Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής

Χορηγίες

Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 983 επισκέπτες συνδεδεμένους

Επικοινωνία

Location: Southern Sweden

+41762833777

Citizen Band Radio:

- Channels: 11-19 AM (amplitude modulation)

- Callsign: EB-1142

Accountability-Free Genocides

 

Militarized "psychiatry"

 

The Absolute Evil

 

Gang-stalking Greeks

 

Byzantine Atrocities

 

European Dissidents ALARM

 

Human Rights' Court

 

The used up men

 

Dissidents - USG RICO crimes

 

Open Letter to Theresa May

 

Open Letter to António Guterres UN's SG

 

Triangulation - Zersetzen

 

Open Letter to Andrew Parker, MI5

  

Πράξεις ποταπές - Despicable choices

 

 

My father's death

 

Cavitation damage

 

Burglary and vandalism

 

Dry mini submarine

 

Message to Bundeswehr 2

 

Message to Bundeswehr 1

 

“Tough” guys and TOUGH guys

 

Μοναδική λύση, το Χόλιγουντ

 

Charlatans

 

Zeppelin: Beyond Gravity

 

Foreign intervention in Greece?

 

Η ανελεύθερη Ελλάδα

 

Η Ελλάδα καταγώγιο;

 

Αν.Επ. Π. Παυλόπουλο

  

Intangible prisons

 

Plausible deniability

 

Images of German w & s

 

Crimes against Humanity

 

"Chimera" - "Bellerophon"

 

pr. Donald Trump

 

  

Legal Notice 87

 

Βδέλλες, αποικιοκρατικές

 

Being a German

 

Legal Notice 84

 

Dirty colonial methods

 

Georgi Markov, BG - KGB

 

Samples of Barbarity

 

Ελλάδα - αποκόλληση

 

Έλληνες, στο έλεος...

 

Harvester's log 16/3/17

 

 

Legal Notice 66

 

Execrable

 

Legal Notice 62

 

  

My story

 

  

Aggression?

 

  

Η Εστία μου

 

  

Why so untidy?

 

  

Αποικιοκρατία

 

  

Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;

 

  

Ζήτημα εμπιστοσύνης

 

  

Μεθοδικότητα

 

  

Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;

Βιοηθική

A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού

 

Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B

 

Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"

 

Μυστικές δίκες;

Trustworthiness

Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά

 

 

 

Honor your father...

Noise

Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Αγορά Πολιτών
Marionnettes PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

puppetsΔεδομένα

 

«Τους βλέπεις; Αυτοί διοικούν πραγματικά. Αυτοί αποφασίζουν τα πάντα! Υπάρχουν εκείνοι που εξουσιάζουν τα λόγια κι εκείνοι που εξουσιάζουν τα πράγματα. Εσύ πρέπει να καταλαβαίνεις ποιος εξουσιάζει τα πράγματα και να προσποιείσαι ότι πιστεύεις όποιον εξουσιάζει τα λόγια. Αλλά μέσα στο μυαλό σου πρέπει να γνωρίζεις πάντα την αλήθεια. Διοικεί πραγματικά μόνο όποιος εξουσιάζει τα πράγματα». [σ. 257, Ρομπέρτο Σαβιάνο, "Γόμορρα", 2008, εκδ. Πατάκη].

«Όποιος, λοιπόν, θέλει να είναι ελεύθερος, ας μην επιδιώκει και ας μην αποφεύγει κάτι που βρίσκεται στην εξουσία των άλλων. Σε αντίθετη περίπτωση, είναι αναπόφευκτο να υποδουλωθεί». [σ. 39, «Επικτήτου Εγχειρίδιον», 1994, εκδ. Κάκτος]

«Κοίταξε λοιπόν αν η σκέψη μου είναι σωστή. Γιατί μου φαίνεται πως πρέπει κατά την προσπάθειά μας για τη λύση αυτού του ζητήματος να σχηματίσωμε την απόφασή μας στηριγμένοι στους πάρα κάτω. Ποιοι είναι αυτοί; Ο καθένας από τους πλουσίους ιδιώτες που έχουν μέσα στην πόλη ένα πλήθος από δούλους. Γιατί αυτοί μοιάζουν με τους τυράννους ως προς το ότι είναι δεσπότες επάνω σε πολλούς· η διαφορά είναι πως το πλήθος των δούλων του τυράννου είναι πολύ μεγαλύτερο. Βέβαια τούτη είναι η διαφορά. Δεν ηξαίρεις δα ότι αυτοί αισθάνονται τον εαυτό τους ασφαλισμένο και δεν φοβούνται; Κανένας, είπα· ξαίρεις όμως ποια είναι η αφορμή να συμβαίνει αυτό; Ναι, αφορμή είναι το ότι όλη η πόλη βοηθεί τον κάθε ιδιώτη. Μιλάς, είπα εγώ, σωστά. Πρόσεξε όμως. Ας υποθέσωμε ότι κάποιος θεός έναν άνθρωπο που έχει πενήντα ή περισσότερους δούλους τον σηκώνει από την πόλη μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά του, και τον τοποθετεί σε μια έρημο μαζί με την περιουσία του ολόκληρη και τους δούλους του σε μέρος που δεν είναι δυνατό να τον βοηθήσει κανένας ελεύθερος, σε τι λογής και πόσο φόβο φαντάζεσαι πως θα πέσει αυτός για τον εαυτό του, για τα παιδιά του και τη γυναίκα του, μήπως και τους θανατώσουν οι δούλοι του; Δεν ημπορεί κατά τη γνώμη μου να σκεφτεί κανείς, είπε αυτός, κανένα φόβο μεγαλύτερον από τούτον. Δε θα ευρεθεί αναγκασμένος να χαϊδεύει μερικούς από τους δούλους, να τους δίνει πολλές υποσχέσεις και να τους ελευθερώνει, χωρίς να έχει καμιά υποχρέωση γι’ αυτό το πράγμα, και δεν θα καταντήσει ένα απροκάλυπτος κόλακας των υπηρετών του; Θα είναι, είπε, απολύτως αναγκασμένος να το κάνει ή να θανατωθεί. Τι θα συμβεί, είπα εγώ, αν γύρο του βάλει ο θεός να εγκατασταθούν και άλλοι πολλοί άνθρωποι που δεν θα θέλουν ούτε ν’ ακούσουν πως ένας άνθρωπος έχει την αξίωση να κάνει το δεσπότη επάνω στον άλλο και θα τιμωρούν με τις σκληρότατες τιμωρίες όποιον τέτοιον τους τυχαίνει κάπου να συλλάβουν; Ακόμη περισσότερο, θαρρώ, είπε, θα είναι στην εσχάτη αγωνία πεσμένος, αφού όλοι οι γύρο του θα είναι πολέμιοι, έχοντας κυκλικά φρουρούς στημένους. Άρα γε λοιπόν δεν είναι δεμένος μέσα σ΄ένα τέτοιο δεσμωτήριο ο τύραννος όντας τέτοιος που τον έχομε περιγράψει, γεμάτος δηλαδή από υπερβολικούς και πολυποίκιλους φόβους και έρωτες; κι’ ενώ η λαχτάρα της περιέργειας είναι θρονιασμένη μέσα στην ψυχή του, αυτός μονάχος ανάμεσα σε όλους τους πολίτες δεν ημπορεί να κάνει κανένα ταξίδι πουθενά, ουδέ να πάει και να χαρεί τα θεάματα όσα δα και οι άλλοι ελεύθεροι ποθούν να βλέπουν, αλλά τρυπωμένος μέσα στα βάθη του σπιτιού του ζει τις περισσότερες φορές ωσάν γυναίκα, φθονώντας τους άλλους πολίτες κάθε φορά που κανένας τους κάνει κανένα ταξίδι έξω από την περιοχή της πόλης και βλέπει κάτι το αξιοθέατο; Δεν ημπορεί, είπε, να υπάρξει καμιά, σχετικά με τα όσα λες, αντίρρηση.

Ώστε σταλήθεια και παρ’ όλες τις αντίθετες δοξασίες που τυχόν κανένας έχει, ο πραγματικός τύραννος είναι πραγματικός δούλος υποχρεωμένος να εκτελεί τις ταπεινωτικώτατες θωπείες και δουλικές εξυπηρετήσεις, καθώς και κόλακας των πονηροτάτων ανθρώπων, και δείχνεται πως όχι μόνο ουδέ στο ελάχιστο ημπορεί να χορτάσει τις επιθυμίες του, αλλά είναι και πεσμένος σταληθινά μέσα σε φτώχεια και σε υπερβολική ένδεια αναρίθμητων πραγμάτων, στα μάτια βέβαια του ανθρώπου του ικανού να παρατηρήσει ολόκληρη την ψυχή του· όλη του λοιπόν τη ζωή είναι γεμάτος από φόβο από σφαδασμούς και από οδύνες, αν δα η εσωτερική του κατάσταση είναι όμοια με την εσωτερική κατάσταση της πόλης που εξουσιάζει· δεν είναι έτσι; Βεβαιότατα, είπε. Κοντά σ’ αυτά λοιπόν δεν είμαστε ακόμη υποχρεωμένοι να του δώσουμε του ανθρώπου τα χαρακτηριστικά που προτύτερα ανεφέραμε, επειδή αναγκαστικά αυτός και θα είναι και θα μένει εξ αιτιάς της εξουσίας περισσότερο από προτύτερα φθονερός, άπιστος, άδικος, έρημος από φίλους, ανόσιος, ξενοδόχος και συντηρητής κάθε αδικίας, και όλα αυτά δεν θα τον κάνουν τον ίδιο πρώτα πρώτα δυστυχισμένο και ύστερα δεν θα στολίσουμε με όμοιες ιδιότητες και τους ανθρώπους όσοι τον πλησιάζουν; Κανένας, είπε, άνθρωπος που έχει το νου του δεν θα σου φέρει αντίρρηση» [σ. 284–286, Πλάτωνος, «Πολιτεία», 1963, εκδ. οίκος Ι. Σιδέρης]

 

Ζητούμενο

Η ευδαιμονία.

 

Συζήτηση

 

Η μη ελευθερία συνεπάγεται, μη ευδαιμονία.

Η μη λογική συνεπάγεται, μη ελευθερία.

Η μη μόρφωση συνεπάγεται, μη λογική.

Η μη ουσιοαπεξάρτηση συνεπάγεται, μη μόρφωση.

 

Η δομή και η δυναμική της πολιτείας μας υποχρεώνει τους πολίτες να παραμένουν ενταγμένοι σε κοινωνικά μορφώματα τα οποία ελέγχονται από το καθεστώς της πλουτοκρατίας (παρακινητές εις ασέλγειαν, πορνείαν).

Η δομή και η δυναμική αυτών των φατριών, εξαναγκάζει αφανώς τους πολίτες να παραμένουν αμόρφωτοι και ουσιοεξαρτημένοι.

Το φάσμα της χρείας, σε συνδυασμό με την διάχυτη ασυνειδησία (την οποία συνεπάγεται η άγνοια είτε αδυναμία εφαρμογής της τυπικής λογικής, βλ. άρθρα για την επιστήμη της Λογικής στο www.oreazoi.gr και η ουσιοεξάρτηση), εξωθούν τους πολίτες σε μια έμπρακτη αήθεια.

Ο δημόσιος λόγος προκαλεί κατάπληξη: η απλή λογική ανάλυση (στη βάση της επιστήμης της Λογικής, επιπέδου Γ’ Λυκείου, βλέπε σχετικά άρθρα www.oreazoi.gr) του δημόσια εκφερόμενου λόγου από, την οικονομική ελίτ, τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, τους πανεπιστημιακούς, τους κληρικούς, τους δικαστικούς, τους γιατρούς, τους εκπαιδευτικούς και τους πολίτες, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους, οι πολιτεία συνολικά και οι ζωές των πολιτών, έφτασαν στη σημερινή κατάσταση.

Στην πολιτεία μας δεν υπάρχει ελευθερία. Οι μεν πολίτες είναι οιονεί υπόδουλοι στην κλεπτοκρατία, η δε κλεπτοκρατία είναι οιονεί υπόδουλη στην άγνοιά της, στους πολίτες και αλλού.

Το καθεστώς της κλεπτοκρατίας, διαπράττει ειδεχθή, πολιτικά, κοινωνικά και ποινικά αδικήματα, ενώ οι πολίτες, (στο χρόνο που τους απομένει από την ενασχόλησή τους με το μάταιο λάκτισμα των αποδιοπομπαίων τράγων, ονόματι πολιτικά πρόσωπα) συνειδητά ή ασυνείδητα, συνεργούν σ’ αυτά τα ειδεχθή εγκλήματα.

 

Η Ελλάς αποτελεί ένα, οιωνεί, Γκουλάγκ του Νότου.

 

Κανένας σωτήρας, κανένα αναπτυξιακό όραμα, κανένα πολιτικό κόμμα, κανένα νομισματικό ταμείο, καμία αρκουδιά, καμία καταπίεση, κανένας πόλεμος, κ.λπ. δεν πρόκειται να θεραπεύσουν τον αφανή φασισμό ο οποίος έχει εγκαθιδρυθεί στην πολιτεία μας.

Την πολιτεία μας και τις ζωές των πολιτών, μπορούν να διασώσουν μόνο οι αποφάσεις των πολιτών να αναγνωρίσουν την ισχύ και την οικουμενικότητα του νόμου της Αγάπης.

Αυτό, πρακτικά, σημαίνει, στράτευση όλων των κοινωνικών δυνάμεων στους στόχους, της μαζικής απεξάρτησης από ψυχοφάρμακα και ναρκωτικά, των πολιτών και της άρσης όλων των εμποδίων που υπάρχουν προς την κατεύθυνση της μόρφωσης και καλλιέργειας όλων των πολιτών.

 

Στο σημείο που φτάσαμε οι πολίτες αντιμετωπίζουν το εξής δίλημμα: Ή θα αδρανήσουν και η Ελλάδα θα γίνει, πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά, όμοια με την επί Τσαουσέσκου Ρουμανία. Ή, ανεξάρτητα με το τι κάνει ο διπλανός τους, θα «ξεριζώσουν» την καρδιά τους με το ίδιο τους το χέρι και θα την χαρίσουν στο διπλανό τους. Άλλη επιλογή δεν υφίσταται.

 

«Πρέπει, λοιπόν, να καθαρίσω τη μοκέτα. Για να μη φανούν τα ίχνη των ποδιών σου. Μου έρχεται να φωνάξω από τον πόνο μου! Μ’ αυτόν τον τρόπο θα χρειαστεί να σε βγάλω για πάντα από το σπίτι μου. Θα εξαφανιστεί και το τελευταίο σημάδι του περάσματός σου από ‘δω. Μέσα σ’ αυτό το σπίτι, που μπήκες για πρώτη και τελευταία φορά. Το σπίτι που προσπάθησες να φτάσεις με τις τελευταίες σου δυνάμεις» [σ. 14, Μόνικα Σαβουλέσκου – Βουδούρη, «Πατέρα, είμαστε υπνοβάτες», 2010, εκδ. Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος] 

«Ποτέ, πατέρα, δεν αμφέβαλα για σένα. Εκείνη όμως ήταν η οριστική δοκιμασία. Αποδείχτηκες ο πιο δυνατός συμπαίχτης στην ομάδα που ήταν γραφτό να παίζω εγώ σε τούτον τον κόσμο». [σ. 136, ό.π.] 

«Στην άκρη του μονοπατιού, οι άνθρωποι έπεσαν στα γόνατα. Και γονατιστοί σύρθηκαν στην ανηφόρα φιλώντας το χώμα. Ώσπου έφτασαν στα πόδια σου. Και άρχισαν να τα φιλούν κι αυτά, ενώ εσύ στεκόσουν αποσβολωμένος, μην μπορώντας να πιστέψεις στα μάτια σου και μη βρίσκοντας τη δύναμη να κάνεις πίσω. Ένας – ένας σου φιλούσαν τα παπούτσια. Κάτι πάνινα, μπαλωμένα παπούτσια, σαν να τα βλέπω και τώρα». [σ 134, ό.π.]

«Πέσαμε για ύπνο πολύ αργά. Το πρωί τον άκουσα, όμως, να βγαίνει νωρίς από το σπίτι. Τον κοίταζα από το παράθυρο. Βάδιζε με δυσκολία κι ακουμπούσε με το ένα χέρι του τους τοίχους. Στο άλλο χέρι είχε μια πλαστική τσάντα, αδειανή. Πέρασαν μερικές ώρες και δεν επέστρεψε. Ανησύχησα. ‘Πού πήγε;’ ρώτησα τον γείτονα με τον οποίο τον είχα δει να μιλάει στην είσοδο. ‘Στην αγορά’, μου είπε. ‘Να βρει ρίγανη για την κόρη του. Έλεγε πως η κόρη του, εκεί στην Ολλανδία, έχει μεγάλη ανάγκη από ρίγανη!’». [σ. 82, ό.π.]

 

 

 

Υ.Γ. 1: συνιστώ θερμότατα, την ανάγνωση του βιβλίου «Πατέρα, είμαστε υπνοβάτες», της συγγραφέως κας Μόνικας Σαβουλέσκου – Βουδούρη.

Υ.Γ. 2: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» προκειμένου να παρακινήσω τους πολίτες να δράσουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Υ.Γ. 3: Η φωτογραφία προέρχεται αό το  http://calverleyparkside.pbworks.com/f/22B_PUPPETS_narrowweb__300x386,0.jpg

 

 

 
Πνευματική Ανατομία της Οικονομικής Κρίσης που περνά η Χώρα μας PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

mouth1[Αυτό το άρθρο προέρχεται από το www.asian-aroma.com]

 

Αγαπητοί μου αδελφοί,
Μου είπαν να μιλήσω για την πνευματική αντιμετώπιση της κρίσης που περνά η χώρα μας. Για να φτάσουμε, όμως, να μιλήσουμε γι’ αυτό πρέπει πρώτα να διαγνώσουμε για ποια κρίση μιλάμε. Έχω διαπιστώσει επιχειρώντας να επικοινωνήσω όλα αυτά τα χρόνια με τους άλλους, ότι το πρόβλημα επικοινωνίας που παρατηρείται ανάμεσα σε ζευγάρια, σε φίλους, σε συναδέλφους, ξεκινάει από το ότι οι άνθρωποι λέγοντας τις ίδιες λέξεις εννοούμε διαφορετικά πράγματα. Έτσι, αν δεν δώσουμε ορισμούς, είναι δύσκολο να φτάσουμε τελικά στο συμπέρασμα αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε.
Διαπίστωση πρώτη:
Ο δυτικός κόσμος την τελευταία διετία και οι έλληνες τον τελευταίο χρόνο ανακαλύψαμε ότι υπάρχει μεγάλη οικονομική κρίση. Το κυρίαρχο συναίσθημα είναι η αγωνία μας, με πρώτον εμένα, για το πως θα αντιμετωπίσουμε την κατάσταση. Μπα τι μου λέτε;
Όταν όλα αυτά τα χρόνια της δικής μας ευμάρειας πέθαιναν κυριολεκτικά εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο κάθε χρόνο από πείνα και δίψα, που ήμασταν; Απλά τότε δεν μας αφορούσε, γιατί δεν ήταν σπίτι μας. Το θυμόμασταν κάθε χρόνο εκεί γύρω στα Χριστούγεννα, με τα αφιερώματα των τηλεοράσεων και την συνηθισμένη εκστρατεία τάχα μου της unicef. Τότε δεν μίλαγε κανένας μας για κρίση, γιατί η Ελλάδα ήταν μέσα στις 25 πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Και κει, στις χώρες του αποκαλούμενου τρίτου κόσμου ( ονομασία και αυτή) μιλάμε για θάνατο όχι για το αν θα έχουμε λιγότερα κινητά ή αυτοκίνητα. Αλήθεια έχετε αναρωτηθεί τι θα σκεφτόταν κάποιος υπήκοος χώρας που δεν έχει νερό να πιει και φαγητό να φάει αν επισκεπτόταν ακόμη και σήμερα την Ελλάδα, τον πηγαίναμε σπίτι μας, του δείχναμε τα υπάρχοντά μας, και του λέγαμε ότι περνάμε μεγάλη οικονομική κρίση; Θα λεγε ότι έχουμε σαλέψει το δίχως άλλο.
Έχω λοιπόν την αίσθηση ότι αν κάτι μας αποκαλύπτεται από αυτή τη συγκυρία, είναι η βαθιά πνευματική φτώχεια τόσο της κοινωνίας μας όσο και του καθένα μας προσωπικά. Όσο περνάμε καλά εμείς άντε και η οικογένειά μας δεν υπάρχει πρόβλημα. Οι άλλοι δεν μας αφορούν. Μόνο η πάρτη μας. Ατομισμός σ’ όλο του το μεγαλείο. Πρώτο χαρακτηριστικό του πολιτισμού μας. Και άρα πρωτίστως πνευματική κρίση.
Αλλά και αυτή που αποκαλούμε καθ’ εαυτή οικονομική κρίση τι είναι;
Απότοκος του ατομισμού, αφού και το πολιτισμικό και οικονομικό σύστημα είναι απόλυτα ατομικιστικό.
Βασικό πολιτισμικό – οικονομικό σχήμα. Ο καθένας ατομικά πρέπει να φροντίσει να αποκτήσει εφόδια, ώστε γινόμενος άξιος, να βρει μια δουλειά με καλά χρήματα και να μπορέσει να γίνει ιδιοκτήτης. Γης – αυτ/των, κινητών και ακινήτων. Πάντως ιδιοκτήτης. Μην ξεχνάμε ότι η ιδιοκτησία θεωρείται από τις σημαντικότερες αξίες του πολιτισμού μας, γι’ αυτό άλλωστε έχει κατοχυρωθεί και προστατεύεται και συνταγματικά. Άρα ο άνθρωπος, κινείται στην ελάχιστη ζωή του με μια αγωνία: Να γίνει ιδιοκτήτης. Ιδιοκτήτης γνώσεων ( εφόδια το λέμε) για να μπορέσει να γίνει ιδιοκτήτης χρημάτων ώστε να πετύχει να γίνει ιδιοκτήτης κινητών και ακινήτων. Με ολίγον από ιδιοκτήτης δόξας και φήμης.
Όλο αυτό το σχήμα στηρίζεται στις παρακάτω κυρίαρχες έννοιες: Ατομισμός – ανταμοιβή-ιδιοκτησία.
Αποκτώ εφόδια σημαίνει: Αποκτώ όσο περισσότερες γνώσεις γίνεται. Ατομικές γνώσεις. Δεν πα να μην γνωρίζω αν πεινάει ο διπλανός μου, αν έχει ανάγκη παρέας ένας γείτονας. Αρκεί να ξέρω την πρωτεύουσα της Ζιμπάμπουε, αν αυτό με ωφελήσει στην απόκτηση χρημάτων. Η γνώση ταυτίζεται εν πολλοίς με τη χρησιμότητα που σου αποφέρει, κατά πόσο σε ωφελεί. Χρησιμοθηρία – ωφελιμισμός.
Αφού έγινα ιδιοκτήτης εφοδίων γίνομαι άξιος και απαιτώ ανταμοιβή (άλλη κουβέντα και αυτή). Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που πιστεύει στα σοβαρά ότι αν λειτουργούσε η αξιοκρατία, ως ατομικό ταλέντο και θέληση, θα ήταν ποτέ πρωθυπουργοί αυτοί που μας κυβερνούν).
Ακόμη όμως και στην υποθετική περίπτωση που λειτουργούσε η αξιοκρατία. Τι σημαίνει αξιοκρατία; Ότι ο άξιος ανταμείβεται και ο ανάξιος όχι. Ωραία για τον άξιο. Και αυτός που δεν είναι άξιος; Στον καιάδα. Και τι μας νοιάζει εμάς; Εμείς είμαστε στους άξιους. Πάλι ατομισμός δηλαδή. Ατομισμός, που όμως, δεν μας πειράζει, όσο είμαστε μέσα στο σύστημα. Οι ανάξιοι ας πάνε να πεινάσουν. Κοινωνία αδιάφορη και σκληρή για τον ανάξιο.
Αφού λοιπόν αποκτήσουμε τα εφόδια και γίνουμε άξιοι, ανταμειβόμαστε με μια καλή δουλειά, που σημαίνει στον πολιτισμό μας, μια δουλειά να βγάζουμε καλά χρήματα. Ιδιοκτήτες χρημάτων. Άλλη αγωνία και αυτή. Απόκτηση χρημάτων. Εδώ και αν πρέπει να υπερνικήσουμε, ενίοτε με κάθε τρόπο, τον αντίπαλο ( εννοώ τον συνάνθρωπο), ώστε εμείς να αποκτήσουμε χρήματα. ( γράφει για το χρήμα ο Ελύτης: πρώτο σύμπτωμα της λέπρας το χρήμα. Μαζεύει ανυπαρξία ο λεπρός και χαίρεται).
Και όταν βγάλουμε χρήματα, πάλι αγωνία να αυγατίσουν, για να γίνουμε ιδιοκτήτες κινητών και ακινήτων υλικών. Πάντως κυρίαρχη έγνοια μας το ΊΔΙΟ- ΚΤΗΤΗΣ. Όπως λέει και η λέξη. Δικά μας να ναι. Όχι των άλλων. Όλα ατομισμός, όλα χρησιμοθηρία, όλα ωφελιμισμός και όλα αυτά για την ευδαιμονία.
Και που καταλήγουμε; Μια ατέλειωτη αγωνία, από τη μέρα που πηγαίνουμε στην πρώτη τάξη, μέχρι τη μέρα που συνταξιοδοτούμαστε τουλάχιστον ( μετά δεν μπορείς εύκολα να τα αυξήσεις τα χρήματα και το ρίχνεις και στη Θρησκεία ενίοτε) ή ακόμη και μέχρι να πεθάνουμε. Και άγχος ατελείωτο, για να πετύχουμε όλα αυτά, στη συνέχεια, δε, φόβος και τρόμος μην και τα χάσουμε. Αγωνία, άγχος και φόβος. Αυτά γεννά το μοντέλο αυτό ζωής. Οπότε και το ζητούμενο, η ευδαιμονία, πάει περίπατο.
Ένα υπέροχο σύστημα. Ένα σύστημα μέσα στο οποίο η φτώχεια και η ανέχεια ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού, ο ατομισμός και η αγωνία για την κατάκτηση υλικών πραγμάτων, η αδιαφορία για τον άλλον, δεν είναι παθολογία αλλά φυσιολογία του πολιτισμικού μοντέλου. Ακούω να λένε ότι για τη δεινή οικονομική κατάσταση ευθύνονται οι πολιτικοί, γιατί έκλεβαν και γενικά δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους. Όχι λέω εγώ. Πολύ καλά έκαναν τη δουλειά τους. Ήταν απόλυτα συνεπείς στις αξίες που το πολιτισμικό μοντέλο που υπηρετούν θεοποιεί. Αφού ο σκοπός του ανθρώπου είναι να γίνει ιδιοκτήτης γιατί να μην κλέψουν; Γιατί να μην αδικήσουν αφού αυτό θα τους απέφερε κτήση; Και όλα αυτά δεν αφορούν μόνο τους άλλους, δυστυχώς αλλά και πολλούς από μας. Μου πε αδελφοί κάποτε κάποιος: Πέρασα μια ζωή, 50 χρόνια, φίλος αδελφικός με κάποιους, όλοι άνθρωποι της εκκλησίας. Με άνεση μεγάλη οικονομική οι περισσότεροι. Καλοί άνθρωποι. Μα δεν με ρώτησαν μια φορά, αν και ξέραν ότι έχω οικονομικές δυσκολίες : πως τα φέρνεις βόλτα οικονομικά βρε φίλε; Όχι να μου δώσουν χρήματα. Ποτέ. Αλλά μια ερώτηση, παιδάκι μου. Και δω μέσα είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, που ποτέ δεν ρωτήθηκαν από μένα, πως τα φέρνουν βόλτα, όχι μόνο οικονομικά αλλά και γενικά με τις δυσκολίες που έχουν στη ζωή τους.
Παιδιά του συστήματος είμαστε, κύριοι, οι περισσότεροι. Και υποστηρικτές του. Περνάμε τη ζωή μας με αγωνία κτήσης και αφού τα αποκτήσουμε φόβο μην τα χάσουμε. Και ο φόβος αυτός καθ-ορίζει τη στάση ζωής μας. Εδώ, κύριοι, ολόκληρος Πέτρος και αρνήθηκε το Χριστό, γιατί φοβήθηκε μη χάσει τα κεκτημένα. Ενώ ο ληστής που δεν είχε τίποτα να χάσει παραιτήθηκε και είπε « Μνήσθητι Κύριε εν τη βασιλεία σου».
Και πρέπει τώρα να μιλήσω για την πνευματική αντιμετώπιση αυτού του μοντέλου. Που όπως είπα όμως δεν αφορά μόνο τους άλλους αλλά και μένα. Μέρος του προβλήματος είμαι. Ατομιστής, ωφελιμιστής, κυνηγός της ευδαιμονίας. Αλήθεια τι να πω; Και το κυριότερο, λέγοντας τα, γιατί όλοι εδώ μέσα τις απαντήσεις αφού τις μάθαμε από μικροί και άρα λίγο πολύ τις ξέρουμε, είμαι υπόλογος απέναντι στο Θεό μου, απέναντι σ’ αυτούς που με μεγάλωσαν και απέναντι στον εαυτό μου.
Η απάντηση στο πρόβλημα νομίζω ότι είναι μια. Εγώ δεν ξέρω άλλη. Αλλαγή νοηματοδότησης της ύπαρξης μας. Που πάει να πει:
Το πρώτον Μνήμη θανάτου. Και ξαφνικά ανατρέπεται το σύμπαν. Ολόκληρη η μέχρι τώρα κοσμοθεωρία καταρρέει. Και όλα παίρνουν τις σωστές τους διαστάσεις. Υπάρχει ένα δεδομένο: το βιολογικό τέλος. Όλα όσα πρεσβεύει το παραπάνω μοντέλο, όλα αυτά για τα οποία αγωνιζόμαστε και αγωνιούμε, χάνουν τη λάμψη τους. Μάταια και εφήμερα. Καταλαβαίνεις ότι αυτή η ζωή της αγωνίας, του άγχους, είναι μια τρέλα άσκοπη. Θα έρθει το βιολογικό τέλος. Για ποιο λόγο περνάμε την ελάχιστη ζωή μας μέσα σ’ αυτή την τρέλα; Έχω ακούσει πολλούς να αυτοκτονούν, αδελφοί μου, γιατί έπαθαν οικονομική καταστροφή και έχασαν όλα τα σπίτια και τα υλικά αγαθά που είχαν. Και θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό από τους πολλούς ακόμη και από μας. Η τρέλα θεωρείται φυσιολογικό. Να αυτοκτονούμε επειδή χάσαμε τα χρήματα! Μα δεν έχω ακούσει ούτε έναν που να καταρρέει επειδή μίσησε το συνάνθρωπο, ούτε επειδή πέθανε ο διπλανός του από τη δική του αδιαφορία. Πολύ, δε, περισσότερο επειδή έχασε το Χριστό, δηλαδή το Αιώνιο και Αληθινό. Η απόλυτη τρέλα.
Αλλά, για να επανέλθω, όταν μιλάμε για μνήμη θανάτου δεν μιλάμε για παθητική μνήμη που φέρνει αδράνεια, απελπισία και απόγνωση. Ούτε μιλάμε για νιρβάνα. Μιλάμε για ενεργητική κατάσταση που κινητοποιεί κάθε σημείο του μυαλού, της καρδιάς και του κορμιού μας. Έρχεται η επίγνωση και πάλλεται η ύπαρξη σου. Αλλά το πάθος για ζωή τρέπεται στην όντως ζωή. Θέλω να πω προς αυτόν που είναι ο ίδιος η Ζωή. Και ποιος είναι αυτός; Αυτός που δεν είναι εφήμερος αλλά αιώνιος. Αυτός που δεν γεννά αγωνία, αλλά χαρά.
Να σας πω κάτι προσωπικό. Όταν ήμουνα αποτυχημένος οικογενειακά, επαγγελματικά και οικονομικά, τότε που δεν είχα τίποτα και ήμουν το απόλυτο τίποτα για τα κριτήρια αυτής της κοινωνίας, απέκτησα μόνο ένα. Μνήμη θανάτου. Και ήμουν πιο γεμάτος από ποτέ. Γιατί είχα Αυτόν που πληρώνει τα πάντα. Και έφευγα από τη γκαρσονιέρα που έμενα χωρίς να κλειδώνω και χωρίς να έχω κανένα άγχος, γιατί δεν είχα τίποτα. Αυτόν που είχα δεν μπορούσε κανείς να μου τον κλέψει κανείς. Και κυκλοφορούσα στο δρόμο, συναντούσα γνωστούς που πολλοί από αυτούς έκαναν ότι δεν με έβλεπαν. Εμένα όμως δεν με ένοιαζε. Γιατί με γνώριζε ο Γνώστης των πάντων. Και μετά έγινα δικαστής και απέκτησα αναγνωρισιμότητα, δόξα, τίτλους, χρήματα, υλικά αγαθά. Και έχασα τη μνήμη θανάτου. Και έχασα τα πάντα. Γιατί έχασα τον Κύριο των πάντων. Πότε είχα χαρά; Τότε ή τώρα; Πότε περνούσα κρίση; Τότε που δεν είχα τίποτα ή τώρα που έχω;
Ας επανέλθω λοιπόν. Ποιος είναι η Ζωή; Ποιος δίνει νόημα στην ελάχιστη ζωή μου;
Για να απαντήσουμε αρκεί μια μόνο ερώτηση: Ποιος ο νικητής του θανάτου; Αυτός που νίκησε το θάνατο είναι ο μόνος που μπορεί να μας δείξει και το δρόμο της αληθινής ζωής. Κανείς άλλος. Και αρνούμαι πια τα υποκατάστατα.
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας… Έρχεται λοιπόν ο Χριστός και νικά το θάνατο. Και τι μας λέει;
Εγώ ειμί η Αλήθεια και η Ζωή.
Και τι μας λέει η Ζωή;
Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν…. και ακολουθήτω μοι.
Άρα πρώτη προϋπόθεση: Απαρνησάσθω εαυτόν. Το απόλυτο εγώ του πολιτισμικού μας συστήματος, γίνεται η πλήρης απάρνηση του εαυτού μας, στο δρόμο του Χριστού.
Και Ακολουθήτω μοι. Χωρίς εξηγήσεις. Μας ζητά πλήρη παράδοση. Μας ζητά να τον εμπιστευτούμε. Ή εμπιστεύεσαι και ακολουθείς ή τράβα το δρόμο σου, το δρόμο της ατομικής αγωνίας στον οποίο προσκαλεί ο πολιτισμός μας.
Και αναρωτιέμαι αδελφοί μου: Προς τι τόση αγωνία; Εδώ τάισε τα πετεινά του ουρανού και θα αφήσει εμάς; Μήπως τελικά η αγωνία αυτή υποδηλώνει εγωισμό και έλλειψη εμπιστοσύνης; Μα τότε θα μου πείτε γιατί να πεθαίνουν από την πείνα οι άνθρωποι; Εκείνοι δεν τον εμπιστεύονταν;
Κύριοι, απαντήσεις για όλα δεν έχουμε. Αλλά εμπιστοσύνη ή έχουμε ή δεν έχουμε. Πάει και τελείωσε. Όταν ήμασταν μικρά παιδιά και ο πατέρας μας, μας έλεγε ότι κάτι πρέπει να γίνει έτσι, δεν ξέραμε γιατί μας το έλεγε, αλλά αυτός ήξερε. Και τον εμπιστευόμασταν, γιατί ξέραμε ότι μας αγαπά. Η έχουμε λοιπόν τη βαθιά πεποίθηση ότι ο Χριστός μας αγαπά και δεν θα μας αφήσει και πως οτιδήποτε και να μας συμβεί Αυτός που είναι η Αγάπη το επιτρέπει, οπότε καλοδεχούμενο, ή τραβάμε το δρόμο της δικής μας αυτάρκειας. Και η εμπιστοσύνη σημαίνει ότι παραδίδουμε τον εαυτό μας σ’ Αυτόν. Είπε κάποιος άγιος «Κύριε εγώ θέλω να ‘μαι μαζί σου ακόμη και στη κόλαση». Αυτό τα λέει όλα. Εναποθέτω την ύπαρξη μου σ’ αυτόν που είναι η Ζωή και ας κάνει αυτός ότι θέλει. Και έρχεται μια απίστευτη ηρεμία. Η αγωνία που κυριαρχεί στον πολιτισμό μας γίνεται χαρά συνάντησης, διότι συναντήθηκα και σχετίστηκα μ’ Αυτόν που είναι η Ζωή.
Εκτός από την εμπιστοσύνη, τι άλλο μας λέει;
Ακτημοσύνη. Τίποτα να μην αποκτούμε. Γιατί η θέληση για ατομική ιδιοκτησία μας διαφοροποιεί οντολογικά από Αυτόν που τίποτα δεν κρατά για τον εαυτό του.
Και τι άλλο μας λέει;
Αυτός που έχει δυο χιτώνες να δώσει τον ένα. Ο πολιτισμός μας μας λέει αυτός που έχει δυο καράβια να αποκτήσει 1000. Ποιος έχει αγωνία και ποιος χαίρεται πραγματικά; Έχετε δει τους πολύ πλουσίους, που αποτελούν το κοινωνικό πρότυπο, να είναι γαλήνιοι και ήρεμοι; Ή μήπως τους βλέπετε μονίμως σκυθρωπούς πάνω από αριθμούς; Και στον αντίποδα. Σκέφτεστε ποτέ τον Παίσιο ή τον Πορφύριο και τους άλλους καλόγερους αυτού του διαμετρήματος να έχουν αγωνία γιατί είχαν μόνο ένα φαγωμένο ράσο; Εμείς που έχουμε όλα αυτά, πόση αγωνία να αποκτήσουμε και άλλα….Και χάνουμε και την χαρά της προσφοράς.
Και τι άλλο μας λέει ο νικητής του θανάτου;
Τον άρτο ημών τον επιούσιο δως ημίν σήμερον…
Ποιος από μας αδελφοί δεν έχει τον άρτο; Για αυτό αγωνιούμε; Ας είμαστε ειλικρινείς…Δεν μας νοιάζει ο άρτος κι ας βροντοφωνάζουμε κάθε Κυριακή το Πάτερ ημών…Μας νοιάζει οτιδήποτε υλικό μας σερβίρει το κοινωνικό μοντέλο. Όμως τελικά αν ακολουθούσαμε το Χριστό, θα χαμε κάποια αγωνία;
Αυτός που νίκησε το θάνατο μας λέει και άλλα πολλά, που φυσικά δεν μπορούν να χωρέσουν σε μια σύντομη εισήγηση.
Όλα όσα μας λέει, όμως, συνοψίζονται κατά τη γνώμη μου σ’ ένα και μοναδικό: Αγάπα τον πλησίον σου και το συνταρακτικότερο της ιστορίας: αγάπα τον εχθρό σου.
Αδελφοί, γράφουν οι ιστορίες που διδασκόμαστε στο σχολείο ένα σωρό επαναστάσεις. Και δεν αναφέρουν ούτε μια λέξη για την συγκλονιστικότερη επανάσταση. Αγάπα τον εχθρό σου.
Αλήθεια, σκέφτεστε έναν κόσμο που απλά θα άκουγε αυτό που μας είπε αυτός που είναι η Χαρά και η Ζωή; Σκέφτεστε έναν κόσμο που ο καθένας θα αγαπούσε τον άλλον; Όλα αυτά που περιγράψαμε σαν κρίση παραπάνω θα υπήρχαν; Η θα μιλάγαμε για έναν άλλον κόσμο;
Αδελφοί, το πολιτισμικό μας μοντέλο δεν επιδέχεται διορθώσεις. Το πρόβλημά του είναι οντολογικό. Όπως προείπα, όλα τα προβλήματα που γεννά το σύστημα που ζούμε δεν οφείλονται σε παθολογία, αλλά είναι η φυσιολογία του. Απαιτείται άλλος τρόπος συ-νύπαρξης. Και τον δρόμο αυτό μας τον έχει δείξει ο νικητής του θανάτου.
Και είναι ο τρόπος που υπάρχει Αυτός. Ο Τριαδικός αγαπητικός τρόπος ύπαρξης. Που σημαίνει ότι ο άνθρωπος, που πλάστηκε κατ’ εικόνα Θεού και μπορεί να γίνει κατά χάρη Θεός, για να νικήσει το θάνατο (όχι το βιολογικό τέλος αλλά τον όντως θάνατο) και όλες αυτές τις αγωνίες, πρέπει να αποπειραθεί να βιώσει στο μέτρο του ανθρωπίνου εφικτού την αγαπητική τριαδική κοινωνία. Να επιχειρήσει, δηλαδή, ως μυριουπόστατος με τους άλλους συνανθρώπους του να υπάρξει αγαπητικά με όλους, φίλους και εχθρούς. Η απόλυτη πληρότητα.
Και σ’ αυτόν τον άλλο τρόπο ύπαρξης είμαστε όλοι καλεσμένοι, άξιοι και ανάξιοι. Γιατί ο Θεός αγάπη εστί. Ο Θεός δεν διαλέγει. Ο άνθρωπος επιλέγει εν ελευθερία: ή αποπειράται το ίδιο και όντως ζει ή επιλέγει να είναι νεκρός και ας επιβιώνει βιολογικά. Φυσικά επειδή ο άνθρωπος, επέλεξε να είναι πεπτωκώς, τόσο ως πρόσωπο όσο και ως μέλος μιας θεσμοθετημένης συλλογικής ομάδας, αδυνατεί να φτάσει τέλεια στον τρόπο αυτό ύπαρξης. Αν όμως αυτό δεν είναι απόλυτα εφικτό, σίγουρα είναι εφικτός ο τρόπος ζωής των Αγίων, όταν αναφερόμαστε σε προσωπικό επίπεδο και της Εκκλησίας όταν αναφερόμαστε σε συλλογικό επίπεδο. Εδώ δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Ίδιοι με μας ήταν και οι Άγιοι. Αφού, επομένως, αυτοί μπόρεσαν να ζήσουν μια άλλη ζωή, μπορούμε και ‘μεις. Ας ακολουθήσουμε λοιπόν το παράδειγμά τους και το παράδειγμα της Εκκλησίας.
Και στο τέλος - τέλος, ας επιστρατεύσουμε τη μεγαλύτερη δυνατότητα που μας χάρισε για να σχετιστούμε μαζί του και με τους συνανθρώπους μας. Την προσευχή.
Ακούμε στην ιερότερη στιγμή της Θείας Λειτουργίας και της ζωής του ανθρώπου:
«Τα Σα εκ των Σων Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα».
Αυτό είναι όλο το νόημα. Κύριε όλα είναι δικά Σου. Τίποτα δικό μας. Και Εσύ μας τα χάρισες όλα. Όπως χάρισες και τον Εαυτό Σου. Χωρίς αντάλλαγμα και χωρίς διακρίσεις. Και στον φτωχό και στον πλούσιο, στον όμορφο και στον άσχημο, στο νέο και στο γέρο. Και ‘μεις σου προσφέρουμε τώρα τα δικά σου. Δηλαδή την ύπαρξη μας. Κάνε την ό,τι Εσύ θες γιατί Δική σου είναι. Γιατί Εσύ είσαι η Αγάπη, η Ζωή και η Χαρά και ‘μεις θέλουμε να μετέχουμε στην Αγάπη, στη Ζωή και στη Χαρά.

 

Του δικαστή κ. Βαγγέλη Κωστακιώτη

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή, νομίζω, επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://www.flickr.com/photos/benheine/

 

 
Σοφοί δε προσιόντων PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

stymfΘεοί μεν γαρ μελλόντων, άνθρωποι δε γιγνομένων, σοφοί δε προσιόντων αισθάνονται.

 

ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ, ΤΑ ΕΣ ΤΟΝ ΤΥΑΝΕΑ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΝ, VIII, 7

 

Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα.
Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί,
πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων των φώτων.
Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα
αντιλαμβάνονται. Η ακοή

αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών
ταράττεται. Η μυστική βοή
τους έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων.
Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν
έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί.

 

Κωνσταντίνος Καβάφης

 

 

 

Σχόλιο

---

 

 

 

 

Υ.Γ. 1: σ. 67, Κ. Π. Καβάφης, «Άπαντα τα ποιήματα», εισαγωγή – επιμέλεια: Σόνια Ιλίνσκαγια, 2003, εκδ. Νάρκισσος.

Υ.Γ. 2: Η φωτογραφία προέρχεται από το http://3.bp.blogspot.com/_QF74fqnNiwI/TIgNrmhqUpI/
AAAAAAAAFK4/15Z_oBCjGtw/s320/STYMF.jpg

 

 
Περί Αποτελεσματικότητας PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Διαφύλαξη - Απόψεις

cowsbreedingΣτον πλατωνικό διάλογο «Πολιτεία», σε κάποιο σημείο ο σοφιστής Θρασύμαχος, ισχυρίζεται ότι, δήθεν, ο άδικος είναι φρονιμότερος· η αδικία είναι «ισχυρότερον και δυνατότερον»· ο άδικος είναι ευδαιμονέστερος. Τότε:

α) Ο Σωκράτης δείχνει ότι ο επιστήμων, ο σοφός και ο αγαθός δεν έχει την αξίωση να κρατεί πλεονεκτική θέση απέναντι στον επιστήμονα αλλά απέναντι στον ανεπιστήμονα· επειδή όμως κατά τον ισχυρισμό του Θρασύμαχου, ο άδικος διεκδικεί πάντοτε πλεονεκτική θέση απέναντι οποιουδήποτε, θα αναγκαστεί να κρατήσει την πλεονεκτική του τοποθέτηση και απέναντι στον επιστήμονα· γι’ αυτό δεν ημπορεί να είναι κατά κανένα τρόπο σοφός και αγαθός, αλλά θα είναι αμαθής και κακός. 350c

β) Η προηγούμενη απόδειξη ευκολύνει το Σωκράτη να δείξει ότι η αδικία δεν είναι κάτι το δυνατότερο και ισχυρότερο, αφού ετέθηκε προτύτερα ως βάση ότι η δύναμη εξαρτάται από την επιστημοσύνη και τη μάθηση. Η κοινή παρατήρηση, προσθέτει ο Σωκράτης, δείχνει ότι μια ομάδα ληστών δεν ημπορεί να συντηρηθεί αν τα μέλη, που την αποτελούν, δεν φέρνονται με δικαιοσύνη ο ένας απέναντι στον άλλο. Η δικαιοσύνη είναι ο εσωτερικός συνεκτικός δεσμός που καθιστά ισχυρή κάθε πόλη, κάθε ομάδα και κάθε άτομο· είναι η αρετή που κάνει κάθε πράγμα μέσα στο οποίο ενυπάρχει ικανό να επιτελεί το έργο του. 352c

γ) Αφού η δικαιοσύνη είναι για όλα τα πράγματα η αρετή που τους δίνει την ικανότητα να επιτελούν το έργο τους, αυτή καθιστά την ψυχή ικανή να ασκεί το έργο της κατά τον καλύτερο τρόπο· αφού το έργο της ψυχής είναι η ζωή, μόνο η αρετή της ψυχής, δηλαδή η δικαιοσύνη, ημπορεί να ασφαλίσει κατά τον καλύτερο τρόπο τη διεξαγωγή της ζωής μας και να μας κάνει αληθινά ευδαίμονες. [σ. XVIII, Πλάτωνος, «Πολιτεία», μτφ. Κ.Δ. Γεωργούλη, 1963, εκδ. Οίκος «Ι. Σιδέρης»]

 

Κουβεντιάζουν, λοιπόν, ο Σωκράτης και ο Θρασύμαχος, και λένε:

 

«Πολύ καλά κάνεις, κάμε μου όμως τη χάρη να δώσεις απόκριση στην ακόλουθη ερώτησή μου· έχεις την αντίληψη ότι κάποια πόλη ή ένα στρατόπεδο ή ληστές ή κλέφτες ή οποιαδήποτε άλλη σύναξη απ’ αυτές που κάνουν ομαδικές άδικες επιδρομές, θα ημπορούσε να καταφέρει κάτι, αν ο ένας σύντροφος παραβιάζει το δίκαιο στις σχέσεις του με τον άλλο; Βεβαιότατα όχι, είπε. Αν όμως δεν γίνεται αυτή η παραβίαση; δεν τα κατάφερναν καλύτερα; Μάλιστα. Και αυτό γιατί, Θρασύμαχε, η αδικία υποθέτω γεννά στάσεις και μίση και αλληλομαχίες, η δικαιοσύνη όμως ομόνοια και φιλία· έτσι δεν είναι; Λέω ναι, είπε αυτός, για να μη φιλονικώ μαζί σου. Ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό, φίλτατέ μου. Απάντησέ μου τώρα σ’ αυτό· αφού η αδικία έχει ως έργο της να δημιουργεί μίσος όπου κι’ αν παρουσιάζεται, άραγε αν παρουσιαστεί είτε σε ελεύθερους είτε σε δούλους [σ.σ. υπαλλήλους, Χ.Μ] ανάμεσα, δεν θα τους κάνει να αλληλομισούνται και να διχογνωμούν και να είναι ανίκανοι για ομαδική ενέργεια; Βεβαιότατα. Αν παρουσιαστεί ανάμεσα σε δύο, τι θα συμβεί; δεν θα πάει ο ένας απ’ εδώ και ο άλλος απ’ εκεί, δεν θα αλληλομισηθούν και δεν θα έχουν τόση έχθρα ο ένας προς τον άλλο όση και προς τους δίκαιους; Θα έχουν, είπε. Και αν, θαυμάσιε άνθρωπέ μου, παρουσιαστεί αδικία σε έναν άνθρωπο, θα χάσει την δύναμή του ή θα την έχει αμείωτη; Ας την διατηρεί αμείωτη, είπε. Δεν είναι λοιπόν φανερό, ότι η αδικία έχει μια τέτοιας λογής δύναμη ώστε σε ό,τι πράγμα κι’ αν παρουσιάζεται, είτε πόλη είναι τούτο είτε γενιά είτε στρατόπεδο, είτε οτιδήποτε άλλο, πρώτα – πρώτα το κάνει ανίκανο να ενεργεί χρησιμοποιώντας την δύναμή του, επειδή πέφτει σε στάσεις και διχόνοιες και έπειτα το ρίχνει σε έχθρα προς τον εαυτό του, προς καθετί αντίθετό του και προς το δίκαιο; δεν είναι έτσι; Βεβαιότατα. Και μέσα στην ψυχή ενός δα ανθρώπου κατοικώντας, θα εκδηλώσει, υποθέτω, όλες τις ενέργειες που προέρχονται από τη φύση της· θα τον κάμει πρώτα ανίκανο για κάθε ενέργεια, αφού θα έχει διχοστασία και διχόνοια ο ίδιος με τον εαυτό του, έπειτα εχθρό και προς τον εαυτό του και προς τους δίκαιους· είν’ έτσι; Ναι. Είναι δα, φίλε μου, και οι θεοί [σ.σ. οι δυνάμεις του νου, Χ.Μ.] δίκαιοι; Ας ειπούμε ότι είναι, είπε. ώστε, Θρασύμαχε, ο άδικος θα είναι και προς τους θεούς εχθρός, ο δίκαιος όμως θα είναι φίλος τους. Συνέχισε, είπε, την ευωχία που άρχισες με το λόγο χωρίς κανένα φόβο· εγώ δα δεν έχω σκοπό να τα χαλάσω μ’ αυτούς – εδώ φέρνοντας αντιρρήσεις στα λόγια σου. Εμπρός λοιπόν, είπα εγώ, συμπλήρωσέ μου, σε παρακαλώ, στην εντέλεια την εστίαση δίνοντας τις αποκρίσεις κατά τον ίδιο τρόπο που τώρα τις δίνεις. Λέμε ότι η έρευνά μας παρουσιάζει τους δίκαιους ως σοφότερους, καλύτερους και ικανότερους στην πράξη, τους άδικους όμως ως ολοκληρωτικά ανίκανους να κατορθώσουν με ομαδική συνεργασία κάτι, αλλά όταν λέμε πάλι ότι συμβαίνει κάποτε και μερικοί που είναι άδικοι να εκτελέσουν κάτι με ομαδική συνεργασία και σημαντική δυναμικότητα, το τελευταίο δα τούτο δεν το λέμε ολότελα σωστά· γιατί αν ήταν ολοκληρωτικά άδικοι, δεν θα ετραυούσε χέρι ο ένας από τον άλλον, αλλά είναι ολοφάνερο, ότι υπήρχε μέσα στην ψυχή του καθενός των κάποια σταλαγματιά από δικαιοσύνη και αυτή τους εμπόδιζε να φέρονται με άδικο τρόπο αναμεταξύ τους, τον ίδιο καιρό που ασκούσαν την αδικία τους επάνω στους αντιπάλους τους και εξ αιτίας αυτής κατόρθωσαν όσα κατόρθωσαν· εδόθηκαν όμως προς τα άδικα έργα όντας μισοδιεφθαρμένοι από την αδικία, γιατί όσοι είναι ολοκληρωτικά διεφθαρμένοι και στην εντέλεια άδικοι είναι και για την πράξη ολοκληρωτικά ανίκανοι». [σ. 31-32, ό.π.]

 

Σχόλιο

Στην πολιτεία μας, κανένας τομέας του επισήμου κράτους, κανένα σημείο του δημόσιου χώρου και σχεδόν καμιά οικογένεια, δεν λειτουργούν αποδοτικά, σε βαθμό που, ακόμα κι αν δεν έχουν ισοπεδωθεί ολοκληρωτικά, ασφαλώς μπορούν να θεωρηθούν ως συντρίμμια και απομεινάρια.

Οι ανθρώπινες σχέσεις μεταξύ των πολιτών έχουν εκφυλιστεί, σε μέσα διασφάλισης ωφέλειας, ενώ η μέση ανθρωπολογική κατάσταση των πολιτών έχει ταπεινωθεί σε ανάλογο βαθμό με τη μέση κατά κεφαλήν καλλιέργεια· δηλαδή στα τάρταρα.

Ο σημερινός πολίτης και ιδίως, ο σημερινός αξιωματούχος, στερείται σχεδόν εντελώς, κάθε αίσθησης δικαίου. Εγκλήματα, διαπράττονται σε κοινή, ή μη, θέα, από πρόσωπα, ή ομάδες προσώπων, χωρίς αιδώ και χωρίς διάκριση.

Η σχεδόν, παντελής έλλειψη αίσθησης δικαίου είναι υπεύθυνη για την αδυναμία των αξιωματούχων και ιδιαίτερα των λειτουργών, να κατανοήσουν και στη συνέχεια να επιλύσουν προβλήματα που άπτονται των καθηκόντων τους.

Ειδικότερα για την οικογένεια, πρέπει να πούμε ότι, σε πολύ μεγάλο βαθμό η ευημερία της εξαρτάται από τη διασφάλιση της αυτονομίας της. Όμως, στην εποχή μας, αυτή η αυτονομία έχει υποκατασταθεί από ένα οικονομικό σύστημα τη διακυβέρνηση του οποίου επιτελεί αδιαφανώς και ανεξέλεγκτα η κάστα της οικονομικής ελίτ. Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, δηλαδή από την ολοκληρωτική οικονομική κατάρρευση πατρίδας μας, θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι η σχέση, της αίσθησης δικαίου, με αυτή την οικονομική ελίτ, ομοιάζει με τη σχέση που έχουν τα «σκόρδα» με τον «έξ’ από ‘δω».

Την αίσθηση δικαίου αποκτά ο πολίτης κατακτώντας μόρφωση και καλλιέργεια. Αυτή η κατάκτηση προϋποθέτει, ο πολίτης να διαθέτει ακέραιες, τη μνήμη του, τη λογική του και την ικανότητα διασύνδεσής του με την εσωτερική του αρμονία. Οι προϋποθέσεις αυτές, όμως, δεν εκπληρώνονται για την πλειοψηφία των ενηλίκων πολιτών και για πολλά παιδιά.

Οι ουσιοεξαρτήσεις από ψυχοφάρμακα και ναρκωτικά στερούν από τους πολίτες τη δυνατότητα μόρφωσης και καλλιέργειας, άρα και τη δυνατότητα πρόσβασης στο αίσθημα δικαίου, την επίτευξη αποτελεσματικής ατομικής ή ομαδικής δράσης και την κατάκτηση μια δημιουργικής και ανθρωπινής ζωής. Η σαπίλα που συνδέεται με τη θεληματική διάδοση των ουσιοεξαρτήσεων τεκμηριώνεται και από το γεγονός ότι, πλέον, π.χ. στις Η.Π.Α., η συνταγογράφηση αντιψυχωσικών σε παιδιά 0 – 17 ετών, αυξήθηκε κατά 22% τα προηγούμενα πέντε χρόνια, ενώ 4,8 εκατ. συνταγές ψυχοφαρμάκων αφορούσαν παιδιά.

Τίποτα από όλα αυτά δεν απασχολούν την σημερινή επικαιρότητα. Αντίθετα, ο δημόσιος διάλογος έχει επικεντρωθεί αποκλειστικά στο κατά πόσον θα συγκροτηθεί μία επιπλέον εξεταστική επιτροπή της Βουλής, για την οικονομία και στο, πόσα και ποια είναι τα πολιτικά «βαρίδια» του σημερινού πολιτικού συστήματος.

Κατά τη γνώμη μου, χωρίς μαζική θεραπεία της πανδημίας ουσιοεξάρτησης που μαστίζει την πολιτεία μας, χωρίς τοποθέτηση δίκαιων, δημιουργικών και άξιων προσώπων στις θέσεις ευθύνης, χωρίς μια γιγαντιαία προσπάθεια αναβάθμισης της μόρφωσης και της καλλιέργειας των πολιτών και χωρίς να γίνει διάχυση στο – μορφωμένο και καλλιεργημένο πλέον - κοινωνικό σώμα του ελέγχου και της διαχείρισης της ελληνικής οικονομίας, αποτελεί μια βεβαιότητα, η συνέχιση της πορείας που διανύει η πολιτεία μας, από τη δομή και τη δυναμική της «Πόλεως», στη δομή και τη δυναμική ενός «Εκτροφείου καταναλωτικών Ανθρωποειδών».

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Διαφύλαξη» προκειμένου να σου παρακινήσω τους πολίτες να εξετάσουν και να μελετήσουν τη σχέση που υπάρχει μεταξύ, της αίσθησης δικαίου και της ποιότητας της ζωής τους.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://www.rotaguido.it/eng/prodotti/attrezzature-bovini/stabulazione-libera.html

 

 

 

 
Μπα, αλήθεια; PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

angryman«Ο δάσκαλος Χάκουιν ήταν φημισμένος για την αγνότητα της ζωής του και για την αυστηρότητα των ηθών στη σχολή του. Όλοι τον επαινούσαν.

Μια όμορφη νέα κοπέλα ζούσε με τους γονείς της κοντά στη σχολή. Ξαφνικά έμεινε έγκυος. Οι γονείς της θύμωσαν και ήθελαν να μάθουν ποιος ήταν ο υπαίτιος. Με πολλά παρακάλια και πολλές απειλές τελικά η κοπέλα ομολόγησε πως εραστής της ήταν ο δάσκαλος Χάκουιν.

Εξοργισμένοι οι γονείς πήγαν στο Χάκουιν να του τα ψάλλουν. Εκείνος άκουε.

‘Μπα, αλήθεια;’ είπε μόνο όταν τέλειωσαν.

Οι γονείς γύρισαν σπίτι. Όταν το παιδί γεννήθηκε το έφεραν στο Χάκουιν και το άφησαν εκεί. Στο μεταξύ ο δάσκαλος δυσφημίστηκε, έχασε την υπόληψή του στην κοινότητα, έχασε και πολλούς μαθητές. Αλλά όποτε κανένας έκανε μνεία για το επεισόδιο εκείνος απαντούσε: ‘Μπα, αλήθεια;’.

Με τη βοήθεια λίγων μαθητών που του έμειναν πιστοί, ο Χάκουιν ανάθρεψε το βρέφος δίνοντάς του όση φροντίδα μπορούσε.

Μετά από λίγους μήνες η κοπέλα δεν μπορούσε να βαστάξει πια. Κλαίγοντας ομολόγησε την αλήθεια: πως ο πατέρας του παιδιού δεν ήταν ο δάσκαλος αλλά ένας νεαρός που δούλευε στην αγορά. Οι γονείς της πήγαν αμέσως στο Χάκουιν, απολογήθηκαν και με πολλές υποκλίσεις ζήτησαν να τους συγχωρέσει. Μετά, φυσικά, ζήτησαν πίσω το παιδί, εκφράζοντας πάλι τη λύπη τους για το σφάλμα που έκαναν.

‘Μπα, αλήθεια;’ είπε εκείνος κι έδωσε πίσω το βρέφος».

 

Σχόλιο

Η πολιτεία μας, καθώς επίσης και οι πολίτες, μαστίζονται από μια πληθώρα προβλημάτων.

Υποθετικά ομιλώντας, αν κάποιος γνώριζε τις λύσεις αυτών των προβλημάτων και με δεδομένες τις πανδημικές ελλείψεις σε νηφαλιότητα και ευθυκρισία οι οποίες έχουν επικρατήσει στην πολιτεία, τι θα συνέβαινε, άραγε, αν αυτές οι λύσεις κοινολογούνταν;

Ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε!

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

Υ.Γ. 2: η ιστορία προέρχεται από εδώ και η φωτογραφία από το http://www.centersite.org/images/root/angry_man_with_fist_stockxpertcom_id134973_300x198.jpg?0.3294074564192896 
 
Η χελώνα καρέτα – καρέτα και το χαμένο κλειδί PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

carettacarettaΑφορμή για το σημερινό άρθρο υπήρξε η συνομιλία που είχα με μια νεαρότατη φίλη μου σχετικά με την ανάγκη διάσωσης της υπό εξαφάνιση χελώνας καρέτα – καρέτα.

Η φίλη μου, αφού παρουσίασε σφαιρικά το ζήτημα περιλαμβάνοντας και το ρόλο που διαδραματίζει ο ανθρώπινος παράγοντας, ως απειλή εξαφάνισης του υπέροχου αυτού πλάσματος, αναφέρθηκε ειδικά στο περιστατικό βασανισμού από άνθρωπο, μιας χελώνας καρέτα – καρέτα. (το άρθρο προέρχεται από το www.agonaskritis.gr)

 

«Αλλά αυτό που είδα δεν έπρεπε ΠΟΤΕ να έχει συμβεί. Ο «Νικόλας», μια αρσενική Καρέτα διακομίστηκε στο Κέντρο Διάσωσης Θαλάσσιων Χελωνών του ΑΡΧΕΛΩΝ από τη Μύκονο πριν από λίγες ημέρες. Είχε ένα πολύ σοβαρό τραύμα στο κεφάλι, το οποίο είχε προκληθεί με πρόθεση από μοχθηρό και κακόβουλο ανθρώπινο χέρι.

Δυστυχώς αυτή φαίνεται να είναι η «μοίρα» πολλών θαλάσσιων χελωνών που βρίσκονται στις ελληνικές θάλασσες. Οι προσπάθειες που καταβάλλονται να αλλάξει αυτό το καθεστώς, μέσω της πληροφόρησης και της εκπαίδευσης, είναι πολλές αν και μέχρι τώρα τα αποτελέσματα είναι αργά αλλά ενθαρρυντικά.

Εν τούτοις στην περίπτωση του «Νικόλα», ο νους αυτού του αυθαίρετου και στυγερού ατόμου δεν σταμάτησε εκεί. Αφού τσάκισε το κεφάλι του άμοιρου ζώου, εξακολούθησε να τον βασανίζει. Σφυροκόπησε όχι ένα αλλά δύο καρφιά στο κρανίο του, προκαλώντας μη αναστρέψιμη βλάβη στον εγκέφαλό του, αφήνοντάς τον όμως ακόμη ζωντανό με αφόρητους πόνους.

Αυτού του είδους η συμπεριφορά με αρρωσταίνει. Με κάνει να ντρέπομαι για το ανθρώπινο είδος. Πώς μπορεί ένα άνθρωπος να κάνει κάτι τέτοιο; Στην οικογένειά μου, υπάρχουν πολλοί ψαράδες. Με μεγάλωσαν και με έμαθαν να δείχνω σεβασμό για τη φύση και όλα τα ζώα».

 

Στη φίλη μου, για να μπορέσει να καταλάβει καλύτερα την άποψή μου για το ζήτημα, αφηγήθηκα την ινδική ιστορία με το χαμένο κλειδί:

 

«Επιστρέφοντας ένας οικοδεσπότης στο σπίτι του, κάποιο βράδυ, προσέγγισε την εξώπορτά του η οποία δεν ήταν φωτισμένη, έβγαλε από την τσέπη του το κλειδί για να ξεκλειδώσει, όμως, το κλειδί του έπεσε στο έδαφος. Φως δεν υπήρχε, το έψαχνε, δεν το εύρισκε, οπότε έφυγε από την εξώπορτα και περπάτησε μέχρι τον πλησιέστερο στύλο δημόσιου φωτισμού και άρχισε εκεί να ψάχνει για το χαμένο του κλειδί. Μετά από λίγη ώρα, τον βλέπει ένας περαστικός. ‘Τι ψάχνεις να βρεις;’ ρώτησε ο περαστικός. ‘Το κλειδί που έχασα κοντά στην εξώπορτα’, απάντησε ο οικοδεσπότης. ‘Αφού το έχασες στην εξώπορτα, γιατί το ψάχνεις εδώ και όχι εκεί που το έχασες;’, ρώτησε ο περαστικός. ‘Το ψάχνω εδώ γιατί εδώ έχει φως και βλέπω, ενώ στην εξώπορτα έχει σκοτάδι και δε βλέπω εκεί».

 

Τα προβλήματα που μαστίζουν τις σημερινές κοινωνίες, τόσο η απειλή εξαφάνισης της χελώνας καρέτα - καρέτα όσο και όλα τα υπόλοιπα, οφείλονται, όλα, στις συμπεριφορές και τις επιλογές των ανθρώπων. Με τη σειρά τους, οι ανθρώπινες συμπεριφορές και επιλογές, όλες τους οφείλονται στην αντίληψη της ανθρώπινης ταυτότητας (εκείνο που νομίζει ότι είναι, η αντίληψή του για τον εαυτό του) και στην ανθρώπινη νοοτροπία (δηλαδή, στη γλώσσα {έννοιες και συντακτικό} με την οποία σκέφτεται).

Όταν η άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους με μη ρεαλιστικό τρόπο και όταν η νοοτροπία τους δεν εικονίζει ρεαλιστικά τη δομή και τη δυναμική του κτιστού κόσμου εντός του οποίου ζει τη ζωή του, με άλλα λόγια, όταν χαρακτηρίζεται από έλλειμμα μόρφωσης και καλλιέργειας, τότε η συμπεριφορά του, κατ’ ανάγκη, θα χαρακτηρίζεται από εγωισμό, ιδιοτέλεια, μοχθηρία, βία κ.λπ. Τότε, ο άνθρωπος, θα προκαλεί ο ίδιος, χωρίς μάλιστα να το αντιλαμβάνεται, όλα εκείνα τα προβλήματα που μαστίζουν τις κοινωνίες και στη συνέχεια, θα αναζητεί εντός των κοινωνιών, τρόπους για να τα επιλύσει. Μάταια όμως. Μέχρι να μάθει τους τρόπους (μέσω της μόρφωσης και της καλλιέργειας) να παρατηρεί και να αλλάζει ο ίδιος, τον εαυτό του (δηλαδή, την ταυτότητα και τη γλώσσα της σκέψης του), τα κοινωνικά προβλήματα θα πολλαπλασιάζονται και θα διαιωνίζονται.

Κατέληξα, λοιπόν, λέγοντας στη φίλη μου: «Όσο κι αν προσπαθούμε να απαλλαγούμε από τα κοινωνικά προβλήματα που τόσο μας βασανίζουν, τίποτα ουσιώδες δεν θα καταφέρουμε, αν δεν φροντίσουμε προηγουμένως να θεραπεύσουμε, τη δική μας μοχθηρία, τη δική μας κακία, τη δική μας τάση να χρησιμοποιούμε τη βία (στη μεγάλη ποικιλία μορφών της) για να ικανοποιούμε τις επιθυμίες μας σε βάρος των άλλων, τη δική μας απόφαση να λέμε ψεύδη συνεχώς, τη δική μας φυγοπονία, τη δική μας απόφαση να ζήσουμε τη ζωή μας με τους όρους της φύσης (δηλαδή, του υλικού συμφέροντος και της υλικής επιβίωσης) και όχι με τους όρους της σχέσης (δηλαδή, της ένωσής μας με τους άλλους ανθρώπους και την υπόλοιπη δημιουργία, της Αγάπης). Η χελώνα καρέτα – καρέτα θα διασωθεί αν και μόνο αν εργαστούμε για την αναβάθμιση της μόρφωσης και της καλλιέργειας των ανθρώπων, αφού προηγουμένως θεραπεύσουμε την πανδημία ουσιοεξάρτησης που μαστίζει τις κοινωνίες. Τότε, θα έχουμε δρομολογήσει ανεπίστρεπτα τη θεραπεία και όλων των υπολοίπων προβλημάτων των ανθρώπινων κοινωνιών».

Η φίλη μου με αποχαιρέτησε σιωπηλά, κοιτάζοντάς με κατάματα. Στο βλέμμα της διέκρινα αμυδρά, ελπίδα και γαλήνη. Με κάποιο «μαγικό» τρόπο μου τα μετέδωσε· και την ελπίδα και τη γαλήνη.

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία»  επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει τη «γλώσσα» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://foinikas-epsilon.blogspot.com/2009/11/blog-post_19.html

 

 
Η Χώρα της Χαμένης Ευτυχίας PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

 

orgomaΟ Φτωχός και ο Προφήτης

 

«Μερικοί λένε πως ήταν ο ίδιος ο Προφήτης. Άλλοι πως επρόκειτο για έναν δερβίση που είχε φτάσει την αγιότητα. Άλλοι πάλι μιλούσαν για χριστιανό ασκητή, ενώ άλλοι βεβαίωναν πως ήταν ο ίδιος ο Μωυσής.

Όποιος και να ‘ταν ήταν ένας άγιος του Θεού και περιδιάβαινε τα μέρη της δυτικής ακτής που συνόρευαν με τη Χώρα της Χαμένης Ευτυχίας. Εκεί ήταν έρημος αλλά που και που συναντούσες καμιά όαση με λίγο νερό, λίγο πράσινο και λίγο ίσκιο να ξαποστάσεις. Στις περιοδείες του ο άγιος βοηθούσε τους ανθρώπους που του το ζητούσαν με συμβουλές και προσευχές, κάποτε και με φαρμακευτικά βότανα.

Σε μια κοινότητα άκουσε πως υπήρχε ένας φτωχός που δεν είχε ούτε ρούχα να φορέσει. Ο φουκαράς, του είπαν, ντρεπόταν τόσο πολύ που συχνά θαβόταν στην άμμο στον ίσκιο κάποια φοινικιάς και δεχόταν ό,τι ξεροκόμματα του πρόσφεραν οι περαστικοί. Περνώντας από ‘κει ο άγιος σταμάτησε και τον ρώτησε αν μπορούσε να τον βοηθήσει.

‘Σεβαστέ μου άγιε’, του είπε ο φτωχός, ‘δεήσου στον καλό Θεό να μου δώσει τα μέσα να ζω και ‘γω πιο υποφερτά σαν άνθρωπος. Βλέπει το χάλι μου. Εσένα ο Θεός θα σε ακούσει’.

Στη μεγάλη του συμπόνια, ο άγιος έκανε τη χάρη που του ζήτησε ο φτωχός. Την ίδια ώρα γονάτισε και προσευχήθηκε με όλη την αγνότητα της καρδιάς του και προχώρησε στην περιοδεία του. Αργότερα, σε κάποια πόλη άκουσε πως ο φτωχός εκείνος είχε πλουτίσει και μάλιστα σύντομα.

Μετά από αρκετό καιρό ξαναπέρασε από το ίδιο μέρος. Καθώς σκεφτόταν να ρωτήσει για το φτωχό που είχε γίνει πλούσιος, είδε ένα μεγάλο μπουλούκι να μαζεύεται στην κεντρική πλατεία όπου επρόκειτο να κρεμάσουν ένα φονιά. Ρώτησε ποιος ήταν και έμαθε πως επρόκειτο για τον ίδιο εκείνο φτωχό. Από τότε που πλούτισε έκανε γλέντια και αδικίες διάφορες. Τις προάλλες μάλιστα είχε μεθύσει πολύ, καυγάδισε με έναν από τους συνεργάτες του και τον σκότωσε.

Ο άγιος κατάλαβε τότε πως η άκριτη βοήθεια σε ανάξιους ανθρώπους δεν είναι χρήσιμη. Συχνά ο αδύναμος, παίρνοντας στα χέρια του δύναμη, γίνεται σκληρός και βασανίζει τους φτωχούς και αδύναμους. Ομολόγησε τη μεγάλη σοφία του Δημιουργού που έπλασε τον κόσμο όπως ήταν πλασμένος και ζήτησε συγχώρεση για το λάθος του. Έλεγε έκτοτε στους φτωχούς που έρχονταν να τον δουν: ‘Εκείνος που δεν σε κάνει πλούσιο ξέρει καλύτερα από σένα το συμφέρον σου’».

 

Σχόλιο

Τις «αυριανές» συνθήκες της καθημερινότητας ενός προσώπου (μιας ομάδας, ενός έθνους, κ.λπ.) καθορίζουν οι «σημερινές» επιλογές του.

Τις «σημερινές» συνθήκες της καθημερινότητάς του καθόρισαν οι «χθεσινές» επιλογές του. Τις «χθεσινές» συνθήκες, οι «προχθεσινές» επιλογές, κ.ο.κ.

Στην πολιτεία μας, σήμερα, κυριαρχούν η ανελευθερία, η αδικία, η φτώχια, η αμορφωσιά, η λεπτή βία και η πολυδιάστατη καταπίεση, η έλλειψη αυθεντικότητας και εμπιστοσύνης στις σχέσεις και την επικοινωνία, η ανεντιμότητα, η έλλειψη νηφαλιότητας και δημιουργικότητας, η έλλειψη ελπίδας και προοπτικής.

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Θα έπρεπε να συμβαίνει κάτι διαφορετικό; Γιατί θα έπρεπε να είναι αλλιώς τα πράγματα;

Το κόστος της αναλήθειας είναι μικρότερο, ίσο, ή μεγαλύτερο από το κόστος της αλήθειας; Το κόστος της ανεντιμότητας, σε σχέση με εκείνο της εντιμότητας; Το κόστος της ιδιοτέλειας, σε σχέση με το κόστος του πατριωτισμού; Το κόστος της έντιμης και έμπρακτης ανάληψης προσωπικής ευθύνης και ρίσκου, σε σχέση με το κόστος του ‘νίπτω τας χείρας μου’; Το κόστος του φιλοτομαρισμού, σε σχέση με το κόστος της αλληλεγγύης; Το κόστος της αμορφωσιάς, σε σχέση με το κόστος της μόρφωσης; Το κόστος της ουσιοεξάρτησης, σε σχέση με το κόστος της απεξάρτησης; Το κόστος της προδοσίας, σε σχέση με το κόστος της Δημοκρατίας; Το κόστος της αδικίας, σε σχέση με το κόστος της δικαιοσύνης; Το κόστος του μίσους, σε σχέση με το κόστος της Αγάπης;

Οι απαντήσεις που έμπρακτα δίνει ο κάθε πολίτης και η κάθε χώρα, διαμορφώνουν τις επόμενες συνθήκες της καθημερινότητας εκάστου· νομοτελειακά.

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» προκειμένου να παρακινήσω τους πολίτες να δράσουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://dim-stanou.chal.sch.gr/georgia%20sto%20xorio%20mas.htm

 

 
Laser versus ΦΠΑ PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

gfagiecharmillesΗ βιομηχανία GF AgieCharmilles κατασκευάζει αυτόματες μηχανές βιομηχανικής παραγωγής, μεταξύ των οποίων και κοπτικά ρούτερ τεχνολογίας Laser.

Απευθύνεται στην παγκόσμια αγορά και ανήκει στον ελβετικό όμιλο επιχειρήσεων George Fisher Group, ο οποίος διαθέτει 50 έδρες διεθνώς.

Απασχολεί 2.543 υπαλλήλους και το 2009 η αξία των πωλήσεών του ανήλθε στα 440,5 εκατ. €.

Στην πολιτεία μας που δεν παράγει ούτε οδοντογλυφίδες, το δημόσιο ενδιαφέρον επικεντρώνεται αποκλειστικά στο αν θα αυξηθεί ο ΦΠΑ και στα μικροκομματικά παίγνια και κουτσομπολιά.

 

Οι έλληνες, κοιμόμαστε και ονειρευόμαστε ότι χωρίς λεφτά δεν γίνεται τίποτα.

Θα ξυπνήσουμε ποτέ για να θυμηθούμε ότι με μυαλό και με ψυχή, γίνονται τα πάντα;

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» προκειμένου να παρακινήσω τους πολίτες να δράσουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Υ.Γ. 2: η πληροφορίες και η φωτογραφία προέρχονται από εδώ http://www.gfac.com/gfac.html

 

 
Η ανατομία της θυματοποίησης PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

liberty01Εσχάτως, υπέπεσε στην αντίληψή μου μια χαρακτηριστική περίπτωση θυματοποίησης. Με αυτό σαν αφορμή, σκέφτηκα ότι θα ήταν, ίσως, χρήσιμο, σήμερα, να ασχοληθώ με τη δομή και τη δυναμική της θυματοποίησης.

Εν αρχή είναι η έλλειψη μόρφωσης και καλλιέργειας των ανθρώπων (δηλαδή, η αδυναμία διάκρισης του αληθινού από το ψευδές, του μόνιμου από το προσωρινό, του ουσιώδους από το επουσιώδες). Αποτελέσματα αυτής της έλλειψης είναι, οι άνθρωποι, αφενός να κατηγοριοποιούν τις οντότητες που παρατηρούν, σε δίπολα  ακραία αντίθετων και απολύτως μόνιμων ιδιοτήτων (άσπρο – μαύρο, καλό – κακό, κακομοίρης – καλομοίρης, πετυχημένος – αποτυχημένος, φερέγγυος – αφερέγγυος, υγιές – ασθενές, κ.λπ.) και αφετέρου, να μην αντιλαμβάνονται τη διάκριση μεταξύ του φαινομένου (δηλαδή, του ορατού δια γυμνού οφθαλμού) από το νόημα αυτού του φαινομένου (δηλαδή, από την αιτία, από το σκοπό).

Ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος συμβόλων. Το σύνολο των συμβόλων αυτών, καθώς επίσης και η σχέση μεταξύ τους, αποτελούν την κοσμοεικόνα μας (δηλαδή, τον τρόπο με τον οποίο αποφασίσαμε να ‘βλέπουμε’ {δηλαδή, να ερμηνεύουμε} την αδιευθέτητη πραγματικότητα προκειμένου να μεγιστοποιούμε την πιθανότητα της αυτοσυντήρησής μας).

Μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία, ο άνθρωπος χαρακτηρίζεται από το σύμβολο «κοινωνική ταυτότητα», το οποίο, με δυναμικό τρόπο, αποδίδουν σ’ αυτόν τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας. Ειδικά στις κοινωνίες που χαρακτηρίζονται από έλλειψη μόρφωσης και καλλιέργειας, αυτή η κοινωνική ταυτότητα κατ’ ουσίαν έχει διπολικό χαρακτήρα: «αποδεκτός», ή, «απορριπτέος». Τότε, διεξάγεται αενάως ένας συμβολικός εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των «αποδεκτών» και των «απορριπτέων», με στόχο, οι μεν «αποδεκτοί» να διαφυλάξουν (ή να ισχυροποιήσουν) την κοινωνική τους ταυτότητα και οι δε «απορριπτέοι» να αποκτήσουν την κοινωνική ταυτότητα «αποδεκτός».

Η συνήθης, σε αυτού του είδους κοινωνιών, τακτική που εφαρμόζουν, τόσο οι «αποδεκτοί», όσο και οι «απορριπτέοι» είναι η (θεωρούμενη) θυματοποίηση.

(Θεωρούμενη) θυματοποίηση, ειδικά εντός μιας ελλειμματικής σε μόρφωση και καλλιέργεια κοινωνία, είναι μια τριμερής συνεργασία με την οποία ο (θεωρούμενος) θύτης, το (θεωρούμενο) θύμα και ο (τοπικός ή ευρύτερος) κοινωνικός περίγυρος συνδιαμορφώνουν ένα νέο συμβολικό δίπολο, μέσω του οποίου, ο μεν (θεωρούμενος) θύτης αναβαπτίζεται συμβολικά, κατηγοριοποιούμενος ως «αποδεκτός», ενώ το δε (θεωρούμενο) θύμα ταυτοποιείται κοινωνικά ως «απορριπτέο».

Ας εξετάσουμε, για παράδειγμα, τη συνήθη περίπτωση της μεθόδου εκπόρνευσης γυναικών που ζουν σε κλειστές κοινωνίες: σε ανύποπτο χρόνο (π.χ. στον καφέ, ή στο ποτό της) χορηγείται στο (θεωρούμενο) θύμα μια ψυχοτρόπος ουσία (ενδεχομένως, συγκεκριμένο ψυχοφάρμακο που προκαλεί ακραία σεξουαλική διέγερση και της οποίας η χρήση απαγορεύτηκε όταν αποδείχτηκε ότι ήταν υπεύθυνη για μια σωρεία βιασμών). Στη συνέχεια, η γυναίκα, στερούμενη τη νηφαλιότητά της, συμμετέχει με ακραία συμπεριφορά σε ένα πολυπρόσωπο σεξουαλικό όργιο, φαινομενικά, με τη θέλησή της, ενώ λαμβάνονται φωτογραφίες από τη συνεύρεση αυτή. Στη συνέχεια και όταν η γυναίκα ανακτήσει τη νηφαλιότητά της, ο (θεωρούμενος) θύτης, της θέτει εκβιαστικά το εξής ψευδοδίλημα: ή θα εκπορνευτής, ή με τις φωτογραφίες σου, θα σε διασύρω για το υπόλοιπο του βίου σου, σε οποιοδήποτε κοινωνικό περιβάλλον και αν καταφύγεις. Το (θεωρούμενο) θύμα, εξετάζοντας το ζήτημα εντός ενός πλαισίου ασύμμετρης πληροφόρησης και νομίζοντας ότι τα ‘θελε και τα ‘παθε, νοιώθει εντελώς εσφαλμένα και αδικαιολόγητα, ενοχή και ντροπή. Λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη και τις τάσεις του κοινωνικού περίγυρου, να κρίνει τα πράγματα με βάση τα φαινόμενα και όχι το νόημά τους και όντας χαιρέκακο, να εκμεταλλεύεται τις όποιες ευκαιρίες για ενίσχυση της προσωπικής του ένταξης, τελικά, η γυναίκα αποφασίζει να αποδεχτεί την εκπόρνευσή της. Σ’ αυτή την εκπόρνευση ο κοινωνικός περίγυρος συνεργεί παθητικά και ενεργητικά. Παθητικά, επειδή κρίνοντας επιφανειακά και διπολικά τα πράγματα, εκπληρώνει την αναγκαία και ικανή συνθήκη τέλεσης εκβιασμού στο (θεωρούμενο) θύμα και ενεργητικά, επειδή θα εξαναγκάσει τη γυναίκα, που αρχικά μπορεί να μην ενέδωσε στον εκβιασμό, τελικά να υποκύψει, μέσω του κοινωνικού κανιβαλισμού στον οποίο θα την υποβάλλει όταν ο (θεωρούμενος) θύτης κοινοποιήσει τις εκβιαστικές φωτογραφίες.

Οι (θεωρούμενες) θυματοποιήσεις δεν εκδηλώνονται αυτόνομα και ανεξάρτητα μεταξύ τους, αλλά, εκδηλώνονται αλυσιδωτά με τη μορφή ακολουθιών (θεωρούμενων) θυματοποιήσεων, εντός των οποίων, ένα πρώην (θεωρούμενο) θύμα, επιλέγει να παίξει το ρόλο του (θεωρούμενου) θύτη, έχοντας προηγουμένως διδαχθεί αυτό το ρόλο από άλλο πρόσωπο το οποίο, στον προηγούμενο κρίκο της αλύσου (θεωρείται ότι) θυματοποίησε τον ίδιο.

Η πραγματικότητα για τη (θεωρούμενη) θυματοποίηση

Η (θεωρούμενη) θυματοποίηση, στην πραγματικότητα είναι μια ευλογημένη ευκαιρία για επίτευξη προόδου στο οιονεί αγώνισμα της αυτογνωσίας.

Η «ζωή», επιβάλλει στο θεωρούμενο θύτη και πραγματικό θύμα την επανάληψη της θυματοποίησης ως «μάθημα», ενώ θέτει στα υπόλοιπα δύο μέρη, ξεχωριστά, στο  (θεωρούμενο) θύμα και στον κοινωνικό περίγυρο, ένα δίλημμα προς επιλογή: «Αλήθεια» (ευθύνη, σχέση), ή, «Ψεύδος» (συμφέρον, φύση);

Στον κοινωνικό περίγυρο, λέει η «ζωή»: σου προσφέρω την ευκαιρία να απολαύσεις την ψευδαίσθηση της ασφάλειας και της δύναμης του όχλου, αρκεί να κάνεις τα στραβά μάτια και να συντρίψεις ένα ανθρώπινο πλάσμα που δεν γνωρίζεις αν αξίζει αυτή τη συντριβή. Φαινομενικά δε θα υποστείς αρνητικές συνέπειες, ενώ θα καταφέρεις να επαυξήσεις, λίγο έστω, την απόσταση που διαχωρίζει συμβολικά τους «αποδεκτούς» από τους «απορριπτέους». Εναλλακτικά, μπορείς να ισχυροποιήσεις το χαρακτήρα δικαίου που διέπει την κοινωνία σου ακολουθώντας τον κανόνα «μηδενί δίκην δικάσεις πριν αμφί μύθοιν ακούσεις» [Φωκυλίδης, 6ος αι. π.Χ.] και ρισκάροντας ακόμη και την ριζική ανατροπή του κατεστημένου κοινωνικού status quo. Αν διαλέξεις τη βία, τότε γίνεσαι ένα πραγματικό θύμα, το οποίο αναγκαστικά θα υποστεί το μάθημα της ομαδικής θυματοποίησης (όσοι δυσκολεύονται να αντιληφθούν την έννοια, ομαδική θυματοποίηση, ας αναλογιστούν, π.χ. 600.000 άνεργοι άνθρωποι, 300 δις € δημόσιο χρέος, πανδημία ουσιοεξάρτησης, πανδημία εμφανούς και αφανούς εκπόρνευσης, κρατική υποτέλεια και κηδεμονία, συνολική κατάρρευση κρατικών θεσμών, κατάρρευση δομών παραγωγής νέου πλούτου, κατάρρευση θεσμού οικογένειας, ανθρωπολογική κατάρρευση πολιτών, μαζική φτώχια, έλλειψη προοπτικής, καταιγισμός λουκέτων στις επιχειρήσεις, κατάρρευση της εμπιστοσύνης, κ.λπ.). Αν διαλέξεις την αυτοθυσία – αυτοπροσφορά – αυτοπαράδοση, τότε, γίνεστε Άνθρωποι.

Στο (θεωρούμενο) θύμα, λέει η «ζωή»: Η αγάπη μου για σένα είναι τόσο μεγάλη που το μικρό σου κεφαλάκι δε φτάνει για να συλλάβει μια τόσο μεγάλη αγάπη. Θέλω να απαλλαγείς από τις ψευδαισθήσεις σου αναφορικά με το ποιος είσαι. Γι’ αυτό, τσαλαπατάω, συντρίβω, κονιορτοποιώ όλα εκείνα που εσφαλμένα νομίζεις ότι είσαι (δηλαδή, το όνομά σου, τη φήμη σου, τις σχέσεις σου, την περιουσία σου, τις γνώσεις σου, τις ιδιότητές σου, τις ικανότητές σου, τα προτερήματά σου, τα ελαττώματά σου, κ.λπ.) ώστε να σου δώσω την ευκαιρία, να παρατηρήσεις ότι ενώ αυτά χάνονται παθαίνοντας, εσύ ο ίδιος συνεχίζεις να τα παρατηρείς, μη παθαίνοντας. Και έτσι, να καταλάβεις ποιος πραγματικά Είσαι. Αν διαλέξεις να αρνηθείς την αποκοπή σου από την ψευδή σου ταυτότητα και θυματοποιήσεις κάποιον άλλον, τότε γίνεσαι εσύ ο ίδιος ένα πραγματικό θύμα, το οποίο, αναγκαστικά, θα υποστεί ξανά το «μάθημα» της θυματοποίησής. Αν διαλέξεις τη θυσία του ψεύτικου εαυτού σου, τότε θα δεχτείς την ευλογία της γέννησης του αληθινού Εαυτού σου και θα γίνεις ένας αληθινός Άνθρωπος.

Για την πληρέστερη κατανόηση της (θεωρούμενης) θυματοποίησης, θα ήταν, ίσως, χρήσιμο να αναλογιζόμαστε, τόσο τις συλλογικές, όσο και τις ατομικές επιλογές μας των τελευταίων 3, ή 5, ή 25 χρόνων και να τις συγκρίναμε με τις συλλογικές, οικογενειακές και προσωπικές συνθήκες και προοπτικές της ζωής μας. Νομίζω ότι μια τέτοια σύγκριση θα μας βεβαίωνε το γεγονός ότι είναι απλούστατος ο τρόπος με τον οποίο η συλλογική, οικογενειακή και προσωπική ζωή μας, μπορούν όλες να χαρακτηρίζονται ταυτόχρονα από, ειρήνη, αρμονία, αγάπη, δικαιοσύνη, ελευθερία, αλληλεγγύη, ασφάλεια και όλα τα καλά του Θεού.

Αυτά είχα να πω για τη (θεωρούμενη) θυματοποίηση και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Όποιος δεν κατάλαβε, ας μην ανησυχεί. Η «ζωή» από μόνη της θα του προσφέρει τα κατάλληλα «μαθήματα», ξανά και ξανά, μέχρι, κάποτε, να καταλάβει.

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το www.tombombon.com/paris_liberty.jpg

 

 

 

 
Το πάτημα της Ελπίδας PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

 

  • enya2300+ δις €, δημόσιο χρέος
  • 300.000+ άνεργοι άνθρωποι
  • «Η εμπορία γυναικών και παιδιών έχει βρει τα τελευταία χρόνια πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης και στη χώρα μας. Σύμφωνα με τη δική σας καταγραφή πόσες γυναίκες και παιδιά έχουν εισέλθει στη χώρα μας και εξαναγκάζονται στην πορνεία; Από ποιες χώρες; Κατά την ενδεκαετία 1990-2000, με τη χρήση διάφορων μορφών εξαναγκασμού, προωθήθηκαν και εγκαταστάθηκαν στην πορνεία στην Ελλάδα από δίκτυα διεθνοσωματεμπόρων κατ' ελάχιστο 77.500 αλλοδαπές γυναίκες και νεαρές κοπέλες. Επιπλέον, προωθήθηκαν περίπου 500 παιδιά, αγοράκια και κοριτσάκια ηλικίας έως και 13 ετών για κάθε σεξουαλική χρήση. Μεγάλος αριθμός γυναικών, κοριτσιών και παιδιών διαμετακομίστηκε μέσω Ελλάδας σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συχνά όμως η Ελλάδα αποτέλεσε και τον τόπο πρώτης εκπόρνευσης. Αποκορύφωμα αποτέλεσε το έτος 1997, όταν στην Ελλάδα θήτευσαν εξαναγκαστικά στην πορνεία σχεδόν 22.000 θύματα εξαναγκασμού (εκτός των νόμιμα και παράνομα εκδιδομένων Ελληνίδων και αλλοδαπών). Τα επόμενα χρόνια υπήρξε μια ήπια κάμψη. Για παράδειγμα, το 2000, ο πληθυσμός των εξαναγκαστικά εκδιδομένων έφτασε τις 19.500 γυναίκες και ανήλικα. Η μέση πορνική θητεία των εξαναγκαστικά εκδιδομένων πλησιάζει τους 33 μήνες. Βασικές χώρες προέλευσης είναι η Ρωσία, η Ουκρανία, η Αλβανία και η Βουλγαρία. Ακολουθούν η Ρουμανία και η Μολδαβία κ. ά. Το 2000, οι Ουκρανές που εξαναγκάστηκαν σε πορνεία στην Ελλάδα ξεπέρασαν σε αριθμό τις Ρωσίδες (περίπου 6.500 έναντι 6.300). Τα προηγούμενα χρόνια οι Ρωσίδες είχαν αποτελέσει την πλειονότητα… Πόσα δίκτυα διακίνησης γυναικών και ανηλίκων, υπάρχουν στη χώρα μας και πως λειτουργούν; Που εδρεύουν; Αληθεύει ότι το αλβανικό δίκτυο, είναι και το πιο σκληρό στις μεθόδους που ακολουθεί; Τα βασικά δίκτυα είναι τέσσερα - κατά σειρά ισχύος το έτος 2000: ουκρανικό, ρωσικό, αλβανικό, βαλκανικό (με έδρες στη νότια Βουλγαρία). Όλα τα δίκτυα στελεχώνονται και από Έλληνες. Είναι γεγονός ότι το αλβανικό δίκτυο σωματεμπορίας χαρακτηρίζεται από τις πλέον βάρβαρες μεθόδους διαχείρισης γυναικών και παιδιών. Αυτό οφείλεται σε ορισμένες πολιτιστικές ιδιαιτερότητες (απουσία κάποιων συντεταγμένων ανθρωπισμού που θεωρούνται ως καθημερινά αυτονόητα στη σύγχρονη Ευρώπη), τις ιδιαίτερες δυσκολίες στην προώθηση, εγκατάσταση και εκμετάλλευση, την ασταθή ποιότητα του κεφαλαίου γυναικών και παιδιών προς εκμετάλλευση, την προώθηση σε αγορές με χαμηλό πορνικό μίσθωμα κοκ … Γυναίκες έρχονται από άλλες χώρες στην Ελλάδα, με την υπόσχεση μιας καλύτερης ζωής. Για τις ανυπάκουες υπάρχουν βασανιστήρια και τι είδους; Ξυλοδαρμός, στέρηση δυνατότητας ικανοποίησης βασικών αναγκών, άρνηση παροχής βασικών υπηρεσιών (πχ. οδοντιάτρου σε περίπτωση πονόδοντου) ατομικός, ομαδικός ή/και συμβολικός βιασμός, πολύμορφος εξευτελισμός - ταπείνωση, χαρακώματα, στέρηση φαγητού, νερού, ένδυσης, θέρμανσης, απομόνωση. Εκτέλεση, απλή-στιγμιαία ή συμβολική-παρατεταμένη με σκοπό την τρομοκράτηση άλλων. Η ποικιλία και φαντασία είναι απέραντη… Στην Ελλάδα εκδίδονται και παιδιά; Έναντι ποίου μισθώματος; Το πορνικό μίσθωμα για τη χρήση παιδιού κυμάνθηκε από 50 έως 300 χιλιάδες δραχμές (150-600 €) - για τη συνήθη χρήση. Η μέγιστη τιμή που διασταυρώθηκε έφτασε τα 13 εκατ. δρχ. Γενικά δεν υπήρξαν σταθερές τιμές στην αγορά παιδιών, αφού και η ίδια η αγορά ήταν ασταθής». [πηγή, www.ert.gr]
  • Το εκπαιδευτικό σύστημα αποτελεί έναν παραγωγό αμόρφωτων πολιτών.
  • Το δικαστικό σύστημα αποτελεί μια καρικατούρα ενσάρκωσης δικαίου.
  • Το σύστημα δημόσιας υγείας αποτελεί ένα μνημείο εμπορευματοποίησης της ανθρώπινης υγείας.
  • Το σύστημα εθνικής άμυνας αποτελεί, εκείνο που γνωρίζουμε, όλοι όσοι υπηρετήσαμε στρατιωτική θητεία, ότι αποτελεί.
  • Οι κρατικές υπηρεσίες μαζί με το πολιτικό σύστημα και τον πνευματικό κόσμο, αφενός, ενσαρκώνουν την ομοιοστασία της οικονομικής ελίτ και αφετέρου, αδυνατούν να λύσουν το οποιοδήποτε πρόβλημα.
  • Η πανδημία ουσιοεξάρτησης αφορά όλες τις ελληνικές οικογένειες, χωρίς ούτε και μία εξαίρεση.

 

Γιατί φτάσαμε ως εδώ;

 

Οι έλληνες αποτελούν έναν (1) ενιαίο ζωντανό οργανισμό. Όμως, η δομή και ο τρόπος λειτουργίας της πολιτείας μας βασίζονται στην άρνηση του προηγούμενου δεδομένου.

 

«Ο δικός σας κόσμος είναι χωρισμένος ενάντια στον εαυτό του, γιατί και το Εγώ μέσα σας είναι έτσι χωρισμένο.

Ο δικός σας κόσμος είναι όλο φράγματα και φράχτες, γιατί το Εγώ μέσα σας είναι ένα Εγώ φραγμάτων και φραχτών. Μερικά πράγματα τα φράζει έξω σαν ξένα απ’ αυτό. Άλλα τα φράζει μέσα σαν συγγενικά μ’ αυτό. Όμως εκείνα έξω από το φράχτη πάντοτε εισδύουν μέσα κι εκείνα μέσα από το φράχτη πάντα διαφεύγουν προς τα έξω. Γιατί, όντας βλαστάρια της ίδιας μητέρας, του ίδιου Εγώ σας, δεν μπορούν να χωριστούν.

Κι εσείς, αντί να χαρείτε στην ευτυχισμένη τους ένωση, αρχίζετε ξανά τον άκαρπο μόχθο να χωρίσετε τα αχώριστα. Αντί να κλείσετε το χάσμα του Εγώ, ξοδεύετε τη ζωή σας ελπίζοντας να φτιάξετε μια σφήνα για να διαχωρίσετε εκείνο που πιστεύετε ότι είναι το Εγώ σας από εκείνο που φαντάζεστε ότι είναι διαφορετικό από το Εγώ σας.

Γι’ αυτό είναι ο κόσμος των ανθρώπων βουτηγμένος στο δηλητήριο. Γι’ αυτό οι μέρες τους είναι μεθυσμένες από θλίψη. Γι’ αυτό οι νύχτες τους είναι τόσο βασανισμένες από πόνο».

[σ. 48, Μιχαήλ Ναϊμύ, «Το βιβλίο του Μιρδάδ», 1978, εκδ. Πύρινος Κόσμος]

 

«Όλα αυτά γίνονταν, συλλογιζόταν ο Νεχλιούντοφ, γιατί οι άνθρωποι αυτοί [κυβερνήτες, οι διευθυντές των φυλακών, το ‘κράτος’, κ.λπ.] αναγνωρίζουν σαν νόμους αυτούς που στην πραγματικότητα δεν είναι νόμοι, ενώ δεν αναγνωρίζουν τον προαιώνιο, αναλλοίωτο, αναφαίρετο νόμο, που ο ίδιος ο Θεός ενστάλαξε στις καρδιές των ανθρώπων. Γι’ αυτό και νιώθω τόσο στενάχωρα σαν βρίσκομαι ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους. Στην πραγματικότητα τους τρέμω. Και είναι οπωσδήποτε φοβεροί και τρομεροί, πιο φοβεροί κι απ΄ τους ληστές. Ο ληστής μπορεί, παρ’ όλ’ αυτά, να νιώσει οίκτο, τούτοι δεν μπορούν, είναι τόσο καλά θωρακισμένοι απέναντι στον οίκτο, όπως είναι προφυλαγμένος ο βράχος απ’ τη χλόη. Γι’ αυτό ακριβώς εμπνέουν δέος. Λένε πως προκαλούν φρίκη όλοι αυτοί οι επαναστάτες σαν τον Πουγκατσόφ και τον Ραζίν. Μα, τούτοι εδώ είναι χίλιες φορές πιο φριχτοί κι απαίσιοι. Αν μας έδιναν το ψυχολογικό πρόβλημα: πώς μπορεί οι άνθρωποι της εποχής μας, χριστιανοί, ανθρωπιστές, οι καλοί κυριολεκτικά άνθρωποι να κάνουν τις πιο φρικαλέες θηριωδίες χωρίς να συναισθάνονται την ενοχή τους, η απάντηση θα ήταν μία και μοναδική: θα ‘πρεπε να συμβαίνει αυτό ακριβώς που γίνεται, δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί να γίνουν κυβερνήτες, διευθυντές φυλακών αξιωματικοί, αστυφύλακες, δηλαδή θα ‘πρεπε πρώτα να πιστέψουν στη μοναδικότητα της κρατικής υπηρεσίας, πως είναι ο μόνος θεσμός που μπορεί να μεταχειρίζεται τους ανθρώπους σαν πράγματα, χωρίς καμιά ανθρώπινη – αδερφική σχέση ανάμεσά τους, και, δεύτερον, οι άνθρωποι αυτής της υπηρεσίας να συνδέονται μεταξύ τους με τέτοιο τρόπο που η ευθύνη για τις συνέπειες των πράξεών τους να μην επιμερίζεται ποτέ σε κανέναν προσωπικά… Η ρίζα του κακού βρίσκεται στο ότι οι άνθρωποι πιστεύουν πως [δήθεν] υπάρχουν περιστάσεις που επιτρέπεται να μεταχειρίζονται τους άλλους χωρίς αγάπη, όμως στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν τέτοιες περιστάσεις. Με τ' άψυχα μπορούμε να φερθούμε σκληρά κι ανελέητα… όμως στους ανθρώπους δεν μπορούμε να φερόμαστε άκαρδα, χωρίς αγάπη… γιατί τότε και σ’ αυτούς θα κάνουμε κακό και τον εαυτό μας θα βλάψουμε… Κι αλλιώς δεν μπορεί να γίνει, γιατί η αμοιβαία αγάπη των ανθρώπων είναι ο βασικός νόμος της ανθρώπινης ζωής».

[σ. 437, Λέων Τολστόη, «Ανάσταση», 1993, εκδ. Γκοβόστη]

 

Η αιτία των προβλημάτων της πολιτείας μας είναι ο διαχωρισμός των πολιτών, σε βολεμένους και ξεκρέμαστους, καθώς επίσης και η αμοιβαία αποπροσωποποίηση των πολιτών που ανήκουν στις δύο αντίπαλες ομάδες.

Τα κυβερνητικά μέτρα που λαμβάνονται για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης ουδεμία σχέση έχουν με τις αιτίες της κρίσης αυτής και για το λόγο αυτό είναι όλα τους απολύτως καταδικασμένα σε αποτυχία.

Ένας υποψιασμένος πολίτης που διαθέτει ισχυρή συγκέντρωση, αμέσως παρατηρεί στους συμπολίτες του την ταυτόχρονη εκδήλωση σε αυτούς, της αγωνίας για επιβίωση και της αδιόρατης, εκ μέρους τους αποπροσωποποίησης εκείνων των συμπολιτών τους που ανήκουν στην αντίπαλη παράταξη.

Είναι οδυνηρό· είναι πικρό· είναι απόκοσμο. Μα, είναι και βαθύτατα ανθρώπινο.

Όλοι ίδιοι είμαστε. Κυνηγημένοι από την ίδια άγνοια και την ίδια αγωνία για επιβίωση. Η αμοιβαία επίγνωση αυτής της κοινότητας θα μπορούσε, ίσως, να αποτελέσει το σημείο συνάντησής μας.

Τότε, η Ελπίδα θα αποκτούσε ένα πάτημα.

 

 

 

Enya – Hope Has a Place

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://userserve-ak.last.fm/serve/_/8362983/Enya.jpg

Υ.Γ. 3: ακολουθούν οι στοίχοι του Hope Has a Place, της Enya.

Hope Has a Place

One look at love 
and you may see
it weaves a web
over mystery,

all ravelled threads

can rend apart

for hope has a place in the lover's heart.

Hope has a place in the lover's heart.
Whispering world,
a sigh of sighs,

the ebb and the flow

of the ocean tides,

one breath, one word

may end or may start

a hope in a place of the lover's heart.

Hope has a place in the lover's heart.
Look to love, 
you may dream,

and if it should leave

then give it wings.

But if such a love

is meant to be;

hope is home and the heart is free.
Under the heavens
we journey far,

on roads of life

we are wanderers.

So let love rise,

so let love depart,

let hope have a place in the lover's heart.

Hope has a place in the lover's heart.
Look to love 
you may dream,

and if it should leave

then give it wings,

but if such a love is meant to be

hope is home and the heart is free.

Hope is home and the heart is free.
 
Ολοκληρωτικό Ψεύδος PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

pinokio«Το ψέμα, ανάλογα με τη σκοπιά που εξετάζεται, μπορεί να αναλυθεί στις παρακάτω περιπτώσεις:

- Ψέμα προς τους άλλους·

- Ψέμα προς τον εαυτό μας·

- Χρήσιμο ψέμα·

- Άχρηστο ψέμα.

 

Στις τυπικές αυτές περιπτώσεις ψεύδους πρέπει να προστεθούν δύο ακόμη ειδικές περιπτώσεις:

 

- Η υποκρισία· προσποιείται μια αρετή, ένα αξιέπαινο συναίσθημα με πρόθεση να ξεγελάσει καλόπιστους ανθρώπους·

- Το ολοκληρωτικό ψέμα· χαρακτηρίζει τους ανθρώπους που, με το να ψεύδονται και να απατούν σε κάθε περίπτωση, καταλήγουν να πιστέψουν στα ίδια τους τα ψέματα και έτσι χάνουν κάθε αίσθηση του αληθινού.

 

Η θεραπεία των δύο τελευταίων περιπτώσεων είναι πολύ δύσκολη: η υποκρισία πρέπει να είναι βαθιά ριζωμένη στην Προσωπικότητα του ανθρώπινου όντος για να γίνει στοιχείο της συμπεριφοράς του. Το να νικήσει κανείς μέσα του την τάση αυτή, απαιτεί σημαντικές και επίπονες προσπάθειες. Καμιά γόνιμη εσωτερική εργασία δεν μπορεί να πραγματοποιήσει όποιος δεν έχει, προηγουμένως, απαλλαγεί από το ελάττωμα αυτό». [σ. 291, *1]

 

Οι πνευματικοί άνθρωποι, οι άρχοντες και οι προύχοντες της πολιτείας μας, θα έπρεπε να έχουν καθοδηγήσει το λαό, με τέτοιο τρόπο, ώστε η επικοινωνία μεταξύ των πολιτών να παρέμενε, σχετικώς έστω, ανόθευτη.

Δεν το έπραξαν, με αποτέλεσμα, σχεδόν το σύνολο της διεπαφής των πολιτών να αποτελεί πραγματοποιήσεις 2ου ή 3ου βαθμού υποκοσμικής βίας, τύπου, κυρίως, «How do you get out of here» [σ. 137, *2], ή, «Let’s pull a fast one on Joey» [σ. 139, *2], ή, «Cops and robbers» [σ. 132, *2], οι οποίες περιγράφονται από τη θεωρία της συνδιαλεκτικής ανάλυσης (transactional analysis).

Το ψεύδος καταστρέφει τις ζωές εκείνου που το χρησιμοποιεί, επειδή, «ξεχνά ότι το ψέμα, από τη στιγμή που θα προσφερθεί, καταναγκάζει· και το φανταστικό γεγονός που δημιουργείται απαιτεί ένα ολοκληρωμένο περιεχόμενο που, με τη σειρά του, πρέπει, αν όχι να συμπέσει, τουλάχιστον να συμφωνήσει με τις περιστάσεις όπου ο άνθρωπος ζει και ενεργεί». [σ. 290, *1]

 

«ουδέν γαρ έστι κεκαλυμμένον ό ουκ αποκαλυφθήσεται, και κρυπτόν ό ου γνωσθήσεται. Προσέχετε εαυτοίς από της ζύμης των Φαρισαίων, ήτις εστίν υπόκρισις».

[Ματθαίος, ι’, 26· Μάρκος, δ’, 22· Λουκάς, η, 17· ιβ’, 2, στο σ.290, *1]

 

Ο άνθρωπος που έχει καταφύγει στο ψεύδος, δεσμεύεται από αυτό. Μετά το πρώτο ψεύδος θα αναγκαστεί να πει άλλο ένα, δεύτερο, για να συγκαλύψει το πρώτο. Άπειρα θα είναι τα επόμενα ψεύδη που θα πει, προκειμένου να συγκαλύψει τα προηγούμενα.

Ο ψευδόμενος καθίσταται ευάλωτος προς χειραγώγηση από τους όποιους κακοπροαίρετους τρίτους, οι οποίοι θα αντιληφθούν μέρος των ψευδών τους, ενώ του είναι αδύνατο να συνάψει λογικές και αρμονικές σχέσεις με τους συνανθρώπους του.

 

«οι δυνάμεις του κόσμου, μικρές ή μεγάλες, κινούνται όπως οι πλανήτες, κυκλικά, έτσι που κάθε πράξη ξαναγυρίζει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε, ρίχνοντας το καλό ή το κακό στο κεφάλι του ίδιου που την προκάλεσε».

[σ. 15, Βασίλη Ρώτα, στο, Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, «Άμλετ», μτφ. Β. Ρώτα, εκδ. Επικαιρότητα]

 

Η πολιτεία μας οδεύει από το κακό στο χειρότερο. Ο τρόπος για την αντιστροφή αυτής της καταστροφικής πορείας είναι ένας και μόνο ένας: να σταματήσει το ψεύδος.

Ένας, θα ρωτήσει, «είναι πανάκεια η παύση του ψεύδους; Η αλήθεια είναι πάντα ρόδινη και ανώδυνη;»

 

«Ο αναζητητής της Οδού, αφού πέρασε από την ηθική αποτυχία, γίνεται διαφορετικός από τους ανθρώπους που συνεχίζουν να ζουν μέσα στα όρια, τα παραδεκτά από το Γενικό Νόμο [της βλακείας και της αήθειας, σημ. Χ.Μ.] και να θεωρούν την πλάνη σαν πραγματικότητα. Το κέντρο βάρους του ενδιαφέροντός του θα μετατεθεί, προοδευτικά, προς την εσωτερική εργασία που, τελικά, θα τον απορροφήσει ολοκληρωτικά. Αλλά θα πρέπει να φροντίσει πολύ να μην φανερώνει την καινούργια στάση που έχει υιοθετήσει απέναντι στον εξωτερικό κόσμο. Ο ‘Κόσμος’ θα του είναι αναγκαστικά εχθρικός· δεν έχει κανένα συμφέρον να προκαλεί αυτή την τάση και, ακόμη λιγότερο, να την ζωογονεί. Θα φτάσει η ημέρα – αν παραμένει στο ίδιο περιβάλλον – όπου, εκτός από σπάνιες εξαιρέσεις, θα μισηθεί φανερά ή κρυφά». [σ. 269, *1]

 

Ο Ιησούς είπε:

«Ει ο κόσμος υμάς μισεί, γιγνώσκετε ότι εμέ πρώτον υμών μεμίσηκεν. ει εκ του κόσμου ήτε, ο κόσμος αν το ίδιο εφίλει· ότι δε εκ του κόσμου ουκ εστέ, αλλ’ εγώ εξελεξάμην υμάς εκ του κόσμου, διά τούτο μισεί υμάς ο κόσμος».

[Ιωάννης, ιε’, 18-19, στο, σ. 270, *1]

 

Αν ήθελα να συμπυκνώσω την εργασία μου, σε σχέση με τα «κοινά», σε ένα τίτλο, αυτός θα ήταν:

 

«Σταματήστε τη συμβολική βία! ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΩΡΑ ΤΗ ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΒΙΑ και κοιτάξτε τον κόσμο, έτσι, όπως πραγματικά είναι! Απολαύστε τον κόσμο μας! Ο κόσμος μας είναι, έτσι φτιαγμένος, αποκλειστικά, για να τον απολαύσετε!».

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» προκειμένου να παρακινήσω τους πολίτες να δράσουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το www.kotogyros.blogspot.com

Υ.Γ. 3: τα παραθέματα προέρχονται από:

*1 Μπόρις Μουράβιεφ, «Γνώση», εκδ. Πύρινος Κόσμος

*2 Eric Berne M.D., «Games People Play – the basic handbook of transactional analysis», 1964, Balantines books – New York

 
Ο Δάσκαλος απεχώρησε PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

japaneselady«Λίγοι άνθρωποι κατοικούσαν κοντά στο ναό Τοφούκου. Όταν ο δάσκαλος Σότσι άρχισε να διδάσκει εκεί υπήρχε αρκετή κίνηση. Ήταν ένας από τους λίγους φωτισμένους της εποχής. Πολλοί μαθητές πήγαιναν να μελετήσουν κοντά του και πολλοί πιστοί πήγαιναν να προσευχηθούν ή να τον ακούσουν.

Μετά η κίνηση λιγόστεψε. Ο Σότσι δίδασκε όλο και πιο εντατικά τη σιωπή. Οι κωδωνοκρουσίες και οι ψαλμωδίες έπαψαν. Ο Σότσι απαγόρευσε ακόμα και την απαγγελία των γραφών και των σούτρα. Ο ίδιος έπαψε να κάνει ομιλίες. Η ανάγνωση ήταν σιωπηλή καθώς και όλες οι άλλες μελέτες. Ό,τι γινόταν – οποιαδήποτε εργασία – γινόταν σιωπηλά. Αλλά κύρια απασχόληση ήταν ο διαλογισμός. Μέρα και νύχτα ο ναός στεκόταν σιωπηλός.

Μια βαθιά σιωπή απλώθηκε να αγκαλιάσει ολόκληρη την περιοχή.

Η κυρά – Τσιγιόνο αγάπησε αυτή την παράξενη ησυχία. Γεννήθηκε, μεγάλωσε και γέρασε σ’ εκείνη τη συνοικία. Κάποτε ήταν όμορφη νέα κοπέλα – οι άντρες την ήθελαν, την κυνηγούσαν. Παντρεύτηκε, έκανε παιδιά. Ήρθε ένας πόλεμος, μετά άλλος κι άλλος. Ο άντρας της σκοτώθηκε. Μετά τα παιδιά μεγάλωσαν, παντρεύτηκαν κι αυτά, έφυγαν. Γέρασε καταμονάχη. Μόνο ο ένας γιος ερχόταν να τη δει πότε πότε.

Η σιωπή που τύλιγε το ναό δεν της άρεσε στην αρχή. Μετά τη συνήθισε. Αργότερα ένιωσε το κάλεσμά της και την ήθελε όπως το φως και τον αέρα. Η σιωπή μπήκε μέσα της βαθιά κι έγινε μια μεγάλη γαλήνη. Ήταν παράξενο. Λες και κάτι κρυβόταν πέρα από τη σιγή, κάτι που τραβούσε όλη της τη ζωή.

Αυτά έλεγε σιγανά στο γιο της ένα απόγευμα, προσπαθώντας να εξηγήσει, προσπαθώντας η ίδια να βρει εξήγηση.

Ξαφνικά η ησυχία έσπασε με τον ήχο ενός σήμαντρου. Ακολούθησε άλλος κι άλλος. Σήμαντρα, κωδωνοκρουσίες, ψαλμωδίες.

Ο γιος πήγε στο παράθυρο να δει τι συνέβαινε στο ναό.

Η κυρά – Τσιγιόνο κούνησε το κεφάλι της χαμογελώντας με κατανόηση. ‘Πέθανε ο δάσκαλος’ μουρμούρισε». [παλαιά γιαπωνέζικη ιστορία]

 

«Γιατί, οτιδήποτε κάνει ο ανώτερος, αυτό κάνουν κι οι άλλοι. Το παράδειγμα που αυτός δίνει, αυτό ο κόσμος ακολουθεί».

[σ. 91, κεφ. 3ο, παρ. 21η, «Μπαγκαβάτ Γκίτα», μτφ. Θ. Παντουβά, 1987, 3η έκδ., εκδόσεις Μ. Καρδαμίτσα]

 

Σχόλιο

Την επιλογή ομάδας στην οποία εντάσσεται ο άνθρωπος, αντικατοπτρίζουν εκ των υστέρων, οι επιδιώξεις του, η νοοτροπία του και η συμπεριφορά του.

Η κοσμοεικόνα, οι σκεπτομορφές, οι επιθυμίες, η νοοτροπία και οι δυναμικές ιδιότητες της ηγετικής φυσιογνωμίας κάθε ανθρώπινης ομάδας, μεταβιβάζεται – σε κάποιο βαθμό – αφανώς, στα υπόλοιπα, υφιστάμενα μέλη της ομάδας. Η μεταβίβαση αυτή δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή από τα μέλη της ομάδας, λόγω της ασυμμετρίας πληροφόρησης και ποικιλομορφίας, μεταξύ της ηγετικής φυσιογνωμίας και των υπολοίπων μελών.

Εξετάζοντας εγκαίρως, την ανθρώπινη ποιότητα της ηγετικής φυσιογνωμίας μιας ομάδας (οικογένεια, εργασία, φιλικό περιβάλλον, πολιτικό κόμμα, διακυβέρνηση, εκκλησία, σχολείο, πανεπιστήμιο, συγγραφέας, γειτονιά, κ.λπ.), ένας, μπορεί να προβλέψει με σημαντική ακρίβεια τις κατευθύνσεις που θα καθορίσουν τους στόχους που αυτός θα θέσει, τη νοοτροπία του και τις υπόλοιπες επιλογές του.

 

Ο φασισμός, που έχει διαχυθεί σε όλα ανεξαιρέτως τα επίπεδα της πολιτείας μας, παρότι πρόξενος των τριών κακών της μοίρας της, είναι ασήμαντος. Γιατί, οι δεσμεύσεις τις οποίες ο ίδιος ο άνθρωπος θα αναλάβει απέναντι στην οιονεί συμπαντική αναφορά της βιολογικής του ύπαρξης, δεν αναγνωρίζουν δικαιολογίες.

 

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Ισορροπία» επειδή επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποικιλομορφία της «γλώσσας» με την οποία σκεφτόμαστε την αυτογνωσία.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://www.opposingviews.com/attachments/0006/8068/lady.bmp?1279039598

 

 
Η «θρησκεία» της υποταγής PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

greentreesΕισαγωγή

Προ αμνημονεύτων μηνών, ο φίλος μου ο Σ. και ‘γω, πίναμε καφέ και κουβεντιάζαμε, σε μια παραλιακή καφετέρια της Αττικής, εντός των ορίων ενός μικρού Δήμου.

Ντόπιος κάτοικος ο Σ., μου περιέγραφε πως γίνεται η στρατολόγηση, ηλικιακά νέων ανθρώπων με σκοπό την προώθησή τους στα ‘φουσάτα’ της κλεπτοκρατίας. Περιφερόταν στις τοπικές καφετέριες, ένας τύπος με πολύ ακριβό αυτοκίνητο και ακριβά ρούχα και προσέγγιζε την τοπική νεολαία προκειμένου να την εντυπωσιάσει με τις μεγαλοστομίες του και την ευρύτητα των πληροφοριών του αναφορικά με πρόσωπα και πράγματα της επικαιρότητας. Τα απλά νέα παιδιά γοητεύονταν από το εξωτερικό του κύρος και τα σύμβολα ισχύος που έφερε μαζί του, βοηθούσαν και κάτι ψιλοναρκωτικά που τους προμήθευε τεχνηέντως και η κατάληξη ήταν, η σύναψη σχέσεων ανέντιμης αμοιβαιότητας μαζί του, η στρατολόγησή τους σε δίκτυα ισχύος και η αφετηρία του ηθικού κατήφορου αυτών των νέων ανθρώπων, με δόλο, ψευδαισθήσεις οικονομικής, επαγγελματικής και κοινωνικής ασφάλειας και ισχύος.

 

Κυρίως Θέμα

Σταχυολόγηση ζητημάτων τρέχουσας επικαιρότητας:

  • Επίκειται περαιτέρω επιδείνωση της οικονομικής κρίσης
  • Αύξηση του οικογενειακού κόστους διαβίωσης
  • Μείωση του οικογενειακού εισοδήματος
  • Κυβερνητική αδυναμία εύρεσης αποτελεσματικών λύσεων
  • Αδυναμία αντιμετώπισης της αναποτελεσματικότητας του συστήματος δημόσιας παιδείας
  • Αύξηση της ανεργίας
  • Λουκέτα στις επιχειρήσεις
  • Έλλειψη δημοκρατίας και ελευθερίας, μη σεβασμός ατομικών δικαιωμάτων
  • Ανυπαρξία μηχανισμού αντικειμενικής ενημέρωσης των πολιτών
  • Αδυναμία αντιμετώπισης της διαφθοράς
  • Απροθυμία και αδυναμία αντιμετώπισης της πανδημίας ουσιοεξάρτησης
  • Παντελής αδυναμία δημιουργικής αντίδρασης των πολιτών, στις προκλήσεις και τα προβλήματα της επικαιρότητας
  • Διάλυση του κοινωνικού ιστού και του θεσμού της οικογένειας και έξαρση της βίας
  • Απροθυμία και αδυναμία των πολιτών να αναδείξουν νέες πολιτικές και πνευματικές ηγεσίες
  • Πλήρης απουσία κοινωνικής, οικογενειακής και προσωπικής προοπτικής και ελπίδας

 

Επίλογος

«‘Επιθυμία μου είναι’, είπα, ‘να φυτέψω κάτι ανώτερο απ’ το Σβαντέσι. Δε λαχταρώ νεκρά κούτσουρα, αλλά ζωντανά δέντρα. Κι αυτά, θα πάρει καιρό ώσπου να μεγαλώσουν’.

‘Φοβάμαι, κύριε’, είπε σαρκαστικά ο φοιτητής ιστορίας, ‘ότι δεν πρόκειται να δείτε μήτε κούτσουρα μήτε δέντρα. Σωστά διδάσκει ο Σαντίπ Μπαμπού ότι για ν’ αποχτήσεις, πρέπει ν’ αρπάξεις. Αυτό, αργήσαμε όλοι μας κάμποσο να το μάθουμε, γιατί αντιβαίνει προς αυτά που μας δίδαξαν στο σχολείο. Είδα με τα ίδια μου τα μάτια τον εισπράκτορα του Χαρίς Κουντού να υποχρεώνει έναν νοικάρη που δεν είχε να πληρώσει το νοίκι να πουλήσει την νεαρή γυναίκα του! Αγοραστές δεν έλειπαν, οπότε ικανοποιήθηκε κι η απαίτηση του ζαμιντάρ. Σου μιλώ ειλικρινά, κύριε: η δυστυχισμένη όψη εκείνου του φουκαρά δε μ’ άφησε να κλείσω μάτι νύχτες ολόκληρες! Κι όμως, ανεξάρτητα από τα αισθήματά μου, κατάλαβα ότι όποιος ξέρει πώς να πάρει τα χρήματα που θέλει, κι αν ακόμα υποχρεώσει τον οφειλέτη να πουλήσει τη γυναίκα του, είναι καλύτερα για μένα. Ομολογώ πως κάτι τέτοιο είναι ανώτερο απ’ τις δυνάμεις μου. Εγώ είμαι δειλός, τα μάτια μου βουρκώνουν. Μα αν κάποιοι μπορούν να σώσουν τη χώρα μας, είναι οι Κουντού, οι Σακραβάρτι κι οι υπάλληλοί τους!’.

Σάστισα τόσο, που απόμεινα άφωνος. ‘Αν αυτά που μου ‘πες είναι αλήθεια’, είπα στο τέλος, ‘βλέπω καθαρά πως πρέπει να βάλω σκοπό της ζωής μου να σώσω τη χώρα ακριβώς απ’ τους Κουντού και τους Σακραβάρτι και τους υπαλλήλους τους. Η σκλαβιά, που ‘χει ποτίσει ως μέσα το μεδούλι μας, παίρνει, στην περίπτωση αυτή, τη μορφή της φριχτής τυραννίας. Είστε τόσο μαθημένοι να υποτάσσεστε στο φόβο, ώστε έχετε φτάσει να πιστεύετε πως το να κάνετε τους άλλους να υποκύπτουν είναι κάτι σαν θρησκεία. Θ’ αγωνιστώ όσο μπορώ εναντίον αυτής της αδυναμίας, εναντίον αυτής της κτηνώδους σκληρότητας!’.

Αυτά τα πράγματα, τα τόσο απλά για τους κοινούς ανθρώπους, τα μπερδεύουν τόσο μες στο μυαλό τους οι διπλωματούχοι κι οι πτυχιούχοι μας, ώστε να μπορούσαμε να πούμε πως μοναδικός σκοπός των ιστορικίστικων σοφισμάτων τους είναι να τυραννήσουν την αλήθεια!». [σ. 133-134, Ρ. Ταγκόρ, «Το σπίτι κι’ ο κόσμος», μτφ. Β. Τομανάς, εκδ. Εκδοτική Θεσσαλονίκης]

 

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» προκειμένου να παρακινήσω του πολίτες να δράσουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://api.ning.com/files/fNvqPTEkrWOq9fJ92KGbrVBImDybRFCOMpywQc
syGEBPzG*r7h5AAInFNrUZHIRfz9i9NL9r3t3PUFLmbFNb9o3DwBjay6P7/greentree.jpg

 

 
Ένας Ήρωας υπάρχει Εντός Σου PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

 

Θα βρεις ένα αληθινό Ήρωα αν κοιτάξεις μέσα στην καρδιά σου
Μη φοβάσαι να αναζητήσεις την Πηγή σου
Την απάντηση, η ψυχή σου θα στη δώσει
Και τότε η γνώριμή σου θλίψη
Μακριά σου θα χαθεί.

 

Και ένας ήρωας θα σταθεί στο πλευρό σου
Δυνατός και ακατάβλητος
Για να παραμερίσεις τους φόβους σου
Και να πιστέψεις ότι θα τα καταφέρεις
Έτσι, κάθε φορά που χάνεις την ελπίδα
Στρέψε το βλέμμα σου Εντός σου και πάρε δύναμη
Βλέποντας πόσο αληθινό είναι ότι
Ένας ήρωας υπάρχει εντός σου.

 

Είναι πικρός ο πηγαιμός
Όταν τον βηματίζεις μοναχός
Κανείς δε σου απλώνει το χέρι του
Για να το κρατήσεις μέσα στο δικό σου
Την Αγάπη που χρειάζεσαι όμως θα την βρεις
Αν την αναζητήσεις μέσα σου και έτσι
Το κενό που ένιωθες
Θα χαθεί.

 

Και ένας ήρωας θα σταθεί στο πλευρό σου
Δυνατός και ακατάβλητος
Για να παραμερίσεις τους φόβους σου
Και να πιστέψεις ότι θα τα καταφέρεις
Έτσι, κάθε φορά που χάνεις την ελπίδα
Στρέψε το βλέμμα σου Εντός σου και πάρε δύναμη
Βλέποντας πόσο αληθινό είναι ότι
Ένας ήρωας υπάρχει εντός σου.

 

Ο Κύριός μας γνωρίζει πόσο
Πονάει, τα όνειρα ν’ ακολουθείς
Όμως, φρόντισε, κανείς να μη στα σβήσει
Άντεξε
Αύριο είναι μια άλλη μέρα
Και ο χρόνος θα σε ευλογήσει
Για να βρεις τον τρόπο.

 

Και ένας ήρωας θα σταθεί στο πλευρό σου
Δυνατός και ακατάβλητος
Για να παραμερίσεις τους φόβους σου
Και να πιστέψεις ότι θα τα καταφέρεις
Έτσι, κάθε φορά που χάνεις την ελπίδα
Στρέψε το βλέμμα σου Εντός σου και πάρε δύναμη
Βλέποντας πόσο αληθινό είναι ότι
Ένας ήρωας υπάρχει εντός σου.

 

 

There's a hero If you look inside your heart You don't have to be afraid Of what you are There's an answer If you reach into your soul And the sorrow that you know Will melt away

 

And then a hero comes along With the strength to carry on And you cast your fears aside And you know you can survive So when you feel like hope is gone Look inside you and be strong And you'll finally see the truth That a hero lies in you

 

It's a long road When you face the world alone No one reaches out a hand For you to hold You can find love If you search within yourself And the emptiness you felt Will disappear

 

And then a hero comes along With the strength to carry on And you cast your fears aside And you know you can survive So when you feel like hope is gone Look inside you and be strong And you'll finally see the truth That a hero lies in you

 

Lord knows Dreams are hard to follow But don't let anyone Tear them away Hold on There will be tomorrow In time You'll find the way

 

And then a hero comes along With the strength to carry on And you cast your fears aside And you know you can survive So when you feel like hope is gone Look inside you and be strong And you'll finally see the truth That a hero lies in you

 

 

 

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην παρούσα ιστοσελίδα, επειδή, έτσι μου αρέσει.

 
Η «Επιστροφή» της Καλοσύνης PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

motherchildrenΓέλη Αγγελοπούλου: Δημιούργησε ένα σπίτι για εξαρτημένους ανθρώπους

 

Το άρθρο που ακολουθεί προέρχεται από το www.toblogtonkirion.gr

 

Η διακριτική και χαμηλών τόνων σύζυγος του κ. Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου εδώ και επτά χρόνια έδωσε σάρκα και οστά σε αυτό που ονειρεύτηκε: Να βοηθάει ανθρώπους με εθισμό στο αλκοόλ και στις ναρκωτικές ουσίες να απεξαρτηθούν χωρίς να χρειάζεται να πληρώσουν γι’ αυτό και ταυτόχρονα να έχουν στο πλευρό τους ειδικούς που τους στηρίζουν στην απόφαση να γίνουν ξανά υγιείς και χρήσιμοι στον εαυτό τους και την κοινωνία.
Η ίδια μιλάει με θάρρος για τους λόγους που την οδήγησαν στη δημιουργία της «Επιστροφής».
«Βρέθηκα πολύ κοντά με ανθρώπους που έκαναν χρήση ουσιών. Στην ευρύτερη οικογένεια μου υπάρχουν δύο αλκοολικοί αλλά και περιπτώσεις ναρκωτικών. Τα έχω ζήσει, τα έχω δει. Αυτό με ευαισθητοποίησε ιδιαίτερα και μαζί με κάποιους άλλους εξαιρετικούς ανθρώπους αποφασίσαμε να ιδρύσουμε την Επιστροφή. Νιώθω ψυχική ικανοποίηση όταν αισθάνομαι ότι μπορώ να προσφέρω. Όλοι οι συνεργάτες ασχολούμαστε με την Επιστροφή με πολλή αγάπη. Για να μπορέσουν οι εξαρτημένοι να επιστρέψουν στη ζωή, στις αξίες της». 
Η  «Επιστροφή» λειτουργεί στην περιοχή της Καλλιθέας και φιλοξενεί αυτή την περίοδο δώδεκα άτομα τα οποία ακολουθούν τη μέθοδο απεξάρτησης των 12 βημάτων, γνωστή και ως «Μέθοδος της Μινεσότα» που εφαρμόστηκε πριν από εξήντα πέντε χρόνια στην Αμερική από δύο αλκοολικούς και πλέον ακολουθείται σε όλη την Ευρώπη.
Όπως η ίδια έχει πει λυπάται που δεν μπορεί να φιλοξενήσει περισσότερα άτομα ωστόσο είναι περήφανη για τη δουλειά που γίνεται.
«Αυτό το σπίτι το βρήκαμε, το διαμορφώσαμε, πληρώνουμε το ενοίκιο του, τα έξοδα διαβίωσης των ανθρώπων και λειτουργεί επανδρωμένο με ειδικούς ψυχοθεραπευτές. Αυτοί ασχολούνται με τους ασθενείς και στα δύο στάδια του προγράμματος απεξάρτησης που διαρκεί ένα χρόνο – τρεις μήνες αρχικά που μένουν όλο το 24ωρο στο σπίτι και τους υπόλοιπους εννέα μήνες επισκέπτονται το δεύτερο χώρο μας για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας. Έχουμε κάνει επισκέψεις σε υπουργούς Υγείας, που μας επιβράβευσαν και μας είπαν πως το αίτημα μας να μας παραχωρηθεί ένα σπίτι μεγαλύτερο, του οποίου θα αναλάβουμε εμείς τα έξοδα, θα δοθεί το πολύ σε ένα μήνα από το ραντεβού μας. Δεν έχει γίνει όμως τίποτα. Αυτό είναι απογοητευτικό γιατί εκεί μέσα θα σώζονται ζωές».

Το έργο όμως της Επιστροφής επεκτείνεται και στα αιτήματα σχετικά με τον τρόπο που πρέπει να αντιμετωπίζονται οι εξαρτημένοι γενικότερα: «Δεν πρέπει να τους αντιμετωπίζουν σαν εγκληματίες. Είναι ασθενείς που νόσησαν. Τους συλλαμβάνουν με κάποια γραμμάρια και τους οδηγούν στη φυλακή. Εκεί χειροτερεύει η κατάσταση. Πιστεύω ότι, αν είχαν τη δυνατότητα να διαλέξουν, θα επέλεγαν τη θεραπεία. Ακόμα κι αν δεν τα κατάφερναν με την πρώτη φορά, θα ήταν ένα ακόμα βήμα πιο κοντά στο να τα καταφέρουν την επόμενη. Και ένα εξίσου σημαντικό κομμάτι που πρέπει να δει η πολιτεία πολύ σοβαρά είναι η παροχή φαρμακευτικής αγωγής ώστε να αντιμετωπίζονται τα προβλήματα, που είναι επώδυνα, της σωματικής στέρησης στην αρχή της θεραπείας».
Η κα. Γέλη Αγγελοπούλου έχει τη δύναμη να συνεχίσει αυτό που ξεκίνησε και να δίνει δύναμη σε όσους θέλουν να κερδίσουν ξανά τη ζωή τους.
Χαρακτηριστικά δηλώνει: «Χαίρομαι και συγκινούμαι με όσους απεξαρτώνται. Θυμώνω με όσους δεν τα καταφέρνουν. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουν, γιατί έχει συμβεί κάποιος να απεξαρτηθεί με τη δεύτερη ή και με την τρίτη προσπάθεια».

 

Σχόλιο

Αξίζει όλη την εκτίμηση και την ευγνωμοσύνη μας η πρωτοβουλία της ίδρυσης της «Επιστροφής».

Η μέθοδος των «12 βημάτων», νομίζω, αντικατοπτρίζει την πραγματική δομή και δυναμική του κόσμου μας και για το λόγο αυτό, υπό κάποια έννοια, αποτελεί ένα δρομοδείκτη προς την ωριμότητα, την πληρότητα και την ευδαιμονία που απολαμβάνει ένας αληθινός άνθρωπος.

Όποιος μπορεί να υποστηρίξει έμπρακτα, τόσο υλικά όσο και ηθικά, αυτή την προσπάθεια, αξίζει να το κάνει, άμεσα, καθώς, πολλούς πονεμένους ανθρώπους θα ανακουφίσει, ένα μικρό από τα πολλά βάρη της πατρίδας μας θα αποτινάξει και ο ίδιος, θα νιώσει την αληθινή χαρά του δοσίματος.

Μακάρι να υπάρξουν και άλλες ανάλογες πρωτοβουλίες, ειδικά, για την υποστήριξη όσων εξαρτημένων από ψυχοφάρμακα ανθρώπων θέλουν να απεξαρτηθούν.

 

 

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» προκειμένου να παρακινήσω τους πολίτες να δράσουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://www.casa-in-italia.com/artpx/dut/Hals/Hals_Dirck_deBoer_Mother_children.jpg

 

 

 
Κρυφές Κάμερες και Πολιτική PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

spycameraΓια την ελευθερία και την προκοπή της πατρίδας μας και των πολιτών, θα ήταν χρήσιμο, έντιμοι, δημιουργικοί και μη εκβιάσιμοι πολίτες, να ενταχθούν στο πολιτικό σύστημα και το δημόσιο διάλογο προκειμένου να συμβάλλουν με τις όποιες ικανότητες και αξία τους στην επίλυση των μεγάλων προβλημάτων τα οποία ταλανίζουν την πατρίδα μας και τους πολίτες.

Με αυτή την άποψη ορισμένοι διαφωνούν και γι’ αυτό το λόγο κάνουν ό,τι νομίζουν αναγκαίο για να εμποδίσουν τέτοιες νέες συμμετοχές.

Η μη εξουσιοδοτημένη είσοδος στις κατοικίες πολιτών ενώ εκείνοι απουσιάζουν με σκοπό την τοποθέτηση κρυφών καμερών, την μαγνητοσκόπηση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων και η δημοσιοποίησή τους, μέσω email, στην μπλογκόσφαιρα με σκοπό το διασυρμό και την πολιτική ακύρωση των προσώπων που απεικονίζονται, αποτελεί μια παράνομη και ανήθικη πράξη.

 

Από τον Οκτώβριο του 2006 εργάζομαι εθελοντικά προκειμένου να συμβάλλω στην επίτευξη των παρακάτω στόχων:

 

  1. Αναβάθμιση του πολιτικού συστήματος με την συμμετοχή σε αυτό, πολιτικών κομμάτων τύπου ‘ανθρωπικής αρχής’ (βλέπε, www.oreazoi.gr).
  2. Στην πραγματοποίηση μιας μεταρρύθμισης στον τομέα της ψυχιατρικής, τέτοιας ώστε, αφενός, οι εφαρμοζόμενες πρακτικές να διέπονται από εντιμότητα, ανθρωπισμό και ορθολογισμό και αφετέρου, να υπάρξουν απόλυτα αδιάβλητες διαδικασίες σχετικά με τους λεγόμενους ‘αναγκαστικούς εγκλεισμούς’ σε ψυχιατρικές κλινικές, έτσι ώστε να μην ασκούνται αυτοί, σε πολίτες, για λόγους που δεν αφορούν την υγεία τους (π.χ. συγγενικές διενέξεις οικονομικού χαρακτήρα, επιμέλειες παιδιών, κ.λπ.)
  3. Στην άσκηση αυστηρού ελέγχου πάνω στις πρακτικές προώθησης πωλήσεων ψυχοφαρμάκων, τις οποίες χρησιμοποιούν οι φαρμακοβιομηχανίες.
  4. Στον μη βίαιο εξαναγκασμό της ελληνικής οικονομικής μαφίας, αφενός, να περιορίσει τις δραστηριότητές της σε αυστηρά μικρό χώρο, στις παρυφές του κοινωνικού γίγνεσθαι και αφετέρου να τερματίσει την ομηρία που ασκεί στο πολιτικό σύστημα.
  5. Στη θεραπεία της πανδημίας ουσιοεξάρτησης που μαστίζει την πολιτεία μας.
  6. Στη δημιουργία ενός συστήματος δημόσιας παιδείας το οποίο θα ανοίγει δρόμους και θα αίρει εμπόδια προκειμένου στην πολιτεία μας οι πολίτες να είναι μορφωμένοι και καλλιεργημένοι· ανθρώπινοι άνθρωποι, δηλαδή.
  7. Στην οικιστική και εργασιακή αποκέντρωση των πολιτών και στην υιοθέτηση ενός εθνικού οικονομικού υποδείγματος που θα βασίζεται σε ένα δίκτυο αποκεντρωμένων, μικρών συνεργαζόμενων παραγωγικών μονάδων.

 

Τον αγώνα μου για την πραγματοποίηση των ανωτέρω στόχων δεν τον διακόπτω. Θα συνεχίσω τον αγώνα μου ακόμη κι αν μείνω μόνος στην αρένα. Δεν πτοούμαι από τις δυσκολίες και τα εμπόδια, ούτε υποχωρώ στις άνομες πιέσεις.

Εκείνοι που διέδωσαν βίντεο με ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μου, έκαναν, μόνο, μια τρύπα στο νερό. Δεν πτοούμε· είμαι σκληρόπετσος. Αντέχω και τα βίντεο και τα βιτριόλια και τις σφαίρες (ελίσσομαι ταχύτατα). Οι εκβιασμοί τους κάνουν γκελ πάνω στο όποιο αλεξίσφαιρο ήθος μου χάρισαν οι διδάσκαλοί μου και επιστρέφουν καταπάνω τους με πολλαπλάσια ταχύτητα.

 

Απευθύνομαι προς τους πολίτες:

Γιατί δεν με ενημερώσατε νωρίτερα;

Στο χρόνο που μεσολάβησε, οι «ευγενικοί» εικονολήπτες, σε πόσων άλλων τα σπίτια τοποθέτησαν κρυφές κάμερες; Πόσους άλλους πολίτες εκβίασαν; Πόσοι ενέδωσαν στους εκβιασμούς; Σε ποιους κατήφορους κατρακύλησαν οι ζωές τους ως συνέπεια αυτών των εκβιασμών;

Η υπηρεσία δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος και η ελληνική δικαιοσύνη, δε θα πρέπει να επιλαμβάνεται και μάλιστα έγκαιρα έτσι ώστε οι «ευγενικοί» εικονολήπτες και οι εντολοδότες τους να απολαμβάνουν τη «φιλοξενία» των σωφρονιστικών καταστημάτων; Θέλετε να ζείτε σε μια πολιτεία που να επικρατεί το δίκαιο του ισχυρότερου (και του πιο σαπισμένου) ή αποδέχεστε έμπρακτα το μερίδιο προσωπικής ευθύνης που αναλογεί στον καθένα σας, ώστε η αδικίες να τιμωρούνται, όταν δεν καθίσταται δυνατό να αποτρέπονται;

 

Ζητώ από τους πολίτες να μου στείλουν, στα, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. και Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. , και στα δύο, ξεχωριστά, με ανώνυμο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από λογαριασμό μιας χρήσης στο gmail ή το yahoo, ανώνυμα, από internet cafe, ό,τι πληροφορία και οπτικοακουστικό υλικό έχει πέσει στην αντίληψή σας για την υποκλοπή ευαίσθητων προσωπικών μου δεδομένων. Πληροφορίες όπως, ποια περίπου χρονολογία στάλθηκε το υλικό και ποιο ήταν το forum ή το blog στο οποίο συμμετείχα ως συνομιλητής και στάλθηκε το υλικό στους συνομιλητές μου, τέτοιες πληροφορίες θα φανούν χρήσιμες στην υπηρεσία δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος. Ενδείξεις επιβεβαίωσης της λήψης, αντίστοιχα, όλων των μηνυμάτων που θα μου στείλετε, θα εμφανίζονται υπό μορφή σχολίων σε αυτό εδώ το άρθρο, στην ιστοσελίδα www.agorapoliton.gr. Μη εμφάνιση ένδειξης επιβεβαίωσης, σημαίνει οπωσδήποτε, μη λήψη του μηνύματός σας, οπότε ξαναπροσπαθήστε.

 

Ο αγώνας συνεχίζεται. Κάθε εμπόδιο με κάνει ισχυρότερο, ανθεκτικότερο, αποτελεσματικότερο και ίσως, σοφότερο. Δεν φοβάμαι τα άνομα συμφέροντα. Στη ζωή μου δίνει νόημα και ο αγώνας μου να ζήσω δημιουργικά και αξιοπρεπώς σε μια Ελλάδα ανθρώπινη και φωτεινή. Για το χτίσιμο μιας τέτοιας Ελλάδας, ενδεχομένως, θα εργαστούν και άλλοι. Το πιο μικρό και αφανές λιθαράκι του κορμού της, αναλαμβάνω προσωπικά την ευθύνη να το τοποθετήσω στη θέση που του ανήκει.

Θα το τοποθετήσω εκεί· ο κόσμος να χαλάσει.

 

 

 

Υ.Γ. 1 : επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» προκειμένου να παρακινήσω τους πολίτες να δράσουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://img.dailymail.co.uk/i/pix/2007/09_04/spycamera_468x468.jpg

 

 
Περί Ευθύνης PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

medicationmadnessbook«Το βιβλίο «Φαρμακοληπτική Παραφροσύνη» (Medication Madness) διαβάζεται σαν ένα ιατρικό θρίλερ, με πραγματικές όμως ιστορίες και δικαστικά δράματα· όμως, βασίζεται στέρεα στα τελευταία πορίσματα της επιστημονικής έρευνας και σε πολλές ντουζίνες πραγματικών περιπτώσεων. Οι ζωές των παιδιών και των ενηλίκων αυτών των ιστοριών, όπως επίσης και οι ζωές των οικογενειών και των θυμάτων τους συνταράχτηκαν και σε μερικές περιπτώσεις καταστράφηκαν από τις απρόβλεπτες παρενέργειες των ψυχοφαρμάκων. Σε ορισμένες περιπτώσεις ολόκληρη η κοινωνία μας επηρεάστηκε από αυτά τα τραγικά αποτελέσματα.

Οι πολλές κατηγορίες ψυχοφαρμάκων, μπορεί να προκαλέσουν φρικώδεις παρενέργειες. Τα Prozac, Paxil, Zoloft, Adderall, Ritalin, Concerta, Xanax, lithium, Zyprexa και άλλα ψυχοφάρμακα, μπορούν να ξεγελάσουν τους ασθενείς έτσι ώστε αυτοί να πιστεύουν ότι βελτιώνονται ενώ, συχνά, μπορεί να χειροτερεύουν. Τα ψυχοφάρμακα οδηγούν μερικούς ανθρώπους σε καταστάσεις, όπως, ψύχωσης, μανίας, κατάθλιψης, αυτοκτονίας, ευερεθιστότητας, παρορμητικής βίας και απώλειας αυτοελέγχου, χωρίς αυτοί οι άνθρωποι να αντιλαμβάνονται ότι τα ψυχοφάρμακα που παίρνουν, παραμόρφωσαν τον τρόπο που σκέφτονται και συναισθάνονται.

Ψυχοφάρμακα συνταγογραφούνται για τα πάντα, από κατάθλιψη και άγχος, μέχρι ADHD και αϋπνία και μάλιστα, σε ανησυχητική συχνότητα, σε ολόκληρη τη χώρα, όμως, η θεωρούμενη ως «ίαση» αποτελεί μια κατάσταση χειρότερη από εκείνη προ της χρήσης ψυχοφαρμάκων. Το Medication Madness είναι μια συναρπαστική, τρομακτική και δραματική παρουσίαση του ρόλου που διαδραμάτισαν τα ψυχοφάρμακα σε πενήντα περιπτώσεις, αυτοκτονίας, δολοφονίας και άλλων βίαιων, ή εγκληματικών, η παράταιρων συμπεριφορών.

Ως ένας ψυχίατρος που πιστεύει ότι οι άνθρωποι πρέπει να αναλαμβάνουν οι ίδιοι την ευθύνη για τη συμπεριφορά τους και με τη βαρύτητα επιστημονικών δεδομένων και πολυετούς κλινικής εμπειρίας, ο Δρ. Breggin, τελικώς, πείσθηκε ότι τα ψυχοφάρμακα συχνά προκαλούν στους ανθρώπους απώλεια της κρίσης τους, καθώς επίσης και της ικανότητάς τους να ελέγχουν τα συναισθήματα και τις πράξεις τους. Το Medication Madness, εγείρει και εξετάζει ζητήματα που άπτονται της προσωπικής ευθύνης, ειδικά, όταν κάποιες συμπεριφορές μοιάζει να υποκινούνται από παρενέργειες και δηλητηρίαση οφειλόμενη σε ψυχοφάρμακα.

Όλες τις περιπτώσεις οι οποίες αναφέρονται στο βιβλίο, χειρίστηκε ως θεράπων ψυχίατρος, ή σύμβουλος, ή ιατρικός εμπειρογνώμων, ο Δρ. Breggin. Εξέτασε ο ίδιος, τόσο τους επιζήσαντες όσο και άλλους μάρτυρες και μελέτησε εκτενώς, ιατρικά, επαγγελματικά, εκπαιδευτικά και αστυνομικά αρχεία. Η συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων ζούσε υποδειγματικές ζωές, δίχως να έχουν διαπράξει, προ της λήψης ψυχοφαρμάκων, την οποιαδήποτε εγκληματική ή παράταιρη πράξη.

Σε αυτό το βιβλίο αποτυπώνεται ο τρόπος με τον οποίο το FDA (Ομοσπονδιακός Φορέας Φαρμάκων Η.Π.Α.), το ιατρικό κατεστημένο και η φαρμακοβιομηχανία, έχουν διογκώσει την αξία των ψυχοφαρμάκων. Αποσκοπεί να μας εγείρει επιφυλάξεις αναφορικά με την τάση μας να επαφιέμεθα σε δυνητικά επικίνδυνες ψυχοτρόπες χημικές ουσίες προκειμένου να ανακουφιστούμε από συναισθηματικά προβλήματα και επίσης, παρέχει μια θετική προσέγγιση προς την κατεύθυνση της προσωπικής ανάληψης της ευθύνης της ζωής μας». [www.breggin.com]

 

«Δεν καθίστανται υπερδιεγερμένοι και μανιακοί όλοι όσοι κάνουν χρήση Prozac. Ούτε, όλοι όσοι κάνουν χρήση Paxil αποκτούν αυτοκτονικές εμμονές. Η μεγάλη πλειοψηφία των ουσιοεξαρτημένων δεν γίνονται επικίνδυνοι για τον εαυτό τους ή τους άλλους ως αποτέλεσμα λήψης αντικαταθλιπτικών, διεγερτικών, ή βενζοδιαζεπινών. Όμως, υπάρχει μια αυξημένη πιθανότητα, η πνευματική κατάσταση εκείνων που λαμβάνουν ψυχοφάρμακα να επιδεινωθεί». [σ. 317, Peter Breggin, «Medication Madness», 2008, First St. Martin’s Griffin Edition: june 2009]

  

Σχόλιο

Στην πολιτεία μας, σήμερα, Σεπτέμβριος 2010, η συντριπτική πλειοψηφία (65+%) επί του πληθυσμού ενηλίκων, είναι ουσιοεξαρτημένοι από ψυχοφάρμακα, είτε ναρκωτικά. Οι ουσίες αυτές είναι νευροτοξικές και επηρεάζουν σημαντικά, τη νοητική, τη συναισθηματική και τη βιολογική λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Κάθε έλληνας πατριώτης, βεβαίως, ενδιαφέρεται για την προκοπή και την ελευθερία της Ελλάδας. Όμως, και τα δύο, συνδέονται με την πνευματική και ψυχική ακμαιότητα των ελλήνων.

Τόσο για την προκοπή, όσο και για την ελευθερία της πατρίδας μας, δεν υπάρχουν άλλοι, πέραν των ιδίων των ελλήνων, να αναλάβουν την ευθύνη της πραγμάτωσης και της διαφύλαξής τους.

Η ανάληψη ευθύνης προϋποθέτει, ο άνθρωπος να διαθέτει τη δυνατότητα ανάπτυξης των ανώτερων πνευματικών του λειτουργιών: λογική, μνήμη, αρμονία. Με ανεπτυγμένες αυτές, μπορεί να συνδεθεί με την «πραγματικότητα» γύρω και εντός του και στη συνέχεια να αναλάβει την ευθύνη (την αυτοδέσμευση) της επίτευξης των όποιων ατομικών ή συλλογικών στόχων αυτός θέσει.

Η πνευματική και ψυχική ακμαιότητα θα του παράσχουν συνέχεια, συνέπεια και αποτελεσματικότητα στις προσπάθειές του. Χωρίς αυτές, η ανάληψη ευθύνης είναι, μη νοητή.

Η σημερινή υποβαθμισμένη κατάσταση της πολιτείας μας είναι αποτέλεσμα, κυρίως, της έλευσης της επιδημίας ουσιοεξάρτησης, η οποία εμποδίζει τους πολίτες, τόσο να αντιληφθούν ρεαλιστικά την επικρατούσα κατάσταση, όσο και να αναλάβουν την προσωπική ευθύνη της βελτίωσης της κατάστασης.

Ο πρωταρχικός και ρεαλιστικός στόχος που πρέπει να επιτευχθεί, προκειμένου να βελτιωθεί η κατάσταση της πολιτείας, είναι η επίτευξη της απεξάρτησης της συντριπτικής πλειοψηφίας των ουσιοεξαρτημένων. Τον στόχο αυτό δεν είναι δυνατό να τον πραγματοποιήσουν οι ίδιοι οι ουσιοεξαρτημένοι λόγω του medication spellbinding από το οποίο πάσχουν. Υπεύθυνοι και υπόλογοι για την πραγματοποίηση αυτού του στόχου είναι οι μη ουσιοεξαρτημένοι έλληνες πατριώτες.

 

Νομίζω, ότι ο οποιοσδήποτε, που πραγματικά ενδιαφέρεται έμπρακτα για την προκοπή αυτού εδώ του τόπου, είναι αναγκασμένος να μελετήσει το βιβλίο Medication Madness προκειμένου να αντιληφθεί πλήρως τη δομή και τη δυναμική, σχεδόν, όλων των προβλημάτων που μαστίζουν την Ελλάδα. Και στη συνέχεια, να συμβάλει με τις δικές του δυνάμεις, αφενός στην διάδοση ολόκληρης της αναγκαίας πληροφόρησης και αφετέρου, στην κατασκευή όλων των αναγκαίων υποδομών, που απαιτούνται για τη μαζική απεξάρτηση των ουσιοεξαρτημένων ελλήνων, από τα ψυχοφάρμακα και τα ναρκωτικά.

 

Μετά την απεξάρτηση, θα ‘ρθει και η ανάληψη της προσωπικής ευθύνης και η ελευθερία και η προκοπή· τόσο η προσωπική, όσο και η συλλογική.

 

 

 

 

Υ.Γ.: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» επειδή επιχειρεί να παρακινήσει τους πολίτες να δράσουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

 
Η Απάτη του ADHD και το Χημικό Ολοκαύτωμα σε Βάρος μιας Γενιάς Παιδιών PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

fredbaughmanΗ απάτη του «συνδρόμου» ADHD (ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας) και το χημικό ολοκαύτωμα σε βάρος μιας γενιάς παιδιών.

 

Με τον Mike Adams www.healthnews.com

 

Εισαγωγή: στη συνέχεια ακολουθεί μια συνέντευξη που παραχώρησε ο Dr. Fred Baughman, στον διαπρεπή Δημοσιογράφο Mike Adams. Η αδικαιολόγητη χορήγηση σε κανονικούς και υγιείς ανθρώπους, δηλητηριωδών και νευροτοξικών ουσιών προκειμένου να θεραπευτούν από φανταστικές και ανύπαρκτες ψευδοασθένειες, αφορά εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων και εκατομμυρίων παιδιών. Τις τελευταίες μέρες διαβάζω στο διαδίκτυο μια σωρεία αυτοεξυπηρετικών θεωριών, ιδεολογιών και δικαιολογιών, κοινό συμπέρασμα των οποίων είναι ότι, δήθεν, είναι μάταιη, είτε αδικαιολόγητη η κινητοποίηση των πολιτών για την αντιμετώπιση της πανδημίας ουσιοεξάρτησης που μαστίζει την πατρίδα μας. Η μη αντιμετώπισή της σημαίνει τη διατήρηση των αποτελεσμάτων τα οποία αυτή επιφέρει, δηλαδή, της μη αποτελεσματικότητας σε όλους τους τομείς που απαιτείται δράση ή εφευρετικότητα και της απομείωσης της δυνατότητας των πολιτών να συνεννοούνται και να συνεργάζονται δημιουργικά. Ο δρόμος για να γίνει η Ελλάδα ακόμη και Νορβηγία, είναι ανοικτός. Η παρέμβαση των πολιτών είναι επιβεβλημένη, αν όχι για τη διάσωση της πολιτείας, τουλάχιστον, για τη διάσωση ανθρώπινων ζωών και ιδίως, παιδιών. X.M.

 

 

MIKE ADAMS: Γεια σε όλους, είμαι ο Mike Adams, ο φύλακας της υγείας σας και συνομιλώ με τον Dr. Fred Baughman, σχετικά, αφενός με το μύθευμα της δήθεν ασθένειας που έχει γίνει γνωστή ως Σύνδρομο Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας και, αφετέρου, σχετικά με την υπερσυνταγογράφηση του πληθυσμού. Θα ήθελα να σας παράσχω λίγη εσωτερική πληροφόρηση σχετικά με τους λόγους για τους οποίους μου είναι ενδιαφέρουσα η συνομιλία μαζί σας. Οι αναγνώστες θα εκτιμήσουν τη σχετική με το πρόσωπό σας πληροφόρηση επειδή, πράγματι, κατέχετε αυτά τα θέματα σε μεγάλη έκταση. Οι απόψεις μας επί αυτών είναι παρεμφερείς, ενώ, το σχετικό ενδιαφέρον, εκεί έξω, γι’ αυτά αυξάνεται. Οι άνθρωποι συνειδητοποιούν, ότι όλα αυτά τα χρόνια, εξαπατήθηκαν και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που επεδίωξα να έχουμε αυτή τη συνάντηση.

DR. FRED BAUGHMAN: Στον τομέα των ψυχοφαρμάκων για παιδιά, το κεντρικό ενδιαφέρον συγκέντρωσαν οι πρόσφατες συνεδριάσεις του FDA (Federal Drug Association) με τις οποίες υιοθετήθηκαν αναφορές σχετικά με θανάτους, εγκεφαλικά επεισόδια και καρδιακές προσβολές παιδιών και ενηλίκων. Η πρώτη αναφορά, σχετικά με το Adderall υπεβλήθη προ ενός έτους. Το Adderall αποτελεί το ψυχοφάρμακο πρώτης επιλογής για το ADHD, για το οποίο αναφέρθηκαν τουλάχιστον 12 άτομα τα οποία έπαθαν εγκεφαλικά επεισόδια, αν βεβαίως μπορεί κανείς να διανοηθεί ένα νέο παιδί να παθαίνει εγκεφαλικό επεισόδιο. Ορισμένοι από τους θανάτους ήταν αιφνίδιοι, ενώ άλλοι, συνδέονταν με καρδιακές επιπλοκές, όπου ένα σύνολο 20 με 30 τέτοιων αναφορών οδήγησαν τον Καναδικό οργανισμό Υγείας να απαγορεύσει τη χρήση του Adderall.

MIKE ADAMS: Αυτά τα αναλυτικά στοιχεία προέρχονται από το εθελοντικό σύστημα MedWatch, σωστά;

DR. FRED BAUGHMAN: Ακριβώς, πράγμα το οποίο εξηγείται, σε κάποιο σχετικό εγχειρίδιο του FDA αναφορικά με τον τρόπο λειτουργίας του MedWatch, καθώς επίσης και άλλων παρόμοιων εθελοντικών μορφών πληροφόρησης. Παραδέχθηκαν ότι αυτές οι πηγές πληροφόρησης, κανονικά, εντοπίζουν όχι περισσότερο από το 1%   των πραγματικών περιστατικών. Έτσι, ανεξαρτήτως του ποσοστού αυτού, προ ενός έτους συνέβη ο Καναδικός οργανισμός Υγείας να απαγορεύσει ο Adderall, τη στιγμή που το δικό μας FDA δεν το απαγόρευσε. Σε κάποια στιγμή, δε, μαθεύτηκε ότι το FDA άσκησε παρασκηνιακές πιέσεις στον Καναδέζικο οργανισμό Υγείας, προκειμένου να αποτρέψει αυτή την απαγόρευση.

MIKE ADAMS: Αυτό είναι απίστευτο. Το FDA άσκησε πίεση σε ένα ξένο έθνος προκειμένου να προστατεύσει ένα επικίνδυνο ψυχοφάρμακο, στη δική μας αγορά;

DR. FRED BAUGHMAN: Ναι, περί αυτού πρόκειται. Στη συνέχεια και μετά από τρεις ή τέσσερις μήνες, ο Καναδέζικος οργανισμός Υγείας ήρε την απαγόρευση χρήσης του Adderall. Αυτό, δεν συνέβη επειδή προέκυψαν κάποιες επαρκείς αποδείξεις για την ασφάλεια ή την αποτελεσματικότητά του. Το Adderall είναι ένα μίγμα των δύο αλάτων τα αμφεταμίνης, άρα, είναι μια καθαρή αμφεταμίνη.

MIKE ADAMS: Θα ήθελα να αναφερθούμε εκτενέστερα στη συνέχεια, σχετικά με το τι πράγματι είναι αυτό το φάρμακο.

DR. FRED BAUGHMAN: Το εντυπωσιακό με το Adderall είναι ότι, αρχικά, αυτό προοριζόταν για χρήση σε ενηλίκους ως φάρμακο αδυνατίσματος και λεγόταν Obetrol. Αυτό ήταν τόσο ακραία εξαρτησιογόνο ώστε το Obetrol, γι’ αυτό ακριβώς το λόγο απαγορεύτηκε. Όμως, τώρα, έρχεται το FDA να επιτρέψει τη χρήση σε μικρά παιδιά αυτού του ακραία εξαρτησιογόνου ψυχοφαρμάκου.

MIKE ADAMS: Άρα, ενώ ήταν τόσο επικίνδυνο για τους ενήλικες, τώρα είναι ασφαλές για τα παιδιά;

DR. FRED BAUGHMAN: Στην πραγματικότητα επιτρέπουν τη χρήση του από εντελώς φυσιολογικά μικρά παιδιά τα οποία, δήθεν, πάσχουν από την ψευδοασθένεια ADHD.

MIKE ADAMS: Για τους αναγνώστες να πούμε ότι κατέχεις την ειδικότητα του νευρολόγου παιδίατρου, σωστά;

DR. FRED BAUGHMAN: Ναι, ενώ έχω ασκήσει και τις δύο νευρολογίες, ενηλίκων και παιδιών πιστοποιημένος και για τις δύο. Επίσης, είμαι παλαιό μέλος της Αμερικανικής Νευρολογικής Ακαδημίας.

MIKE ADAMS: Εντάξει, άρα, προέρχεσαι από τον κόσμο της κλασικής ιατρικής. Κατέχεις τον ακαδημαϊκό τίτλο M.D. και πάραυτα, με το πέρασμα του χρόνου, είμαι βέβαιος, θα μας εξηγήσεις αυτό πώς συνέβη, εντόπισες ορισμένες κεφαλαιώδεις παρεκτροπές αναφορικά με το ADHD και για το λόγο αυτό δημιούργησες το διαδικτυακό τόπο www.ADHDfraud.org. Η πρώτη μου ερώτηση: Ποιο ήταν εκείνο το αρχικό σημείο στο οποίο, εσύ, ως νευρολόγος παιδίατρος άρχισες να αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι στραβό υπήρχε σε αυτή την εικόνα;

DR. FRED BAUGHMAN: Ξεκίνησα τη δημοσίευση μιας πραγματικής ερευνητικής εργασίας, όταν ήμουν ειδικευόμενος, αρχικά, στο νοσοκομείο Sinai στη Νέα Υόρκη και μετά, στο νοσοκομείο βετεράνων της Βοστόνης. Μετά την πρώτη δεκαετία άσκησης της ιατρικής, η οποία έλαβε χώρα στο Grand Rapids, του Michigan, δημοσίευσα ένα σημαντικό όγκο πρωτότυπης έρευνας, κυρίως σχετιζόμενη με γενετικά καθορισμένες εγκεφαλικές αποφάσεις ή νευρολογικές παθήσεις και χρωμοσωματικές ανωμαλίες. Μεγάλο μέρος αυτής της εργασίας δημοσιεύτηκε από κοινού με τον Dr. Joseph Mann, επίσης του Grand Rapids. Εντόπισα και περιέγραψα πραγματικές παθήσεις και αυτό ακριβώς είναι ένα γνωστικό υπόβαθρο που υποστηρίζει το νέο μου καθήκον της επιμέτρησης και της άσκησης κριτικής, πάνω στη μοντέρνα ψυχιατρική, ιδιαίτερα μάλιστα σε βάρος των ισχυόντων και όλως απατηλών ισχυρισμών ότι, οι διαγνώσεις τους, όπως της ADHD, της διπολικής OCD και της κατάθλιψης, είναι, δήθεν, πραγματικές ασθένειες του εγκεφάλου, ενώ δεν είναι. Την ιατρική άσκησα ιδιωτικά από το 1964 έως το 1993 που συνταξιοδοτήθηκα, ενώ ήταν κατά τη διάρκεια των ’70, τότε που άρχισα να αντιλαμβάνομαι, αρχικά στο Grand Rapids και μετά, εδώ, στο San Diego, όπου και εγκαταστάθηκα, την αυξανόμενη συχνότητα της εκδήλωσης διαγνώσεων για υπερκινητικότητα και εγκεφαλική βλάβη. Μετά, ο 1980, η Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση επινόησε το ADD, δηλαδή, την συνδρομή ελλειμματικής προσοχής, και μετά από αυτό έγινε φανερό ότι η επιδημία ξεκίνησε να επιδεινώνεται. Έμοιαζε σε εμένα ότι η συχνότητα αυτών των διαγνώσεων καθώς επίσης και η αντιμετώπισή τους με το Ritalin, που είναι ένα ψυχοφάρμακο παρεμφερές με αμφεταμίνη και ακριβώς το ίδιο εξαρτησιογόνο με την κοκαΐνη, έβαινε αυξανόμενη εντός της κοινότητάς μου. Αρχικά, υποσημείωσα το γεγονός και αργότερα θορυβήθηκα με τη συχνότητα με την οποία παιδιά, μου στέλνονταν από σχολεία μέσω των παθολόγων τους, στα οποία είχαν αποδοθεί αυτές οι διαγνωστικές ταμπέλες, κυρίως, από τους σχολικούς εκπαιδευτικούς.

MIKE ADAMS: Αυτή ήταν μια «ασθένεια» η οποία εξαπλωνόταν, σχεδόν, σαν ίωση.

DR. FRED BAUGHMAN: Επρόκειτο για το δόγμα μιας ασθένειας· για μια ψευδοασθένεια· με την παιδική ψυχιατρική να επαναλαμβάνει το ψεύδος τόσο συχνά ώστε αυτό να μετασχηματίζεται σε μια πραγματικότητα, ιδιαίτερα δε, για το εκπαιδευτικό κατεστημένο και τους εκπαιδευτικούς, σε εθνική κλίμακα και με αυξανόμενο ρυθμό, στα Μ.Μ.Ε. και το ευρύ κοινό. Στη συνέχεια, το 1997, με την επιδημία να εντοπίζεται πληθικά μεταξύ του 500.000 και 700.000 σε εθνική κλίμακα, απλά αναδιατύπωσαν τα διαγνωστικά κριτήρια προσθέτοντας της υπερκινητικότητας, σε εκείνα της έλλειψης προσοχής.

MIKE ADAMS: Μήπως εννοείς ότι, υπάρχει κάποια ομάδα ψυχιάτρων η οποία συνέρχεται σε κάποια αίθουσα, κάπου, και ότι απλά καταγράφουν και επινοούν οποιαδήποτε συμπεριφορική παρατήρηση την οποία θέλουν να συμπεριλάβουν στον ορισμό της κάθε ασθένειας.

DR. FRED BAUGHMAN: Ακριβώς έτσι εργάζονται. Στην ιατρική, συμπεριλαμβάνοντας και την ειδικότητά μου, τη νευρολογία, εάν κάποιος φιλοπερίεργος και παρατηρητικός παθολόγος ανακαλύψει μια νέα ανωμαλία σε κάποιον ασθενή του, είτε ενώ ασκεί την ιατρική, είτε σε κάποια κλινική της ιατρικής σχολής, αυτή η καινούργια ανωμαλία καθίσταται, πλέον, μια νέα ασθένεια. Έτσι, χρειάζεται αυτή, να είναι μια αντικειμενική ανωμαλία. Στον διαβήτη, εκδηλώνεται μια αυξημένη περιεκτικότητα του αίματος σε ζάχαρη, σε όλους τους ιστούς. Στον καρκίνο, ο παθολόγος χρειάζεται να δει με το μικροσκόπιο κύτταρα τα οποία έχουν ανώμαλα nuclei και χρωματοσώματα, προκειμένου να αποφανθεί ότι ο ασθενής πάσχει από τη συγκεκριμένη ή από κάποια ασθένεια. Όμως, στην ψυχιατρική, η επιτροπή σύνταξης του διαγνωστικού και στατιστικού οδηγού, συνέρχεται σε κάποια αίθουσα εντός της οποίας και δια της έγερσης χεριών, λαμβάνουν υπόψη, ο ένας του άλλου τον αγαπημένο γαλαξία ή μίγμα συμπεριφορών και τους ψηφίζουν δίνοντάς τους υπόσταση και κωδικό ή τους συμπεριλαμβάνουν στο D.S.M., και όλες τους θεωρούνται ψυχιατρικές διαταραχές. Με τον όρο «διαταραχή», εννοούν, ασθένεια.

MIKE ADAMS: Μπορείς να μας δώσεις ένα παράδειγμα εκείνου του τύπου διαταραχών που περιλαμβάνει το DSM, ως ασθένεια ή διαταραχή;

DR. FRED BAUGHMAN: Στην περίπτωση της διαταραχής ελλειμματικής συγκέντρωσης και υπερκινητικότητας, δες τα 14 συμπτώματα όπως αυτά περιλήφθησαν στον DSM του 1987. Να θυμάστε ότι, ένα παιδί που βρέθηκε να παρουσιάζει οκτώ από αυτά, θεωρείται ότι πάσχει από ADHD. Ένα, συχνή νευρικότητα ή αίσθημα άβολου καθίσματος· δύο, δυσκολία παραμονής σε καθιστή θέση· τρία, ευκολία στην απόσπαση προσοχής· τέσσερα, δεν μπορεί να περιμένει τη σειρά του· πέντε, παραμίλημα· έξι, δυσκολία στην εφαρμογή εντολών· επτά, δυσκολία διατήρησης προσοχής· εννιά, αδυναμία σιωπηλού παίζει· δέκα, υπερβολικά μακροσκελής ομιλία· έντεκα, διακόπτει· δώδεκα, αδυναμία ακρόασης· δεκατρία, απώλεια αντικειμένων· δεκατέσσερα, επικίνδυνες πράξεις και αποζήτηση υπερβολικού ενθουσιασμού.

MIKE ADAMS: Ουάου, νομίζω ότι περιλαμβάνεις τον μισό πληθυσμό.

DR. FRED BAUGHMAN: Ακριβώς έτσι είναι τα πράγματα σε σχέση με τα κίνητρά τους. Πρόκειται για ένα απολύτως εντυπωσιακό σχήμα προώθησης πωλήσεων, αν βέβαια αυτό περάσει στην πράξη.

DR. FRED BAUGHMAN: Το Κέντρο Ελέγχου Ασθενειών εκτίμησε ότι το 2004 υπήρχαν 4 εκατομμύρια περιπτώσεις ADHD πανεθνικά, παιδιών μέχρι 17 ετών.

MIKE ADAMS: Τώρα δεν έχει φτάσει να είναι 1 στα 10 παιδιά, στα δημόσια σχολεία;

DR. FRED BAUGHMAN: Μέχρι το 2003, νομίζω ναι. Ο καθηγητής William Cary του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια κατέθεσε στο Κονγκρέσο ότι το 17% επί του συνόλου των παιδιών που πηγαίνουν σχολείο, μέχρι και το 2003, λαμβάνουν ψυχοφάρμακα, όχι όλα για αντιμετώπιση ADHD ούτε όλα με διάγνωση ADHD. Σήμερα, νομίζω, ότι πιθανότατα η αναλογία έχει ανέβει στο 1 στα πέντε, δηλαδή, 20%. Σύμφωνα με τον Dr. Cary, το 2003 ήταν 17%. Σήμερα, πιθανότατα, είναι 20%

MIKE ADAMS: Είναι απίστευτο. Ακόμη κι αν, αυτή η ασθένεια ήταν έγκυρη, ούτε σε άλλες χώρες είναι υπαρκτή, ούτε υπήρξε οπουδήποτε, τις δύο προηγούμενες γενεές. Πώς αιτιολογούν οι ψυχίατροι την επέλαση αυτής της δήθεν ασθένειας;

DR. FRED BAUGHMAN: Δεν την αιτιολογούν επαρκώς. Επειδή δεν έχουν επιστημονικές απαντήσεις, γενικά, αγνοούν εκείνους που προσπαθούν να υποβάλλουν έγκυρα ερωτήματα σε αυτούς. Γνωρίζουν ότι όλα αυτά είναι ένα μέγα ψεύδος και για όσο καταφέρνουν να αποφεύγουν την αποκάλυψη της αλήθειας και να έχουν πλήρη πρόσβαση στο Υπουργείο Παιδείας και τους λομπίστες του Κογκρέσου, προσδίδουν στη διάγνωση του ADHD και τη θεραπεία του, την εγκυρότητα ενός νόμου. Το αποτέλεσμα είναι, στα βιβλία, να περιλαμβάνονται αφορισμοί οι οποίοι εξουσιοδοτούν τους ψυχιάτρους να προχωρούν στη διάγνωση, παιδιών που πηγαίνουν σχολείο, σε συγκεκριμένο ποσοστό που προσδιορίζουν οι αφορισμοί αυτοί, και ακόμη να επιδοτούν χρηματικά τις σχολικές περιφέρειες ανάλογα με το πλήθος των παιδιών που διαγνώστηκαν μέσω κάποιας από τις υποκριτικές και παράταιρες ασθένειές τους και που αντιμετωπίστηκαν ως υποκείμενα με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Συνεπώς, η οικονομική επιβάρυνση των φορολογούμενων, για τα παιδιά στα οποία έχουν καρφιτσώσει αυτή τη διάγνωση, καταλήγει να είναι δύο με τρεις φορές υψηλότερη σε σχέση με την αντίστοιχη των κανονικών παιδιών.

MIKE ADAMS: Αυτό να το διευκρινίσουμε. Όσο περισσότερα είναι τα παιδιά μιας σχολικής περιφέρειας τα οποία έχουν διαγνωστεί με ADHD, τόσο περισσότερη χρηματοδότηση λαμβάνουν οι περιφέρειες αυτές;

DR. FRED BAUGHMAN: Λαμβάνουν πρόσθετη χρηματοδότηση. Υπάρχει νομοθεσία η οποία προβλέπει την καταβολή στους γονείς, ενός επιδόματος για κάθε παιδί τους το οποίο έχει διαγνωστεί και έτσι θεωρείται ανάπηρο. Νομίζω ότι το επίδομα αυτό είναι το Κοινωνικό Επίδομα Αναπηρίας. Αν δεν κάνω λάθος, τουλάχιστον μέχρι λίγα χρόνια πριν, αυτό το επίδομα ήταν 400 δολάρια το μήνα.

MIKE ADAMS: Αυτή, μήπως είναι μια περίπτωση στην οποία όλοι οι εμπλεκόμενοι αισχροκερδούν μετατρέποντας τα σώματα των παιδιών μας σε συσκευές κερδοφορίας;

DR. FRED BAUGHMAN: Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Αυτές οι υποκριτικές σκουπιδοεπιστημονικές, ψευδοεπιστημονικές διαγνωστικές κατηγοριοποιήσεις λειτουργούν σαν να επικολλούμε ένα γραμμωτό κωδικό (barcode) πάνω στο κούτελο ενός παιδιού, ενώ αμέσως μόλις καταγραφεί αυτός ο κώδικας στα αρχεία τους, παραμένει μόνιμα εκεί. Τα παιδιά δεν μπορούν να απαλλαγούν από αυτή την κατηγοριοποίηση. Αν ένα παιδί ή ενήλικας κατηγοριοποιηθεί με μια από αυτές τις διαγνώσεις, τότε στιγματίζεται. Πρόκειται να συναντήσουν περισσότερη δυσκολία, στην ένταξη σε συστήματα ασφάλισης υγείας και στην εύρεση εργασίας. Οι ένοπλες δυνάμεις θα αρνηθούν τη στράτευση ατόμων τα οποία, ως παιδιά, λάμβαναν αυτά τα ψυχοφάρμακα. Εδώ, θα πρέπει να παραδεχτώ ότι οι ένοπλες δυνάμεις, έχοντας αποτύχει στους στόχους τους για τον πόλεμο στον Ιράκ, επέλεξαν να μειώσουν τα κριτήρια επιλογής προσωπικού με αποτέλεσμα, προσφάτως, να γίνουν δεκτά και πρόσωπα στα οποία έχει καρφιτσωθεί μια τέτοια ταμπέλα και τα οποία έχουν κάνει χρήση αυτών των ψυχοφαρμάκων.

MIKE ADAMS: Αν γίνεται, θα ήθελα να επιστρέψουμε τη συζήτηση στους γονείς. Άνθρωποι που κατέχουν εξουσία, άνθρωποι οι οποίοι, υποτίθεται, διαθέτουν εκπαίδευση στη νευρολογία ή την ψυχιατρική, απευθύνονται στους γονείς και τους λένε ότι τα παιδιά τους πάσχουν από μια χημική εγκεφαλική διαταραχή. Πρόκειται για έναν πολύ πειστικό ισχυρισμό.

DR. FRED BAUGHMAN: Πράγματι είναι και θα πρέπει να υπογραμμίσω ότι, σχεδόν, κάθε συνδιαλλαγή μεταξύ γιατρού και ασθενούς στη χώρα μας, ανεξαρτήτως της ειδικότητας του γιατρού, υιοθετεί αυτό τον ισχυρισμό. Εδώ, συμπεριλαμβάνονται, η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία, η Κοινότητα Παιδικής Νευρολογίας, στην οποία είμαι μέλος, η Αμερικανική Ακαδημία Οικογενειακής Ιατρικής και διάφορες άλλες ενώσεις που αφορούν την ψυχολογία. Είναι γεγονός ότι η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής αναδημοσίευσε στο επιστημονικό περιοδικό Pediatrics, τα διαγνωστικά κριτήρια του DSM για την ADHD, νομίσω το 1999 και στη συνέχεια, δημοσίευσε την επόμενη χρονιά έναν οδηγό για την αντιμετώπιση του ADHD με ψυχοδιεγερτικά, πιστεύω τότε ήταν το 2000. Με αυτό τον τρόπο, η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής, σε συνεργασία με τις άλλες ομάδες που ανέφερα, φρόντισε να καταστήσει γνωστή την είσοδό της στην αγορά παραγωγής διαγνώσεων και το φαρμάκωμα απόλυτα κανονικών παιδιών με σκοπό το κέρδος. Αυτός ακριβώς είναι ο ένας από τους παράγοντες που πυροδότησαν την επιδημία.

MIKE ADAMS: Μήπως έχεις άλλους συναδέλφους σου οι οποίοι, όπως εσύ, να εξεγείρονται και να αμφισβητούν ανοικτά αυτή την πρακτική, ή μήπως έχεις περιέλθει σε απομόνωση;

DR. FRED BAUGHMAN: Έχω απομονωθεί μεν, αλλά υπάρχει ένα μικρό επιτελείο έντιμων παθολόγων με κοινές απόψεις και επίσης ένα πιο μικρό επιτελείο που αμφισβητεί ανοικτά. Μου έχει προκαλέσει έκπληξη ο αντίκτυπος που προκάλεσε η ιστοσελίδα μου. Ενώ, τώρα πλέον έχω ετοιμάσει και ένα βιβλίο που πρόκειται να εκδοθεί σύντομα.

MIKE ADAMS: Μπορείς να μας πεις τον τίτλο του βιβλίου, παρακαλώ;

DR. FRED BAUGHMAN: Ναι, είναι το «Η απάτη του ADHD: Πώς η Ψυχιατρική Μετατρέπει Κανονικά Παιδιά σε Ασθενείς». Η διάθεσή του θα γίνεται μέσω του www.Trafford.com - Trafford εκδοτική εταιρία. – και θα ξεκινήσει η διάθεσή του εντός της τρέχουσας εβδομάδος.

MIKE ADAMS: Έχεις δεχτεί πιέσεις, προκειμένου να λογοκρίνεις τις απόψεις σου, με οποιοδήποτε τρόπο, ή έχεις δεχτεί απειλές;

DR. FRED BAUGHMAN: Πίσω στο 1994-95, υπέβαλα μια επίσημη γραπτή πρόταση, προς την Αμερικανική Ακαδημία Νευρολογίας προκειμένου να εκπονηθεί μια ιατρική παραμετροποίηση για το ADHD με την οποία θα μπορούσε να γίνεται μια ουσιώδης εκτίμηση της βέλτιστης προτεινόμενης ιατρικής πράξης για την ασθένεια. Η Ακαδημία με ενεθάρρυνε με τη γραπτή απάντησή της και με εξουσιοδότησε να προχωρήσω στην εκπόνησή της. Στη συνέχεια τους παρουσιάστηκα υποβάλλοντας τη δήλωση ότι η μελέτη μου πάνω στην παγκόσμια επιστημονική βιβλιογραφία δεν εντόπισε αποδείξεις ότι η ADHD ήταν μια ασθένεια. Το επόμενο που συνέβη ήταν ότι μου ειπώθηκε από μέλη της Επιτροπής Διασφάλισης Ποιότητας ότι υπηρεσίες δεν τους ήταν, πλέον, αναγκαίες. Με αυτό τον τρόπο το ζήτημα θάφτηκε και εγώ ξέμεινα στο ράφι.

MIKE ADAMS: Γνωρίζεις ποιες από αυτές τις ομάδες δέχονται χρηματοδότηση από τις φαρμακοβιομηχανίες;

DR. FRED BAUGHMAN: Όλες τους. Κάθε μια, εισπράττει πολλά χρήματα ενώ δεν υπάρχει ψυχίατρος εξειδικευμένος σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη ψυχιατρική διαταραχή ο οποίος να μην ανήκει ολοκληρωτικά ή να μην καθοδηγείται από την φαρμακευτική βιομηχανία.

MIKE ADAMS: Αυτή είναι μια πολύ σοβαρή δήλωση.

DR. FRED BAUGHMAN: Είναι μεγάλη η δήλωση και μεγάλη και τραγική αλήθεια.

MIKE ADAMS: Ώστε αυτοί οι εξειδικευμένοι στην πραγματικότητα είναι απλώς προωθητές πωλήσεων αυτών των ψυχοφαρμάκων.

DR. FRED BAUGHMAN: Το γεγονός ότι κατέχουν τον ακαδημαϊκό τίτλο M.D. τους δίνει τη δυνατότητα να παριστάνουν τους επιστήμονες ιατρούς, ενώ έχουν πουλήσει, όχι μόνο τις ψυχές τους αλλά μαζί έχουν πουλήσει τις όποιες επιστημονικές πιστοποιήσεις μπορεί, κάποτε να είχαν.

MIKE ADAMS: Πόσα χρήματα μπορεί να αποκομίζουν με τις συνταγογραφήσεις ψυχοφαρμάκων σε παιδιά;

DR. FRED BAUGHMAN: Αποκομίζουν τεράστια ποσά· εκατομμύρια δολάρια.

MIKE ADAMS: Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να γίνουν αποδεκτά από έναν Αμερικανό γονέα ή καταναλωτή. Δεν γίνεται να πιστέψουν ότι άτομα, μπορεί να έχουν τόση κακία ώστε να ξεπουλούν τις ψυχές τους στις φαρμακοβιομηχανίες.

DR. FRED BAUGHMAN: Νομίζω ότι αυτό οφείλεται στην κλίμακα, γενικά, της ψυχιατρικής επιδημίας και της επιδημίας ADHD. Οι γονείς, που είναι απλοί λαϊκοί άνθρωποι αποδέχονται εξ αρχής τις προτροπές των σχολικών αξιωματούχων, ενώ δεν μπορούν να πιστέψουν ότι τους ειπώθηκαν απόλυτα ψεύδη. Δεν μπορούν να το φανταστούν. Επί του παρόντος συνεργάζομαι με άλλα πρόσωπα προκειμένου να υποβάλλουμε, εδώ στην California, μια μήνυση για εξαπάτηση καταναλωτών, με βάση την ύπαρξη δόλου στις διαγνώσεις ADHD και τη σχετική χορήγηση ψυχοφαρμάκων. Αν κάποιος σε παραπλανήσει και σου πει ότι πάσχεις από μια ασθένεια, χωρίς να πάσχεις, και σου χορηγήσει ψυχοφάρμακα, τότε αυτό είναι μια βιαιοπραγία.

MIKE ADAMS: Μπορείς να με κρατάς για αυτό το θέμα;

DR. FRED BAUGHMAN: Βέβαια, πολλοί είναι εκείνοι που ενδιαφέρονται. Τους προτρέπω να παρακολουθούν την ιστοσελίδα μου καθώς, αν καταφέρουμε να προχωρήσουμε αυτό το ζήτημα, βεβαίως και θα δημοσιεύω υπομνήματα για την πρόοδο ή τη στασιμότητά του.

MIKE ADAMS: Αν καταφέρεις να δημιουργήσεις ένα νομικό προηγούμενο, τότε, κάτι τέτοιο θα μπορούσε πραγματικά να ταρακουνήσει ολόκληρο το έθνος.

DR. FRED BAUGHMAN: Αυτό ακριβώς ελπίζουμε. Αυτοί διέθεταν τόσο ξεδιάντροπα πολλά χρήματα φαρμακοβιομηχανιών για τη νομική υπεράσπισή τους, έτσι, ώστε κανείς δεν κατάφερε να τους νικήσει, τη στιγμή που είναι τόσο μεγάλη ανάγκη να τερματιστεί αυτή η απάτη. Είναι κάτι πολύ περισσότερο από απάτη όταν δηλητηριάζουν κανονικά παιδιά, γιατί αυτό κάνουν.

MIKE ADAMS: Σε κάποιο άλλο σημείο του διαδικτύου άκουσα να το περιγράφουν ως χημικό ολοκαύτωμα ή ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

DR. FRED BAUGHMAN: Έχει γίνει μια διαστροφή του λόγου. Έχουν παραλάβει απόλυτα κανονικά παιδιά και τα μετέτρεψαν σε ασθενείς μέσω διαγνώσεων σε αυτά, φανταστικών χημικών ανισορροπιών στον εγκέφαλό τους. Πρόκειται για απόλυτη απάτη. Προσφάτως, παρακολούθησα δύο δελτία ειδήσεων, σε εθνικό δίκτυο, στα οποία αναφερόταν ένα νέο είδος αναπηρίας το οποίο προσέβαλε στρατιώτες μα οι οποίοι συμμετείχαν στην σύγκρουση στο Ιράκ. Περίμενα να ακούσω ποια ήταν αυτή η νέα ασθένεια. Άκουσον, άκουσον, ήταν το PTSD, συνδρομή μετα-τραυματικού στρες. Θα δεχτώ ότι στον πόλεμο όλοι οι άνδρες εκτίθενται σε προβληματικές οπτικές παραστάσεις και εμπειρίες και αυτές προκαλούν προβληματικές αναμνήσεις και προβληματικό ύπνο. Όμως, δεν αφορούν κάποια οργανική ασθένεια του εγκεφάλου όπως η ψυχιατρική θα ήθελε να πιστέψουμε, ούτε αυτά τα συμπτώματα είναι αναπόφευκτα. Θα έκαναν όλους τους εκεί ευρισκόμενους στρατιώτες να πιστεύουν ότι η PTSD είναι μια θανατηφόρος νόσος. Τους λένε ότι, ποτέ δεν θα απαλλαγούν από τις φρικτές αναμνήσεις χωρίς τη βοήθεια ενός νέου ψυχοφαρμάκου, το οποίο προσπαθούν να αναπτύξουν, έτσι, ώστε να σβήνει αυτές τις οδυνηρές μνήμες.

MIKE ADAMS: Αυτός είναι, λοιπόν, ο τρόπος απόκτησης ενός μόνιμου πελάτη;

DR. FRED BAUGHMAN: Αυτός είναι, ενώ τα Μ.Μ.Ε. έχουν χρηματιστεί προκειμένου να συνεργήσουν στην καπηλεία των ψυχιατρικών παθήσεων με αποτέλεσμα αυτοί να είναι ανεξέλεγκτοι. Αυτός είναι ο λόγος που το φαρμάκωμα των παιδιών μας είναι ανεξέλεγκτο.

MIKE ADAMS: Είναι η ADHD ενηλίκων, το νέο μέτωπο προώθησης πωλήσεων των φαρμακοβιομηχανιών;

DR. FRED BAUGHMAN: Ναι είναι, αλλά όχι στο μέλλον, αλλά, στο παρόν. Έχει καταγραφεί μια τεράστια ετήσια αύξηση των δισεκατομμυρίων συνταγών για Adderall, Ritalin, Concerta και όλων των άλλων αμφεταμινών. Στη γενέτειρα μου, η Ιατρική Σχολή της Νέας Υόρκης, πρωτοπορεί στο ζήτημα αυτής της απάτης. Περίπου πριν από ένα χρόνο, στο τμήμα του περιοδικού, στους New York Times, δημοσιεύτηκε μια ιστορία η οποία περιέγραφε την ίδρυση μιας πανεπιστημιακής κλινικής ενηλίκων για ADHD. Διέθεταν ένα προθάλαμο ή ένα ευρύχωρο μέρος στο ξενοδοχείο Helmsley. Υποθέτω ότι είχαν πινακίδες έξω στο πεζοδρόμιο που έλεγαν ότι λειτουργούσε στον τελευταίο όροφο. Άρα, αν θέλετε να εξεταστείτε για ADHD, ανεβείτε εκεί.

MIKE ADAMS: Δηλαδή, προσέφεραν υπηρεσία ένταξης;

DR. FRED BAUGHMAN: Οι άνθρωποι ανέβαιναν στην κλινική, συμπλήρωναν το συμπεριφορικό ερωτηματολόγιο και το αποτέλεσμα ήταν ότι ένα 85% που έκαναν το τεστ, έπασχαν από την ασθένεια. Στη συνέχεια αποκτούσαν, συμβολικά, την ταμπέλα του ADHD και την επόμενη μέρα πήγαιναν στο γιατρό τους με τη νέα ταμπέλα.

MIKE ADAMS: Είναι αλήθεια ότι για να διαγνωστώ ως πάσχων από ADHD και να μου χορηγηθούν ψυχοφάρμακα, αρκεί να επισκεφτώ έναν ψυχίατρο και να του δηλώσω ότι δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ, αποσπάται η προσοχή μου εύκολα και είμαι ευέξαπτος;

DR. FRED BAUGHMAN: Επέτρεψέ μου να σου πω το εξής, σε μια έρευνα της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδικής και Ενηλίκων Ψυχιατρικής, το 2002, εξετάστηκαν οι τρόποι ψυχιατρικής εξέτασης τους οποίους χρησιμοποιούσαν οι ψυχίατροι παιδιών και βρέθηκε ότι ένα ποσοστό 91% από τα παιδιά που εξετάζονταν από ψυχιάτρους έφευγαν από την πρώτη τους επίσκεψη, με μια συνταγή χορήγησης ψυχοφαρμάκου.

MIKE ADAMS: 91%;

DR. FRED BAUGHMAN: Ναι, 91%. Θα έλεγα ότι σε μια αναλογία που κυμαίνεται μεταξύ του ενός τρίτου και του ενός δευτέρου, όλων όσων εξέτασα ως νευρολόγος, δεν έπασχαν από την οποιαδήποτε οργανική νόσο. Αυτή την αναλογία, αντιπαρέβαλέ την με τα ευρήματα της έρευνας παιδικής ψυχιατρικής του 2002, σύμφωνα με την οποία 91% των ατόμων λάμβαναν ιατρική συνταγή. Αυτό το 90% δε διέθετε κοινή λογική για να δει την απάτη; Πολύ πιθανώς.

MIKE ADAMS: Αν δεις την ευρύτερη εικόνα εκείνου που συμβαίνει εδώ, τι συμπέρασμα προκύπτει σχετικά με την επιστημονική ακεραιτότητα εντός του δυτικού πολιτισμού, αν αυτοί οι καλά εκπαιδευμένοι άνθρωποι αυτού του, υποτίθεται επιστημονικού οργανισμού της ψυχιατρικής, μπορούν να επινοούν τόσο διαδεδομένες φάρσες; Μήπως αυτό θέτει, σήμερα, υπό αμφισβήτηση μερικές από τις επιστημονικές αλήθειες; Ποια είναι η άποψή σου επ’ αυτού;

DR. FRED BAUGHMAN: Νωρίτερα επεσήμανα ότι μόνο οι ψυχίατροι, αλλά και οι παιδίατροι, οι νευρολόγοι, οι οικογενειακοί σύμβουλοι, οι ψυχολόγοι και οι σχολικοί εκπαιδευτικοί, σε όλη τη χώρα, έχουν πιόνια και δεν βλέπουν το κακό που υπάρχει στις πρακτικές τους προώθησης πωλήσεων, εκ μέρους του φαρμακευτικού κατεστημένου. Αυτή είναι η συνήθης ιατρική πρακτική σε ολόκληρη τη χώρα. Ολόκληρο το επάγγελμα έχει ξεπουληθεί. Κατά μέσο όρο, κάθε γιατρός, στη χώρα μας, εισπράττει αξία ύψους $13.000 ετησίως από τις φαρμακευτικές εταιρίες.

MIKE ADAMS: Με ποιες μορφές λαμβάνουν χώρα αυτές οι χρηματικές συναλλαγές;

DR. FRED BAUGHMAN: Δέχονται δωρεάν, εστίαση, γκολφ και ταξίδια, αλλά το ρευστό χρήμα δεν μοιράζεται ισότιμα. Διανέμεται στρατηγικά κατά τέτοιον τρόπο ώστε οι ανώτεροι επιτελείς της ιατρικής – οι κορυφαίοι ψυχίατροι και οι πρόεδροι πανεπιστημιακών τμημάτων – παίρνουν το περισσότερο χρήμα από όλους. Μερικοί λαμβάνουν $500.000 ετησίως με αποτέλεσμα αυτοί, να έχουν καταφέρει, ουδείς στην ιατρική πανεπιστημιακή κοινότητα να μην εξεγείρεται με τον τρόπου που εγώ εξεγείρομαι. Εδώ και πολύ καιρό πριν έχω διαπιστώσει ότι δεν θα τα πήγαινα καλά με ένα τέτοιο είδος ελέγχου άνωθεν, όπως αυτό που αποτελεί τον κανόνα στην ιατρική εκπαίδευση.

MIKE ADAMS: Άρα, ισχυρίζεσαι ότι, στην ιατρική εκπαίδευση, όλοι, θα πρέπει να συμμορφώνονται για να τα πάνε καλά;

DR. FRED BAUGHMAN: Όποιος εγερθεί και πει αυτά που λέω εγώ, την επόμενη μέρα έχει εκπαραθυρωθεί. Το πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης έχει γίνει μια κυψέλη επινοημένων από την ψυχιατρική ασθενειών. Έλαβα, μάλιστα, το δυσάρεστο νέο ότι, το ιατρικό τμήμα έλαβε αύξηση της χρηματοδότησής του προκειμένου να εκπαιδεύσει περισσότερους δηλητηριαστές κανονικών παιδιών.

MIKE ADAMS: Νομίζω ότι είναι προφανές, το γεγονός ότι γνωρίζεις την εμπειρία, ότι το να λειτουργείς σε αυτό τον κόσμο με ακεραιότητα σε οδηγεί σε πολύ μοναχικά μονοπάτια. Ας μιλήσουμε, τώρα, για τη δηλητηρίαση και τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. Τι παθαίνουν οι Αμερικανοί όταν ένα στα πέντε παιδιά μεγαλώνουν καταναλώνοντας σπιντ ή κάποιο άλλο είδος ψυχοφαρμάκου;

DR. FRED BAUGHMAN: Η αναλογία είναι η σωστή. Φαρμακώνουμε περισσότερους από 10 εκατομμύρια ανθρώπους. Δεν υπάρχει κάποια ένδειξη ότι θα υπάρξει βελτίωση. Όπως επεσήμανα, η ADHD των ενηλίκων αποτελεί έναν ταχύτατα αναπτυσσόμενο τομέα της αγοράς, έτσι, πιστεύω ότι όταν σου πουν ότι πάσχεις από μια ασθένεια ενώ, στην πραγματικότητα είσαι υγιής, απλώς και μόνο η ετικέτα που σου κολλάνε, αποτελεί μια βλάβη. Όταν σου χορηγούν ένα ψυχοφάρμακο για να αποκατασταθεί μια ανύπαρκτη ανωμαλία στο σώμα σου ή στον εγκέφαλό σου, αυτό είναι δηλητηρίαση και κάθε φορά που συμβαίνει, θα σου προκαλεί βλάβες. Έτσι, η πιθανότητα εκδήλωσης παρενεργειών από τη χορήγηση Ritalin ή Adderall είναι 100%. Δεν υπάρχει παιδί που λαμβάνει αυτά τα ψυχοφάρμακα που να μην προκαλούνται στον οργανισμό του μεταβολές. Η αντίληψη, η συμπεριφορά, τα αισθήματα και τα συναισθήματά τους, μεταβάλλονται σε όλες τις περιπτώσεις, αν και όχι πάντα εμφανώς. Πάντα προκαλούνται μεταβολές, ενώ προκαλούνται φρικτές μακροπρόθεσμες επιπτώσεις τις οποίες δεν μπορούμε να γνωρίσουμε εκ των προτέρων.

MIKE ADAMS: Για ποιες μακροπρόθεσμες παρενέργειες είσαι ενήμερος;

DR. FRED BAUGHMAN: Όπως ανέφερα προηγουμένως, το Καναδέζικο υπουργείο Υγείας εντόπισε περίπου 20 με 30 περιπτώσεις εγκεφαλικών επεισοδίων σε μικρά παιδιά, περίπου 10 με 20 αιφνίδιους θανάτους από καρδιακές ανωμαλίες. Πριν από τη συνεδρίαση του FDA στις 9 Φεβρουαρίου, είχαν αναφερθεί 51 περιπτώσεις επιπλοκών, θανάτων, εγκεφαλικών και καρδιακών προσβολών, όλες προερχόμενες από το πρόγραμμα της FDA, MedWatch. Διαθέτω τα έγγραφα πρακτικά αυτής της συνεδρίασης.

Το 1990 κατέθεσα ως μάρτυς, στο Kansas City, στην υπόθεση του κ. Gary Bell, εκ μέρους της κόρης του Stephanie. Εκείνη υπέστη καρδιοχειρουργική επέμβαση για μια επιπλοκή που πιστεύω ότι ήταν μια μακροχρόνια επιπλοκή της χρήσης του Ritalin. Για κάθε ενδεχόμενο υποβάλλαμε αίτημα λήψης της πληροφορίας σχετικά με θανάτους και σωματικές βλάβες σχετιζόμενες με τη χρήση του Ritalin (methylphenidate) και για το διάστημα μεταξύ 1998 και 2000 και 186 για τη δεκαετία, συνολικά.

MIKE ADAMS: Τα στοιχεία αυτά δόθηκαν εθελοντικά.

DR. FRED BAUGHMAN: Αυτά είναι δεδομένα που υποβλήθηκαν εθελοντικά στο σύστημα MedWatch, τα οποία αφορούν σύμφωνα με το FDA, μόνο, το 1% των πραγματικών περιπτώσεων. Αυτό σημαίνει ότι έχουν συμβεί 18.600 θάνατοι στη διάρκεια της δεκαετίας. Προσωπικά, έχω γνωμοδοτήσει για, περίπου, δώδεκα περιπτώσεις συμπεριλαμβανομένης και εκείνης του Matthew Smith στο Royal Oak, στο Michigan, το οποίο βρίσκεται έξω από το Detroit. Εκείνος και οι γονείς του εξαναγκάστηκαν σε χορήγηση σε αυτόν Ritalin, από την πρώτη τάξη μέχρι τα 13 του. Ξαφνικά, έπεσε στο έδαφος ενώ έπαιζε με τους φίλους του και πέθανε. Η αυτοψία έδειξε ότι ο καρδιακός του μυς είχε διογκωθεί, ήταν χαραγμένος και είχε απορροφήσει λίπος. Ο ιατρικός ερευνητής, Dr. Drakovic, ένας έμπειρος παθολόγος, είπε ότι χωρίς αμφιβολία ο Matthew Smith πέθανε από μακροπρόθεσμη, χρόνια δηλητηρίαση από την αμφεταμίνη Ritalin.

MIKE ADAMS: Άρα, έχουμε ένα πολιτισμό που επιλέγει μακροπρόθεσμα το θάνατο και άλλες βλάβες, όπως ακριβώς και οι ναρκωμανείς;

DR. FRED BAUGHMAN: Ναι. Περιπτώσεις νέων αθλητών, αθλητών κολεγίων και γυμνασίων, που ξαφνικά πέφτουν νεκροί, δεν είναι ασυνήθεις. Υπήρξε η περίπτωση ενός επαγγελματία ποδοσφαιριστή, νομίζω στο Baltimore Orioles, ο οποίος λάμβανε ουσίες οι οποίες περιείχαν εφεδρίνη, η οποία είναι παρεμφερής των αμφεταμινών. Έχω την αίσθηση ότι η χρήση στεροϊδών και αμφεταμινών είναι πολύ, πάρα πολύ συνήθης στους αθλητές, από το γυμνάσιο και μετά. Πιστεύω, ότι καθένας από αυτούς τους θανάτους έχει σχέση με ψυχοφάρμακα, τα περισσότερα από τα οποία προκαλούν τρομακτικές επιπτώσεις στις στεφανιαίες αρτηρίες της καρδιάς. Όχι μόνο οι αμφεταμίνες αλλά, επίσης και τα λεγόμενα αντιψυχωτικά, τα οποία είναι τα φρικώδη δηλητήρια που διοχετεύει η φαρμακοβιομηχανία στον πληθυσμό. Σχεδόν όλα αυτά τα ψυχοφάρμακα προκαλούν επίσης, παρενέργειες σε βάρος της καρδιάς. 

MIKE ADAMS: Πριν ολοκληρώσουμε, θα ήθελα να ρωτήσω για τις ομάδες πρώτης γραμμής, της ψυχιατρικής, όπως, η TeenScreen και η CHAD. Δώσε μας έναν κατάλογο και πληροφορίες για τη δράση τους.

DR. FRED BAUGHMAN: Η TeenScreen προέρχεται από το Πανεπιστήμιο Columbia, το οποίο υπήρξε ένα περήφανο επιστημονικό ινστιτούτο. Ο David Schaefer, ο ψυχίατρος που τεκμηρίωσε την ομάδα TeenScreen, από κοινού με τη χορηγούσα φαρμακοβιομηχανία, δεν είναι ικανοποιημένοι με τον ρυθμό αύξησης της ψυχιατρικής δηλητηρίασης, εδώ στη χώρα μας, έτσι, θέλουν να καταστήσουν υποχρεωτικό, όλα τα σχολεία να περνούν από διαγνωστικό τεστ όλα τα παιδιά που περιλαμβάνονται στον πληθυσμό.

MIKE ADAMS: Έτσι υπολογίζουν ότι τέσσερα, σε κάθε δέκα παιδιά…

DR. FRED BAUGHMAN: Αυτή, πιθανώς, θα ήταν μια χαμηλή επίδοση για το TeenScreen. Πιστεύω ότι οι περισσότερες από αυτές τις ομαδικές εξετάσεις θα απέφεραν ένα 60, 70 ή ακόμη και 80% ποσοστό θετικών διαγνώσεων, όπως συνέβη με εκείνον που αφορούσε ADHD ενηλίκων από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, σε κάποιο από τα ξενοδοχεία Helmsley. Για όσο διάστημα, διαθέτουν συνδέσμους, στο Κονγκρέσο και τον Λευκό Οίκο για να μετατρέπουν αυτές τις προσδοκίες σε νόμους, τόσο περισσότερο θα συνεχίζουν. Η TeenScreen είναι κατά πολύ, ένα προϊόν του Λευκού Οίκου. Την ιδέα του TeenScreen προώθησε η Προεδρική Επιτροπή για την Ελευθερία στην Ψυχική Υγεία.

MIKE ADAMS: Η ιδέα του TeenScreen σημαίνει τον υποχρεωτικό έλεγχο της ψυχικής υγείας;

DR. FRED BAUGHMAN: Ναι. Νομίζω ότι στο Illinois έχει ήδη γίνει νόμος. Δεν ρωτούνται οι γονείς αν συμφωνούν, τα παιδιά τους να εξεταστούν. Κάτι τέτοιο αποτελεί εφαρμογή τύπου Big Brother, στο μέγιστο. Αυτό είναι χειρότερο από το οτιδήποτε θα μπορούσε να φανταστεί ο Στάλιν. Το καλύτερο θα ήταν ο πληθυσμός να ξυπνήσει· οι επιπτώσεις ξεπερνούν το φαρμάκωμα κανονικών παιδιών που πηγαίνουν σχολείο.

MIKE ADAMS: Αυτό με οδηγεί στην τελευταία ερώτηση: πώς όλα αυτά μπορούν να σταματήσουν; Πώς θα γυρίσουν τα πράγματα στα φυσιολογικά; Πότε θα αποκαλυφθεί η απάτη; Πόσο ακόμη θα διαρκέσει; Αν οι φαρμακοβιομηχανίες είναι τόσο ισχυρές και ελέγχουν τόσους πολλούς ισχυρούς παράγοντες, πως είναι δυνατόν κάποτε, να αποκαλυφθούν;

DR. FRED BAUGHMAN: Ακριβώς. Αυτή τη στιγμή υπάρχει από ένας λομπίστας της φαρμακοβιομηχανίας για κάθε ένα μέλος του Κογκρέσου και πιθανώς τρεις με τέσσερις για κάθε γερουσιαστή. Ποιος να γνωρίζει, πόσοι είναι για τον πρόεδρο; Στην πραγματικότητα ομοιάζει με μια εξιστόρηση ιστορίας τρόμου. Όταν, το 1964, ξεκίνησα την ιατρική, νόμιζα ότι ήμασταν ένα υπέροχο επάγγελμα. Δεν υπήρχε ανάγκη να υποβαλλόμαστε σε συμβιβασμούς επινοώντας οι ίδιοι πράγματα για να έχουμε παραπάνω δουλειά. Αυτό έχει αλλάξει κατά 100%. Σήμερα, το ιατρικό επάγγελμα είναι ονειδιστικό.

MIKE ADAMS: Και πάλι για χάρη του αναγνώστη, ακούτε τον Dr. Fred Baughman, παιδιατρικό νευρολόγο και M.D. Η ιστοσελίδα σας είναι www.ADHDfraud.org. Ποιος είναι ο τίτλος του νέου σας βιβλίου;

DR. FRED BAUGHMAN: «Η Απάτη του ADHD: Πώς η Ψυχιατρική Μετατρέπει Κανονικά Παιδιά σε Ασθενείς».

MIKE ADAMS: Ωραία, αυτό τον τίτλο θα αναζητήσουμε. Έχετε κάποιες τελευταίες σκέψεις, Dr. Baughman;

DR. FRED BAUGHMAN: Ναι, ίσως να εξετάσετε και το DVD από τον Gary Null Associates στην πόλη της Νέας Υόρκης, με τίτλο «Φαρμακώνοντας τα Παιδιά Μας». Παραχώρησα μια συνέντευξη για αυτό στα πλαίσια μιας αυστηρής ματιάς για όσα μιλήσαμε και εδώ. Το δικό μου βίντεο έχει τίτλο «ADHD 100% Απάτη». Μπορείτε να το αγοράσετε μέσω της ιστοσελίδας μου.

MIKE ADAMS: Αν έχετε οποιοδήποτε είδος, βιβλίο, βίντεο ή ανακοίνωση τύπου, μπορείτε να τα διαθέσετε και μέσω εμού. Θα ήμουν ευτυχής να τα διαθέσω στους αναγνώστες.

DR. FRED BAUGHMAN: Θα το πράξω, ευχαρίστως.

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» επειδή επιχειρεί να παρακινήσει τους πολίτες να δράσουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Υ.Γ. 2: η αγγλική εκδοχή του άρθρου περιλαμβάνεται εδώ και στη σελίδα.

Υ.Γ. 3: ο εξαίρετος Δημοσιογράφος Mike Adams βρίσκεται στο http://www.naturalnews.com/

 

 

 

 
Επιστρέφοντας στην Κοινωνία Σχέσεων PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

goinghome01Αφορμές για το σημερινό άρθρο στάθηκαν οι αναγνώσεις, αφενός άλλης μιας φουρνιάς ιστολογικών, επιπόλαιων λιβελογραφημάτων εις βάρος πολιτικών προσώπων και αφετέρου, μιας πληθώρας «διαλόγων» μεταξύ επισκεπτών σε ιστολόγια και ιντερνετικά φόρουμ τα οποία αποτελούν μνημεία αλληλοκολακείας και έμπρακτης αδυναμίας πραγματοποίησης δημιουργικού διαλόγου ουσίας.

Ο ποιητής θα πει:

«Τους Λαιστρυγόνας {τα τομάρια πολιτικούς, τους μαφιόζους, τους παράφρονες, τα λαμόγια, τους αμόρφωτους} και τους Κύκλωπας, / τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, / αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, / αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου». [Ιθάκη, Κωνσταντίνος Καβάφης]

Την πατρίδα μας, στο σημείο αθλιότητας που βρίσκεται σήμερα, έφεραν τα αποτελέσματα της ουσιοεξάρτησης των πολιτών και τριτευόντως, η έλλειψη μόρφωσης και καλλιέργειας των ιδίων.

Η αδικαιολόγητη ουσιοεξάρτηση από ψυχοφάρμακα ή ναρκωτικά κάνει τους πολίτες, νοητικώς και συμπεριφορικώς, να «καίνε λάδια», χωρίς, μάλιστα, να καταλαβαίνουν ότι «καίνε λάδια» (medication spellbinding).

goinghome02Τα ψυχοφάρμακα και τα ναρκωτικά, είτε κάνουν τον άνθρωπο να αισθάνεται ασυγκράτητη ευεξία και μεγαλείο, οπότε που να υποψιαστεί το ευρισκόμενο σε τέτοια κατάσταση άτομο ότι «καίει λάδια», είτε, η νοητική και η συναισθηματική λειτουργία του έχει υποβιβαστεί τόσο πολύ, ώστε ο βιοψυχικός του οργανισμός δε διαθέτει την αναγκαία λειτουργικότητα για να διαχειριστεί δημιουργικά ένα τέτοιο ζήτημα.

Δεν φταίνε, τόσο οι πολίτες, όσο φταίει η αισχροκερδής προπαγάνδα του συμπλέγματος φαρμακοβιομηχανιών-ψυχιατρικής. Άλλωστε, τη μπανανόφλουδα των ψυχοφαρμάκων και των ναρκωτικών πάτησαν ακόμα και έξυπνοι άνθρωποι· η ουσιοεξάρτηση έχει χτυπήσει την πόρτα ακόμη και των «καλύτερων» οικογενειών. Στο ζήτημα της ουσιοεξάρτησης ουδόλως αρμόζει, ούτε ο διδακτισμός, ούτε οι εξυπνάδες. Εδώ έχουν θέση μόνο, η κατανόηση και η αλληλοϋποστήριξη.

Ζητούμενο είναι, από το σημείο αθλιότητας που βρισκόμαστε σήμερα, να οδεύσουμε προς μια δημιουργική και λειτουργική κοινωνική κατάσταση όπου εμάς τους πολίτες θα μας συνδέει μια κοινωνία σχέσεων, εντός της οποίας θα απολαμβάνουμε την ελευθερία έκφρασης της δημιουργικής μας διαφορετικότητας και θα συνάπτουμε μεταξύ μας, λογικές και αρμονικές σχέσεις.

Από τα δύο προβλήματα, ουσιοεξάρτηση και έλλειψη μόρφωσης, το δεύτερο είναι σύνθετο, ενώ το πρώτο απλούστατο.

Τη ουσιοεξάρτηση, αντιμετωπίζει αποτελεσματικά, μόνο, η θέληση του ανθρώπου να ζήσει πραγματικά. Η θέληση αυτή θα του παράσχει, και τον ορθό τρόπο, και το ψυχικό σθένος.

Η έλλειψη μόρφωσης, γενικά, αντιμετωπίζεται με την ακρόαση και τη σιωπή.

Άμεσος στόχος της μόρφωσης και της καλλιέργειας είναι η απόκτηση βαθύτερης γνώσης, ενώ, απώτατος στόχος είναι η γνώση του Εαυτού (αυτογνωσία).

Όμως, τη γνώση, δεν την αποκτούμε ομιλώντας (περιττά), αλλά, σιωπώντας και ακροαζόμενοι.

 

«Η ομιλία, στην καλύτερη περίπτωση, είναι ένα τίμιο ψέμα. Ενώ, η σιγή είναι, στη χειρότερη περίπτωση, μια γυμνή αλήθεια». [σ. 92, Μιχαήλ Ναϊμύ, «Το βιβλίο του Μιρδάδ», 1978, εκδ. Πύρινος Κόσμος]

 

goinghome03«Φυλαχτείτε, αδελφοί μου, από την αρετή που κακαρίζει. Όπως κρύβετε την ντροπή σας, έτσι κρύψτε και την τιμή σας. Γιατί μια τιμή που κακαρίζει, είναι χειρότερη από μια σιωπηρή ατίμωση· κι η επιδεικτική αρετή είναι χειρότερη από τη βουβή αδικία.

Συγκρατηθείτε από τα πολλά λόγια. Μέσα από χίλιες λέξεις μπορεί να υπάρχει ΜΙΑ, ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ, που να ήταν αληθινά ανάγκη να ειπωθεί. Οι υπόλοιπες σκοτίζουν το νου, βουλώνουν τ' αυτί και τσιμπούν τη γλώσσα κι ακόμη, τυφλώνουν την καρδιά», [σ. 94, ό.π.]

 

Εκείνος που δίχως να κατέχει γνώση φλυαρεί, αναπόφευκτα, προξενεί δύο δεινά, ένα στον εαυτό του και ένα στους άλλους: εμποδίζει το νου του να συγκεντρωθεί ώστε αυτός να συνδεθεί με την εσώτερη «πηγή» της αληθινής γνώσης και εξαπολύει προς τους συνανθρώπους του ψευδείς σκεπτομορφές από τις οποίες, μερικές, θα βρουν ανοικτούς κάποιους απαίδευτους και επιπόλαιους νόες, με αποτέλεσμα να προξενήσουν, στη νόηση και τις ζωές αυτών των αποδεκτών, καταστροφές ανάλογες της βλακείας του εξακοντιστή.

Η βαθύτερη γνώση αποκτάται, με την ακρόαση της ομιλίας προσώπων που την κατέχουν, με τη μελέτη καλών βιβλίων, με την πνευματική άσκηση, με την παροχή ανιδιοτελούς υπηρεσίας προς τον συνάνθρωπο και με την καλή συντροφιά.

Εδώ, βέβαια, γεννάται το ερώτημα, πώς είναι δυνατόν, ένας που δεν κατέχει την επιζητούμενη βαθύτερη γνώση (δηλαδή, τη μόρφωση και την καλλιέργεια), θα κρίνει ορθά (πράγμα που προϋποθέτει την προηγούμενη κατοχή βαθύτερης γνώσης), ποιος πράγματι είναι γνώστης των πραγμάτων και αξίζει την προσοχή μας; Ποιοι μπορούν να μας υποστηρίξουν και να μας καθοδηγήσουν στον Πηγαιμό;

Οι απαντήσεις είναι δύο, είναι συμπληρωματικές, η μία είναι πρακτική και η άλλη, μεταφυσική.

Η πρακτική. Καθένας μας, δικαιολογεί την παρουσία του εντός της κοινωνίας, έχοντας αναλάβει, προσωπικά, την επιτέλεση συγκεκριμένων καθηκόντων. Ε, λοιπόν, η αφοσίωση στην όσο το δυνατόν καλύτερη επιτέλεση αυτών των καθηκόντων και μάλιστα, στο βαθμό που αυτό συμβαίνει, το πρόσωπο αποκτά άμεση πρόσβαση στην, έστω, στοιχειώδη απαιτούμενη γνώση για την ανάπτυξη διάκρισης της ποιότητας και της ανθρωπολογικής κατάστασης των προσώπων που συναντά. Τότε, είναι σε θέση να κάνει τις επιλογές του. Να θυμάστε ότι τα καθήκοντά μας είναι, οιονεί, ο Φύλαξ άγγελός μας…

goinghome04Η μεταφυσική. Ασφαλώς, θα έχετε παρατηρήσει περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν καταβάλει τεράστια προσπάθεια απόκτησης βαθύτερης γνώσης και όμως, έχουν παραμείνει τούβλα. Αυτό, σύμφωνα με τις φιλοσοφικές μου πεποιθήσεις και την άμεση εμπειρία ζωής, οφείλεται στο γεγονός ότι για την απόκτηση μόρφωσης και καλλιέργειας δεν επαρκούν, η θέληση και η πνευματική εργασία του προσώπου. Χρειάζονται, και η χάρη του Θεού και η χάρη των δασκάλων μας. Και αυτά, δεν αγοράζονται, ούτε εκβιάζονται, αλλά κερδίζονται. Το πώς κερδίζονται αποτελεί ένα οιονεί άθλημα. Παλεύεις στη ζωή για να το βρεις και είτε το βρίσκεις, είτε όχι. Μερικοί, ανοίγοντας την καρδιά τους προς τη ζωή και θυσιάζοντας την προσδοκία του αποτελέσματος της κάθε πράξης τους, προς χάριν της ποιότητας αυτών των πράξεων, αυτών καθαυτών, διαπιστώνουν ότι το «πέπλο» της ανθρώπινης βλακείας αρχίζει και απομακρύνεται από την αντίληψή τους για την «πραγματικότητα».

Έχω την πεποίθηση ότι η βλακεία και η αθλιότητα καταδυνάστευσαν την πατρίδα και τις ζωές μας για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Νομίζω ότι αρκεί ως εδώ. Λοιπόν, τι λέτε;

 

Γυρνάμε σπίτι μας;

 

 

 

Going Home - GladiatorChris Doughtry

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» επειδή επιχειρεί να παρακινήσει τους πολίτες να δράσουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Υ.Γ. 2: ακολουθούν οι στοίχοι του τραγουδιού Going Home, του Chris Doughtry.

 

I'm staring out into the night,
Trying to hide the pain.
I'm going to the place where love is
And feeling good don't ever cost a thing.
And the pain you feel's a different kind of pain.

Well I'm going home,
Back to the place where I belong,
And where your love has always been enough for me.
I'm not running from.
No, I think you got me all wrong.
I don't regret this life I chose for me.
But these places and these faces are getting old,
So, I'm going home.
Well I'm going home.

The miles are getting longer, it seems,
The closer I get to you.
I've not always been the best man or friend for you.
But your love, it makes true.
And I don't know why.
You always seem to give me another try.

So I'm going home,
Back to the place where I belong,
And where your love has always been enough for me.
I'm not running from.
No, I think you got me all wrong.
I don't regret this life I chose for me.
But these places and these faces are getting old.


Be careful what you wish for,
Cause you just might get it all.
You just might get it all,
And then some you don't want.
Be careful what you wish for,
Cause you just might get it all.
You just might get it all, yeah.

Oh, well I'm going home,
Back to the place where I belong,
And where your love has always been enough for me.
I'm not running from.
No, I think you got me all wrong.
I don't regret this life I chose for me.
But these places and these faces are getting old.
I said these places and these faces are getting old,
So, I'm going home.

 

 

 
Η αλήθεια είναι ταυτόσημη με την απελευθέρωση PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

athenaΠριν πολλά χρόνια, ένας ώριμος άνθρωπος είπε:

«Πόσοι είναι εκείνοι που μπορούν να ισχυριστούν ότι από τη γέννησή τους ακόμα ήταν πραγματικοί άνθρωποι; Πόσοι είναι εκείνοι που εξελίσσονται σε πραγματικούς ανθρώπους; Και τελικά, πόσοι απ’ αυτούς τους ανθρώπους γνωρίζουν το κλειδί της σωστής και ενάρετης ζωής;

Πολλά τα δέντρα που οι καρποί τους μοιάζουν με το μάνγκο. Όμως δεν είναι μάνγκο. Άπειρες οι ποικιλίες από τ' αγριοκάλαμα, που όμως δεν είναι ζαχαροκάλαμα… Κι ο χαλαζίας μοιάζει με ζάχαρη, αλλά δεν τρώγεται. Δεν πρέπει να μας ξεγελάει η μορφή. Το μόνο σημαντικό κριτήριο, το μοναδικό ίσως κριτήριο είναι η ουσία του κάθε πράγματος και η ουσία είναι ο Θεός.»

 

«Ο Θεός αγάπη εστί και ο μένων εν τη αγάπη εν τω θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ» [Α΄ Ιωάν. 4, 16].

 

Σχόλιο

Με την υπάρχουσα δομή της κοινωνίας μας, ο πολίτης είναι αναγκασμένος να αναλώνει, σχεδόν, το σύνολο της ζωτικής του ενέργειας σε δραστηριότητες που τον υποβιβάζουν υπαρκτικά.

Για να προκόψουν οι πολίτες και η πολιτεία συνολικά, τόσο η δομή όσο και ο τρόπος λειτουργίας της πολιτείας μας πρέπει να αλλάξουν.

Μόνο οι πολίτες μπορούν, να λάβουν τη σχετική απόφαση και να αναλάβουν τις αναγκαίες πρωτοβουλίες για την πραγματοποίηση αυτής της αλλαγής. Ουδείς άλλος μπορεί.

Η Ευρώπη και η Αμερική, ενδεχομένως, περιμένουν από την Ελλάδα να δείξει το δρόμο.

Βαριά η ευθύνη· δικαίως η Ελλάδα είναι εκείνη που την επωμίζεται.

 

Black Eyed Peas - Where Is the Love - Lyrics

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» επειδή επιχειρεί να παρακινήσει τους πολίτες προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://apollogr.tripod.com/photogallery/athena.jpg

 
Οι Γυναίκες της Πίνδου, Γυναίκες της Ελλάδος PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

gynaikespindou«Στην ελληνική αυτή νίκη μεγάλη και σημαντική ήταν η συμβολή των κατοίκων της περιοχής, ανδρών και γυναικών, οι οποίοι βοήθησαν τα μαχόμενα τμήματα, μεταφέροντας με αυτοθυσία και αυταπάρνηση, πυρομαχικά, τρόφιμα και άλλα εφόδια, μέχρι την πρώτη γραμμή του μετώπου, από όπου στη συνέχεια διακόμιζαν τραυματίες προς τα μετόπισθεν. Η συνεισφορά τους υπήρξε πράγματι μεγάλη και συγκινητική και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της φιλοπατρίας των Ελλήνων. Ιδιαίτερα, στις γυναίκες της Πίνδου ανήκει ένα μέρος της δόξας και της νίκης, γιατί η συνεισφορά τους ήταν ιδιαίτερα σημαντική. Επέδειξαν απαράμιλλο σθένος και αυταπάρνηση.  

Ποτέ, σε άλλο μέρος της γης, γυναίκες δεν στάθηκαν τόσο γενναία βοηθώντας τα μαχόμενα τμήματα και αψηφώντας το θάνατο». (πηγή)

 

Σχόλιο

Πολύ σύντομα, οι Έλληνες θα δώσουμε σκληρή πολιτική μάχη για να ξεριζώσουμε τη βλακεία και την αήθεια από την πατρίδα μας.

Στην επιτυχή έκβαση μιας μάχης οδηγεί η καλή προετοιμασία των αγωνιστών.

Οι Έλληνες διαθέτουν τη γνώση και το σθένος που χρειάζονται για να πράξουν το καθήκον τους.

 

Οι Ελληνίδες, θα δείξουν για ακόμη μια φορά, από τι είναι φτιαγμένες.

 

 

Willie Nelson & Sinead O'Connor – Don’t Give Up

 

 

 

Υ.Γ. 1: επέλεξα να εντάξω αυτό το άρθρο στην ενότητα «Συνεννόηση για Δράση» επειδή επιχειρεί να παρακινήσει τους πολίτες να δράσουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Υ.Γ. 2: η φωτογραφία προέρχεται από το http://www.giannena-e.gr/Ihnilatontas%20tin%20Istoria/Photo_Kakoudakis/Gynaikes_Pindou.JPG
 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 Επόμενο > Τέλος >>

Σελίδα 83 από 95