.

 

 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 Επόμενο > Τέλος >>

Σελίδα 88 από 92