Αγορά Πολιτών

Τρόπος Συμμετοχής

Χορηγίες

Πολίτες στην Αγορά

Έχουμε 216 επισκέπτες συνδεδεμένους

Επικοινωνία

Location: Northern Germany

+4917667046073

Citizen Band Radio:

- Channels: 11-19 AM (amplitude modulation)

- Callsign: EB-1142

Accountability-Free Genocides

 

Militarized "psychiatry"

 

The Absolute Evil

 

Gang-stalking Greeks

 

Byzantine Atrocities

 

European Dissidents ALARM

 

Human Rights' Court

 

The used up men

 

Dissidents - USG RICO crimes

 

Open Letter to Theresa May

 

Open Letter to António Guterres UN's SG

 

Triangulation - Zersetzen

 

Open Letter to Andrew Parker, MI5

  

Πράξεις ποταπές - Despicable choices

 

 

My father's death

 

Cavitation damage

 

Burglary and vandalism

 

Dry mini submarine

 

Message to Bundeswehr 2

 

Message to Bundeswehr 1

 

“Tough” guys and TOUGH guys

 

Μοναδική λύση, το Χόλιγουντ

 

Charlatans

 

Zeppelin: Beyond Gravity

 

Foreign intervention in Greece?

 

Η ανελεύθερη Ελλάδα

 

Η Ελλάδα καταγώγιο;

 

Αν.Επ. Π. Παυλόπουλο

  

Intangible prisons

 

Plausible deniability

 

Images of German w & s

 

Crimes against Humanity

 

"Chimera" - "Bellerophon"

 

pr. Donald Trump

 

  

Legal Notice 87

 

Βδέλλες, αποικιοκρατικές

 

Being a German

 

Legal Notice 84

 

Dirty colonial methods

 

Georgi Markov, BG - KGB

 

Samples of Barbarity

 

Ελλάδα - αποκόλληση

 

Έλληνες, στο έλεος...

 

Harvester's log 16/3/17

 

 

Legal Notice 66

 

Execrable

 

Legal Notice 62

 

  

My story

 

  

Aggression?

 

  

Η Εστία μου

 

  

Why so untidy?

 

  

Αποικιοκρατία

 

  

Εξόντωση Ελλήνων αντιφρονούντων;

 

  

Ζήτημα εμπιστοσύνης

 

  

Μεθοδικότητα

 

  

Ανοικτή Επιστολή πρέσβη ΗΠΑ

Αφορμή, U2RIT vs Ελλάδα;

Βιοηθική

A request to U2RIT

Colonial aggression - 2

Open Letter to UN S.G.

Open Letter to p.C. & p. O.

Δήλωση πρόθεσης επαναπατρισμού

 

Ο "εφιάλτης" της Νυρεμβέργης

Συλλογή Φωτογραφιών

Αίτημα προστασίας, προς Ιταλία

Chroma key, background removal

Science and Ethics

Να συμβάλει και η U2RIT

Θα ξαναφτιάξουν πολλές φορές Άουσβιτς και Zyclon B

 

Split-Screen effect

Η Ζωή είναι Ωραία.

Βόρεια Κορέα

Λευτεριά στους Έλληνες, εξανα- γκαστικά "Εξαφανισμένους"

 

Μυστικές δίκες;

Trustworthiness

Πολιτισμό, ή, απληστία;

Ακραία Στυγνότητα

Η Τέχνη της Επιβίωσης

Political Asylum 3

Επιστροφή στις ρίζες

The Human Cost of Torture

An urgent appeal for solidarity

More obvious than the Sun

Western "culture"

Political Asylum

Έννομη Προστασία

Μια μήνυση που εγείρει ερωτηματικά

 

 

 

Honor your father...

Noise

Creative Greeks

A pair of Dictatorships

Αγορά Πολιτών
Η ανθρωπότητα σε κατάσταση κρίσης: οι είκοσι μία ημέρες. PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Το μόνο που θα μπορούσε, ίσως, να αντιστρέψει αυτή την αρνητική πορεία είναι μια παγκόσμια παύση: για είκοσι μία μέρες, να παύσουν όλες οι διαπραγματεύσεις και στο χρονικό αυτό διάστημα, οι συνομιλητές να επιδιώξουν, προς χάριν των εντολέων τους, να γνωριστούν και μάλιστα, να συνάψουν μεταξύ τους προσωπικές σχέσεις.

Περισσότερα...
 
Η «συνταγή» της Ανθρωπιάς; Μια Εστία• και ένας Βωμός. Τίποτ’ άλλο! PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Η Εστία είναι μαθητεία· και ο Βωμός είναι μαθητεία. Η Εστία και ο Βωμός αποτελούν τον κεντρικό άξονα ενός Ανθρωπινού και Ευλογημένου Βίου.

Περισσότερα...
 
Για ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα… Ανθρωπιάς. PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Helping_Hand_mountain

Τις τελευταίες μέρες (σήμερα, 3-11-2011) ολόκληρος ο πλανήτης είναι αναστατωμένος από τις εξελίξεις αναφορικά με τις προσπάθειες αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης της πατρίδας μας. Η αφορμή για αυτή την κρίση ήταν το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος ύψους, περίπου 350 δις ευρώ και η προσπάθειες αποπληρωμής του.

Οι έλληνες πολίτες αγωνιούν για το μέλλον τους, ενώ οι πολίτες άλλων χωρών τηρούν μια επικριτική στάση έναντι της Ελλάδας και των ελλήνων.

Την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά, στην Ελλάδα, υπάρχουν ανθρώπινες ζωές οι οποίες, είτε διακυβεύονται, είτε χάνονται. Ανθρώπινες ζωές, όχι μόνο ηλικιωμένων οι οποίοι έχουν κλείσει τον κύκλο της ζωής και «φεύγουν». Αλλά, ανθρώπινες ζωές τις οποίες απειλούν είτε αφανίζουν αδικαιολόγητα, η φτώχια, είτε, η απελπισία, είτε, η έλλειψη ή η κακή ποιότητα υποδομών υγείας, είτε, η ανηθικότητα, είτε, η αδικία, είτε, ο κοινωνικός αποκλεισμός, είτε, η χρήση ναρκωτικών ουσιών, είτε, η έλλειψη παιδείας.

Δεν έχω καταφέρει να εντοπίσω την οποιαδήποτε αγωνιώδη και συστηματική προσπάθεια προφύλαξης της ανθρώπινης ζωής των συμπολιτών μας που κινδυνεύουν ή που η ζωή η δική τους ή των οικογενειών τους διακυβεύεται αδικαιολόγητα.

Υπάρχουν, επίσης, πάμπτωχες χώρες στην Αφρική και αλλού, όπου κάθε μέρα που περνάει, αμέτρητα βρέφη και μικρά παιδιά πεθαίνουν από την πείνα, σαν τις μύγες. Ούτε, για την απερίγραπτη δυστυχία των συνανθρώπων μας του λεγόμενου τρίτου κόσμου, κατάφερα να εντοπίσω κάποια αγωνία ανάλογη εκείνης που συνδέεται με την προσπάθεια διασφάλισης και είσπραξης της ευρωπαϊκής χρηματικής βοήθειας.

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για την αξία της ανθρώπινης ζωής.

Θα παραθέσω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Τζακ Λόντον «Ο Θαλασσόλυκος» που εντόπισα, εδώ:

 

«Σαν επίλογο σε αυτό το επεισόδιο θέλω να παραθέσω ένα δείγμα της συζήτησης που είχα με τον Γουλφ Λάρσεν ενώ έπλενα τα πιάτα.

"Είχες τα χάλια σου το απόγευμα", άρχισε. "Γιατί;"

Κατάλαβα ότι ήξερε τι μου είχε ανακατέψει το στομάχι, όπως του Χάρισον, κι ότι προσπαθούσε να το πάει εκεί που ήθελε. Του έκανα λοιπόν τη χάρη και απάντησα: "Με πείραξε η κτηνώδης συμπεριφορά απέναντι σ’ εκείνο το παιδί".

"Κάτι σαν ναυτία ε;» είπε μ’ ένα κοφτό γελάκι. "Μερικούς τους πιάνει, άλλους όχι".

"Δεν είναι έτσι", αντέτεινα.

"Ακριβώς έτσι είναι", επέμεινε. "Η γη είναι γεμάτη κτηνωδία, όπως η θάλασσα γεμάτη κίνηση. Μερικούς τους πιάνει ναυτία με την πρώτη, μερικούς με τη δεύτερη. Αυτό είναι όλο".

"Καλά, για σένα δεν έχει καμία αξία η ζωή, μόνο να τη σαρκάζεις ξέρεις;"

"Αξία; Τι αξία;" Με κοίταξε και στα σταθερά, ακίνητα μάτια του διακρινόταν ένα κυνικό χαμόγελο. "Τι είδους αξία; Πώς τη μετράς; Ποιος τη θεμελιώνει σαν αξία;"

"Εγώ", απάντησα.

"Και πόσο αξίζει λοιπόν η ζωή ενός ανθρώπου για σένα; Έλα, περιμένω απάντηση".

Πόσο αξίζει μια ανθρώπινη ζωή; Είναι δυνατό να μετρηθεί; Εγώ, που είχα πάντα μεγάλη ευχέρεια στην έκφραση, είχα χάσει τα λόγια μου μπροστά σ’ αυτό τον άνθρωπο. Και η αιτία ήταν εν μέρει η ισχυρή προσωπικότητά του, αλλά περισσότερο η μοναδικότητα της φιλοσοφίας του. Σε αντίθεση με όλους τους άλλους οπαδούς του υλισμού που είχα συναντήσει και με τους οποίους είχα μια κοινή αφετηρία, μ’ αυτόν δεν είχα τίποτα κοινό. Με μπέρδευε ίσως η ριζική απλότητα της σκέψης του. Καθώς το ερώτημά του στόχευε απευθείας, χωρίς να αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης, στον πυρήνα του θέματος, παραμερίζοντας όλες τις επιφανειακές λεπτομέρειες, ένιωθα σαν να βούλιαζα στα βαθιά νερά ανήμπορος να βγω στην επιφάνεια. Η αξία της ζωής; Τι να του πεις; Για μένα η αξία της ζωής ήταν πάντα μια αξιωματική, αυταπόδεικτη αλήθεια, για την οποία δεν είχα ποτέ αναρωτηθεί. Και τώρα μπροστά στην αμφισβήτηση του αξιώματος, δεν είχα τίποτε να απαντήσω.

"Είναι αυτό που λέγαμε χτες", είπε. "Για μένα η ζωή είναι κάτι σαν μαγιά, σαν ζύμωση που καταβροχθίζει μια άλλη ζωή για να επιβιώσει. Κι όλη αυτή η ιστορία είναι ένα μεγάλο χοιροστάσιο. Απ’ την άποψη της προσφοράς και της ζήτησης, η ζωή είναι το πιο φτηνό πράγμα στον κόσμο. Οι ποσότητες του νερού, της γης, του αέρα, είναι περιορισμένες, ενώ οι πηγές της ζωής είναι ανεξάντλητες. Η φύση είναι τρομερά σπάταλη. Σκέψου τα ψάρια και τα εκατομμύρια αυγά που γεννούν. Σκέψου εσένα κι εμένα – τη δυνατότητα που κρύβει το σώμα μας να δημιουργήσει εκατομμύρια ζωές. Αν είχαμε την ευχέρεια από πρακτική άποψη να αξιοποιήσουμε κάθε σπέρμα ζωής που υπάρχει μέσα μας, θα γινόμασταν γενάρχες εθνών και ηπείρων. Ζωή; Σιγά τα λάχανα! Το φθηνότερο πράμα στον κόσμο. Πάντα με το χέρι απλωμένο για ζητιανιά. Η φύση τη σκορπά δεξιά κι αριστερά χωρίς καμιά φειδώ. Εκεί που υπάρχει χώρος για μία ζωή, η φύση γεννά χίλιες, και η μια ζωή τρώει την άλλη, ώσπου επικρατεί η πιο δυνατή, η πιο βρόμικη".

"Έχεις διαβάσει Δαρβίνο", είπα, "αλλά τον παρανόησες και κατέληξες σε λάθος συμπεράσματα. Η μάχη για την επιβίωση δε σημαίνει την άλογη δίψα για καταστροφή κάθε άλλης ζωής".

Ανασήκωσε τους ώμους. "Σίγουρα οι αντιρρήσεις σου αφορούν μόνο στους ανθρώπους, γιατί τα ζώα, τα πουλιά και τα ψάρια τα σκοτώνεις κι εσύ όσο κι εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος. Αλλά η ανθρώπινη ζωή δε διαφέρει σε τίποτε, παρά την αντίθετη αίσθηση που έχεις εσύ. Γιατί θα ’πρεπε να θεωρώ πολύτιμο αυτό το πάμφθηνο πράγμα που ονομάζεται ζωή; Υπάρχουν περισσότεροι ναυτικοί από καράβια, περισσότεροι εργάτες από φάμπρικες και μηχανές. Κι απ’ όλους αυτούς τους εξαθλιωμένους συμπολίτες σου, που ζουν σε τρώγλες και τους θερίζουν σαν τις μύγες οι αρρώστιες και η πείνα, περισσεύουν πάντα ένα σωρό και πεθαίνουν, γιατί δεν έχουν ένα ξεροκόμματο ή μια μπουκιά κρέας – ζωή δολοφονημένη κι αυτό. Δεν έχεις δει ποτέ τους χαμάληδες του λιμανιού να τσακώνονται σαν άγρια θεριά για το ποιος θα πρωτοπάρει μια δουλειά;"

Απομακρύνθηκε προς τη σκάλα, αλλά γύρισε το κεφάλι για να πει κάτι ακόμη. "Η μόνη αξία που έχει η ζωή είναι αυτή που αποδίδει η ίδια στον εαυτό της. Και είναι επόμενο να μεροληπτεί και να την υπερεκτιμά. Πάρε αυτόν που ανέβηκε στα κατάρτια. Θεωρεί τον εαυτό του σαν το πιο πολύτιμο πράμα στον κόσμο, πιο ακριβό απ’ όλα τα διαμάντια και τα ρουμπίνια του κόσμου. Κι αυτό δεν ισχύει, βέβαια, για σένα και για μένα, αλλά μόνο για τον ίδιο. Μα εγώ δεν αποδέχομαι την εκτίμησή του. Ο κακομοίρης, νομίζει πως η ζωή τελειώνει με την αφεντιά του. Δε θα ’ταν η παραμικρή απώλεια για τον κόσμο, αν έπεφτε και τα μυαλά του χύνονταν στην κουβέρτα σαν το μέλι απ’ την κηρύθρα. Η ζωή του δεν έχει καμία αξία για τον κόσμο. Τα αποθέματα είναι τεράστια. Μόνο για τον εαυτό του έχει αξία, αλλά είναι τελείως πλασματική, γιατί, αν πεθάνει, δε θα έχει συναίσθηση ότι έχασε τον εαυτό του. Μόνο αυτός θεωρεί ότι αξίζει περισσότερο απ’ τα διαμάντια και τα ρουμπίνια. Μ’ έναν κουβά νερό καθαρίζεις το κατάστρωμα απ’ τα διαμάντια και τα ρουμπίνια, κι αυτός ούτε καν θα το ξέρει. Δεν έχει να χάσει τίποτε, γιατί, χάνοντας τον εαυτό του, χάνει και την επίγνωση της απώλειας. Έτσι δεν είναι; Εσύ τι λες;"

"Ότι τα λόγια και οι πράξεις σου έχουν τουλάχιστον συνέπεια", ήταν το μόνο που μπόρεσα να πω πριν συνεχίσω το πλύσιμο των πιάτων.»

 

Στην ανθρώπινη ζωή, αξία δίνουν οι προσωπικές σχέσεις. Μόνο οι υπαρκτικά ακέραιοι άνθρωποι μπορούν να συνάψουν προσωπικές σχέσεις. Και, θεμέλιο της υπαρκτικής ακεραιότητας του ανθρώπου είναι η ειλικρίνεια και η εντιμότητα.

Έχοντας κεφαλαιοποιήσει την ειλικρίνεια και την εντιμότητά μας καταφέραμε να ταπεινώσουμε σε τέτοιο βαθμό την αξία της ζωής μας ώστε το χρήμα να είναι το σημαντικότερο ζήτημα που μας απασχολεί, συλλογικά, οικογενειακά και ατομικά· και με διαφορά.


Το θέαμα, το ακρόαμα και ιδίως, το ήθος του σαματά για τα λεφτά, ο οποίος λαμβάνει χώρα στην πατρίδα μας, υποδηλώνει την ποιότητα της πολιτείας μας. Η ποιότητα αυτή θα αποκατασταθεί, με όραμα, με πίστη και πολλή δουλειά, ξεκινώντας την ώρα και τη στιγμή που οι έλληνες θα αποφασίσουμε ότι θέλουμε να ζήσουμε σαν Έλληνες.

 

Υ.Γ.: η φωτογραφία από, εδώ.

 
Γονείς και παιδιά PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

children-running


Αξία στην ανθρώπινη ζωή δεν προσδίδουν οι οποιεσδήποτε συνθήκες της καθημερινότητας των ανθρώπων, αλλά, προσδίδει η ποιότητα του τρόπου με τον οποίο, οι άνθρωποι, αντιμετωπίζουν αυτές τις συνθήκες της καθημερινότητάς τους.

Οι καλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις συνθήκες της καθημερινότητάς τους χρησιμοποιώντας ως σημεία αναφοράς της δράσης τους, το πλέγμα των καθηκόντων τους. Επιτελώντας τα καθήκοντά τους όσο καλύτερα μπορούν και ανεξάρτητα με το ποιες είναι οι συνθήκες της καθημερινότητάς τους, καταφέρνουν να διατηρήσουν την υπαρκτική τους ακεραιότητα.

Οι γονείς μπορούν να συμβάλλουν θετικά, προκειμένου τα παιδιά τους, όταν μεγαλώσουν, να γίνουν καλοί άνθρωποι παραμένοντας οι ίδιοι, ενωμένοι με βαθιά αγάπη και διαμορφώνοντας με αυτό τον τρόπο ένα οικογενειακό περιβάλλον εντός του οποίου, τα παιδιά, θα βρίσκουν εκείνο που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο χρειάζονται, δηλαδή, την αγάπη. Παίζοντας, ο ένας από τους γονείς, το ρόλο της ηθικής αυθεντίας, τα παιδιά διδάσκονται τη δομή και τη δυναμική του κόσμου εντός του οποίου θα ζήσουν την ενήλικη ζωή τους. Αφήνοντας, μόνο, εκλεκτή συγκίνηση το πνεύμα και το σώμα τους να αγγίζει, οι γονείς μεταβιβάζουν στα παιδιά τους μια σχεδόν ανεξάντλητη δυνατότητα να αντέχουν τις αντιξοότητες της δικής τους, ενήλικης, καθημερινότητας.

Τα παιδιά, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο εφόδιο, χρειάζονται να μάθουν να αντιμετωπίζουν δημιουργικά τις οποιεσδήποτε συνθήκες της μελλοντικής, ενήλικης καθημερινότητάς τους. Και αυτό το εφόδιο θα το αποκτήσουν εφόσον οι γονείς τους προσφέρουν σε αυτά, τα ζωντανά παραδείγματα, μιας αγαπητικής σχέσης και του έμπρακτου ήθους. Και αυτά τα εφόδια, οι γονείς, νομίζω ότι μπορούν να τα προσφέρουν στα παιδιά τους ακόμα και εντός δυσχερών κοινωνικών συνθηκών. Μάλιστα, όσο δυσχερέστερες είναι οι κοινωνικές συνθήκες που βιώνουν οι γονείς, τόσο βαθύτερα θα χαραχθούν στις ψυχές των παιδιών τους, τα βιώματα της αγάπης και του ήθους που θα τους προσφέρουν οι γονείς τους.

Οι σημερινοί γονείς ας πάψουν να ανησυχούν γιατί εκείνο το ουσιώδες που ζητείται από αυτούς μπορούν, πράγματι, να το προσφέρουν στα παιδιά τους, σχεδόν, ανεξαρτήτως του ποια είναι η περιβάλλουσα τις οικογένειές τους, κοινωνική καθημερινότητα. Και ας έχουν πίστη ότι οι οικογένειές τους θα καταφέρουν να διαπεράσουν τη σημερινή «ομίχλη» που έχει καταλάβει την πατρίδα μας και θα φτάσουν στο ξέφωτο της οικογενειακής, γαλήνης και προκοπής.

 
Ο ορισμός του Έλληνα PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

big-hole-in-the-water

 

Σε διαγωνισμό που έγινε στην Ουάσινγκτον για τον καταλληλότερο χαρακτηρισμό ενός λαού, εκείνου που θα παρουσιάζει καλύτερα την ψυχολογία του, πήραν μέρος περίπου ένα εκατομμύριο άτομα. Δεκαπενταμελής επιτροπή από επιστήμονες επέλεξε ομόφωνα και βράβευσε τον δικαστή Ν. Κέλλυ για τον επιτυχημένο χαρακτηρισμό του Έλληνα.

«Μπροστά στο δικαστήριο της ... αδέκαστης ιστορίας, γράφει ο δικαστής, ο Έλληνας αποκαλύφθηκε πάντοτε κατώτερος από τις περιστάσεις, αν και από διανοητική άποψη, κατείχε πάντοτε τα πρωτεία. Ο Έλληνας είναι ευφυέστατος αλλά και εγωιστής, δραστήριος αλλά και αμέθοδος, φιλότιμος αλλά γεμάτος προλήψεις, θερμόαιμος, ανυπόμονος αλλά και πολεμιστής. Έκτισε τον Παρθενώνα και αφού μέθυσε από την αίγλη του, τον άφησε αργότερα να γίνει στόχος των έριδων, ανέδειξε τον Σωκράτη για να τον δηλητηριάσει, θαύμασε τον Θεμιστοκλή για να τον εξορίσει, υπηρέτησε τον Αριστοτέλη για να τον καταδιώξει, γέννησε τον Βενιζέλο για να τον δολοφονήσει. Έκτισε το Βυζάντιο για να το εκτουρκίσει, έφερε το 21 για να το διακυβεύσει, δημιούργησε το 1909 για να το λησμονήσει. Τριπλασίασε την Ελλάδα και παραλίγο να τη θάψει. Κόπτεται τη μία στιγμή για την αλήθεια και την άλλη μισεί αυτόν που αρνιέται να υπηρετήσει το ψέμα. Παράξενο πλάσμα, ατίθασο, περίεργο, εγωπαθές και σοφόμωρο, ο Έλληνας. Λυπηθείτε τον, θαυμάστε τον αν θέλετε. Κι αν μπορείτε προσπαθήστε να τον ταξινομήσετε». [το βρήκα,
εδώ].

 

Σχόλιο

Και αν αλλάξει η κυβέρνηση· και αν, επίσης, αλλάξει το πολιτικό σύστημα· και αν, επίσης, λυθεί το πρόβλημα δημόσιου χρέους· και αν, επίσης, ανακτηθεί η αυτοδιοίκηση της χώρας· και αν, επίσης, ανακτήσουν το προνόμιο του ηθικού άλγους, οι επί τόπου δομές ελέγχου· οι Έλληνες, δίχως να πάψουν να πωλούν την Αλήθεια και να αγοράζουν τα Ψεύδος· δίχως Αδιάλειπτη και Απόλυτη υποταγή στην Αλήθεια· δίχως μια πάνδημη υιοθέτηση του κατ’ Αλήθειαν Βίου, το μόνο που, τελικά, θα έχουν καταφέρει είναι, να διανοίξουν:

μια τρύπα στο νερό.

 

 

 

Υ.Γ.: η φωτογραφία από, εδώ.

 
Πρώτο Τραπέζι, Πίστα. PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Ήταν, περίπου, το 1997, όταν συζητούσα με έναν φίλο μου, κατά τη διάρκεια της βραδινής του βάρδιας, κάπου, στα νότια προάστια.

Προσπαθούσαμε να διακρίνουμε τα ουσιώδη, από τα επουσιώδη της ζωής. Σε κάποια στιγμή, μου λέει, «έτσι όπως έγιναν οι κοινωνίες, όλα τα υπόλοιπα, έχουν παραμεριστεί και εκείνο που λαμβάνεται υπόψη είναι, τι ‘μούρη’ θα πουλήσεις».

 

«Έλεγε δε προς προς τους καλεσμένους εις το τραπέζι παραβολήν, δια της οποίας τους εδίδασκε την ταπεινοφροσύνην, επειδή παρετήρησε, πόσν εζήτουν και εδιάλεγαν τας πρώτας εις το τραπέζι. Και τους είπε· Όταν προσκληθής από κάποιον, μη καθήσης μόνος σου εις την πρώτην θέσιν· μήπως άλλος ανώτερος κατά την κοινωνική θέσιν και αξίαν από σε είναι προσκαλεσμένος από αυτόν, που σας εκάλεσε.

Και θα έλθη τότε αυτός, που εκάλεσε και σε και αυτόν, και θα σου ειπή: Κάνε θέσιν και δόσε τόπον εις αυτόν. Και θα αρχίσης τότε με εντροπήν να αναζητής θέσιν, και επειδή εν τω μεταξύ οι άλλοι έχουν καθίσει και κανείς από αυτούς δεν θα σου παραχωρή την θέσιν του, θα αναγκασθής τότε να καταλάβης την τελευταίαν θέσιν εις το τραπέζι. Αλλ’ όταν προσκληθής, πήγαινε και κάθησε εις την τελευταίαν θέσιν, ώστε όταν έλθη αυτός, που σε έχει καλέσει, να σου ειπή· Φίλε, ανέβα παραπάνω και κάθισε υψηλότερα εις θέσιν τιμητικωτέραν. Και τότε θα σου αποδοθή τιμή εμπρός εις όλους εκείνους, που παρακάθηνται μαζή με σε εις το τραπέζι.

Ο εξευτελισμός δε αυτός εκείνου, που παίρνει μόνος του την πρώτην θέσιν, και η τιμή εκείνου που αφίνει εις τους άλλους να του προσφέρουν την πρώτην θέσιν, θα γίνουν, διότι ισχύει ο γενικός νόμος και κανών: Καθένας που υψώνει μόνος του τον εαυτόν του θα ταπεινωθή και καθένας που ταπεινώνει τον εαυτόν του θα υψωθή. Έλεγε δε και προς εκείνον, που τον είχε καλέσει· όταν κάνης πρωϊνόν ή βραδυνόν τραπέζι, μη περιορίζεσαι να προσκαλής αποκλειστικώς τους φίλους σου, ούτε τους αδελφούς σου, ούτε τους συγγενείς σου, ούτε γείτονας πλουσίους· μήπως και εκείνοι σε καλέσουν, και σου γίνη υπ’ αυτών και όχι υπό του Θεού ανταπόδοσις και ανταμοιβή δι’ αυτό, που τους έκαμες. Αλλ’ όταν κάνης υποδοχήν και τραπέζι, προσκάλει εις αυτό πτωχούς, σακάτηδες, κουτσούς, τυφλούς. Και θα είσαι μακάριος, διότι αυτοί δεν έχουν άλλο τι από ευχάς να σου ανταποδώσουν. Είσαι δε μακάριος δι’ αυτό, διότι θα σου ανταποδοθή αυτό, που έκαμες, κατά την ανάστασιν των δικαίων, όταν ο Θεός θα ανταμείψη κάθε αγαθοεργίαν και αρετήν». [κ. Λ. κ. ιδ’ 7-14].

 

Δεκατέσσερα χρόνια, περίπου, πέρασαν από τότε που συζητούσα με το φίλο μου και πολλά άλλαξαν. Τότε, όλοι, διαγκωνίζονταν για να επιδείξουν πρώτοι, τα φανταχτερά τους αυτοκίνητα, τα ακριβά ρούχα τους, τα φαντεζί σπίτια τους, κ.λπ., κ.λπ. Τώρα, όμως, οι συμπεριφορές των ανθρώπων, τα βλέμματά τους, τα ηχοχρώματα των φωνών τους, όλα, έχουν κάτι διαφορετικό.

Αν η διάρκεια και η σταθερότητα των ανθρώπινων ιδιοτήτων είναι ανάλογη της σημαντικότητας και της ουσίας, αυτών των ιδιοτήτων, τότε, το πόση «μούρη» μπορούμε να πουλήσουμε στους συνανθρώπους μας, μοιάζει να είναι μια παράμετρος της ζωής μας, μάλλον, επουσιώδης.

Δεν μπορώ, βέβαια, να αποκλείσω – αφού πρώτα λάβω υπόψη μου το αλληγορικό παράθεμα του Ευαγγελίου – το πιθανό ενδεχόμενο, να είναι μια ουσιώδης ιδιότητα της ζωής μας, η όποια, ανιδιοτελής προσπάθειά μας συμβολής στην αποκατάσταση μιας δίκαιης τάξης εντός της πολιτείας μας. Μάλιστα, αν κρίνω από τη σημερινή κατάστασή της, η ιδιότητα αυτή, μάλλον, σπανίζει.

 

 

Γιώργος Ζαμπέτας - Παίξε Γιώργο το Μπουζούκι

 

 

 

Υ.Γ.: Η διασκέδαση, στα μπουζούκια, είναι μια από τις αγαπημένες μου. Οι τρόποι κόσμιας διασκέδασης, από μόνοι τους δεν είναι καλοί, ούτε κακοί. Αρκεί να μην θεωρούμε ότι, επιλέγοντάς τους, αυτομάτως, γινόμαστε σπουδαίοι (πρώτη «μούρη»).

 

 
Κάθε πράγμα στον καιρό του… PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

baby_eating440

 

Η οργή που διακατέχει τους συμπολίτες μου, δημιουργεί την εντύπωση ότι, ενδεχομένως, έχει ατονήσει ο δυναμικός (δηλαδή, εκείνος που εμπεριέχει τη διάσταση του χρόνου, άρα και της εξέλιξης) χαρακτήρας του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνονται τα διάφορα ζητήματα.

Ως «αιτίες» της οργής τους, οι πολίτες προβάλλουν, την έλλειψη ενός βιώσιμου και αποδοτικού συστήματος εθνικής οικονομίας, την έλλειψη ενός αποδεκτού μέτρου οικονομικών ανισοτήτων, την έλλειψη ενός κράτους δικαίου, την έλλειψη αποτελεσματικών κρατικών θεσμών, την έλλειψη αποτελεσματικής προστασίας της εθνικής κυριαρχίας, την έλλειψη παραδειγματικής ηγεσίας υψηλού επιπέδου, την έλλειψη σεβασμού της ατομικής ελευθερίας, την έλλειψη σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το έλλειμμα δημοκρατίας, την έλλειψη μιας αποτελεσματικής και επαρκούς αγοράς εργασίας, την έλλειψη προοπτικής προκοπής, την έλλειψη υψηλής ποιότητας διαβίωσης στις πόλεις, την έλλειψη ενός υγιούς και αδιάρρηκτου κοινωνικού ιστού, την έλλειψη αποτελεσματικής αντιμετώπισης της εγκληματικότητας, την έλλειψη ακέραιων θεσμών δημόσιας πληροφόρησης, κ.λπ.

Αν εξεταστούν, ένας – ένας αυτοί οι λόγοι, νομίζω, θα γίνει εύκολα αντιληπτό ότι όλοι τους, αποτελούν το πέρας μιας δυναμικής κοινωνικής διεργασίας στην οποία συμμετέχουν ενήλικες άνθρωποι οι οποίοι μάλιστα, συνδέονται μεταξύ τους, με δυικές και πληθυντικές προσωπικές σχέσεις. Για παράδειγμα, η ανθρώπινη ελευθερία εντός ενός κοινωνικού πλαισίου δεν είναι υπόθεση ατομική, αλλά συλλογική. Την ελευθερία ενός συγκεκριμένου πολίτη δεν είναι ποτέ δυνατό να την διασφαλίσει στον εαυτό του, ο ίδιος, μόνος του, αλλά είναι η συλλογικότητα εκείνη που θα του την διασφαλίσει. Και αυτό σημαίνει ότι, τον συγκεκριμένο αυτό πολίτη, περιβάλλουν άλλοι, ενήλικες πολίτες, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από τη στοιχειώδη ωριμότητα των ενηλίκων, συνδέονται μεταξύ τους από σχέσεις έντιμης και αμοιβαίας εμπιστοσύνης και είναι ικανοί και πρόθυμοι να ενεργήσουν συλλογικά προκειμένου, να περιφρουρήσουν προληπτικά και να αποκαταστήσουν κατασταλτικά, την ελευθερία του συμπολίτη τους. Δίχως αυτή την περιβάλλουσα συλλογικότητα, ενηλίκων που απαρτίζουν μια κοινωνία σχέσεων, λόγος για ατομική ελευθερία δεν μπορεί να γίνει.

Η οργή των ελλήνων, πόσο νόημα έχει;

Η συμπεριφορά του μέσου έλληνα, τόσο στο δημόσιο χώρο όσο και στο οικογενειακό του περιβάλλον, πόσο ανταποκρίνεται στις στοιχειώδεις, έστω, απαιτήσεις συμπεριφοράς ενός ενηλίκου προσώπου;

Αναλαμβάνει έμπρακτα, ο μέσος πολίτης, την ευθύνη του της αυτοεκπαίδευσής του και της διασφάλισης ενός υψηλού επιπέδου διάκρισης και ευθυκρισίας; Φροντίζει, εντός του δημοσίου χώρου, για τη διευθέτηση των προσώπων και των πραγμάτων, σε μια δίκαιη διάταξη; Φροντίζει, εντός του οικογενειακού του περιβάλλοντος, αφενός, να παίζει το ρόλο της ηθικής αυθεντίας και αφετέρου, να διασφαλίζει ότι είναι μόνο το «καλό», ό,τι η οικογένειά του συνεισφέρει στο κοινωνικό σύνολο που την περιβάλλει;

Αν ειδοποιός διαφορά του ενηλίκου από τα παιδιά είναι, η στοιχειώδης αυτογνωσία και η έμπρακτη ανάληψη της προσωπικής του ευθύνης απέναντι στους συμπολίτες του και η έμπρακτη υιοθέτηση μιας ενεργής προσωπικής ταυτότητας και η ελεύθερη εκδήλωση της δημιουργικής του ετερότητας και η αυθεντική συμμετοχή του σε δυικές και πληθυντικές προσωπικές σχέσεις εντός μιας κοινωνίας σχέσεων, τότε, πόσο αδικαιολόγητες είναι εκείνες οι ελλείψεις κοινωνικών αγαθών, οι οποίες χρησιμοποιούνται για να αιτιολογείται ο θυμός των ελλήνων;

Για την προκοπή της Ελλάδας είναι αναγκαία η βέλτιστη αξιοποίηση όλων των προσωπικών πόρων των πολιτών, άρα και της συναισθηματικής του ενέργειας. Ο αδικαιολόγητος θυμός κατασπαταλά τη συναισθηματική ενέργεια των ανθρώπων, μειώνοντάς τους τη δυνατότητα επίτευξης προσωπικής ανάπτυξης και ωρίμανσης.

Η ώρα που οι πολίτες απολαμβάνουν υψηλής ποιότητας κοινωνικά αγαθά, πάντοτε έπεται της ώρας που οι ίδιοι, δύνανται, επιθυμούν και επιλέγουν να συμπεριφερθούν ως ενήλικες.

 

Υ.Γ.: η φωτογραφία από εδώ.

 
Θλίψη v.s. θλίψης· χαρά v.s. χαράς. PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

«Διότι δεν είναι δυνατό να μη θλίβεται ο δίκαιος, έστω και αν είναι πλούσιος· όταν, δηλαδή, προτιμά να εξαπατάται, να αδικείται  και να υποφέρει όλα τα άλλα, είναι φυσικό να θλίβεται. Ώστε, και αν ακόμη απολαμβάνει τον πλούτο του, τον απολαμβάνει όχι χωρίς λύπη. Γιατί άραγε; Διότι ζει μέσα στις θλίψεις και στις λύπες. Και αν τότε ζούσαν μέσα στις θλίψεις οι δίκαιοι, πολύ περισσότερο τώρα».

(Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, εις την προς Εβραίους ΚΣΤ’, ΕΠΕ 25, 194. PG 63, 178)

 

«Πρόσεχε λοιπόν, όταν αρχίζεις από εκείνους που είναι κατώτεροί σου. Αυτός που καθαρίζει ακαθαρσίες, δυσφορεί και υποφέρει, διότι δεν απαλλάσσεται από αυτό το άθλιο και αξιοκατηγόρητο, όπως νομίζει, επάγγελμα· αλλ’ αν τον απαλλάξεις από αυτό και τον κάνεις να κερδίζει με ευκολία τα προς το ζην, θα δυσφορήσει πάλι, διότι δεν έχει περισσότερα από τα αναγκαία· και αν του δώσεις περισσότερα, θα θελήσει πάλι να διπλασιασθούν αυτά και θα στενοχωρηθεί γι’ αυτό, όχι λιγότερο από όσο προηγουμένως· και εάν του δώσεις διπλάσια και εάν του δώσεις τριπλάσια, πάλι θα στενοχωρηθεί, διότι δεν διακρίνεται στην πολιτική· και αν του δώσεις και αυτό, θα θεωρήσει δυστυχή τον εαυτό του, διότι δεν είναι από τους πρώτους μεταξύ των πολιτών· αλλά και όταν αποκτήσει αυτή την τιμή, θα θρηνήσει, διότι δεν διοικεί· και όταν γίνει διοικητής, θα δυσανασχετήσει, διότι δεν κυβερνά έθνος ολόκληρο· όταν κυβερνήσει και έθνος ολόκληρο, διότι δεν εξουσιάζει πολλά έθνη· όταν εξουσιάσει πολλά έθνη, διότι δεν τα εξουσιάζει όλα· όταν γίνει υπαρχηγός, θα λυπηθεί πάλι, διότι δεν είναι και βασιλιάς· και αν γίνει βασιλιάς, διότι δεν είναι ο μόνος· και αν δεν είναι μόνος, διότι δεν βασιλεύει και στους βαρβάρους· και εάν βασιλεύσει στους βαρβάρους, διότι δεν βασιλεύει και σε όλη την οικουμένη· και εάν βασιλεύσει σε όλη την οικουμένη, γιατί να μη βασιλεύει και σε άλλον κόσμο; Και έτσι καθώς προχωρεί ασταμάτητα ο λογισμός, δεν τον αφήνει ποτέ να είναι ευχαριστημένος.

Είδες πως και αν ακόμη τον κάνεις, από ασήμαντο και πτωχό, βασιλιά, δεν εξαφανίζεις την λύπη, εάν προηγουμένως δεν διορθώσεις αυτόν, που αγαπά την πλεονεξία;»

(Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, «Ο ανθρώπινος πόνος», 2010, εκδ. Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου Νέα Σκήτη, Αγ. Όρους)

 

Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, στις μέρες μας, ταυτίζουν το «ευχάριστο» με το «αγαθό»· και στην καθημερινότητά τους πραγματοποιούν επιλογές με βασικό κριτήριο την επίτευξη βραχυχρόνιας «χαράς».

Το αποτέλεσμα αυτής της μη ρεαλιστικής ταύτισης του «ευχάριστου» με το αγαθό είναι, σε όλους τους κοινωνικούς και οικογενειακούς τομείς, ό,τι ο λαός μεταφορικά εννοεί λέγοντας «πάμε κατά διαβόλου».

Υπό τις παρούσες συνθήκες ακραίας έλλειψης νηφαλιότητας, ό,τι και να πεις, ό,τι και να «δείξεις», κανείς δε θα τα λάβει σοβαρά υπόψη. Είναι φοβισμένοι, οι άνθρωποι, σήμερα και έχουν απενεργοποιήσει, σχεδόν, όλα τα ηθικά τους φίλτρα.

Σαν οιονεί «ζωντανά» ποτάμια οι ανθρώπινες κοινωνίες ρέουν προς συνθήκες υπερυψηλής εντροπίας. Ρέουν, προς συνθήκες υπερχαμηλής ποικιλομορφίας· προς συνθήκες υπερχαμηλής δημιουργικότητας.

Σχεδόν, οποιονδήποτε και αν ρωτήσεις, θα σου απαντήσει ότι θεωρεί περίπου αδιανόητο να σταματήσει αυτή η καταστροφική πορεία. Περίπου αδιανόητο· γιατί, από τη στιγμή που στάθηκε όρθιο, το πρώτο, αρχαϊκό ζεύγος ανθρώπων και κοίταξε, ψηλά, στον ουρανό, ο λεγόμενος «αστάθμητος παράγων» ήταν ήδη εγκατεστημένος στον κόσμο που, τότε, υποδεχόταν το ανθρώπινο γένος και έμελλε, αδιάλειπτα από τότε, σε χρόνους ανύποπτους, να μεταποιεί, ό,τι εθεωρείτο αδύνατο, σε δυνατό.

Ο «αστάθμητος παράγων» μόνο μια χαραμάδα στις ζωές μας, χρειάζεται να βρει και τότε είναι ικανός να μεταποιήσει, ακόμα και τον «διάβολο», σε «άγγελο».

 

Meet Joe Black

 

 

σχόλιο: η μεταφορική σύνδεση της κινηματογραφικής ταινίας Meet Joe Black, με την πολύμορφη κρίση των κοινωνιών, έχει την έννοια, μόνο ότι, αν ξυπνήσει μέσα μας η διάθεση της αυτοπροσφοράς και αυτοπαράδοσης προς τον συνάνθρωπό μας, τότε, ακόμα και όλη αυτή η παγκόσμια συμφορά μπορεί να μεταποιηθεί σε μια στροφή των κοινωνιών, διεθνώς, προς την προκοπή και την αρμονία. Κάτι ανάλογο, δηλαδή, που προκάλεσε στην κινηματογραφική ταινία, ο Έρως, όταν μετέτρεψε τον "δαιμονικό" Joe Black, σε έναν αγαθό και ερωτευμένο θνητό άνθρωπο.

 
Η αληθινή μετάνοια PDF Εκτύπωση E-mail
Διαφύλαξη της Ελευθερίας - Απόψεις

Για όλους όσους είναι, αυτή τη στιγμή, «γονατισμένοι», μια ταπεινή προσευχή κάνω, να βρουν τη δύναμη και να μετανιώσουν. Και μετά, όλοι μαζί, χέρι – χέρι, να ξαναθέσουμε τη μικρή και φωτεινή πατρίδα μας, στην υπηρεσία της ανθρωπότητας, που τόσο μεγάλη ανάγκη την έχει.

Περισσότερα...
 
Μια δυνατή αλληλεγγύη PDF Εκτύπωση E-mail
Ελευθερία στη Δράση - Απόψεις

Την προκοπή που επιθυμούμε θα την κατακτήσουμε, καθαρίζοντας τη σκέψη μας, αποκαθιστώντας άμεσα και μάλιστα, με κάθε προσωπική θυσία, συνθήκες κοινωνικής ισορροπίας και ηρεμίας και διανοίγοντας διαύλους ουσιαστικής, βαθύτατης επικοινωνίας και εμπιστοσύνης με το περιβάλλον της Ελλάδας, το οποίο επιζητεί, το φως του πολιτισμού της.

Περισσότερα...
 
Ο τρόπος της Ειρήνης PDF Εκτύπωση E-mail
Δράση για Συνεννόηση - Απόψεις

Μπορούμε να έχουμε αρμονία, επειδή το θέλουμε και επειδή γνωρίζουμε τον τρόπο της αρμονίας.

Αντί να είμαστε οι ανεύθυνοι, σαματατζήδες και αγνώμονες «νοικάρηδες» του ιερού «δώρου» της ζωής μας, ας γίνουμε οι ταπεινοί, ευγνώμονες και ευδαίμονες «νοικοκυραίοι» της.

Περισσότερα...
 
Ελληνικός PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

«Υπήρξεν έτι το άριστον εκείνο, Ελληνικός – ιδιότητα δεν έχ' η ανθρωπότης τιμιωτέραν· εις τους θεούς ευρίσκονται τα πέραν».  

Περισσότερα...
 
Μια κατά φαντασίαν… κρίση PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

IMAG0235


«Πρέπει να είναι κανείς ταπεινότερος από το χορτάρι και πιο ανεκτικός από το δέντρο».

Ας κάνουμε μερικές υποθέσεις εργασίας:

1. Διακυβεύεται η ασφάλεια και η ευημερία των πολιτών μιας χώρας, είτε μιας ομάδας χωρών, μόνο, όταν υπάρχει αντικειμενική αδυναμία συνεννόησης μεταξύ των πολιτών, είτε εκείνες οι πραγματικές ανάγκες των πολιτών, η ικανοποίηση των οποίων αποτελεί αναγκαία και ικανή συνθήκη ευτυχίας των πολιτών, δεν είναι πρακτικά δυνατό να ικανοποιηθούν.

2. Για να είναι ευτυχισμένος ένας πολίτης (ινδός, τούρκος, βέλγος, αμερικάνος, ρώσος, γερμανός, έλληνας, κ.λπ.) αρκεί, να διαθέτει, για τον ίδιο και την οικογένειά του, κάποια λίγα και απλά πράγματα. Ψωμί, ντομάτα, σκόρδο και μερικές ελιές. Ένα λιτό σπίτι. Μια τίμια εργασία. Βιβλία. Μια κοινότητα καλών ανθρώπων. Ελευθερία. Εγγύτητα με το φυσικό περιβάλλον. Ευκαιρία να δημιουργεί, εκ του μηδενός, χρήσιμες, υλικές και νοητικές μορφές. Και λίγα ακόμη υλικά αγαθά τα οποία είναι, μάλιστα, εύκολο να υπάρξουν διαθέσιμα για όλους τους ανθρώπους.

3. Μέσα στον κάθε άνθρωπο, υπό κάποια έννοια, συνυπάρχουν δύο νοητικές οντότητας. Ο εγωιστικός του «εαυτός» που «συμπεριφέρεται» σαν ένα γινατσιάρικο παλιόπαιδο, διεκδικώντας τα πάντα για πάρτη του και ο οποίος δεν έχει αληθινή υπόσταση. Και ο αληθινός του «εαυτός», η διάκρισή του δηλαδή, που γνωρίζει σε κάθε στιγμή, ποιο είναι το αληθινό, ποιο είναι το ψεύτικο· ποιο το μόνιμο, ποιο το προσωρινό. Ο «αληθινός εαυτός» του ενός ανθρώπου, δεν είναι κάτι διαφορετικό, ούτε κάτι ανεξάρτητο από τον «αληθινό εαυτό» του πλησίον του. Αλλά, αποτελώντας μέρη του ενός και ενιαίου «αληθινού εαυτού» ολόκληρης της ανθρωπότητας, κάνει τους ανθρώπους, όταν κοιτάζονται κατάματα, να αναγνωρίζουν ο ένας στο βλέμμα του άλλου, τον «δικό τους εαυτό» (πλατωνικός Έρως).

4. Η ταπεινότητα και η ανεκτικότητα, μαζί, αποτελούν τις ικανές και αναγκαίες συνθήκες προκειμένου να επιτευχθεί ειλικρινής, εγκάρδια και δημιουργική συνεννόηση με τον οποιονδήποτε άνθρωπο.

Στην κατασκήνωση

Κατά την πρόσφατη παραμονή του στη Γερμανία, στο κάμπινγκ που διέμενε ο συντάκτης του παρόντος κειμένου (ο οικονομολόγος), γνωρίστηκε με μια συντροφιά την οποία αποτελούσαν, ένα από τα σημαντικότερα μέλη του διεθνούς επιχειρηματικού κατεστημένου, ένας αυστριακός δάσκαλος και ένας αυστραλός διανοούμενος.

Πριν από την κρίσιμη βραδιά, ο επιχειρηματίας και ο οικονομολόγος, προσπάθησαν πολλές φορές να συνεννοηθούν για τα προβλήματα της παγκόσμιας οικονομίας. Αυτό δεν κατέστη δυνατόν. Ο επιχειρηματίας είχε μορφώσει άποψη για όλα τα ζητήματα της διεθνούς οικονομίας και όχι μόνο δεν ήταν διατεθειμένος να αλλάξει την οποιαδήποτε γνώμη του, αλλά επιπλέον, δεν ήθελε καν να ακούσει εναλλακτικές απόψεις. Ούτε λέξη! έλεγε.

Κάποιο απόγευμα, η συντροφιά κάθισε σε κάποιο σημείο του κάμπινγκ που ήταν τοποθετημένοι, πάγκοι και τραπέζια από ακατέργαστες ξύλινες σανίδες, παρήγγειλε μπύρες και ξεκίνησε ένας διάλογος ο οποίος, πολύ αργά το βράδυ, ακόμη συνεχιζόταν. Ο δάσκαλος, ο διανοούμενος και ίσως, ο οικονομολόγος, συμμετείχαν στη συζήτηση με ένα πνεύμα, καταλαγής, ταπεινότητας και ευγένειας, ενώ ο επιχειρηματίας συμπεριφερόταν με ισχυρογνωμοσύνη, απολυτότητα, σκληρότητα και έλλειψη ανθρώπινης ευαισθησίας.

Σε κάποια στιγμή ο επιχειρηματίας, επιτίθεται διαλεκτικά στον διανοούμενο με σκληρότητα και χρησιμοποιώντας αληθοφανή και επιφανειακά επιχειρήματα που δεν άντεχαν σε σοβαρή κριτική. Ο διανοούμενος, ένας γλυκός άνθρωπος ήπιων τόνων και ευρισκόμενος απέναντι σε μια εξωφρενικά βάναυση διαλεκτική επίθεση, δεν προλαβαίνει να συγκρατήσει την ψυχραιμία του, σηκώνεται όρθιος, «λούζει» τον επιχειρηματία στα «γαλλικά» και στην συνέχεια, εκτός εαυτού, αποχωρεί από τη συζήτηση.

Στη συνέχεια, παρεμβάλλεται ένα χρονικό διάστημα αμηχανίας και μετά, ακολουθεί το σημαντικότερο μέρος της παρούσας ιστορίας.

Στην αρχή, ο δάσκαλος και στη συνέχεια, ο οικονομολόγος, με σεβασμό, ταπεινότητα, ανεκτικότητα, κατανόηση και συμπόνια, απευθύνθηκαν, όχι στο πεισμωμένο «εγώ» του επιχειρηματία, αλλά, στην πληρωμένη με αρχαϊκή σοφία, διάκρισή του. Και του περιέγραψαν «ουδέτερα», δίχως ίχνος επίκρισης, τη συμπεριφορά του απέναντι, τόσο στον προσβεβλημένο διανοούμενο, όσο και απέναντι στην διαφορετική άποψη των «άλλων». Μετά η συντροφιά απεχώρησε.

Το άλλο πρωί, το αίθριο της κατασκήνωσης έμοιαζε σαν να είχε ξεσπάσει πάνω του ένας τυφώνας: τα πάντα ήταν σπασμένα και κατεστραμμένα, ενώ ο δράστης αυτού του βανδαλισμού παρέμεινε άγνωστος.

Κάποια στιγμή, τα μέλη της παρέας έφυγαν από την κατασκήνωση και επέστρεψαν στις πατρίδες τους. Πέρασαν μέρες· πέρασαν εβδομάδες.

Κτυπάει το τηλέφωνο του οικονομολόγου· ήταν ο επιχειρηματίας. Του ανακοίνωσε ότι είχε δοκιμάσει στην πράξη κάποιες από τις απόψεις του οικονομολόγου (τις οποίες νωρίτερα δεν ήθελε ούτε και να ακούσει) και ότι τα αποτελέσματα αυτής της εφαρμογής, αποδείχτηκαν λαμπρά. Τα πάντα είχαν αλλάξει στον επιχειρηματία: είχαν γλυκάνει τα ηχοχρώματα της ομιλίας του, είχε γίνει ανεκτικός και διαλλακτικός, μιλούσε με ευγένεια και η ύπαρξή του ολάκερη, απηύθυνε μια κλήση σε σχέση. Ο δρόμος της φιλίας, της συνεννόησης και της κατανόησης είχε, μόλις, διανοιχθεί.

Όλοι οι άνθρωποι εμπεριέχουμε κάποιο εγωιστικό μέρος στη νόηση και τον ψυχισμό μας. Αυτό το αρνητικό στοιχείο της προσωπικότητάς μας δεν μπορεί να συγκρατηθεί, όταν δει απέναντί του μια ζωντανή εκδήλωση ταπεινότητας και ανεκτικότητας και έτσι, αχαλίνωτο, εφορμά για να υφαρπάξει ό,τι μπορέσει. Εκείνη τη στιγμή, η συμπόνια, η συμπαράσταση και η ανιδιοτελής αγάπη των συνανθρώπων μας, μπορούν να μας βοηθήσουν να «παρατηρήσουμε» αυτό το εγωιστικό μέρος της προσωπικότητάς μας και έτσι, να μπορέσουμε να «αποταυτιστούμε» (δηλαδή, να αναγνωρίσουμε την ψευτιά του και την ξεχωριστότητά του από ό,τι αληθινό είμαστε) από αυτό. Ταυτιζόμενοι, στη συνέχεια, με ό,τι απομένει (δηλαδή, με τη διάκρισή μας), προσποριζόμαστε την ελευθερία να αναγνωρίσουμε στο πρόσωπο του «άλλου» τον δικό μας «εαυτό».

Τοποθετώντας, την εθνική και την παγκόσμια κρίση που απασχολεί τους πολίτες ολόκληρου του πλανήτη, εντός του ανωτέρω αναλυτικού πλαισίου, εγείρεται το ερώτημα:

Οι έλληνες, οι γερμανοί, οι αμερικάνοι, οι ρώσοι, οι εβραίοι, οι ολλανδοί, οι γάλλοι, οι ιταλοί, οι κινέζοι, οι ινδοί, οι υπόλοιποι ευρωπαίοι και όλοι οι υπόλοιποι, όλοι γνωρίζετε τι πρέπει να κάνετε για να επέλθει η αρμονία στον πλανήτη μας. Τι περιμένετε για να το κάνετε;

 
Πρόσεξε καλά, ρε, γιατί, άμα θυμώσω, θα σου κάνω… ΤΙΠΟΤΑ! PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Δυό φύσεις όντων υπάρχουν σε τούτο τον κόσμο: η θεϊκή καθώς κι η δαιμονική. Η θεϊκή έχει εκτεταμένα περιγραφεί. Άκουσέ με τώρα… για τη δαιμονική.

Τι να κάνουν και τι ν’ αποφεύγουν, οι άνθρωποι οι δαιμονικοί δεν ξέρουν. Ούτε αγνότητα, ούτε καλή διαγωγή, ούτε αλήθεια σ’ αυτούς βρίσκεται.

Αυτοί λένε: «Ψεύτικος, χωρίς βάση, χωρίς Θεό είν’ ο κόσμος. Δεν δημιουργήθηκε απ’ την αιτιότητα. Γεννήθηκε από μόνος του. Τι άλλο;

Κολλημένοι σε τούτη τη γνώμη, οι παράλογοι, οι μωροί, με πράξεις σκληρές, εχθροί γίνονται για τον χαμό του κόσμου.

Παραδομένοι σ’ ακόρεστες επιθυμίες, γεμάτοι υποκρισία, αλαζονεία, ακολασία, υιοθετώντας από πλάνη ιδέες κακές, μ’ ακάθαρτες επιδιώξεις ασχολούνται.

Κυριευμένοι από φροντίδες αμέτρητες που δεν τελειώνουν παρά με το θάνατο, θεωρώντας την ικανοποίηση των επιθυμιών σαν τον ύψιστο σκοπό, βέβαιοι πως αυτό είναι το πάν,

Δεμένοι με τις εκατοντάδες θελιές της επιθυμίας, αφησμένοι στον πόθο και στην οργή, προσπαθούν ν’ αποκτήσουν μ’ άνομα μέσα, για αισθησιακή απόλαυση, σωρούς πλούτου.

«Αυτό κέρδισα σήμερα. Αυτή την επιθυμία θα ικανοποιήσω. Αυτό δικό μου είναι κι αυτός ο πλούτος, δικός μου θα γίνει κι αυτός».

«Εκείνον τον εχθρό, εγώ τον σκότωσα κι άλλους ακόμα θα σκοτώσω. Εγώ είμ’ ο κύριος, δικές μου οι απολαύσεις. Τέλειος είμ’ εγώ, δυνατός, ευτυχισμένος».

«Πλούσιος είμαι, από γενιά μεγάλη. Ποιος άλλος είναι σαν εμένα. Θα θυσιάσω, θα δώσω, θα ευφρανθώ». Έτσι λένε, απ’ την άγνοια πλανεμένοι.

Απ’ τις πολλές σκέψεις ζαλισμένοι, τυλιγμένοι στο δίχτυ της πλάνης, παραδομένοι στις αισθησιακές απολαύσεις, πέφτουν σε κόλαση βρωμερή.

Φαντασμένοι, ισχυρογνώμονες, γεμάτοι απ’ την αλαζονεία και το μεθύσι του πλούτου, αυτοί, θυσίες κατ’ όνομα μόνο προσφέρουν, όχι σύμφωνα με τους κανόνες, μα για επίδειξη.

Κυριευμένοι απ’ τον εγωισμό, τα δύναμη, την έπαρση, τον πόθο και την οργή, οι φθονεροί, μισούν Εμένα στα δικά τους σώματα και στων άλλων.

Αυτούς, Εγώ, που μισούν, τους σκληρούς, τους άθλιους, στον αέναο κύκλο των γεννήσεων και των θανάτων, σ΄ ακάθαρτες δαιμόνων μήτρες μόνο τους ρίχνω πάντα.

Σε δαιμονικές μπαίνοντας μήτρες, από γέννηση σε γέννηση πλανεμένοι, μη φτάνοντας ποτέ σ’ Εμένα…, πέφτουν έτσι στην πιο χαμηλή κατάσταση.

 

[Μπαγκ. Γκ. κ. 13, π. 6-20]

 

Σχόλιο


Τον πλανήτη μας διαπερνούν, καθημερινά, πολεμοχαρείς ιαχές οι οποίες προτρέπουν τους ανθρώπους να ξεσηκωθούν και να πολεμήσουν για τα δίκαιά τους.

Για να υπάρχει τόσο εκτεταμένη αδικία, δεν μπορεί, θα υπάρχουν και πολλοί άδικοι και δαιμονικοί άνθρωποι. Αυτούς τους ανθρώπους, οι ιαχές προτρέπουν να τους τιμωρήσουμε.

Αν ο παραπάνω ορισμός των δαιμονικών ανθρώπων ανταποκρίνεται στη ρεαλιστική πραγματικότητα, τότε, υπάρχει μεγαλύτερη τιμωρία από εκείνη την οποία επιβάλλουν, οι ίδιοι, στους εαυτούς τους;

Βεβαίως και είναι αναγκαίο να προστατεύσουμε τις οικογένειές μας (με καλή συντροφιά, με αυτομόρφωση, με σωφροσύνη, κ.λπ.) από τις καταστροφικές συμπεριφορές των δαιμονικών ανθρώπων. Αλλά, σε τι θα ωφελούσε να τους τιμωρήσουμε περισσότερο; Υπάρχει κάποιος αγαθός σκοπός τον οποίον δεν μπορούν να επιτύχουν οι αγαθοί άνθρωποι, με μόνη την έντιμη συνεργασία μεταξύ τους;

Υπάρχει μεγαλύτερο πλήγμα που μπορούμε να καταφέρουμε στις «δαιμονικές δυνάμεις» του κόσμου μας, από εκείνο που θα σήμαινε η ανάπτυξη της δικής μας θεϊκής φύσης, σε βάρος της δικής μας δαιμονικής φύσης;

 

 

1928 - Banjo's blues...

 


Υ.Γ.: Το νόημα αυτού του άρθρου είναι φιλειρηνικό και ο τίτλος κυριολεκτεί, με την έννοια ότι, γενικά, τίποτα δε χρειάζεται να κάνουμε για τους κακοπροαίρετους και τους ανώριμους ανθρώπους, καθώς, η κακή τους προαίρεση και η ανωριμότητά τους είναι επαρκείς τιμωρίες για την κακή τους συμπεριφορά.

 

 
Για χάρη των παιδιών PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

Σήμερα που, επιτέλους, γνωρίσαμε λεπτομερώς το, πού οδηγήθηκε η ανθρωπότητα, από τον παραλογισμό της απληστίας και της έλλειψης παιδείας, ρωτώ, ποιος είναι ο φταίχτης και ποιος ο αθώος;

Αφού κανένα άλλο επιχείρημα, για επίτευξη της ειρήνης, δεν μπορεί να γίνει κατανοητό, ας χρησιμοποιήσω το τελευταίο:  

 

Για χάρη των παιδιών.

 

WORLD CHILDREN - "We Are The World" 

 

 
Το «Μεγαλείο» του Αλκιβιάδη PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

humble_man

 

Ο Σωκράτης ήθελε μια μέρα να δώσει ένα μάθημα μετριοφροσύνης στον υπερήφανο και φιλόδοξο μαθητή του, Αλκιβιάδη. Του έδειξε λοιπόν ένα μεγάλο γεωγραφικό χάρτη και τον ρώτησε:

- Που είναι η στεριά;

Ο Αλκιβιάδης, του έδειξε.

- Καλά… και τώρα που είναι η Ελλάδα;

Πάλι ο Αλκιβιάδης του την έδειξε.

- Και τώρα, που βρίσκεται η Αττική;

Η περιοχή ήταν πολύ μικρή.

- Τώρα, δείξε μου που είναι η Αθήνα.

Η Αθήνα μέσα στο χάρτη, φαινόταν σαν ένα μικρό ασήμαντο σημείο, που ο Αλκιβιάδης, το κάλυψε με το δάκτυλό του.

- Τέλος, δείξε μου ποια είναι η θέση του Αλκιβιάδη μέσα στην Αθήνα! – κατέληξε ο Σωκράτης.

Ο υπερήφανος στρατηγός κατάλαβε το μάθημα ταπεινοφροσύνης… Έσκυψε το κεφάλι και δεν είπε λέξη.

 

Esempi Catechistici 8, σελ. 11-12, στο «Στοχασμοί και Αποφθέγματα», π. Rosario Scognamiglio, 1994, εκδ. Κέντρο Εκδηλώσεων – Ομιλιών.

 

 

Ο ταπεινός άνθρωπος

Μακάριοι είναι εκείνοι οι άνθρωποι που κατόρθωσαν να μιμηθούν την ταπεινή γη, η οποία, ενώ πατιέται από όλους, όμως όλους τους σηκώνει με την αγάπη της και τους τρέφει με στοργή σαν καλή μάνα, η οποία έδωσε και το υλικό για τη σάρκα μας στην πλάση. Δέχεται επίσης με χαρά και ό,τι της πετάμε, από καλούς καρπούς μέχρι ακάθαρτα σκουπίδια, τα οποία επεξεργάζεται αθόρυβα σε βιταμίνες και τις προσφέρει πλουσιοπάροχα με τους καρπούς της αδιακρισίας σε καλούς και κακούς ανθρώπους.

Ο ταπεινός άνθρωπος, όπως φαίνεται, είναι ο δυνατότερος του κόσμου, διότι και νικάει, αλλά και σηκώνει πολλά ξένα βάρη με ελαφριά τη συνείδησή του. Ενώ ζει περιφρονημένος και αδικημένος για τα ξένα σφάλματα που οικειοποιείται από αγάπη, εσωτερικά νιώθει τη μεγαλύτερη χαρά του κόσμου, γιατί είναι περιφρονημένος πια από αυτόν ο μάταιος τούτος κόσμος. Οι ύβρεις, οι αδικίες κλπ. είναι τα καλύτερα νυστέρια για όσους έφταιξαν, είναι μαχαίρια δημίου, και Μάρτυρες θεωρούνται αυτοί που τα δέχονται χαρούμενοι για την αγάπη του Χριστού.

Οι μεγάλοι στην ηλικία, που δε δέχονται ύβρεις και αυστηρές παρατηρήσεις για να θεραπευθούν ή για να λάβουν μισθό (όταν δε φταίνε), είναι πιο ανόητοι κι από τα μωρά παιδιά, που δε θέλουν ούτε να ακούσουν το γιατρό, διότι φοβούνται την ένεση (μην τους τρυπήσει με τη βελόνα), και υποφέρουν τον πυρετό συνέχεια και το βήχα.

Περισσότερη ευγνωμοσύνη οφείλουμε σ’ αυτούς που μας κέντησαν και βγήκαν τα αγκάθια της ψυχής μας, παρά σ’ εκείνους που μας έσκαβαν δωρεάν την περιοχή μας και θα μας φανέρωναν τον κρυμμένο μας άγνωστο θησαυρό.

Δεν ωφελεί να τρίβει κανείς τα γόνατά του με αμέτρητες μετάνοιες, εάν δεν τρίβει παράλληλα και τη μούρη του με την ταπείνωση (την εσωτερική μετάνοια).

Εκείνους που ζητάει ταπείνωση από το Θεό, αλλά δε δέχεται τον άνθρωπο που του στέλνει ο Θεός, για να τον ταπεινώσει, δεν ξέρει τι ζητάει, διότι οι αρετές δεν αγοράζονται σαν τα ψώνια στον μπακάλη (όσα κιλά θέλουμε), αλλά μας στέλνει ο Θεός ανθρώπους να δοκιμαστούμε, να εργαστούμε, να την αποκτήσουμε και να στεφανωθούμε. Όποιος σκύβει ταπεινά και δέχεται τα χτυπήματα από τους άλλους, διώχνει τα δικά του εξογκώματα, ομορφαίνει πνευματικά σαν Άγγελος, και έτσι χωράει από τη στενή πύλη του Παραδείσου.

Μακάριος εκείνος ο άνθρωπος που έδωσε τα εξογκώματά του και βαδίζει την τεθλιμμένη οδό του Κυρίου με ξένο βάρος (συκοφαντίες κλπ.) και αφήνει τους ανθρώπους να του πλέκουν αμαράντινα στεφάνια με τις κατηγορίες, διότι αυτό φανερώνει τη γνήσια ταπεινοφροσύνη που δεν εξετάζει τι λένε οι άνθρωποι, αλλά τι θα πει ο Θεός την ημέρα της Κρίσεως.

Εκείνος που μιλάει λογικά σε φιλοκατήγορο ή σε ολιγόμυαλο και έχει την απαίτηση να βρει κατανόηση, φανερώνει ότι και ο ίδιος δεν είναι καλά, διότι ο κακότροπος είναι χειρότερος από τον ολιγόμυαλο, γιατί είναι σκοτισμένο το μυαλό του από την κακία και τον εγωισμό.

Όσοι όμως έχουν ταπείνωση, έχουν και καλοσύνη και θείο φωτισμό και δε σκοντάφτουν ποτέ στην πνευματική τους πορεία από τα εμπόδια του πονηρού.

Τους περισσότερους πειρασμούς, τις περισσότερες φορές, τους δημιουργεί ο ίδιος ο εαυτός μας, όταν βάζουμε τον εαυτό μας στις συνεργασίες μας μαζί με τους άλλους, όταν δηλαδή θέλουμε να υψώνουμε τον εαυτό μας. Στον Ουρανό δεν ανεβαίνει κανείς με το κοσμικό ανέβασμα αλλά με το πνευματικό κατέβασμα. Όποιος βαδίζει χαμηλά, βαδίζει πάντα με σιγουριά και ποτέ δεν πέφτει.

Εκείνος που δε συμβουλεύεται στην πνευματική του πορεία, μπερδεύει τους δρόμους και κουράζεται πολύ και καθυστερεί. Εάν δεν ταπεινωθεί να ρωτήσει έστω και αργότερα, δύσκολα θα φτάσει στον προορισμό του. Ενώ αυτοί που συμβουλεύονται βαδίζουν ξεκούραστα, με σιγουριά, και σκεπάζονται με τη Χάρη του Θεού και φωτίζονται επειδή ταπεινώνονται.

Όσοι κινούνται όλο απλά με καλούς λογισμούς, κα λένε όλους τους λογισμούς τους και πιστεύουν από πολλή ταπείνωση ότι δεν έχουν τίποτα το καλό, ενώ αγωνίζονται με φιλότιμο πολύ, αυτοί κρύβουν το μεγαλύτερο πνευματικό θησαυρό μέσα τους, χωρίς να τον γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι ούτε οι άλλοι άνθρωποι, και έτσι δε σπαταλιέται από τους ίδιους και δεν κλέβεται από τους άλλους.

Στον πολύ ταπεινό και ευαίσθητο άνθρωπο όταν ταπεινώνεται κανείς, βοηθιέται πολύ, ενώ στον άνθρωπο που αγνοεί την ταπείνωση, εάν ταπεινωθείς ––τον συμβουλευτείς ή πεις τα ελαττώματά σου— τον κάνεις πιο περήφανο και αναιδή.

Ο άνθρωπος που δεν έχει ταπείνωση και καλούς λογισμούς, είναι γεμάτος από αμφιβολίες και ερωτηματικά. Κι επειδή θα βρίσκεται συνέχεια ζαλισμένος, έχει ανάγκη στις αρχές από Γέροντα με μεγάλη υπομονή, για να του δίνει συνέχεια εξηγήσεις, μέχρι να καθαρίσει ο νους και η καρδιά, για να μπορεί να βλέπει καθαρά.

Ο ταπεινός και καλοκάγαθος άνθρωπος, επειδή έχει την καθαρότητα και την εσωτερική και εξωτερική ηρεμία, έχει και βάθος πνευματικό και βλέπει βαθιά τα θεία νοήματα και βοηθιέται περισσότερο, και αυξάνεται και η πίστη του πιο πολύ, ζώντας τα μυστήρια του Θεού.

Ο υπερήφανος, εκτός που είναι σκοτισμένος, είναι και συνέχεια εσωτερικά και εξωτερικά ταραγμένος από την ελαφρότητα του εγωισμού, στέκεται πάντα στην επιφάνεια των πραγμάτων, και δεν μπορεί να προχωρήσει στο βάθος, όπου βρίσκονται τα θεία μαργαριτάρια, για να πλουτίσει πνευματικά…

 

(του γέροντος Παϊσίου
από το αμερικάνικο περιοδικό
Orthodox Heritage, P. 10, Vol. 04, Issue 01
Μετάφραση του περιοδικού «Χριστιανική Σπίθα»)

Το βρήκα εδώ

 

 

Ο Ταπεινός έχει όλες τις Αρετές

 

-Γέροντα, πέστε μας κάτι, πριν φύγετε.
-Τι να σας πω; Τόσα σας είπα!
-Πέστε μας κάτι, για να το δουλέψουμε, μέχρι να ξαναρθείτε.
-Ε, αφού επιμένετε, να σας πω ... Μία είναι η αρετή, η ταπείνωση επειδή όμως δεν το καταλαβαίνετε, άντε, να σας πω και την αγάπη. Αλλά, όποιος έχει ταπείνωση, δεν έχει και αγάπη;
-Γέροντα, ο Αββάς Ισαάκ λέει: «Ό,τι είναι το αλάτι για το φαγητό, είναι και η ταπείνωση για την αρετή».
-Δηλαδή χωρίς την ταπείνωση δεν ...τρώγονται οι αρετές! Θέλει να πη ο Άγιος πόσο απαραίτητη είναι η ταπείνωση στην εργασία των αρετών.
-Γέροντα, αλλού ο Αββάς Ισαάκ λέει ότι η ταπείνωση έρχεται, όταν αποκτήσει ο άνθρωπος αρετές.
-Μήπως δεν το κατάλαβες καλά; Αν δεν έχει ο άνθρωπος ταπείνωση, καμία αρετή δεν μπορεί να τον πλησιάσει.
-Δηλαδή, Γέροντα, όποιος έχει ταπείνωση έχει όλες τις αρετές;
-Εμ βέβαια. Ο ταπεινός έχει όλα τα πνευματικά αρώματα: απλότητα, πραότητα, αγάπη χωρίς όρια, καλοσύνη, ανεξικακία, θυσία, υπακοή κ.λπ. Επειδή έχει την πνευματική φτώχεια, έχει και όλον τον πνευματικό πλούτο. Είναι επίσης και ευλαβής και σιωπηλός, γι' αυτό συγγενεύει και με την Κεχαριτωμένη Θεοτόκο Μαρία, η οποία είχε μεγάλη ταπείνωση. Ενώ είχε μέσα της ολόκληρο τον Θεό σαρκωμένο, δεν μίλησε καθόλου, μέχρι που μίλησε ο Χριστός στα τριάντα Του χρόνια . Στον ασπασμό του Αγγέλου είπε: «Ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου». Δεν είπε: «Εγώ θα γίνω μητέρα του Υιού του Θεού».
Η Παναγία, για την ταπείνωσή της, κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος. «Χαίροις μετά Θεόν η Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα», λέει ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης. Να είναι δούλη, να είναι και Νύμφη του θεού! Να είναι παρθένος, να είναι και μητέρα! Να είναι πλάσμα του Θεού, να είναι και Μητέρα του Πλάστου! Αυτά είναι τα μεγάλα μυστήρια, τα παράξενα, που δεν εξηγούνται ,αλλά μόνο βιώνονται!
-Γέροντα, ποια εικόνα της Παναγίας σας αρέσει περισσότερο;
-Εμένα όλες οι εικόνες της Παναγίας μου αρέσουν. Και μόνο το όνομά Της να βρω κάπου γραμμένο, το ασπάζομαι πολλές φορές με ευλάβεια και σκιρτάει η καρδιά μου.
Είναι φοβερό, αν το σκεφθείς! Μικρό κοριτσάκι ήταν και είπε το «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον, ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού». Μέσα σε λίγες λέξεις τόσα νοήματα! Πολύ θα βοηθηθείς ,εάν εμβαθύνεις στα λόγια αυτά. Είναι λίγα και δυνατά. Αν τα μελετάς, θα αγαπήσεις την ταπείνωση κι αν ταπεινωθείς, θα δεις τον Θεό να έρχεται μέσα σου και να κάνη την καρδιά σου Φάτνη της Βηθλεέμ.

Από το βιβλίο: «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ» ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄

Το βρήκα εδώ.

 

Σχόλια

 

Η έπαρση· η περηφάνια, αποσυνδέοντας σε μεγάλο βαθμό τους ανθρώπους από τη ρεαλιστική πραγματικότητα, τους καταδικάζει σε μια, οιονεί, τυφλότητα.

Τα αξιώματα, η εξουσία, τα μεγαλεία, τα λεφτά, τα σπίτια, τα αυτοκίνητα, τα διακοποδάνεια, τα εορτοδάνεια, οι «σειρήνες» των Μ.Μ.Ε., οι διαφημίσεις, οι φατρίες, τα επαγγελματικά κεκτημένα, οι ξένες «πλάτες», η πολιτιστική κληρονομιά, τα αγαθά του τεχνολογικού πολιτισμού, όλα, μας έκαναν περήφανους.

Γι’ αυτό δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. Γι’ αυτό προσπαθούμε να βγάλουμε, ο ένας, τα μάτια του άλλου.

 
Υπερφίαλος Εγωισμός PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

balloonfish

 

«Γνωρίζετε ότι η αυτογνωσία φέρνει την ταπείνωση. Η ταπείνωση την μετάνοια. Η μετάνοια την εξομολόγηση. Η εξομολόγηση την καθαρότητα της ψυχής. Και η αγάπη θα αγκαλιάσει τις αρετές. Όμως, ο αγώνας θα κερδισθεί με την ταπείνωση.

 

Τα σημάδια της ταπεινοφροσύνης

 

1. Ο ταπεινός αποδιώχνει τους επαίνους.

2. Ο ταπεινός δέχεται υποδείξεις.

3. Ο ταπεινός δεν είναι ισχυρογνώμων.

4. Ο ταπεινός αναλαμβάνει την οιανδήποτε εργασία ευχαρίστως.

5. Ο ταπεινός είναι επιεικής στους άλλους και αυστηρός στον εαυτό του.

6. Ο ταπεινός είναι καταδεκτικός.

7. Ο ταπεινός δεν περιαυτολογεί.

8. Ο ταπεινός αναγνωρίζει την αξία των άλλων.

9. Ο ταπεινός ομολογεί τα σφάλματά του.

10. Ο ταπεινός φοβάται τον Θεό.

 

Η ταπείνωση είναι η ρίζα, το θεμέλιο, ο θρόνος, η μητέρα και το αλάτι όλων των αρετών».

Η Αγία Ταπείνωση», αρχιμ. Ιγνάτιος Καπνίσης, 2002, εκδ. Ιστιαία)

 

Κοινή επιθυμία όλων των ελλήνων είναι η σωτηρία της πατρίδας μας και όλων των ελληνικών οικογενειών.

Για να εκλείψουν τα δυσεπίλυτα προβλήματα που μαστίζουν τη χώρα και τις οικογένειές μας χρειαζόμαστε να αντιληφθούμε τη φύση αυτών των προβλημάτων, να επινοήσουμε αντίστοιχες λύσεις, να αντλήσουμε από τις ελληνικές ψυχές μας το αναγκαίο ψυχικό σθένος και να συνεργαστούμε αρμονικά για την πρακτική εφαρμογή αυτών των λύσεων.

Πώς είναι δυνατόν να συμβούν όλα αυτά όταν επιτρέπουμε στον υπερφίαλο εγωισμό μας να παραληρεί ασταμάτητα, παρεμποδίζοντας τις δημιουργικές προσπάθειες όσων ολιγάριθμων νηφάλιων πολιτών έχουν απομείνει στην πατρίδα μας; 

 
Επιλογή v.s. Σύγκρουσης PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Ισορροπία - Απόψεις

Προσφάτως, η αυτοκτονία λόγω οικονομικών αδιεξόδων μιας μητέρας και συζύγου, έγινε ευρέως γνωστή και συγκλόνισε τους Έλληνες. Χιλιάδες άλλες προηγούμενες αυτοκτονίες δεν είχαν προκαλέσει συγκίνηση, καθώς δεν είχαν γίνει ευρέως γνωστές.

Ο βιασμός μιας άλλης μητέρας και συζύγου, στο ίδιο της το σπίτι, παρουσία της υπόλοιπης οικογένειας, ομοίως, συγκλόνισε τους Έλληνες. Χιλιάδες άλλοι προηγούμενοι βιασμοί, δεν είχαν γίνει ευρέως γνωστοί.

Νομίζω ότι ήλθε η ώρα να μιλήσουμε.

 

Μαθητής: Δάσκαλε,

Δάσκαλος: Εδώ είμαι.

Μαθητής: Ενέσκηψα βαθιά μέσα στην ψυχή μου και είδα κάτι που με τρόμαξε.

Δάσκαλος: Τι ήταν αυτό που είδες;

Μαθητής: Είδα σκοτάδι και τρομακτικές σκιές που κινούνταν. Σκιές που προσπαθούσαν να αποφύγουν το φως.

Δάσκαλος: Έδωσες κάποιο όνομα σε αυτές τις σκιές;

Μαθητής: Τις ονόμασα, «κακές».

Δάσκαλος: Και ποια είναι η φύση του «κακού»;

Μαθητής: Δεν τη γνωρίζω.

Δάσκαλος: Νοιώθεις, μερικές φορές, αγάπη; Νοιώθεις, χαρά; Νοιώθεις, μερικές φορές, περηφάνια για ό,τι έχεις επιτύχει; 

Μαθητής: Τα νοιώθω, συχνά.

Δάσκαλος: Και νοιώθεις, μερικές φορές, «ευδαιμονία»;

Μαθητής: Προσπαθώ, έτσι να νοιώθω.

Δάσκαλος: Όμως, τα νήματα από τα οποία αποτελείται η ανθρώπινη φύση έχουν δυο άκρες. Δεν έχουμε την ικανότητα  να νοιώσουμε περηφάνια, δίχως ίση ικανότητα να νοιώσουμε όνειδος. Δεν έχει τη ικανότητα, ένας, να νοιώσει ευδαιμονία, εκτός, αν ο ίδιος, έχει την ικανότητα να νοιώσει απελπισία. Δεν έχουμε την παραμικρή ικανότητα να κάνουμε το «καλό», εκτός αν έχουμε ίση ικανότητα να κάνουμε το «κακό».

Μαθητής: Μήπως, τότε, θα έπρεπε να φοβούμαστε το «κακό»;

Δάσκαλος: Θα ‘πρεπε να φοβόμαστε την ίδια την ανθρωπιά μας;

Μαθητής: Δεν θα ‘πρεπε να συγκρουστούμε με το «κακό»;

Δάσκαλος: Ποιος μπορεί να συγκρουστεί και να νικήσει τον ίδιο του τον εαυτό; Και άλλωστε, τι άλλο είναι το «κακό» παρά, ο ίδιος μας ο εαυτός που προσπαθεί να ικανοποιήσει τι ίδιες του, τις απόκρυφες ανάγκες; Το μόνο που είναι αναγκαίο να κάνουμε είναι, να αναγνωρίσουμε ότι έτσι έχουν τα πράγματα και να κάνουμε την επιλογή μας.

 

Οι έλληνες, αναζητούμε μανιασμένα, μέσα στον δημόσιο χώρο, ενόχους, φταίχτες, σωτήρες, λύσεις, προκειμένου να εξασφαλίσουμε την ειρήνη, στις καρδιές μας.

Ψάχνουμε σε λάθος χώρο.

Για να μαλακώσει η όποια σκληράδα στην καρδιά και στην ψυχή μας, θα πρέπει να τα έχουμε βρει, πρώτα, με τον εαυτό μας. Και για να τα βρούμε με τον εαυτό μας θα πρέπει να μπορέσουμε και να αντέξουμε να ενσκήψουμε βαθιά μέσα μας για να δούμε ότι «εκεί», βρίσκονται ισότιμα και ισομερώς, και το «καλό» και το «κακό». Και μετά να επιλέξουμε.

 

 

The Tao of Kung Fu #27 - "Who can defeat himself?"

 

 

 
Πώς είναι ένα κανονικό συζυγικό ζεύγος PDF Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση Χρήστη: / 1
ΧείριστοΆριστο 
Ισορροπία για Ελευθερία - Απόψεις

Γέννησαν παιδιά και τα παιδιά τους γέννησαν εγγόνια. Έφυγαν με ελαφριά την καρδιά τους, αφήνοντας πίσω τους ένα πολύτιμο «άρωμα» που δε λέει να σβήσει, ογδόντα χρόνια, τώρα.

Περισσότερα...
 
Μια μέθοδος προκοπής PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

happyfamily1109

 

Οι έλληνες, νομίζω, έχουμε ήδη καταλάβει, τόσο τη δεινή θέση στην οποία έχουμε περιέλθει, όσο και το ποσοστό ευθύνης που μας αναλογεί.

Ποια μέθοδο πρέπει να ακολουθήσουμε προκειμένου, από, ακριβώς το σημείο που βρισκόμαστε σήμερα, με μια συνεχή και προοδευτική, ειρηνική και μη βίαιη πορεία να κατευθυνθούμε προς και να προσεγγίσουμε την προκοπή;

 

Κατά τη γνώμη μου, μια τέτοια μέθοδος, δεν μπορεί παρά, αφενός να αποσκοπεί, στην παρακίνηση των ελλήνων να υιοθετήσουν έμπρακτα μια αποτελεσματική – με κριτήριο αποτελεσματικότητας την προκοπή – συμπεριφορά, μέσω της υπόδειξης συγκεκριμένης αποτελεσματικής (με κριτήριο το βαθμό επίτευξης της επιζητούμενης αποτελεσματικής συμπεριφοράς) νοοτροπίας. Με άλλα λόγια, για να προκόψουμε χρειάζεται να βρούμε μια κατάλληλη νοοτροπία η οποία θα μας προκαλέσει μια αντίστοιχη, κατάλληλη συμπεριφορά.

 

Σ’ αυτό το σημείο, ένας, ίσως παρατηρήσει, «μα καλά, τόσα δισεκατομμύρια χρωστάμε, τόσα ενδιαφερόμενα μέρη συμβάλλουν στη διαμόρφωση της παρούσας πολύπλοκης και πολυπαραγοντικής κρίσης, πώς είναι δυνατό μια αλλαγή συμπεριφοράς να επιλύσει τέτοιου είδους προβλήματα»;

 

Θα απαντήσω, διακρίνοντας αρχικά τα προβλήματα σε δύο κατηγορίες: προβλήματα που έχουν να κάνουν με υλικά αντικείμενα και προβλήματα που έχουν να κάνουν με «σχέσεις».

 

Η εθνική κρίση, δεν αποτελεί ένα πρόβλημα υλικών αντικειμένων. Δεν είναι ολόκληρη η υποδομή της χώρας μας ισοπεδωμένη από αεροπορικούς βομβαρδισμούς. Δεν μαστίζεται από κάποια έλλειψη ενός ζωτικής σημασίας υλικού αγαθού, όπως το νερό, οι πρώτες ύλες, οι βιώσιμες καιρικές συνθήκες, κ.λπ. Δεν την μαστίζει κάποια πανδημία μιας θανατηφόρας νόσου.

Η ουσία της εθνικής κρίσης εντοπίζεται σε σχέσεις: στις σχέσεις των πολιτών μεταξύ τους, στις σχέσεις της δικής μας συλλογικότητας με άλλες εθνικές συλλογικότητες και στη σχέση των πολιτών με ό,τι συνήθως ονομάζουμε «εαυτό» του (ο λαός λέει, «τα ‘χει βρει με τον εαυτό του»). Άρα, η ζητούμενη μέθοδος δεν μπορεί παρά, να αποσκοπεί σε πρόκληση συμπεριφορών, μέσω της διαμόρφωσης νοοτροπιών (οι οποίες αποτελούν και τις αιτίες των συμπεριφορών).

 

Εδώ, εγείρεται ένα ζήτημα ουσίας. Με δεδομένο ότι, γενικά, «έξις δευτέρα φύσις»: πώς είναι δυνατόν να επιτευχθεί, σε σύντομο χρονικό διάστημα, μάλιστα, σε ένα μεγάλο πλήθος πολιτών, μια συγκεκριμένη νοοτροπία, η οποία, θα ερχόταν αντιμέτωπη με την ήδη εγκατεστημένη προσωπική νοοτροπία του κάθε πολίτη;

Η απάντηση είναι, μέσω της «δημιουργικής υποκριτικής». Δηλαδή, ενώ διακατέχομαι από συγκεκριμένη, ήδη εγκατεστημένη νοοτροπία, ενώ επιθυμώ σφόδρα την προκοπή και εφόσον πείθομαι ότι κάποια άλλη συγκεκριμένη ζητούμενη νοοτροπία μπορεί να με οδηγήσει στην προκοπή, «παριστάνω» έμπρακτα ότι η ζητούμενη νοοτροπία καθορίζει τη συμπεριφορά μου (ακούγεται παράταιρο, το ξέρω, αλλά δίνει αποτελέσματα). Εφόσον η ζητούμενη νοοτροπία είναι πράγματι αποτελεσματική, τότε, θα προκαλεί προοδευτικά, μικρές μετακίνηση της ποιότητας της ζωής του πολίτη προς την κατεύθυνση της προκοπής, οι οποίες θα του δίνουν το κουράγιο να συνεχίζει να εφαρμόζει αυτή την πρακτική, έως ότου, μετά από ικανό χρονικό διάστημα, η νέα αυτή νοοτροπία θα εγκατασταθεί στη νόησή του και θα γίνει «δευτέρα φύσις» του.

 

Τη νοοτροπία αυτή εντόπισα στη μακραίωνη προφορική και γραπτή παράδοση και προσπαθώ επί μακρόν, να την ενσωματώσω στη νόησή μου και έτσι να επιτρέψω στη συμπεριφορά μου να καθορίζεται από αυτή τη νοοτροπία.

 

Αυτή η νοοτροπία χαρακτηρίζει όποιον, για καμία ύπαρξη, δεν έχει έχθρα, μα νιώθει κιόλας φιλία και συμπόνια, χωρίς τη σκέψη του ‘δικό μου’, χωρίς το συναίσθημα του ‘εγώ’, παραμένει ίδιος στη δυστυχία και στην ευτυχία, μακρόθυμος, ένας πνευματικός άνθρωπος, πού ‘ναι πάντα ευχαριστημένος, που ‘χει αυτοκυριαρχία κι ακλόνητη αποφασιστικότητα, με καρδιά και νου αφιερωμένα στην Αλήθεια. Εκείνος, που απ’ αυτόν ο κόσμος δεν θλίβεται κι αυτός δεν θλίβετ’ απ’ τον κόσμο, που είναι λεύτερος από χαρά, οργή, φόβο, άγχος. Αυτός που είναι δημιουργικά αδιάφορος, καθαρός, φιλόπονος, χωρίς προσκόλληση, ατάραχος, που απαρνιέται όλους τους καρπούς των έργων. Αυτός που δεν ευφραίνεται, δεν μισεί, δεν θρηνεί, δεν ποθεί, που απαρνιέται το ευχάριστο και το δυσάρεστο, κι είναι γεμάτος ευγνωμοσύνη. Αυτός που είν’ ίδιος σ’ εχθρό και σε φίλο, κι ακόμα στην εκτίμηση και στην περιφρόνηση, στο κρύο και στη ζέστη, ίδιος στην ευτυχία και στη δυστυχία, λεύτερος από προσκόλληση, που γι’ αυτόν μομφή κι έπαινος είν’ ίσα, που ‘ναι σιωπηλός, ευχαριστημένος μ’ ό,τι συναντά στο δρόμο του, που δεν προσκολλάται στα υλικά αγαθά, με σταθερή τη σκέψη και που είναι γεμάτος ευγνωμοσύνη.

 

Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να αναφέρω συνοπτικά ότι, γενικά, στις πολύπλοκες είτε πολυπαραγοντικές προβληματικές καταστάσεις, αρμόζουν συγκεκριμένες μέθοδοι επίλυσης αυτών των προβληματικών καταστάσεων. Στην προκείμενη περίπτωση, η προτεινόμενη μέθοδος έχει τελεολογικά και ολογραφικά χαρακτηριστικά.

 

Κατά την ταπεινή μου άποψη, ό,τι σήμερα, μας φαίνεται ως γιγαντιαίο πρόβλημα, ό,τι σήμερα μας φαίνεται ως επικίνδυνο ή απειλητικό, αύριο, εφόσον αρχίσουμε να φερόμαστε σαν να έχουμε υιοθετήσει την προτεινόμενη νοοτροπία, ίσως μας φαίνεται σαν απλό και τυπικό προβληματάκι σας τα δεκάδες ή εκατοντάδες προβληματάκια που ο καθένας μας συναντά καθημερινά στη δουλειά του και το επιλύει δίχως κόπο, δίχως στενοχώρια και δισταγμό.

 

Είναι κρίμα, να έχουμε τέτοια ζωντανή παράδοση πολιτισμού, να έχουμε τέτοια υπέροχη γλώσσα, να έχουμε τέτοια όμορφη χώρα και να έχουμε συμπολίτες με τέτοιες ασύλληπτες δυνατότητες ανάπτυξης και να καταντάμε να φανταζόμαστε ότι δεν μπορούμε να κατακτήσουμε την προκοπή ειρηνικά και μη βίαια.

 

Είναι κρίμα, τόσοι πολλοί λαοί να αντιμετωπίζουν τόσο ουσιώδη προβλήματα και να στερούμε από τους εαυτούς μας την ασύλληπτη χαρά να πλησιάσουμε αυτούς τους λαούς, να τους γνωρίσουμε ουσιωδώς, να γίνουμε φίλοι αγαπημένοι και να μοιραστούμε μαζί τους το βίωμα της από κοινού επίλυσης των προβλημάτων τους.

 

Ό,τι περιλαμβάνει αυτό το κείμενο είναι μόνο λόγια. Την αλήθεια ή το ψεύδος αυτών των λόγων, μόνο η πρακτική εφαρμογή μπορεί να το αποκαλύψει.

 

Καλή επιτυχία!

 

Υ.Γ.: η φωτογραφία από εδώ.

 

 
Πρόσφερε το χέρι σου PDF Εκτύπωση E-mail
Συνεννόηση για Δράση - Απόψεις

shakehands

 

Και σήμερα, η πολιτική και η οικονομική αρθρογραφία των Μ.Μ.Ε. και των ιστολογίων ήταν υπερπληρωμένες από επικρίσεις, αντιπαλότητες, διενέξεις, αδυσώπητες κριτικές, εναντιώσεις, θούριους, αναμοχλεύσεις παθών, αρνητισμός, παρερμηνείες και παραποιήσεις γεγονότων και καταστάσεων.

Πικράθηκα.

Θα σας παρακαλέσω, όλους, να προσπαθήσετε να συγκρατήσετε για λίγο το θυμό σας και να αναλογιστείτε κάποιες απλές προτάσεις:

 

- Κάθε άνθρωπος – δίχως εξαίρεση – κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί. Είναι βέβαιο ότι, αν μπορούσε να κάνει το οτιδήποτε, καλύτερα, τότε, θα το έκανε.

- Όταν διαφωνούμε με τα αποτελέσματα κάποιων πολιτικών ή οικονομικών επιλογών (είτε αυτές αφορούν την Ελλάδα, είτε αφορούν άλλες χώρες), δεν δικαιούμαστε να τις επικρίνουμε εάν, προηγουμένως δε γνωρίζουμε όλες, δίχως εξαίρεση, τις συνθήκες και τους λόγους που οδήγησαν σε αυτές τις επιλογές. Γιατί αυτή η μη επαρκής γνώση καθιστά «μη αποφάνσιμη» την όποια κριτική άποψη έναντι αυτών των επιλογών.

- Η ευθύνη της άγνοιάς μας, για τα όρια των δυνατοτήτων των ανθρώπων που κατέχουν θέσεις ευθύνης, καθώς επίσης και για τις συνθήκες και τους λόγους που τους οδήγησαν σε επιλογές που θεωρούμε αρνητικές, βαρύνει εμάς τους ίδιους και μόνον εμάς.

- Η επίκριση αποτελεί μια πράξη λεκτικής και συμβολικής βίας.

- Η βία δε λύνει το οποιοδήποτε πρόβλημα. Αντίθετα, μάλιστα, πολλαπλασιάζει τα προς επίλυση προβλήματα. Ειδικότερα, τα σημερινά πολύπλοκα εθνικά ή υπερεθνικά προβλήματα που μας απασχολούν, σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να λυθούν μέσω διενέξεων, ούτε μέσω άσκησης βίας.

- Η πλήρης γνώση των αιτιών και των δυναμικών συνθηκών, εντός των οποίων οι οποιεσδήποτε επιλογές (πολιτικών, δημοσιογράφων, θεσμικών, κυβερνήσεων, κ.λπ.) ελήφθησαν, εξ ορισμού, δικαιώνει αυτές τις επιλογές, δίχως εξαίρεση. Με άλλα λόγια, ισχυρίζομαι ότι αν πετύχεις «να μπεις στα παπούτσια» (σύμφωνα με το λαϊκό γνωμικό) εκείνου με τον οποίον διαφωνείς, τότε, οπωσδήποτε θα απολέσεις κάθε δυνατότητα επίκρισης.

- Η προβολή του θεμελιώδους νόμου της νόησης, του «επαρκούς ή αποχρώντος λόγου», πάνω στις ανθρώπινες επιλογές των συνανθρώπων μας, έχει σαν αποτέλεσμα την πλήρη απώλεια κάθε του δικαιώματος επίκρισής τους.

- Ασκώντας μια οποιαδήποτε μορφή βίας σε βάρος εκείνων με τους οποίους διαφωνούμε επιτυγχάνουμε να ελαχιστοποιήσουμε την πιθανότητα απόκτησης της γνώσης του αιτίου και του σκοπού των επιλογών τους. Με άλλα λόγια, δεν θα μπορέσω να καταλάβω, ούτε τα κίνητρα της δράσης, ούτε τον χαρακτήρα εκείνων των ανθρώπων σε βάρος των οποίων ασκώ βία, οποιασδήποτε μορφής. Έτσι, μη κατανοώντας τον «άλλον», αυτός θα μου προκαλεί φόβο και θα είναι μη επιλέξιμος για δημιουργικό διάλογο και συνεργασία.

 

Ζω εκτός Ελλάδας τους τελευταίους έξι μήνες. Ήρθα σε άμεση επαφή με τρεις λαούς. Προσπάθησα να τους καταλάβω· να κατανοήσω τη νοοτροπία τους· να μελετήσω τη γλώσσα τους· να κατανοήσω τα ήθη και τα έθιμά τους.

Από κάποια στιγμή και μετά άρχισα να συγκρίνω, τις απόψεις που είχα για τα πράγματα πριν γνωρίσω τους ανθρώπους και τις επιλογές τους, με τις μεταγενέστερες και πιο ενημερωμένες απόψεις μου. Το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρισης; Αρχικά κατάπληξη και στη συνέχεια συστολή. Συστολή, επειδή οι αρχικές απόψεις μου αποδείχθηκαν λιγότερο ρεαλιστικές από όσο νόμιζα και κατάπληξη επειδή συνειδητοποίησα ότι, εντός της κοσμοεικόνας του ο καθένας, είχε δίκιο για τις δικές του επιλογές.

Φεύγοντας από την Ελλάδα άφησα πίσω μου πολύ πονεμένους ανθρώπους. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους φτωχούς και τους άνεργους. Ερχόμενος στη βόρεια Ευρώπη τα ίδια συνάντησα και πάλι· πολύ πονεμένους ανθρώπους, αν και ίσως όχι με τον ίδιο τρόπο. Ένιωσα συμπόνια και σε κάποιο βαθμό, όχι μικρό, κατανόησα επιλογές και συμπεριφορές. Διαπίστωσα ότι οι ρόλοι του θύτη και του θύματος αποτελούν τις δύο αντίθετες πλευρές του ενός και μόνο, νομίσματος.

Τα νέα βιώματα, στη βόρεια Ευρώπη, μου εμβάθυναν ακόμη περισσότερο, παλαιότερες απόψεις μου για τα δίπολα άγνοιας. Επίσης, μου δημιούργησαν την πεποίθηση ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις που το αίσθημα της συμπόνιας είναι πολύ πιο ρεαλιστικό από το αίσθημα του θυμού που εγείρεται όταν διαφωνούμε με τους «άλλους».

Αν τα ζητούμενα είναι, να αποκατασταθούν γύρω από όλους μας, εντός και εκτός Ελλάδος, οι συνθήκες πραγματικής ειρήνης και αρμονίας, τότε, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από εκείνον της αλληλοκατανόησης και των αμοιβαίων υποχωρήσεων, αφού προηγουμένως πάψει μονομερώς, από όλες τις πλευρές, άνευ όρων, κάθε άσκηση βίας. Η βία προκαλεί το απόλυτο αδιέξοδο, σε κάθε περίσταση.

Αφήστε όλοι, επιτέλους, τις καρδιές σας, έστω και λίγο, να μαλακώσουν. Πάψτε να αλληλομαστιγώνεστε με κατηγόριες και έριδες. Έχετε, μήπως, να παρουσιάσετε το οτιδήποτε καλό έχει προκύψει, τα τελευταία 50 χρόνια, από όλα αυτά;

Μήπως έχουμε ξεχάσει ότι όλους τους ανθρώπους, μια μάνα μας γέννησε. Για μια ζωή βρισκόμαστε, μαζί, στο αγώνα της επιβίωσης και στα γεράματά μας, λίγο πριν το τέλος της ζωής, τα αφήνουμε όλα πίσω μας και φεύγουμε ολομόναχοι. Σε τι ουσιώδες διαφέρουμε από τους «άλλους»;

 

Κοιτάξτε κατάματα όσους θεωρείτε ως αντιπάλους και όσο σας είναι δυνατόν, κατασιγάστε το νου σας, προσπαθώντας να τους καταλάβετε.

 

Για την διευθέτηση και την επίλυση όλων των διαφορών, τόσο εντός Ελλάδας, όσο και στο εξωτερικό, είναι σημαντικό, όλοι να σφίξουν τα χέρια και να ξεκινήσουν έναν ουσιαστικό διάλογο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος δημιουργικής επίλυσης διαφορών:

 

Προσφέρεις το χέρι σου στον «άλλον» και στη συνέχεια, περιμένεις την ανταπόκρισή του· για όσο χρειαστεί.

 

Ένας, θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι όλα τα παραπάνω, δεν μπορούν να χρησιμεύσουν σε κάποιον που πεινάει ή είναι άνεργος. Με όλο τον σεβασμό, θα του απαντήσω ότι, καλώς ή κακώς (κάκιστα) φτάσαμε εδώ που φτάσαμε (τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη και τον λοιπό κόσμο). Η πιθανότητα να πάψει η πείνα, η ανεργία και όλα τα υπόλοιπα δεινά, είναι μεγάλη εάν καταφέρουμε να κατανοήσουμε τους θεωρούμενους αντιπάλους μας και μηδενική εάν συνεχιστεί η παρούσα κλιμακούμενη αντιπαλότητα.

 

Έχοντας κατανοήσει τους «άλλους», αποκτούμε τη δυνατότητα να πληρώσουμε τις πραγματικές ανάγκες τους. Έτσι, όπως το οτιδήποτε στη φύση που είναι ικανοποιημένο, οι «άλλοι» θα σταματήσουν να φοβούνται και να αμύνονται επιτιθέμενοι. Με κατεβασμένες τις άμυνες, όλοι θα μπορέσουν να εκφράσουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους και έτσι να πραγματοποιηθούν οι αναγκαίες διαπραγματεύσεις και στη συνέχεια, οι αναγκαίες αμοιβαίες υποχωρήσεις.

 

Το «κλειδί» για την ευτυχισμένη συνύπαρξη είναι η αλληλοκατανόηση.

 

Στην ανωτέρω φωτογραφία μπορείτε να παρατηρήσετε δύο πολύ διαφορετικά πλάσματα να μαθαίνουν, στο μέτρο του δυνατού, να αλληλοκατανοούνται και να συνάπτουν μια (υποτυπώδη) σχέση εμπιστοσύνης. Σημαίνει, ο μεταφορικός συμβολισμός αυτός, τη δυνατότητα εμπιστοσύνης και την χαρά που συνεπάγεται το «πλησίασμα» δυο «ξένων».

 

 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 Επόμενο > Τέλος >>

Σελίδα 82 από 99